หน้าคำนำ หน้านี้เป็นโคลง (1)

ปกหลัก



หน้าปกรอง



หน้าคำนำ หน้านี้เป็นโคลง





"ฮินะ รีบมาทานยาเร็วๆหลาน''
ฉันชื่อ ฮินะ ฉันอาศัยอยู่ในชนบทที่ห่างไกลจากตัวเมือง ฉันป่วย

ด้วยโรคอะไรบางอย่างที่ทำให้ฉันจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน คุณแม่

เลยไม่ให้ฉันออกไปไหนเลย เพราะกลัวอาการฉันจะกำเริบ ฉันไม่

เคยเห็นโลกภายนอก เพื่อนฉันก็ไม่มีเลยแม้แต่คนเดียว ฉันรู้สึก

เหงา เหนื่อย ไร้ค่า ชีวิตที่มีความทุกข์มันจะไปมีความสุขได้ยังไง

ปีนี้เป็นช่วงที่ฝนตกตลอดปี ด้วยความที่ฉันไม่มีเพื่อน

ฉันเลยชอบไปนั่งมองคุณย่าทำตุ๊กตาไล่ฝนอยู่บ่อยๆ

คุณย่าก็มักจะเล่นกับฉัน ตุ๊กตาที่เธอทำมีหลายสีหน้า


แตกอย่างกันไป เฉกเช่นว่ามันมีชีวิตยังไงอย่างงั้น

เธอหันหน้ามาบอกฉันว่า
‘‘สนใจทำตุ๊กตาของตัวเองซักตัวมั้ย เจ้านี่สามารถ
อยู่เป็นเพื่อนกับหลานและสามารถให้โชคได้ด้วยนะจ๊ะ’’
ฉันรู้ว่าเธอแค่พูดปลอบใจฉัน ฉันเลยนั่งทำตุ๊กตากับ
คุณย่า สุดท้ายก็ได้ของตัวเองออกมา แล้วนำมันไป
แขวนไว้ที่หน้าต่างของห้อง

มองไปมองมา ฉันว่ามันก็น่ารักดีเหมือนกัน แต่ก็

แค่นั้นแหล่ะ
‘‘ห้องมืดๆที่มีแค่หน้าต่างกับตุ๊กตาไล่ฝน จะทำให้

ความรู้สึกเจ็บปวดและความโดดเดี่ยวที่เก็บมาทั้ง

ชีวิตหายไปได้ยังไงกัน’’
ถ้าได้ออกไปไหนบ้างก็คงจะดีซินะ

ฉันตื่นมาก็พบว่ามีเด็กผู้หญิงในชุดสีขาวที่หน้าตาคล้ายๆกัน
กับฉันกำลังจ้องมองมาทางฉันอยู่ เธอเป็นใครกัน ขณะที
ฉันกำลังสงสัย เธอก็ลูบหัวฉันเบาๆ แล้วยื่นมือมาให้ฉัน
‘‘ อยากไปเที่ยวด้วยกันหน่อยมั้ย ’’ เธอพูดขึ้น
ฉันที่ไม่เคยได้ออกไปไหนเลยทั้งชีวิต ทำไมถึงจะต้องปฏิเสธ
คำเชิญชวนนี้ล่ะ

เธอพาฉันขึ้นไปที่หุบเขา เราเดินผ่านทางเดินที่เต็มไปด้วยพุ่มไม้สี
เขียวขจี มีลมพัดพลิ้วไหวเบาๆ อากาศเย็นสบาย ได้ยินเสียงนกดัง
จิ๊บๆ เสียงของใบไม้กระทบกันและร่วงหล่นลงมา ศาลาสีขาวสะอาด
ตา นี่มันเหมือนนิทานที่คุณย่าเคยเล่าให้ฟังเลย เด็กหญิงในชุดสีขาว
พาฉันเข้าไปนั่งในศาลาสีขาว
‘‘เธอดูอะไรนี่นะ ฉันจะแสดงมายากลให้เธอได้รับชมเอง’’
หลังจากเธอพูดจบสถานที่ข้างนอกศาลาก็ได้เปลี่ยนไป



สถานที่แรกคือท้องฟ้า เธอพาฉันขึ้นมาบนท้องฟ้า บนนี้

สภาพอากาศแจ่มใส แสงแดดแพรวพราวส่องมาเต็มไปหมด

หมู่นกบินกันว่อน พอเราเดินทางไปเรื่อยๆ ฟ้าก็เริ่มครึ้ม และมี

สายฟ้าพาดผ่านเส้นทางของเราไป ฝนเริ่มตกแล้ว บนท้องฟ้า

มองเห็นทุกอย่างที่อยู่ข้างล่าง ฉันรู้สึกเศร้าอย่างบอกไม่ถูก


เด็กหญิงในชุดสีขาวเธอจับมือฉัน แล้วบอกฉันว่า



‘‘ ชีวิตที่มีอุปสรรคดังพายุฝน จะทำให้เหนื่อย ท้อแท้ และสิ้น
หวัง ’’



สถานที่ต่อมา ฉันเดินทางมาถึงป่าฝนหมู่แมลงและสัตว์น้อย
ใหญ่ต่างเข้าไปหลบฝนกัน ฝนตกปรอยๆ แต่ก็มีท่าทีที่จะหยุด
ตกบ้างแล้ว
‘‘ยามที่ฝนเริ่มตก มันก็จะตกของมัน แต่สักพักมันก็จะหายไป
ก็เหมือนความทุกข์ที่ไม่ได้มีตลอดไป ’’
เมื่อฝนหยุดตก เราวิ่งเล่นไปด้วยกัน ในป่าเป็นเส้นทางที่ยาว
ไกล แต่ทำไมวิ่งมานานแล้วไม่เห็นจะเหนื่อยเลยนะ



สถานที่สุดท้ายคือ ลานดอกไม้งามตา มีดอกไม้หลาก
สีและหลายสายพันธุ์ สัตว์ตัวน้อยๆบินว่อนไปมา
เด็กหญิงในชุดสีขาวเชิญชวนตัวฉันวิ่งเล่นไปกับหมู่
ดอกไม้ ปล่อยตัวตามสายลม กลีบดอกไม้พัดสะพรั่ง
กระจาย เส้นผมพริ้วไสวตามแรงลม



‘‘ชีวิตคือดอกไม้ที่เบ่งบานหลังฝน’’









คณะผู้จัดทำ

ปกหลัง