สื่อภาษาไทยครูกาย เรื่อง หลักการใช้ภาษาไท

การเขียนเชิงวิชาการ
คือ การนำเสนอผลการศึกษาค้นคว้าอย่างมีระบบสำรวจรวบรวมและวิเคราะห์อย่างละเอียดถี่ถ้วน
รวมทั้งมีหลักฐานอ้างอิงอย่างมีระบบแบบแผนอาจทำเป็นบุคคลหรือเป็นคณะก็ได้

การเขียนอ้างอิงเชิงวิชาการ
หนังสือเล่ม : ผู้แต่ง. ปีที่พิมพ์. ชื่อเรื่อง. ครั้งที่พิมพ์. เมืองที่พิมพ์: สำนักพิมพ์.
นิตยสารหรือวารสาร : ผู้เขียนบทความ. ปีที่พิมพ์,วัน,เดือน.“ชื่อบทความ.” ชื่อวารสาร. ปีที่ (ฉบับที่):
หน้าที่อ้างอิง.
หนังสือพิมพ์ : ผู้เขียน. ปีที่พิมพ์,วันที่เดือน. “ชื่อบทความ.” ชื่อหนังสือพิมพ์. หน้าที่อ้างอิง.
อินเทอร์เน็ต : ผู้แต่ง. ปีที่สืบค้น. ชื่อเรื่อง. (ออนไลน์). แหล่งที่มา: ชื่อย่อยของแหล่งที่มา. วันเดือนปีที่สืบค้น.



ขรูอปงแกบาบรเขียน ทั้งนี้วิธีการเขียนอ้างอิงเชิงวิชาการยังต้องคำนึงถึง
หลักการเขียนของแต่ละสถาบันด้วยว่านิยมเขียนอย่างไร

๔๕

ประเภทของการใช้ภาษาในการเขียน

การเขียนอธิบาย คือ การทำให้ผู้อื่นเข้าใจความจริงความสัมพันธ์หรือปรากฏการณ์ต่าง ๆ โดยมีวิธีการ ดังนี้
การชี้แจงตามลำดับขั้น
การใช้ตัวอย่างประกอบการอธิบาย
การเปรียบเทียบความเหมือนหรือความต่าง
การชี้สาเหตุและผลลัพธ์ที่สัมพันธ์กัน
การให้คำนิยามเพื่ อให้เข้าใจคำศัพท์อย่างตรงกัน


การเขียนบรรยาย คือ การเล่าเรื่องราวให้เห็นว่าใครทำอะไรที่ไหนอย่างไรเพื่ออะไรและผลที่ตามมาเป็นอย่างไร


การเขียนพรรณนา คือ การให้รายละเอียดของสิ่งใดสิ่งหนึ่งเพื่อให้เห็นภาพอย่างชัดเจนตามจินตนาการของผู้ส่งสารโดยอาจใช้
ถ้อยคำที่แสดงความคิดความรู้สึกหรือแสดงอารมณ์ร่วมด้วย


การใช้ภาษาในการเขียน
การใช้ภาษาในการเขียนสามารถพัฒนาได้โดยการอ่านและฟังให้มาก ๆ
ขรูอปงแกบาบรเขียน
ช่างสังเกต จดบันทึกข้อมูล ที่เป็นประโยชน์เอาไว้ใช้ในอนาคต
ใช้ภาษาให้มีประสิทธิผลและฝึกฝนอยู่เป็นประจำจะช่วย
ให้พัฒนาการใช้ภาษาในการเขียนให้ดีขึ้นได้

๔๖

เ อ ก ส า ร อ้ า ง อิ ง

กรมวิชาการ. ๒๕๕๕. หนังสืออุเทศภาษาไทย ชุดบรรทัดฐานภาษาไทย เล่ม ๒. กรุงเทพฯ: สถาบันภาษาไทย กรมวิชาการ กระทรวงศึกษาธิการ.
____________. ๒๕๕๕. หนังสืออุเทศภาษาไทย ชุดบรรทัดฐานภาษาไทย เล่ม ๔. กรุงเทพฯ: สถาบันภาษาไทย กรมวิชาการ กระทรวงศึกษาธิการ.
คำราชาศัพท์. สืบค้นเมื่อ วันที่ ๒๕ พฤษภาคม ๒๕๖ จาก เพจครูภาษาไทย ชุมชนแห่งการเรียนรู้.
ชนัญญา เตชจักรเสมา. ๒๕๕๙. เตรียมสอบภาษาไทย ม.ปลาย ฉบับสมบูรณ์. นนทบุรี: ธิงค์บียินด์บุ๊คส์.
นัชชา ถิระสาโรช. ๒๕๕๙. การศึกษาการแยกความหมายของคำหลายความหมายในภาษาไทยโดยใช้วิธีการวิเคราะห์ความหมายแอบแฝง. วิทยานิพนธ์

อักษรศาสตร์ดุษฎีบัณฑิต. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ปราณี กุลละวณิชย์. ๒๕๔๕. กลไกที่ทำให้ภาษาเปลี่ยนแปลง. พิมพ์ครั้งที่ ๑๐. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมธิราช.
พระธรรมกิตติวงศ์. ๒๕๕๑. ภาษาเทศน์ภาษาไทย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์เลี่ยงเชียง.
รสริน ดิษฐบรรจง. ๒๕๕๕. หลักการอ่านและการเขียนคำไทย. กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
ราชบัณฑิตยสถาน. ๒๕๔๖. พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๒. กรุงเทพฯ : นานมีบุ๊คส์.
ล้อม แก้วเพ็ง. ๒๕๔๙. สนั่นสนามสำนวนไทย. กรุงเทพฯ: พิมพ์คำ.
วันเพ็ญ เทพโสภา. ๒๕๖๒. ครบเครื่องเรื่องหลักภาษาไทย ฉบับนักเรียนนักศึกษา. กรุงเทพฯ: ธนธัชการพิมพ์.
สถิตย์ ภาคมฤค. ๒๕๕๖. เอกสารประกอบการสอนรายวิชาคำและสำนวนไทย. สกลนคร: มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
เอมอร รัตนเนตร. ๒๕๔๗. Maxibook ภาษาไทย. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แพนสยาม.


๔๘