กาลครัง้ หนง่ึ นานมาแล้ว ….มสี ุนขั จง้ิ จอกตวั หนง่ึ ซง่ึ กาลังหิวมาก มันเหน็ ขนมปังและ
ชน้ิ เน้อื ที่คนเล้ียงแกะท้งิ ไวใ้ นโพรงตน้ โอ๊ค มนั จงึ ย่องเขา้ ไปในโพรง และกนิ อาหาร
อย่างเอร็ดอรอ่ ยจนอ่ิมหนาสาราญ
เมอ่ื มันกนิ เสร็จและอม่ิ มาก
เต็มพุง จนมันไม่สามารถ
ออกไปจากโพรงได้ มันเร่ิม
ร้องครวญครางเพราะ
น้าหนักตวั ท่เี พิม่ ข้ึน
เจ้าสนุ ขั จิง้ จอกอีกตวั หนึ่งซง่ึ เดินผา่ นมาและไดย้ นิ เสียงร้องครวญคราง
ของมนั เลยเขา้ ไปดูใกล้ๆ และสอบถามถึงสาเหตทุ ี่มนั ร้องครวญคราง
เมือ่ เจ้าหมาจิ้งจอกตัวทเี่ ดินผา่ นมาได้รถู้ ึงสาเหตขุ องส่งิ ทเ่ี กิดขึน้ มนั จึงพูดตอ่ เจา้
หมาจ้งิ จอกตวั ที่ติดอยใู่ นโพรงต้นโอค๊ ว่า “เจา้ คงต้องอยตู่ รงน้นั แหล่ะเพือ่ นเอ๋ย
จนกระทั่งรา่ งกายเจ้าจะกลับคนื สูส่ ภาพปกตเิ หมอื นตอนท่ีเจา้ คลานเขา้ ไป แลว้
เจา้ จึงจะคลานออกมาได้โดยงา่ ย”
ข้อคิดท่ไี ด้จากเรื่อง:
1. ความละโมบโลภมาก ยอ่ มนาทุกขม์ าให้
2. จงรู้จักอดทนอดกลน้ั แลว้ เราผา่ นพน้ ปัญหาไปได้