บทความวิจัย

การฝึกกีฬาวอลเลย์บอล โดยใช้การฝึกด้วยน ้าหนัก เพื่อพัฒนาพลังของกล้ามเนื อขา ของนักเรียนชั นมัธยมศึกษาปีที่ 2 นายอาทิตย์ ชุมวงค์ รหัสนักศึกษา 62100189128 วิจัยเล่มนี เป็นส่วนหนึ่งของวิชา การปฏิบัติการสอนในสถานศึกษา 2 รหัสวิชา ED18502 ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2566 คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี

การฝึกกีฬาวอลเลย์บอล โดยใช้การฝึกด้วยน ้าหนัก เพื่อพัฒนาพลังของกล้ามเนื อขา ของนักเรียนชั นมัธยมศึกษาปีที่ 2 นายอาทิตย์ ชุมวงค์ รหัสนักศึกษา 62100189128 วิจัยเล่มนี เป็นส่วนหนึ่งของวิชา การปฏิบัติการสอนในสถานศึกษา 2 รหัสวิชา ED18502 ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2566 คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี

ชื่อเรื่อง การฝึกกีฬาวอลเลย์บอล โดยใช้การฝึกด้วยน้ำหนัก เพื่อพัฒนาพลังของ กล้ามเนื้อขา ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ชื่อผู้วิจัย นายอาทิตย์ ชุมวงค์ อาจารย์ที่ปรึกษา ผศ.ดร.ปุณรัตน์พิพิธกุล ปีการศึกษา 2566 บทคัดย่อ การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการฝึกกีฬาวอลเลย์บอล โดยใช้การฝึกด้วยน้ำหนัก เพื่อพัฒนาพลังของกล้ามเนื้อขา ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 กลุ่มตัวอย่างในการวิจัยเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนบ้านกุดผึ้ง จำนวน 16 คน ซึ่งได้มาจากการสุ่มแบบเจาะจงเครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นโปรแกรมการฝึกด้วยน้ำหนักและ แบบทดสอบพลังของกล้ามเนื้อขาซึ่งประกอบไปด้วยแบบทดสอบการยืนกระโดดไกล ตรวจสอบ คุณภาพของเครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยโดยหาค่าความเที่ยงตรงเชิงเนื้อหา มีการวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่านักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนบ้านกุดผึ้ง มีผลของการฝึกกีฬา วอลเลย์บอล โดยใช้การฝึกด้วยน้ำหนัก เพื่อพัฒนาพลังของกล้ามเนื้อขาซึ่งดำเนินการทดสอบด้วยการ ยืนกระโดดไกล พบว่าการยืนกระโดดไกลก่อนการฝึกมีมีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 1.71 ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน เท่ากับ 0.40 ค่าเฉลี่ยผลต่างลดลง 0.23 และหลังการฝึก มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 1.91 ส่วนเบี่ยงเบน มาตรฐานเท่ากับ 0.36 ซึ่งผลคะแนนหลังฝึกสูงกว่าคะแนนก่อนฝึก

ความเป็นมาและความส้าคัญของปัญหา ในช่วงชีวิตมนุษย์เราทุกคน มีความปรารถนาอยากให้ตนเองมีสุขภาพพลานามัยที่แข็งแรง สมบูรณ์ ปราศจากโรคภัยไข้เจ็บทั้งหลายทั้งปวง เหมือนดั่งคำกล่าวทางศาสนาที่ว่าไว้ คือ “อโรค ยาปรมา ลาภา” แปลว่า ความไม่มีโรค เป็นลาภอันประเสริฐ สิ่งที่กล่าวมานี้นับว่าเป็นเป้าหมายที่ สำคัญอย่างหนึ่งของชีวิตคนเราทุกคน แต่จะทำอย่างไรเราจึงจะเป็นผู้ที่มีสุขภาพดีอย่างที่ตั้ง ความหวังเอาไว้ ซึ่งจะแสดงออกมาโดยดูจากแนวทางการปฏิบัติตนของแต่ละบุคคล เพื่อให้บรรลุ เป้าหมายดังกล่าว บ้างก็พยายามรักษาความสะอาดของร่างกาย สิ่งของเครื่องใช้ บ้างก็เลือก รับประทานอาหารที่ดีหรือให้ประโยชน์ตามทัศนะของตน บ้างก็เน้นเรื่องการนอนหลับพักผ่อน บ้างก็ เลือกการอาศัยอยู่ในห้องที่มีสภาพแวดล้อมที่เหมาะสม บ้างก็หมั่นไปตรวจสุขภาพหรือปรึกษาแพทย์ เป็นประจำ และบ้างก็หาเวลาว่างในการออกกำลังกายอย่างเป็นประจำสม่ำเสมอ ทั้งนี้ก็แล้วแต่ภูมิ หลังของแต่ละบุคคลไป แต่ทุกคนก็จะมุ่งไปที่เป้าหมายเรื่องเดียวกัน คือ ทำอย่างไรจะให้ตนเป็นผู้ที่มี สุขภาพดีสุขภาพร่างกายที่แข็งแรงสมบูรณ์ (สุพิตร สมาหิโต, 2560) การที่จะมีสุขภาพร่างกายที่สมบูรณ์นั้น จำเป็นต้องอาศัยองค์ประกอบพื้นฐานหลายด้าน เช่น สภาพทางร่างกาย สภาวะทางโภชนาการ สุขนิสัยและสุขปฏิบัติ สภาวะทางจิตใจ สติปัญญา และ สภาวะทางอารมณ์ที่สดชื่นแจ่มใส ซึ่งความสัมพันธ์ของร่างกายและจิตใจนี้ นักพลศึกษาได้มีคำ กล่าวถึงเรื่องนี้ไว้ว่า “สุขภาพจิตที่แจ่มใส อยู่ในร่างกายที่แข็งแรง” หมายความว่า การที่บุคคลจะมี สุขภาพที่สดชื่นแจ่มใสได้นั้นจะต้องเป็นบุคคลที่มีร่างกายแข็งแรงสมบูรณ์ด้วย (สุพิตร สมาหิโต, 2560) วัตถุประสงค์ของการวิจัย เพื่อศึกษาการฝึกกีฬาวอลเลย์บอล โดยใช้การฝึกด้วยน้ำหนัก เพื่อพัฒนาพลังของกล้ามเนื้อ ขา ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 นิยามศัพท์เฉพาะ สมรรถภาพทางกาย หมายถึง ภาพความสามารถของร่างกายในการประกอบการงาน หรือ กิจกรรมทางกาย อย่างใดอย่างหนึ่งเป็นอย่างดีโดยไม่เหนื่อยเร็ว สมรรถภาพทางกายเป็นส่วน สำคัญในการพัฒนาการทางด้านร่างกาย ของมนุษย์ สมรรถภาพทางกายของบุคคลทั่วไปจะเกิดขึ้น ได้จากการเคลื่อนไหวร่างกาย หรือออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ แต่ถ้าหยุดออกกำลังกายหรือ เคลื่อนไหวร่างกายน้อยลงเมื่อใดสมรรถภาพทางกายจะลดลงทันที วอลเลย์บอล หมายถึง กีฬาที่แข่งขันกันระหว่าง 2 ทีม ทีมละ 6 คน รวมตัวรับอิสระ 1 คน โดยแบ่งแดนจากกันด้วยตาข่ายสูง แข่งทำคะแนนจากลูกบอลที่ตกในเขตแดนของฝ่ายตรงข้าม

การฝึกด้วยน ้าหนัก หมายถึง การฝึกความแข็งแรงของกล้ามเนื้อโดยใช้น้ำหนักเป็นแรง ต้านทาน วิธีการด้าเนินงานวิจัย 1. ประชากรกลุ่มตัวอย่าง 1.1 ประชากรที่ใช้ในการวิจัยในครั้งนี้เป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนบ้านกุดผึ้ง จำนวน 16 คน 1.2 กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้เป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนบ้านกุดผึ้ง จำนวน 16 คน 2. แบบแผนการทดลอง การวิจัยในครั้งนี้มีแบบแผนการทดลอง ( Experimental Design ) กลุ่มเดียวทดสอบก่อน และหลังการทดลอง One Group Pretest – Posttest Design พวงรัตน์ ทวีรัตน์ (2540) กลุ่ม ทดสอบก่อนฝึก ทดลอง ทดสอบหลังฝึก E T1 X T2 สัญลักษณ์ที่ใช้ในแบบแผนทดลอง E แทน กลุ่มทดลอง (Experimental group) T1 แทน การทดสอบก่อนการฝึกด้วยน้ำหนัก (Pretest) X แทน โปรแกรมการฝึกด้วยน้ำหนัก T2 แทน การทดสอบหลังการฝึกด้วยน้ำหนัก (Posttest

3. เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้ประกอบไปด้วย 3.1 โปรแกรมการฝึกด้วยน้ำหนัก 3.2 แบบทดสอบพลังของกล้ามเนื้อขา 3.2.1 ยืนกระโดดไกล 4. วิธีการสร้างและหาประสิทธิภาพของเครื่องมือ 4.1 โปรแกรมการฝึกด้วยน ้าหนัก ผู้วิจัยได้ดำเนินการสร้าง ดังนี้ 4.1.1 ศึกษา ค้นคว้า หนังสือ เอกสารและงานวิจัยที่เกี่ยวข้องกับการฝึกพลังของกล้ามเนื้อ ขาและการฝึกซ้อมกีฬาวอลเลย์บอล เพื่อใช้เป็นแนวทางในการสร้างโปรแกรมการฝึกการฝึกด้วย น้ำหนัก 4.1.2 สร้างโปรแกรมการฝึกด้วยน้ำหนัก นำโปรแกรมการฝึกที่สร้างขึ้นเสนออาจารย์ที่ ปรึกษาเพื่อตรวจสอบแก้ไขเพิ่มเติมและนำมาปรับปรุงให้ดีขึ้น 4.1.3 นำโปรแกรมการฝึกที่สร้างขึ้นไปให้ผู้เชี่ยวชาญด้านการสอนทางพลศึกษากีฬา วอลเลย์บอล จำนวน 3 คน พิจารณาเพื่อตรวจสอบความสอดคล้องของโปรแกรมการฝึกการฝึกด้วย น้ำหนัก ที่มีผลต่อการฝึกพลังของกล้ามเนื้อขา ในนักเรียนโรงเรียน ระหว่างวัตถุประสงค์ของการฝึก รูปแบบการฝึก และการวัดผลประเมินผล โดยให้ผู้เชี่ยวชาญพิจารณา ตรวจสอบ ให้คะแนนดังนี้ ให้คะแนนเป็น +1 เมื่อแน่ใจว่าองค์ประกอบนั้นเหมาะสมและสอดคล้อง ให้คะแนนเป็น 0 เมื่อไม่แน่ใจว่าองค์ประกอบนั้นเหมาะสมและสอดคล้อง ให้คะแนนเป็น -1 เมื่อแน่ใจว่าองค์ประกอบนั้นไม่เหมาะสมและสอดคล้อง แล้วนำคะแนนที่ได้มาหาค่าดัชนีความสอดคล้อง (Index of objective congruence : IOC) ระหว่างองค์ประกอบโปรแกรมการฝึกด้วยน้ำหนัก จะต้องได้ค่าดัชนีความสอดคล้องทุกองค์ประกอบ ตั้งแต่ 0.67 ขึ้นไป 4.1.4 ปรับปรุง และแก้ไขโปรแกรมการฝึกด้วยน้ำหนัก ตามข้อเสนอแนะของผู้เชี่ยวชาญ 4.1.5 นำโปรแกรมการฝึกด้วยน้ำหนัก ที่ผ่านการตรวจสอบความสอดคล้องจากผู้เชี่ยวชาญ ซึ่งมีค่าเท่ากับ 0.67 ไปทดลองใช้กับนักเรียนที่ไม่ใช่กลุ่มตัวอย่าง เพื่อเก็บรวบรวมข้อมูลนำมาวิเคราะห์ และอภิปรายผลการวิจัยต่อไป 4.2 แบบทดสอบความแข็งแรงของกล้ามเนื อขา เป็นแบบทดสอบมาตรฐานเพื่อใช้ทดสอบพลังของกล้ามเนื้อขาสำหรับนักกีฬาวอลเลย์บอล ของกลุ่มตัวอย่างก่อนและหลังการทดลองผู้วิจัยได้ตรวจสอบคุณภาพเครื่องมือดังนี้ 4.2.1 ศึกษา ค้นคว้า หนังสือ เอกสารและงานวิจัยที่เกี่ยวข้องกับแบบทดสอบพลังของกล้ามเนื้อขา

4.2.2 สร้างแบบทดสอบพลังของกล้ามเนื้อขา 4.2.3 ให้ผู้เชี่ยวชาญพิจารณา ตรวจสอบ ให้คะแนนดังนี้ ให้คะแนนเป็น +1 เมื่อแน่ใจว่าองค์ประกอบนั้นเหมาะสมและสอดคล้อง ให้คะแนนเป็น 0 เมื่อไม่แน่ใจว่าองค์ประกอบนั้นเหมาะสมและสอดคล้อง ให้คะแนนเป็น -1 เมื่อแน่ใจว่าองค์ประกอบนั้นไม่เหมาะสมและสอดคล้อง แล้วนำคะแนนที่ได้มาหาค่าดัชนีความสอดคล้อง (Index of objective congruence : IOC) ระหว่างองค์ประกอบแบบทดสอบความแข็งแรงของกล้ามเนื้อขา จะต้องได้ค่าดัชนีความสอดคล้องทุก องค์ประกอบตั้งแต่ 0.67ขึ้นไป 4.2.4 นำแบบทดสอบไปใช้กับนักเรียนที่ไม่ใช่กลุ่มตัวอย่างซึ่งเป็นนักเรียนโรงเรียนไทยรัฐวิทยา 92 (ชุมชนนาข่า) จำนวน คน ซึ่งใช้การทดสอบซ้ำ โดยทดสอบครั้งที่ 1 กับครั้งที่ 2 ห่างกัน 3สัปดาห์ 4.2.5 นำผลการทดสอบวิเคราะห์ความเชื่อมั่นโดยคำนวณหาค่าสัมประสิทธ์สหสัมพันธ์ของ คะแนนทดสอบครั้งที่ 1 กับครั้งที่ 2 ผลการวิเคราะห์ข้อมูล การเปรียบเทียบผลการฝึกกีฬาวอลเลย์บอล โดยใช้การฝึกด้วยน้ำหนัก เพื่อพัฒนาพลังของ กล้ามเนื้อขา ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ก่อนฝึกและหลังฝึก โดยใช้แบบทดสอบการยืน กระโดดไกล ผลการทดลอง ก่อนการฝึก หลังการฝึก x̅ S.D. x̅ S.D. การยืนกระโดดไกล 1.71 0.40 1.91 0.36 จากตารางพบว่าผลการฝึกกีฬาวอลเลย์บอล โดยใช้การฝึกด้วยน้ำหนัก เพื่อพัฒนาพลังของ กล้ามเนื้อขาของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ก่อนฝึกและหลังฝึก ซึ่งใช้แบบทดสอบการยืนกระโดด ไกล คะแนนเฉลี่ยการยืนกระโดดไกลก่อนการฝึก มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 1.71 ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน เท่ากับ 0.40 ค่าเฉลี่ยผลต่างลดลง 0.23 และหลังการฝึก มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 1.91 ส่วนเบี่ยงเบน มาตรฐานเท่ากับ 0.36 พบว่าคะแนนเฉลี่ยการยืนกระโดดไกลหลังการฝึกสูงกว่าก่อนการฝึก สรุปผล อภิปรายผล และข้อเสนอแนะ

สรุปผลการวิจัย นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ โรงเรียนบ้านกุดผึ้ง มีผลของการฝึกกีฬาวอลเลย์บอล โดยใช้การฝึก ด้วยน้ำหนัก เพื่อพัฒนาพลังของกล้ามเนื้อขา ซึ่งดำเนินการทดสอบด้วยการยืนกระโดดไกล พบว่าการยืน กระโดดไกลก่อนการฝึก มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 1.71 ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานเท่ากับ 0.40 ค่าเฉลี่ยผลต่าง ลดลง 0.23 และหลังการฝึก มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 1.91 ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานเท่ากับ 0.36 ซึ่งผล คะแนนหลังฝึกสูงกว่าคะแนนก่อนฝึก อภิปรายผล การฝึกพลังของกล้ามเนื้อขา สามารถพัฒนาพลังของกล้ามเนื้อขาของนักเรียน เพื่อประโยชน์ ในการเล่นกีฬาวอลเลย์บอล ดังนั้นโปรแกรมการฝึกด้วยน้ำหนักเพื่อพัฒนาพลังของกล้ามเนื้อขา ผู้วิจัยได้ออกแบบการวิจัยนี้เพื่อนำไปใช้ในการฝึกซ้อมเพื่อพัฒนาสมรรถภาพพลังของกล้ามเนื้อขา เพื่อเป็นพื้นฐานในการพัฒนาทักษะในการเล่นกีฬาวอลเลย์บอล จากการศึกษาการฝึกกีฬาวอลเลย์บอล โดยใช้การฝึกด้วยน้ำหนัก เพื่อพัฒนาพลังของ กล้ามเนื้อขา ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนบ้านกุดผึ้ง นำมาอภิปรายผลได้ดังนี้ การฝึกกีฬาวอลเลย์บอล โดยใช้การฝึกด้วยน้ำหนัก เพื่อพัฒนาพลังของกล้ามเนื้อขา ซึ่งใช้ แบบทดสอบการยืนกระโดดไกล มีค่าเฉลี่ยหลังการฝึกสูงกว่าก่อนการฝึก จึงสามารถอธิบายได้ว่าการฝึก ด้วยน้ำหนัก สามารถกระโดดได้สูงและไกลมากขึ้น ซึ่งสอดคล้องกับ เอมอร สังขพันธุ์ (2554) กล่าวว่า ผลของการฝึกกระโดดไกลควบคู่กับการกระโดดข้ามรั้วที่มีต่อความสามารถในการกระโดด ไกล การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและเปรียบเทียบผลของการฝึกกระโดดไกลและการฝึก กระโดดไกลควบคู่กับการกระโดดข้ามรั้วที่มีผลต่อความสามารถในการกระโดดไกล กลุ่มตัวอย่างเป็น นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนสงวนหญิงจังหวัดสุพรรณบุรี จำนวน 60 คนได้จากการสุ่ม ตัวอย่างแบบหลายขั้นตอนแบ่งกลุ่มตัวอย่างออกเป็น 2 กลุ่ม กลุ่มละ 30 คนคือกลุ่มที่ฝึกกระโดดไกล และกลุ่มที่ฝึกกระโดดไกลควบคู่กับการกระโดดข้ามรั้วใช้เวลาในการฝึกทั้งสิ้น 8 สัปดาห์ ผลการวิจัย ปรากฏว่า ความสามารถในการกระโดดไกลหลังการฝึกสัปดาห์ที่ 8 ของกลุ่มทดลองทั้งสองกลุ่มเพิ่ม มากขึ้นกว่าก่อนการฝึกและแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และความสามารถใน การกระโดดไกลของกลุ่มที่ฝึกกระโดดไกลกับกลุ่มที่ฝึกกระโดดไกลควบคู่กับการกระโดดข้ามรั้ว แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับจุด .05 หลังการฝึกสัปดาห์ที่ 4,6 และ 8 สรุปได้ว่าการ ฝึกกระโดดไกลควบคู่กับการกระโดดข้ามรั้วส่งผลให้ความสามารถในการกระโดดไกลเพิ่มมากขึ้น

เนื่องจากการฝึกกระโดดไกลควบคู่กับการกระโดดข้ามรั่ว ส่งผลให้ความสามารถในการกระโดดไกล เพิ่มมากขึ้น เพราะ การกระโดดไกลและกระโดดข้ามรั่วนั้นเป็นการกระโดดที่ต้องอัดแรงครั้งเดียวเพื่อ ส่งน้ำหนักตัวออกไปอย่างเต็มประสิทธิภาพ และการฝึกแบบนี้จะเกิดการพัฒนาทักษะการฝึกกระโดด ไกลกับการกระโดดข้ามรั่วเพิ่มมากขึ้น และทำให้เกิดความแข็งแรงของกล้ามเนื้อขา เนื่องจากการอัด แรงส่งแต่ละครั้งต้องให้แรงอัดจำนวนมากจึงกระตุ้นให้กล้ามเนื้อขาทำงานอย่างมีประสิทธิภาพ จึงทำ ให้สามารถกระโดดได้ไกลมากขึ้น นอกจากนี้ การฝึกด้วยน้ำหนัก สามารถกระโดดได้สูงและไกลมากขึ้น ซึ่งสอดคล้องกับ อเนก พงศ์ ภิญญา (2553) กล่าวว่า ผลการฝึกพลัยโอเมตริกที่มีผลต่อความสามารถในการกระโดดของ นักกีฬาวอลเล่ย์บอลชาย มหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม การศึกษาวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ ศึกษาผลของการฝึกพลัยโอเมตริกที่มีผลต่อความสามารถในการกระโดดแตะผนังของนักกีฬา วอลเลย์บอลกลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาได้แก่นักกีฬาวอลเลย์บอลทีมชายมหาวิทยาลัยราชภัฏ จันทรเกษม จำนวน 20 คนอายุ 19-23 ปี แบ่งกลุ่มเป็น 2 กลุ่มกลุ่มที่ 1 ฝึกพลัยโอเมตริกจำนวน 10 คนกลุ่มที่ 2 ฝึกโปรแกรมแบบปกติจำนวน 10 คน ผลการวิจัยพบว่านักกีฬาวอลเลย์บอลกรุงเทพ ฝึกพลัยโอเมตริกมีความสามารถในการยืดกระโดดแต่ผนังดีกว่าก่อนการฝึกอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ ระดับ 0.05 ส่วนนักกีฬาวอลเลย์บอลกลุ่มที่ฝึกโปรแกรมปกติมีความสามารถในการยืดกระโดดแตะ ผนังดีกว่าก่อนการฝึกอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ทั้งนี้หลังฝึก 6 สัปดาห์นักกีฬา วอลเลย์บอลกลุ่มที่ฝึกพลัยโอเมตริกมีความสามารถในการยืนกระโดดแบบผนังดีกว่ากลุ่มที่ฝึก โปรแกรมปกติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติระดับ 0.05 เนื่องจากการฝึกแบบพลัยโอเมตริก หมายถึง วิธีการฝึกกำลังและความแข็งแรงของกล้ามเนื้อด้วยการกระโดดสลับเท้า เขย่งเท้าข้ามรั้ว กระโดดข้าม รั้วและกระโดดขึ้นอัศจันทร์และการฝึกแบบพลัยโอเมตริกเป็นการฝึกกล้ามเนื้อที่เชื่อมต่อระหว่าง ความแข็งแรงของกล้ามเนื้อกับความเร็วในการหดตัวของกล้ามเนื้อ ทำให้เกิดกำลังกล้ามเนื้อโดยอาศัย กิจกรรมการกระโดด ซึ่งการกระโดดนั้นจึงส่งผลให้นักกีฬาวอลเลย์บอลสามารถกระโดดได้สูงขึ้นเมื่อ ฝึกการฝึกแบบพลัยโอเมตริก รายการอ้างอิง

ภาษาไทย กรมพลศึกษากระทรวงท่องเที่ยวและกีฬา. (2554). กีฬาเพื่อพัฒนาสุขภาพ. กรุงเทพฯ : การกีฬาแห่ง ประเทศไทย. กรรวี บุญชัย. (2529). สมรรถภาพทางกลไก. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). แผนพัฒนาการกีฬาแห่งชาติ ฉบับที่ 6. สืบค้นเมื่อวันที่ 2 กันยายน 2566. จาก http://backoffice.onec.go.th/uploaded/Outstand/2017-EdPlan6079. กรมพลศึกษากระทรวงท่องเที่ยวและกีฬา. กีฬาเพื่อพัฒนาสุขภาพ. กรุงเทพฯ : การกีฬาแห่งประเทศ ไทย. การกีฬาแห่งประเทศไทย. (2557). คู่มือการฝึกกีฬาวอลเลย์บอลขั้นพื้นฐาน. กรุงเทพฯ : การกีฬาแห่ง ประเทศไทย. จตุรงค์ เหมรา. (2560). หลักการและการปฏิบัติการทดสอบสมรรถภาพทางกาย. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. จิระศักดิ์ สุทธิชาติ. (2557). ผลของการฝึกความแข็งแรงทนทานด้วยน้้าหนักวิ่งขึ้นอัศจรรย์และ ความเร็วของขาด้วยการวิ่งขึ้นลงเนินที่มีต่อความเร็ว. (วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตร์ มหาบัณฑิต). เชียงใหม่ : มหาวิทยาลัยเชียงใหม่. ชุลีพร คุ้มยิ้ม. (2558). สมรรถภาพทางกลไก. สืบค้นเมื่อ 2 กันยายน 2566. จาก https://www.slideshare.net/593non/ss-56152195 ถนอมวงศ์กฤษณ์เพ็ชร์; และจรูญ มีสิน. (2536). หลักการกำหนดการออกกำลังกาย. วารสารสุข ศึกษาพลศึกษา. นิตินัย สงวนศรี. (2555). ผลของโปรแกรมการฝึกกําลังกล้ามเนื้อแบบมีน้ำหนักถ่วงและไม่มีน้ำหนัก ถ่วงต่อความแข็งแรงของกล้ามเนื้อขาความสามารถในการกระโดดแนวดิ่งและยิงลูกใต้ห่วง ของนักบาสเกตบอล. วารสารศูนย์บริการวิชาการมหาวิทยาลัยขอนแก่น. 21(1). นุดี วรมหาภูมิ. (2538). การใช้ร่างกายเป็นอุปกรณ์ออกก้าลังกาย. กรงเทพฯ : สุวีริยาสาส์น. ปัญจะ จิตโสภี. (2526). ต้านานและกติกาวอลเลย์บอล. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์เลิศศิลป์. ผาณิต บิลมาศ. (2558). การฝึกกีฬาวอลเล่ย์. กรุงเทพฯ : โอเดียนสโตร์ภาควิชาศัลศาสตร์ออร์โธปิ ดิกส์. พิจิตร มีเพ็งจันทร์. (2551). ผลการใช้แบบฝึกโดยใช้น้้าหนักช่วยสร้างความแข็งแรงของกล้ามเนื้อแขน เพื่อเพิ่มสมรรถภาพการเสิร์ฟวอลเลย์บอลมือล่างของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียน บ้านโป่งสา. แม่ฮ่องสอน : เขตพื้นที่การศึกษาแม่ฮ่องสอน เขต 1.

ยุติธรรม วัฒนาวงศ์. (2548). โปรแกรมฝึกการกระโดดของนักกีฬาวอลเลย์บอล. (วิทยานิพนธ์ปริญญา ศึกษาศาสตร์มหาบัณฑิต). เชียงใหม่ : มหาวิทยาลัยเชียงใหม่. ยลวรณัฏฐ์ จีรัชตกรณ์. (2562). การตรวจสมรรถภาพร่างกาย Physical Fitness test. สืบค้นเมื่อ 2 กันยายน 2566. จาก https://www.si.mahidol.ac.th/th/healthdetail.asp?aid=1369 วทัญญู แก้วสุพรรณ. (2555). ผลของการฝึกพลัยโอเมตริกและโปรแกรมการฝึกด้วยน้้าหนักที่มีตอ พลังและความแข็งแรงในกล้ามเนื้อขา. (วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตร์มหาบัณฑิต). มหาสารคาม : มหาวิทยาลัยมหาสารคาม. วินิต กองบุญเทียม. (2536). การทดสอบและการประเมินผลทางพลศึกษาเชียงใหม่. (วิทยานิพนธ์ ปริญญาครุศาสตร์มหาบัณฑิต). เชียงใหม่. : มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่. วิริยา บุญชัย. (2537). การสร้างโปรแกรมการฝึกด้วยน้้าหนัก. (วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตร์ มหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. วิศรุต ศรีแก้ว. (2557). ผลของรูปแบบการฝึกพลัยโอเมตริกระยะเวลา 4 สัปดาห์ที่มีพลังกล้ามเนื้อ และความคล่องแคล่วว่องไวในนักฟุตบอล. (วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตร์ศาสตร์ มหาบัณฑิต). บุรีรัมย์ : มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์. ศิริกูล กล่ํากูล. (2557). ผลของโปรแกรมการนวดไทยเฉพาะขาต่อพิสัยการเคลื่อนไหวของรยางค์ขา และสมรรถภาพของการกระโดดสูงในกีฬาวอลเลย์บอลมหาวิทยาลัยบูรพา. (วิทยานิพนธ์ ปริญญาโทวิทยาศาสตร์มหาบัณฑิต). ชลบุรี : มหาวิทยาลัยบูรพา. ศิริรัตน หิรัญรัตน์. (2535). การฝึกความสมบูรณ์ทางกาย. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยมหิดล. ศิริรัตน หิรัญรัตน์. (2539). สมรรถภาพทางกายและทางกีฬา. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยมหิดล. สนธยา สีละมาด. (2547). หลักการฝึกกีฬาส้าหรับผู้ฝึกสอนกีฬา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่ง จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. สนธยา สีละมาด. (2557). กิจกรรมทางกายเพื่อสุขภาวะ. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย. สุพิตร สมาหิโต. (2560). แบบทดสอบและเกณฑ์มาตรฐานสมรรถภาพทางกายที่สัมพันธ์กับสุขภาพ ส้าหรับ เด็กไทย 7-18 ปี. กรุงเทพฯ : เทพรัตน์การพิมพ์. เสาวลักษณ์ ศิริปัญญา. (2551). ผลของการฝึกเชิงซ้อนแบบผสมผสานการฝึกด้วยน้้าหนักกับการ เคลื่อนที่ในลักษณะแรงระเบิดที่มีต่อสมรรถภาพของกล้ามเนื้อในนักกีฬาเซปักตะกร้อหญิง ทีมชาติไทย. (วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตร์มหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย.

องค์การอนามัยโลก. (2550). ระดับการมีกิจกรรมทางกายของคนไทย. สืบค้นเมื่อวันที่ 2 กันยายน 2566. จาก https://www.matichon.co.th/tged อเนกพงศ์ ภิญญา. (2553). ผลการฝึกพลับโอเมตริกที่มีผลต่อความสามารถในการกระโดดของ นักกีฬา วอลเลย์บอลชาย. (วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตร์มหาบัณฑิต). เชียงใหม่ : มหาวิทยาลัยเชียงใหม่. อภินันท์ สีดาพงษ์. (2556). ผลของการฝึกกระโดดเท้าเดี่ยวและกระโดดเท้าคู่ที่มีผลต่อความสามารถ ในการกระโดดของนักกีฬาวอลเลย์บอลชาย. (วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตร์มหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. อุทัย สงวนพงศ์. (2555) หนังสือเรียนรายวิชาพื้นฐานสุขศึกษา ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6. กรุงเทพฯ : บริษัท พัฒนาคุณภาพวิชาการ จำกัด. เอมอร สังขพันธุ์ (2554). ผลของการฝึกกระโดดไกลควบคู่กับการกระโดดข้ามรั่วที่มีต่อความสามารถ ในการกระโดดไกล. (วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตร์มหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. ภาษาอังกฤษ Clarke, H.H. (1967). Application of Measurement to Health and Physical Education. New Jersey. : Prentice Hall. Curation, W. (1973). Mechanical performance. Retrieved 2 September 2023, from https://www.sciencedirect.com/topics/engineering/mechanicalperforman ce Fleck, Steven J.; & William J. Kraemer. (1987). Designing Resistance Training Program. United States of America. Johnson, and Stolberg. (1971). Cardio-Respiratory Fitness. Retrieved 2 September 2023, fromhttps://www.mwit.ac.th/~jat/contents/30101/physical%20fitness5_ Spless. (2019). Explode the power of the leg muscles. Retrieved 2 September 2023, form https://www.unlockmen.com/quick-workout-cr7-quads/ Stone, M. and Bryant, H.O. (1992). Weight Training a Scientific Approach. MinnesotaBelliverther Press Verkhoshanski, Y. (1983). Perceptive in the Improvement of Speed Strength of Jumpers. Yessis Review of Soviet Physical Education and Sports: 3: 28-