น้ำมันพราย

1

ิ
พล นิกร กมหงวน
น้ำมันพรำย

ิ
ป.อนทรปำลต
ิ


้
ื
่
ั
ึ
เมอถงเวลำเย็นตะวนรอนอ่อนแสง คณะพรรคสี่สหำยกับเจำคุณปัจจ
นึกฯ กลงมำจำกตกใหญ่ชุมนุมกนอย่ในเรือนต้นไม ดมเหลำเบียร กนกับแกล้ม
็
ู
ึ
้
ื
่
้
์
ิ
ั
ั
้
ั
้
้
เป็นกำรพักผ่อนกำรงำนที่ไดตรำกตร ำมำตลอดวนนี้ ท้งนีมีเจำแห้วคอย
ั
ิ
้
ปรนนิบัตรบใช้อย่ำงใกลชิด
ู
ุ
ั
กระทำชำยนำยหนึ่งอำยประมำณ ๓๕ ปี รปร่ำงผอมกะหร่อง ลกษณะ
ั
ท่ำทำงแบบเดยวกับสิงห์อมควนท้งหลำย แต่งกำยดวยเสือผ้ำค่อนข้ำงเก่ำและ
ั
้
ี
้
ี่
้
สกปรก เดนกระย่องกระแย่ง ไอโขลกๆเข้ำมำในเรือนตนไม้ ขณะทสี่สหำยและ
ิ
้
ี่
ั
ิ
ท่ำนเจ้ำคุณปัจจนึกฯ ก ำลังปรึกษำหำรือกนเกยวกบกจกำรคำ
ั
้
็
ื
้
เจำแห้วแลเห็นเข้ำกลมตำโพลงแลวปรำดเข้ำไปขวำงหน้ำ
้
ี่
"บกเข้ำมำไดยังไงหำ ออกไป รีบออกไปเสียก่อนทหมำมันจะออกมำ
ุ
ขย้ำลูกกระเดอกแก"
ื
ิ
ชำยผน ำย้มให้เจำแห้ว
ู
้
้
้
ั
"ผมเป็นคนของอำเสี่ยครบ ผมมำกรำบเทำท่ำน"
คณะพรรคสี่สหำยกบเจ้ำคุณปัจจนึกฯ ต่ำงพำกันมองดูแขกผู้ไร้เกยรต ิ
ั
ี
้
ั
้
็
ิ
ดวยควำมสนใจ แลวกมหงวนกร้องออกมำดงๆ
"เฮ้ย แกหรอกหรือเมฆ"
นำยเมฆกระพุ่มมือไหวเสี่ยหงวนอย่ำงนอบน้อม
้
ั
ั
ุ
่
ั
ั
ี
็
"ครบผม กระผมเองครบอำเสย" และเขำกเดนเขำมำทรดตวนั่งพบ
้
ิ
เพียบเรียบร้อยบนพืนกระดำน "อำเสี่ยสบำยดหรือครับ"
ี
้

2

อำเสยย้มให้และพยกหน้ำ
่
ี
ั
ิ
้
ั
ี
้
"สบำยด เออแน่ะ ฉันเกือบจะจ ำแกไม่ได เรำไม่ไดพบกนเกือบสำมปี
แลวซีนะ ไปยังไงมำยังไงล่ะ"
้
ื
็
่
็
ิ
"กไปมันตำมเรองแหละครับ ทไหนมีเฮโรอนผมกไปทนั่น จนกระท่งถก
่
ั
ู
ี่
ี
ั
ิ
ุ
ื
ู
ตำรวจจบมีธระไปตดตะรำงเสีย ๖ เดอน ออกจำกคุกไปอย่สถำนบ ำบัดยำเสพ

์
ิ
ตด เพ่งออกมำจำกโรงพยำบำลเมออำทตยก่อนนีเองครับผม"
ื
ิ
่
ิ
้
ั
ิ
ู
้
่
ั
้
ู
ั
้
ั
ี
"ง้นเรอะ รจกกบญำตผใหญและเพือนๆของฉนเสยก่อนซี ท่ำนผู้นี้เจำ
่
ิ
่
คุณปัจจนึกฯ อำของฉันเอง สำมคนนี่เพือนร่วมชีวตของฉัน คนนี้ชือพลเป็น
่
่
เจำของบ้ำนนี้ คนนั้นชือนิกร อกคนคอหมอดเรก"
ิ
ื
้
ี
ิ
้
นำยเมฆประนมมือไหว พล, นิกร, ดร.ดเรก และท่ำนเจ้ำคุณอย่ำง
้

่
พินอบพิเทำ เสี่ยหงวนอธิบำยให้เพือนๆ และเจำคุณปัจจนึกฯฟังว่ำ นำยเมฆ
ี
ี่
เป็นนักเลงอันธพำลทมีฝีไม้ลำยมือดคนหนึ่ง และเป็นคนของเขำทเขำเคยใช้
ี่
้
ั
ู
ี
้
่
สอยไหววำนในสมยอธบดเผำ นำยเมฆเป็นผกวำงขวำงทใหญย่งพอตว พออก
ิ
้
่
ี
ั
่
ิ
ี
็
ื
ี่
สมัยหนึ่ง เมฆกถูกส่งไปพักผ่อนทคุกลำดยำว เมอไดรับกำรปลดปล่อยกเลก
่
ิ
็
้
้
ิ
ิ
ั
เป็นนักเลง แต่แลวก็ตดเฮโรอนกลำยเป็นสิงห์อมควนไป
"กระผมดใจมำกครับทไดร้จกกบพวกท่ำน ควำมจริงผมไดยินชือเสียง
้
้
ี
ั
ั
ี่
ู
่
ของท่ำนมำนำนแลว และอำเสี่ยกเคยพูดให้ผมฟัง"
็
้
นิกรย้มให้นำยเมฆ
ิ
ื
"ลอชืออะไรนะ"
่
้
"เมฆขอรับ เมฆ เมฆินทร"
์
"เมฆเฉยๆ หรือขี้เมฆ"
"เมฆเฉยๆ ครับผม"
ี
่
ุ
ี
ั
ิ
"ออ-ด" นิกรพูดย้มๆ แต่วำไปอำบน้ำเสยก่อนแลวคอยมำคยกนดไหม
่
้
ื
ี
้
ั
ื
เมฆ กล่นสำบและกล่นจ๊กแรของแกมนแรงเหลอเกนให้ด้นตำย ขี้ไคลกกบบ้อง
ิ
ิ
ิ
ิ
็
ั

3

้
หู" พูดจบเขำก็หันมำทำงเจำแห้ว "เฮ้-พำนำยเมฆไปอำบน้ำทเรือนคนใช้หน่อย
ี่
ู
้
ั
เถอะวะ หำสบ่ให้เขำดวย แปรงลวดสักอนส ำหรับถูขี้ไคล"
นำยเมฆยกมือไหวนิกรท่ำมกลำงเสียงหัวเรำะ
้
ั
ื
้
ั
ั
"ไดโปรดเถอะครบ อยำให้ผมอำบน้ำเลยครบ ขนอำบผมเป็นตะพ้น
่
้
ตำยแน่ อำกำศหนำวอย่ำงนี้ ผมอำบไม่ไดหรอกครับเจำนำย"
้
ั
ี
เสยหงวนแหกปำกหัวเรำะล่น
่
ั
ี่
้
"แกไม่ไดอำบน้ำมำกวนแลวล่ะ"
้
ิ
นำยเมฆนิ่งคด
ื
ั

้
"ต้งแต่วนถวำยบังคมพระบรมรปทรงมำครบอำเสย หนึ่งเดอนกบห้ำ
ั
ู
ี
่
ั
ั
ั
วนท้งวนนี"
ั
ั
้
ศำสตรำจำรย์ดเรกมองดูนำยเมฆอย่ำงเศร้ำใจ
ิ
้
้
ู
็
"ยควรจะอำบน้ำบ้ำง ถำอำบน้ำเย็นไม่ไดกให้คนใช้ของแกตมน้ำร้อน
้
ี่
ให้อำบ เสือผ้ำทสกปรกก็ไม่ควรสวมใส่ ควรจะแต่งกำยให้สะอำดเหมือนอย่ำง
้
่
ั
่
้
ั
์
์
ั
้
ี
ู
พวกเรำ หำเสวตเตอรขนสตวใสสกตวซี สำมสรอยบำทเท่ำนั้น ยบอบบำงโดน
้
อำกำศหนำวจะเป็นโรคปอดไดง่ำย"
้
ิ
นำยเมฆย้มเศรำๆน่ำสงสำร
้
ั
้
"เสวตเตอร์ตวละสองสำมร้อยหรือครับคุณหมอ เสือยืดคอกลมตวละ ๕
ั
ื
ื
ั
บำท ผมยังไม่มีปัญญำจะซือใส่ ตองใส่ตวนี้มำเกอบสองเดอนแลว คุณหมอ
้
้
้
็
เป็นเศรษฐีกพูดตำมแบบเศรษฐี ผมกำลงลำบำกมำกขอรับ ทอย่ทอำศัยกไม่ม ี
ี่
ี่
็

ู

ั
็
งำนกไม่มี ไปสมัครทไหน เขำเห็นสำรรปของผมแลวเขำกไม่เอำ เขำบอกว่ำข ี้
้
ู
็
ี่
ี

เกยจทำศพผม"
ั
ึ้
พล พัชรำภรณ์พูดเสริมขนทนท ี

ี
"ไม่มงำนทำ อย่ทนี่เอำไหมล่ะ ฉันจะให้แกเป็นคนดูแลทำควำมสะอำด

ี่
ู
รถยนตของพวกเรำ"
์

4

้
เจำคุณปัจจนึกฯมองดูพลดวยควำมพอใจ
้
ื
ี่
ี
"เออ ดมำกหลำนชำย ทแกมีเมตตำจิตให้ควำมช่วยเหลอผู้ทยำกจน
ี่
และเดอดร้อน"
ื
้
้
นำยเมฆยกมือไหวพลแลวกล่ำวว่ำ
ี่
ั
"ขอบพระเดชพระคุณครบเท่ำทคุณกรณำอปกำระผม แต่ว่ำ....ผม
ุ
ุ
้
ั
ั
ั
ั
ต้งใจจะกลบบ้ำนครับ กลบไปหำเจำคุณพ่อของผมและสำรภำพผิดกบท่ำน
ี่
ถำเจำคุณพ่ออภยให้ผม ผมกคงจะไดเป็นทำยำทของท่ำน มีทอย่เป็นหลัก
ั
็
้
้
้
ู
แหล่งสืบไป"
ั
ิ
สี่สหำยกับเจำคุณปัจจนึกฯ มองดหน้ำกนและย้มให้กน เสี่ยหงวนค่อยๆ
ู
้
ั
ี่
ี่
ั
เปลยนสำยตำมำทใบหน้ำสิงห์อมควนแลวพูดพลำงหัวเรำะพลำง
้
๋
ั
ี
ุ
้
่
ุ
่
ิ
ั
"ฉนเพ่งรเดยวนีเองวำ แกเป็นลกเจำคณบญหนักศกด์ใหญ เจำคุณพ่อ
้
้
ู
ิ
ู
้
่
ของแกชืออะไร"
ิ
นำยเมฆย้มอำยๆ
"เจำคุณฉัททนต์ช ำนำญไพรครับ"
้
ั
เจำคุณปัจจนึกฯหัวเรำะหึๆ
้
่
้
"ชือชอบกลโวย พึ่งเคยไดยิน"
้
นำยเมฆมองดูท่ำนเจ้ำคุณปัจจนึกฯ
้
็
"เจำคุณพ่อไม่ไดเป็นข้ำรำชกำรหรอกครับ ท่ำนไดเป็นเจ้ำคุณกเพรำะ
้
้
ู
ู
็
็
ั
ึ
ู
็
้
ุ
ท่ำนเป็นพ่อคำใหญ่อย่ที่ภูเกต ถงพวกขนนำงไม่ร้จกท่ำน แต่ชำวภูเกตกร้จัก
ี
ี
ึ
ท่ำนด ท่ำนมีเหมืองแร่ถงสี่เหมืองนะครับ มีสวนยำงอก ๑๕๐ ไร่ ผมเป็นลูก
ชำยคนเดยวของท่ำนครับ แต่ผมไม่ถูกกบแม่เลยง ผมชกหน้ำแม่เลยงจนฟัน
ี
ี้
ั
ี้
ั
หักไปสองซี่ เจำคุณพ่อท่ำนกเลยไล่ผมออกจำกบ้ำนและตดขำดจำกพ่อลูก
็
้
ื
่
เรองทผมเล่ำให้ฟังนี่กรณำอย่ำบอกใครนะครับ ผมไม่ตองกำรให้ใครร้ว่ำผม
ู
้
ี่
ุ
ั
้
่
เป็นผู้ดตกยำก ชือจริงของผมไม่ไดชือเมฆหรอกครบ"
ี
่

5

้
่
"แลวแกชืออะไร" พลถำมพลำงหัวเรำะ
"ศักรินทร์ครับ"

ิ
ศำสตรำจำรย์ดเรกหัวเรำะชอบใจ
ี่
้
"ไม่เลว น่ำสงสำรแกมำกทแกมำมีชีวตต่ำตอยเช่นนี้ เป็นอนว่ำแกจะ
ั
ิ
ั
กลบไปภูเกต"
็
็
่
ุ
ั
ิ
"ครับ ผมต้งใจจะบินไปภูเกตครบคณหมอ แต่วำในยำมนีผมไมมเงน
ั
ี
้
่
ิ
ั
็
้
ทองตดตวมำเลย ทมำหำอำเสี่ยกเพือมำกรำบขอควำมกรณำ" แลวเขำกหันมำ
ี่
่
ุ
็
ทำงเสี่ยหงวน
ุ
่
ั
"อำ-กรณำช่วยผมเป็นค่ำเรือบินและค่ำเครองแต่งตวสัก ๑,๐๐๐ บำท
ื
้
เถอะครับ"
ั
เสยหงวนหยดย้มทนท ี
ิ
่
ุ
ี
้
้
ั
ั
ิ
่
"อ๊วช่วยลอไดอยำงละ ๑๐ บำทเท่ำนั้น วนนีอ๊วจ่ำยเงนให้พวกดำวไถ
ื
ั
้
ั
ท้งหลำยไปแลว ๕๐๐ บำท"
้
่
ิ
้
ั
ื
้
ื
้
ี
ื
ิ
์
ศกรนทรหรอนำยเมฆย้มเศรำๆ เขำลวงกระเป๋ำเสอยดทเก่ำและขำด
้
ิ
็

ว่น หยิบขวดเลกๆ ขวดหนึ่งซึ่งมีขนำดเท่ำขวดยำนัตถุออกมำ แลวกล่ำวกับ
์
เสี่ยหงวนอย่ำงนอบน้อมว่ำ
ึ
็
ิ
้
่
ี
่
ั
ั
่
ี
"ผมไมใช่ดำวไถหรอกครบเสย อยำงน้อยผมกตองนึกถงศกด์ศรของผม
ี
ั
้
้
ุ
ซึงเป็นลกชำยเจำคณพำนทอง ผมมำขอรบกวนอำเสยเพยงคร้งนีเท่ำนั้น แลว
่
ู
่
้
ี
ั
กเงน ๑,๐๐๐ บำทนีผมขอตอบแทนดวยของอนมคำย่งของผม นี่ครับ....น้ำมน
้
้
ิ
็
่
ิ
ี
ั
ในขวดนี้แหละครับ"
ั
นิกรพูดโพล่งขึ้นทนท ี
ื
ิ
ั
"อะไรของแกวะเมฆ น้ำมนจ้งเหลนหรออยำงไร"
่
ุ
้
็
นำยเมฆสะดงเลกน้อยแลวหัวเรำะ
้

6

้
ื
"ไม่ใช่หรอกครับ ในขวดนี้คอน้ำมันพรำยทอำจำรย์ของผมไดมำจำกผี
ี่
ี
่
ั
่
ี
้
ื
่
ั
ิ
ตำยท้งกลม ผมจะมอบไวให้อำเสยเพอแลกเปลยนกบเงน ๑,๐๐๐ บำท และ
ก่อนที่อำเสี่ยจำกกรณำให้เงนผมกโปรดทดลองคุณภำพของน้ำมนพรำย
็
ุ
ิ
ั
เสียก่อน"
เสี่ยหงวนชักสนใจ เขำเออมมือรับขวดน้ำมันพรำยจำกลูกเจ้ำคุณผู้ตก
้
ื
ั
๊
ุ
อบมำพิจำรณำดู ภำยในขวดเป็นน้ำมันสีเหลืองอ่อน อำเสี่ยเปิดจกไม้กอก

้
็
ยกขึ้นดม แลวกทำคอย่น รีบปิดจกขวดตำมเดม
ุ
ิ
ิ
"กล่นเป็นยงไงวะ" พลถำม
ั
"เหม็นตุๆ ว่ะ"
ื
ิ
้
ื
้
้
ท่ำนเจ้ำคุณเออมมอควำขวดเหลำจะฟำดกบำลกมหงวน แต่นำยพล
ดเรกข้อมือไว ้
ิ
้
"โน-ป๋ำ อำยหงวนมันไม่มีเจตนำหรอกครับ"
ั

ท่ำนเจ้ำคุณทำตำเขียวกบอำเสี่ย

็
้
"เหม็นกเหม็นซีวะ ทำไมจะตองบอกว่ำ เหม็นตุๆ ดวย"
้
้
อำเสี่ยยกมือไหวปะหลกๆ
้

ั
้
้
"ผมไมไดต้งใจลอคณอำเลยครบ สำบำนให้กได ให้อำยกรรำกเลอดลง
็
ั
ุ
้
ื
่
็
แดงตำยซีครับ" แลวเขำกกมลงมำดูหน้ำนำยเมฆ
้
้
ี
ั
"น้ำมันพรำยของแกนี่น่ะ ลนมำจำกลกคำงศพผตำยท้งกลมยงง้นร"
ั
ั
ู
ึ
้
่
็
ี
้
ั
"ครับ ผมเกบไวหลำยปีแลว ขอรับรองว่ำ ถำอำเสยเอำน้ำมนแปะนิ้ว
้

้
ป้ำยผู้หญิงคนหนึ่งคนใด หล่อนจะตองรักอำเสี่ยและออนวอนขอเป็นเมียอำ
้
ี่
ั
ื
ั
ี
้
็
้
เสี่ยทนท ถำไม่จริงอย่ำงว่ำกระทบผมเลยครับ แลวกออกไปทดลองกนทหน้ำ
บ้ำนเดยวนี้เลย"
ี๋
ิ
เสยหงวนอมย้ม
่
ี

7

้
ั
"เอ-เข้ำทโวย เอำน้ำมนในขวดป้ำยนิ้ว....."
ี
ี
ั
"ครับ หยดเดยวเท่ำนั้นแหละครบ"
้
"แลวป้ำยผู้หญิง"
"ครับ"

"ป้ำยตรงไหนล่ะ"

ี่
ี่
"ทมือถอทแขนกไดครับ ผมขอให้อำเสี่ยออกไปทดลองทถนนหน้ำบ้ำน
ื
้
็
ี่
็
ิ
เถอะครับ เห็นผู้หญิงเดนมำคนไหนสวยถูกใจ อำเสี่ยกเอำน้ำมันป้ำยมับเข้ำให้
ิ
็
้
ิ
แลวอำเสี่ยกเดนเข้ำมำในบ้ำน เท่ำนี้เองหล่อนจะตองเดนตำมอำเสี่ยมำและ
้
้
สำรภำพว่ำหล่อนรักอำเสี่ยและอยำกไดอำเสี่ยเป็นผัว"
้
ี
้
้
"โอโฮ ถำจริงอย่ำงนี้ล่ะกอ ฉันจ่ำยให้แก่หนึ่งพันบำทโดยดเลยเมฆ"
ิ
"กออกไปลองดูซีครับ ถนนสุขมวทหน้ำบ้ำนมีผู้หญิงเดนไปมำ
็
ิ
ุ
ตลอดเวลำ"
ั
พลพูดขึ้นทนท ี
ั
ั
็
้
"ไป อำยหงวน กนก็อยำกเห็นเทจจริงเหมือนกน ลองเชือนำยเมฆดู
่
ั
่
ั
่
้
้
็
ื
หน่อยเถอะวะ เรองน้ำมนพรำยถำเป็นของแทเขำกวำกนอยำงนั้น เอำป้ำย
่
ผู้หญิงคนไหน กจะรักเรำและยอมเป็นเมียเรำอย่ำงง่ำยดำย เพรำะอำนำจผี
็

ปีศำจบังคบจตใจให้เคลบเคล้ม"
ิ
ิ
ิ
ั
ิ
ี
ิ
ุ
้
นิกรว่ำ "คดดูให้ดอำยหงวน พอป้ำยป๊บ หล่อนตะโกนเรียกโปลศ แกจะ
โดนข้อหำท ำให้เสือมเสียอสรภำพ จบมอถอแขนเขำ"
ื
ื
่
ิ
ั
ั
นำยเมฆวำ "ถำเป็นอยำงนั้น ช่วยกนกระทบผมเลยครับ อำเสี่ยเป็น
ื
้
่
่
ุ
เจำนำยของผม มีบญคุณต่อผมมำมำก ผมจะมำหลอกลวงไดอย่ำงไร มมีเงน

้

ิ
้
ซือเฮโรอนสูบกเพรำะน้ำมันพรำยในขวดนี้ช่วยให้ผมหำเมียไดคล่องๆ แลวผม
้
้
็
ิ
้
็
กไถเงนเมียใช้ ทผมขอมอบให้อำเสี่ยกดวยควำมส ำนึกในพระคุณ หำกเป็นกำร
้
็
ี่
ิ
็
้
ซือขำยกนแลวขวดละแสนผมกไม่ขำย"
้
ั

8

็
ิ
นิกรย้มเลกน้อย
้
"ถำขวดละสิบแสนล่ะขำยไหม"
้
เจำคุณปัจจนึกฯ ทำตำเขยวเข้ำใส่นิกรทนท ี
ั
ี

ี๋
้
้
"เดยวโดนขวดเหลำกบำลแบะ จะว่ำไม่บอกนะโวย"
ั
ั
้
ู
ิ
ี
่
็
สสหำยมองดหน้ำกนและย้มให้กน แลวพลกกลำวกบทุกๆ คน
ั
่
้
"ไปนอกถนนโวยพวกเรำ ให้อำยหงวนลองเอำน้ำมันพรำยป้ำยสำวๆ
้
สักคนหนึ่ง ถำเป็นผลพวกเรำกคงจะไดมีอนุสวยๆไวชืนชม แต่ถ้ำไม่เป็นผล เรำ
้
้
็
่
้
กเตะส่งสอนนำยเมฆคนละท ในฐำนะพยำยำมหลอกลวงอำยหงวน เอำ
็
ั
้
ี
น้ำมันพรำยปลอมมำเสนอขำย"
ี
่
ิ
ั
นำยเมฆแทนทจะโกรธกบย้มให้พล
้
"เอำเลยครับคุณพล ถำน้ำมันพรำยไม่เป็นผลให้ทันตำเห็น ผมลงนอน
ี
ื
ให้กระทบดๆ"
้
้
เจำคุณว่ำ "ถำเป็นผล ฉันซือเอง ฉันให้แก ๒,๐๐๐ บำท"
้
ั
ั
ั
้

"นั่นแน่ๆ" อำเสยรองล่น "เมฆมนเอำมำให้ผมนะครบ ไม่ไดเอำมำให้
่
ี
้
คุณอำ ไปโวยพวกเรำ ออกไปหน้ำบ้ำน เมียเรำและคุณอำหญิงไปเทยวงำน
ี่
้
วชิรำวธ โอกำสเปิดให้กนแลว"
ุ
ั
้
สี่สหำยกับเจำคุณปัจจนึกฯและเมฆต่ำงลุกขึ้นพำกันออกไปจำกเรือน
้
ั
้
่
ตนไม้ เจำแห้วตดตำมไปดวย เขำสนใจกบน้ำมันพรำยมำก เจำแห้วเชือว่ำถ้ำ
้
้
้
ิ
ั
ิ
เป็นน้ำมันพรำยอนแท้จริงกคงจะเกดผลเมอเสี่ยหงวนเอำป้ำยผู้หญิงคนหนึ่ง
็
่
ื
คนใด

ิ
ุ
ที่หน้าบ้าน "พัชราภรณ์" ริมถนนสุขมวท ยวดยำนพำหนะกำลง
ั
สัญจรไปมำไม่ขำดสำย แต่ถนนแบ่งออกเป็นสองตอน กำรจรำจรจงเป็นไป
ึ
ั
ั
่
่
่
็
โดยสะดวก ท้งรถสวนตวรถแทกซีและรถประจำทำงว่งขวกไขว ่ สวน

ิ
ั
ิ
็
ประชำชนคนเดนถนนกมีไม่น้อยเพรำะเป็นเวลำเลกงำน
ิ

9


์
ั
ู
่
ป้ำยรถประจำป้ำยนั้นอยห่ำงจำกประตูหน้ำบ้ำน "พชรำภรณ"เพียง
๑๐ เมตร ประชำชนกลุ่มหนึ่งกำลงยืนรอคอยรถเมลทจะเดนทำงไปทำงพระ
ิ
ี่

ั
์
็
้
โขนง มีผู้ชำย ๔ คนและผู้หญิง ๒ คน เจำแห้วแลเห็นเข้ำกกระซิบกระซำบบอก
เสี่ยหงวน
้
"เอำเลยครับอำเสี่ย รับประทำนกระโปรงพลทสีเทำเสือสีชมพูที่ป้ำย
ี
ั
์
่
ั
ั
รถเมลนั่นยงไงละครบ รบประทำนไม่เลวเลย"
้
้

ั

เสี่ยหงวนจองตำเขม็งมองดูสำวสวย ซึ่งกำลงรอคอยรถประจำทำงดวย
็
้
ควำมสนใจ แต่แลวนิกรกเออมมือเขี่ยแขนเขำแลวพูดเบำๆ
้
ื
้
้
ู
่
ิ
้
ั
"นั่นยงไงอำยหงวน เดนอยฝ ่ ังตรงขำม"
เสี่ยหงวนมองตำมสำยตำนิกร
"ชดสฟำนั่นน่ะเรอะ"
ุ
ี
้
"เออ"
อำเสี่ยทำหน้ำเบ้

"เสียน้ำมันพรำยเปล่ำๆ อวนยังกะหมูตกน้ำตำย คนทป้ำยรถเมลดกว่ำ
้
์
ี
ี่
้
ั
์
แลวกน....รถเมลมำแลว"
้
รถเมลขำวแลนมำจอดทป้ำยนั้น มผโดยสำรลงมำจำกรถ ๓ คน และขน
ี
ู
้
์
ึ
่
่
ี
้
ี
รถคนเดยว สำวน้อยกลอยใจยังคงยืนรวมกบผู้โดยสำรอก ๔ คน ซึ่งหล่อนคง
ั
ี
ิ
ู
จะเดนทำงไปส ำโรงหรือสมุทรปรำกำรกได อำเสี่ยรสึกใจเต้นระทกผิดปกต เขำ
้
ึ
้
ิ
็
ี
ุ
ี
็
่
้
ั
ื
้
่
รบเปิดจกขวดน้ำมนพรำยออกเทใสปลำยนิ้วชีมอขวำเพยงเลกน้อย แลวสง
ขวดน้ำมันพรำยพร้อมดวยจกไม้กอกให้พลเก็บไว ้
๊
้
ุ
ั
๋
้
ิ
ี
"รอนี่นะพวกเรำ กนจะพิสจน์ควำมศกด์สทธ์ของน้ำมนพรำยเดยวนี
ิ
ู
ิ
ั
ั
ถำไม่เป็นผล อำยเมฆโดนเตะแน่ บอกให้ร้เสียก่อน"
ู
้
้
เมฆอมย้ม
ิ

10

ี๋
ั
"ตกลงครับ เร็วหน่อยครบ ประเดยวรถเมลมำหล่อนกจะขึ้นรถไปเสีย
์
็
ี่
ั
ื
ื
่
หรอก คนนี้สวยรำวกบนำงงำมวชิรำวธทเข้ำประกวดเมอคนนี้"
ุ
์
ั
อำเสี่ยเดนดุ่มๆตรงไปทป้ำยรถเมล ไม่มีใครสนใจกบเขำเลยนอกจำก
ิ
ี่
ั
ุ
คณะพรรคของเขำเท่ำนั้น กมหงวนตรงเขำมำหยดยนขำงหลงสำวน้อยซึงอย ู ่
่
้
ิ
้
ื
้
้
ุ
ในชดกระโปรงสีเทำและเสือคอบัวสีชมพู ใบหน้ำงำมแฉลมแช่มช้อยอำยใน
ุ
ี
่
ู
ื
ั
่
ั
ื
้
่
รำว ๒๒ ขวบเป็นอย่ำงมำก อำเสยยนลงเลใจอยสกครกยกนิ้วชีมอขวำเขย
ี
็
่
ู
่
่
ี
ี
่
ั
้
ิ
ิ
ข้อศอกซ้ำยของหลอน น้ำมนพรำยทปลำยนิ้วกมหงวนตดอยทขอศอกพอ
ู
่
สังเกตเห็น
รถประจำทำงของบริษทขนส่ง สำยท่ำช้ำง-ปำกน้ำ คนหนึ่งแล่นมำ

ั
ั
ี่
หยดทป้ำย ผู้โดยสำรทรอคอยต่ำงรีบขึ้นไปบนรถ แต่หญิงสำวกลับหันมำทำง
ุ
ี่
ั
์
ี่
ิ
ื
่
อำเสี่ยและมองดูกมหงวนอย่ำงตนๆ ทป้ำยรถเมลมีแต่อำเสี่ยกบสำวน้อยสอง
คนเท่ำนั้น
ี
ั

ั
"หนู หนูกำลงจะไปไหน" เสยหงวนถำมเสยงส่นๆ
ี
่
ั
หลอนย้มน่ำรก
่
ิ
ี่

ั
้
"หนูกำลงจะกลับบ้ำนหนูทตลำดส ำโรงค่ะ แต่หนูไม่ไปแลว"
"ทำไมล่ะ"

"หนูรักคุณและอยำกเป็นเมียคุณคะ กรณำพำหนูไปบ้ำนคุณซีคะ หรือ
ุ
่
จะพำหนูไปไหนกได สงสำรหนูเถอะค่ะ หนูรักคุณและอยำกอย่ใกล้ชิดกบคุณ"
้
ั
ู
็
อำเสี่ยเกอบจะคดว่ำเขำฝันไป เขำหันไปทำงคณะพรรคของเขำ ควำม
ื
ิ
่
ั
ดใจทำให้อำเสยกระโดดตวลอยแลวรองตะโกนล่น
ั
้
้
ี

ี
้
้
้
"ไชโย้ ไดผลแลวโวยเมฆ"
ิ
ี
ิ
หญิงชรำคนหนึ่งเดนผ่ำนมำพอด แกมองดูกม หงวนอย่ำงปลง
้
ั
อนิจจงแลวกล่ำวว่ำ

11

็
้
ึ
ั
ี
"โถ-ลงถงกบกระโดดโลดเตนข้ำงถนนอย่ำงนี้กไปแน่ หน้ำตำกดๆ ไม ่
็
น่ำเลย อำกำศหรือก็หนำวไม่ใช่หน้ำร้อน"
ี
้
้
้
อำเสี่ยดใจจนเนือเตน เขำหันมำทำงสำวสวยแลวกล่ำวว่ำ
"ขอโทษ หนูแต่งงำนหรือยัง"
หลอนย้มอำยๆ
ิ
่
้
้
่
ู
ั
ั
ุ
"แต่งแลวและมีลูกแลวคะ แต่ไม่ส ำคญค่ะ หนูท้งลกและผวได กรณำให้
ิ
้
หนูอย่ดวยคนนะคะ"
ู
้
ี

่
ั
่

ิ
้
ิ
ั
้
ื
กมหงวนทำคอยน เขำกลนน้ำลำยตดๆกนสำมสคร้ง แลวแกลงหลอก
หล่อนว่ำ
"หนูรีบกลบบ้ำนไปเอำเสือผ้ำมำซีนะ หนึ่งทุ่มตรงมำพบกบฉันที่ป้ำย
้
ั
ั
์
้
รถเมลนี้ แลวฉันจะพำหนูไปบ้ำนฉัน"
ื
สำวสวยลมตำโพลง
"จริงๆนะคะ คุณอย่ำหลอกหนูนะคะ"
้
"จริงซีจะ ฉันกรักหนูเหมือนกน ไปขนเสือผ้ำมำให้หมดนะหนู หนึ่งทุ่ม
็
ั
๊
ั
ี่
เรำจะพบกนทนี่"
"ค่ะ ค่ะ แหม-หนูดใจเหลอเกนที่หนูจะไดเป็นเมียคุณ รถปำกน้ำมำโน่น
้
ิ
ื
ี
ั
็
้
้
แลวค่ะ หนูลำนะคะ แลวกหนึ่งทุ่มตรงเรำจะพบกนที่นี่"
"จะ อย่ำเหลวนะคนด"
ี
้
่
"ไม่เหลวคะ หนูรักคุณจนแทบจะเป็นบ้ำตำยอย่แลว"
้
ู

ั
รถประจำทำงสีเขียวสำยสำมแยก-ปำกน้ำคนหนึ่งแล่นมำหยดทป้ำย
ุ
ี่
ี
็
้
ั
้
สำวสวยมองดูกมหงวนดวยควำมอำลย แลหล่อนกรบขึ้นไปบนรถ ต่อจำกนั้น
ิ
ิ
็
่
ี
รถประจำทำงกแล่นไปทำงพระโขนงตำมเส้นทำงของมัน อำเสยย้มน้อยย้ม

ิ

12

ิ
้
็
่
ื
ั
ใหญ่ เขำพำตวเดนกลับไปหำคณะพรรคของเขำ ซึ่งทุกคนกตนเตนยินดและ
ี
ิ
ั
ิ
ประหลำดใจในอทธฤทธ์ของน้ำมันพรำยไปตำมกน
ิ
"ทำไมอำเสี่ยปล่อยหล่อนไปเสียล่ะครับ" เมฆถำมอย่ำงร้อนรน

้
"ไม่ปล่อยยังไงไหววะ หล่อนมีผัวและมีลูกแลว พับผ่ำ....นึกว่ำรถนิวแฮ
์
ั
็
นดกลำยเป็นรถเซ็คกนแฮนดไปชิบ น้ำมันพรำยของแกเดดขำดเลยเมฆ"
์
ี
้
้
ื
็
"กผมบอกแลวนี่ครับ ถำไม่เป็นผล ผมจะลงนอนให้กระทบดๆ"
ดร.ดเรกพูดเสริมขึ้น
ิ
ี่
้
"ไอยอมรับว่ำไอไดรับควำมตนเตนมหัศจรรย์ใจเป็นทสุด มันไม่น่ำจะ
้
ื
่
เป็นไปไดเลย"
้
้
เจำคุณปัจจนึกฯยกมือขวำตบบ่ำซ้ำยเมฆเบำๆ
"ขำยให้ฉันเถอะนำยเมฆ ฉันให้แก ๕,๐๐๐ บำท"
้
้
เสี่ยหงวนมองดูเจำคุณปัจจนึกฯอย่ำงเคองๆ พลำงลวงกระเป๋ำเสือฮำ
้
ื
ไวหยิบธนบัตรใบละร้อยบำทปึกหนึ่งออกมำ
"เมฆมันให้ผมนะครับ ไม่ไดขำย แต่มันออกให้ผมช่วยค่ำเดนทำงมัน
้
ิ
ิ
ี
๑,๐๐๐ บำท" พูดจบกมหงวนกนับธนบัตรได ๑๐ ฉบับส่งให้นำยเมฆ อดต
้
็
้
ั
ผู้กวำงขวำงซึ่งกลำยเป็นสิงห์อมควน "เอำ-เอำไป"
้
ี
ี
ั
ิ
้
่
ื
่
เมฆยกมือไหวท่วมหัว ไมตองสงสยวำเขำจะตนเตนย่งดสกเพยงใด
้
้
ั
่
้
็
"ขอบพระคุณครับเสี่ย เมออำเสี่ยไดทดลองเห็นผลแลวกเกบรักษำไว ้
็
้
่
ื
้
้
ี
ให้ดนะครับ อย่ำใช้พร่ำเพรอ ควำมจรงหยดละหมนบำทกขำยได เพรำะไดผล
็
ิ
ื
่
่
ื
จริงๆ"
ิ
่
ี
เสยหงวนย้มน้อยย้มใหญ ่
ิ

13

่
่
ั
้
ั

่
ื
ี
ุ
่
ั
"นั่นน่ะซี น้ำมนพรำยของแกทำให้กนตนเตนเป็นทสด ไมนึกวำมนจะ
้
็
็
้
้
เป็นไปไดแต่มันกเป็นไปแลว แกไดเงนแลว แกจะไปไหนกไปเถอะเมฆ ขอให้แก
้
ิ
้
มีโชคดนะเมอแกเดนทำงไปถงภูเกตแลว"
ึ
ี
็
ื
ิ
่
็
"ครบ ขอบพระคุณ ผมกขอให้โชคดเป็นของอำเสี่ยเช่นเดยวกน ผมลำ
ั
ั
ี
ี
้
็
้
ั
นะครับ กรำบลำทุกๆคน" แลวเขำกยกมือไหวคณะพรรคสี่สหำยกบเจ้ำคุณ
ั
ปัจจนึกฯโดยท่วหน้ำกน
ั
่
้
ื
้
ั
รถสำมลอเครองคนหนึ่งแล่นผ่ำนมำทำงตนถนนสุขุมวท นำยเมฆโบก
ิ
ุ
ั
่
ื
้
ื
ี
มอเรยกสำมลอเครองให้หยดรบเขำแลวกำวขนไปนั่งบนรถโดยไม่ถำมรำคำ
้
ึ
้
้
ั
ั
้
ี่
้
บอกให้ไปส่งเขำทพระโขนง สี่สหำยกบเจำคุณปัจจนึกฯไม่ไดสนใจกบนำยเมฆ
ิ
อก ต่ำงหำกวพำกษวจำรณ์กนถงอำนุภำพของน้ำมนพรำยของนำยเมฆ
ึ
ั
ี
์
ิ
ั
ุ
ี
ู
่
ี
ู
ื
ื
้
ี
ไมมใครรวำสำวสวยในชดกระโปรงสเทำและเสอสชมพนั้น คอนำงโลม
่
้
่
่
่
่
ี
ู
ชั้นสงคนหนึงทนำยเมฆชวนมำรวมงำนกบเขำในกำรตมเสยหงวน แผนกำร
้
ี
ั
้
ิ
้
ี
ของเมฆไดลุล่วงผ่ำนพ้นไปดวยด วนิดำจะไดรับเงนส่วนแบ่งจำกเมฆ ๓๐๐
้
ั
้
บำท ตำมทไดตกลงกน
ี่
้
พลยกขวดน้ำมันพรำยขึ้นพิจำรณำดูดวยควำมฉงนสนเท่ห์ใจ
"ไม่น่ำเชือเลยโวย เท่ำทเรำสังเกตดูพออำยหงวนเอำน้ำมันป้ำยหล่อน
ี่
้
้
่
่
้
ู
ั
ั
ั
ู
่
ี
ึ

่
ิ
็
ุ
้
ไม่ถงนำท หลอนกหันมำย้มให้และคยจอรำวกบวำรจกกนมำนำน หลอนพด
อะไรกบแกบ้ำงวะ"
ั
ื
เสี่ยหงวนปลมใจจนบอกไม่ถูก
้
"หล่อนสำรภำพกบกนว่ำหล่อนรักกนและอยำกไดกนเป็นผัวน่ะซี
ั
้
ั
ั
ั
็
้
ื
้
ั
้
เกอบจะชวนเข้ำไปในบ้ำนแลว แต่พอซักถำมไดควำมว่ำ มีลูกมีผัวแลว กนกข ี้
ี
ู
่
เกยจขนตนง้วและทำลำยเกยรตลกผชำยของกน เลยหลอกหลอนให้ไปขน
ั
้
้
ิ
ิ
ี

ู
้
ึ
้
้
์
ี่
เสือผ้ำทบ้ำน แลวมำพบกับกนที่ป้ำยรถเมลนี้ในเวลำหนึ่งทุ่มตรง"
ั
้
ึ้
เจำคุณปัจจนึกฯพูดเสริมขน

14

้
ิ
้
ี๋
"ของจริงของแทย่อมเกดผล แต่คนเดยวนี้ชอบล่อลวงโกหกกัน อำ-แก
้
ตองแบ่งให้อำใช้บ้ำงนะโว้ย"
"ตกลงครับ เรำกนเองผมคดหยดละสองหมน"
ื
ั
ิ
่
ท่ำนเจ้ำคุณหัวเรำะ
ี
้
๋
ั
็
"เดยวกยนโครมเขำให้เท่ำนั้นเอง"
ู
สี่สหำย กบเจ้ำคุณปัจจนึกฯ และเจำแห้วคงยืนจบกลุ่มกนอย่หน้ำประตู
ั
้
ั
ั
ั
์
ั
้
ร้วบ้ำน "พชรำภรณ" นิกรลวงกระเป๋ำหยิบธนบัตรย่อยออกมำปึกหนึ่งแลวส่ง
้
ใบละ ๕ บำทให้เจ้ำแห้วหนึ่งฉบับ
้
็
ิ
"เฮ้ย-เรวหน่อย ขำมฟำกไปซือถ่วปำกอำให้กนหน่อยเถอะวะ โน่น-ต้ง
ั
้
้
ั
ั
้
้
ั
ิ
ู
หำบอย่หน้ำร้ำนเสริมสวย เห็นไหม ซือถ่วปำกอำ ๓ บำท ถ่วลสงทอด ๒ บำท
ื
เหลอเป็นของแก"
เจำแห้วท ำตำปริบๆ
้
้
ื
"รับประทำนให้ผมมำ ๕ บำทมันจะเหลอไดอย่ำงไรครับ"
ึ
"กนั่นน่ะซี ฉันถงไดบอกว่ำ เหลอเป็นของแก"
็
้
ื
ิ
ั
ั
ิ
้
้
้
่
เจำแห้วพำตวเดนขำมถนนไปทำงฝ ่ ังตรงขำมทนท ี ดร.ดเรกเลอนตว
ั
ื
่
ี
เขำมำชิดเสยหงวนแลวย้มให้อำเสย
้
้
ิ
่
ี
ี
ิ
"ลองอกคนเถอะวะ พำเข้ำไปคุยในบ้ำนเรำเลย ไออยำกจะเห็นกริยำ
ท่ำทำงของผู้หญิงทถูกน้ำมันพรำย"
ี่
อำเสี่ยแย่งขวดน้ำมันมำจำกมือพล
ี
้
"ให้อำยกรลองดกว่ำ"
ั
นิกรพูดขึ้นทนท ี

15

้

ั
"ไม่เอำโวย กลวตดตะรำง ถำน้ำมันไม่เป็นผลหล่อนเรียกตำรวจจบ กน
ั
ั
้
ิ
ิ
็
ี
ุ
็
ั
้

กมหวงเขำคกเท่ำนั้น หรือไม่กถูกปรับเงน ขำยหน้ำเขำตำยห่ำ ให้คุณพ่อ
ี
ดกว่ำ"
้
็
ท่ำนเจ้ำคุณสะดุงเลกน้อย
"ยัง ยังก่อน เอำไววนหลังพ่อถงจะแสดง อย่ำงน้อยกตองฉีดฮอร์โมน
้
็
ั
้
ึ
สักสองอำทิตย์ กนเหล้ำดองโสมของเกำหล"
ี
ิ
ี่
เสี่ยหงวนเปลยนสำยตำมำทพล
ี่
"แกไมลองหรือ"
่
ี
ั
พลส่นศรษะ
ู
ู
้
ึ
้
ั
ั
้

ู
"ไม่ละ รสกวำพวกตกแถวฝ ่ ังตรงขำมเขำกำลงมองดเรำ ใครๆ กรจกเรำ
็
่
ึ
่
ท้งนั้น เอำไวไปลองแถวหน้ำโรงหนังหรอในงำนวชิรำวธดกวำ"
ุ
ื
ั
ี
้
อำเสี่ยนึกย่ำมใจขึ้นมำกพูดเสียงหนักแน่น
็
ู
ั
"กนลองเอง ผิดนักพำเข้ำไปในบ้ำน เอำขึ้นรถไปบำงปเลย ของดอย่ำง
ี
นี้มันวเศษกว่ำวธีเป่ำกระหม่อมเป็นไหนๆ"
ิ
ิ
ุ
ั
ื
ี
่
แลวเสยหงวนกเปิดจกขวดน้ำมนพรำยออก เอำนิ้วชีมอขวำอดขวด
ุ
้
้
็
้
้
่
แลวควำขวดให้น้ำมนตดนิ้ว เสร็จแลวกส่งขวดและจกไม้กอกให้พลเก็บรักษำ
ิ
๊
็
ุ
ั
้
ไว ขณะนี้ทหน้ำบ้ำน "พัชรำภรณ์" มีประชำชนเดนผ่ำนไปมำตลอดเวลำ
ี่
ิ
จนกระท่งสำวสวยร่ำงสูงโปร่งคนหนึ่งปรำกฏตวขึ้น หล่อนเดนข้ำม
ั
ั
ิ
ุ

ี่
ถนนตรงมำหยดยืนทป้ำยรถประจำทำงรอคอยขึ้นรถ หล่อนสวมกระโปรงสี
๊
เขียวสด เสือคอสี่เหลยมสีเขียวอ่อน สวมรองเทำส้นสูงหัวแหลมเปียบ มือขวำ
้
้
ี่
ื

ถอกระเป๋ำเงนสีดำขนำดกลำง
ิ
ั
้
อำเสี่ยถอนหำยใจลึกๆ แลวกล่ำวกบคณะพรรคของเขำ ในเวลำ
่
ี
ี
เดยวกบทเจำแห้วถอห่อถ่วเดนขำมถนนมำรวมกลมกบคณะพรรคสสหำย
ั
่
ี
้
ั
้
่
ุ
ิ
ั
ื
่
ั
้
็
"เอำละวะ ลองแมคนนี้กแลวกน เชปโซเฟียร์ซะดวยซี"
้

16

่
้
ุ
็
ิ
ิ
็

่
แลวกมหงวนกเดนดมๆ ตรงไปทป้ำยรถประจำทำงป้ำยนั้น มีเดก
ี
ุ
็
้
ู
้
นักเรียนร่นหนุ่มยืนอย่ ๒ คน แลวกหญิงสำวเจำของร่ำงสูงโปร่ง ท่ำทำงปั ้ นปึง
ไวตว ใส่น้ำหอมรำคำแพงหอมฟุ้ง
ั
้
ื
้
ั
อำเสี่ยเข้ำมำยืนข้ำงหลงหล่อน พอไดโอกำสกยกนิ้วชีมอขวำ ป้ำย

้
็
ั
ทองแขนข้ำงซ้ำยของหล่อน แลวหันไปยกค้วให้พรรคพวกของเขำ หญงสำว
้
ิ
ิ
้
ร้สึกตวว่ำ มีมือของใครมำถูกแขนหล่อนกหันมำมองดูกมหงวน พอแลเห็น
ั
ู
ิ
็
ั
้
็
น้ำมันพรำยเปรอะเปือนที่ทองแขน หล่อนกท ำตำเขียวกบอำเสี่ย
้
"นี่หมำยควำมว่ำกระไร คุณเอำอะไรมำทำแขนฉัน"
เสี่ยหงวนใจหำยวำบ หน้ำซีดเผือดทนท ี
ั
"แฮ่ะ แฮ่ะ น้ำมันพรำยครบ"
ั
หล่อนโกรธจนหน้ำเขียว
ิ
ิ
ี่
"น้ำมันพรำย.........คุณคดว่ำผู้หญิงอย่ำงฉันเป็นคนหัวโบรำณทมีจตใจ
่
่
่
ั
่
อ่อนไหวงำยๆ ยงง้นหรอ อยำวำแต่เอำมำทำแคนีเลย ต่อให้เอำมำทำฉนต้งปีบ
้
๊
ั
ื
ั
ั
ฉันกไม่สะดุงสะเทอน คุณทำอย่ำงนี้คุณดูถูกฉันร้ไหม ฉันจะตองสอนคุณให้ร ้ ู
้
้

ื
ู
็
้
ิ

สำนึกไวบ้ำง ฉนไมใช่ผหญงทคณจะดหม่นเล่นง่ำยๆ"
ุ
้
ิ
่
ี
่
ั
ู
ู
อำเสี่ยโบกมือห้ำม
ี๋
"เดยวครับคุณ ฟังผมก่อน"
ทนใดนั้นเองสำวสวยกยกกระเป๋ำเงนฟำดกบำลอำเสยเตมเหนียว
่
่
ิ
ั
ี
็
็
ี
ั
้
"นี่แนะ จำไว ทหลงอย่ำทะลง"

ึ่
ี
่
เครำะห์ดทมีนักเรียนหนุ่มเพียง ๒ คนเท่ำนั้นทแลเห็นหลอนฟำดกบำล
ี
่
ี่
้
อำเสี่ย หล่อนยกมือชี้หน้ำเขำแลวส่งเสียงเอดตะโร
็
"คุณบ้ำ.... คุณเป็นคนสำรเลว"

17

่
ู
ี
่
ี
ี
พอดรถเมลขำวสำยสะพำนพุทธ-พระโขนงแลนมำอยทป้ำยนั้น มคน
่
์
้
่
ู
ี
ั
่
็
ลงสองสำมคน หญิงสำวเจำของรำงสงโปรงและเดกนักเรยนท้งสองคนต่ำงพำ
กนขึ้นไปบนรถ ซึ่งมคนโดยสำรยัดเยียดเหมือนปลำกระป๋อง
ั
ี
้
อำเสี่ยร้ทนทว่ำเขำถูกนำยเมฆตมเขำ และร้ว่ำสำวสวยกระโปรงสีเทำ
ู
ี
ั
ู
้
ั
ิ
เสอสชมพจะตองรวมงำนกบนำยเมฆอยำงไมมปัญหำ เขำเดนย้มแห้งๆกลบไป
ิ
ื
้
่
ั
่
ู
ี
่
ี
หำคณะพรรคของเขำ ทุกคนทำหน้ำเหยเกไปตำมกัน.