กลอนดอกสร้อยรำพึงในป่าช้า

กลอรนำดพองึ ใกนสปรำ่ อ้ชำ้ย

ทม่ี ำของเรือ่ ง

กลอนดอกสรอ้ ยรำพงึ ในป่ำชำ้ มำจำกบทกวีนิพนธ์ เร่อื ง Elegy
Written in a Country Churchyard ของ ทอมัส เกรย์
กวอี ังกฤษ ซง่ึ ได้ประพันธ์บทกวนี ี้หลังจำกทเี่ ขำสูญเสียเพ่อื นและ
ญำติสนทิ ไปในเวลำใกลเ้ คียงกนั

#ภำษำไทยไม่จ๊กั เดยี ม

ท่มี ำของเรอื่ ง

เสฐียรโกเศศและนำคะประทีบไดแ้ ปลบทกวขี องทอมสั เกรย์ เปน็ ภำษำไทย
จำกน้นั พระยำอปุ กติ ศิลปสำร (น่ิม กำญจนำชีวะ) ได้นำฉบบั ทแี่ ปลแลว้
มำแตง่ ใหม่เปน็ กลอนดอกสรอ้ ยรำพงึ ในป่ำช้ำ โดยใหม้ ีเนือ้ หำเข้ำกบั ธรรมเนยี มไทย

#ภำษำไทยไมจ่ ๊ักเดยี ม

ทมี่ ำของเรื่อง นำคะประทีบ พระยำอุปกิตศลิ ปสำร

เสฐียรโกเศศ

#ภำษำไทยไมจ่ ๊ักเดยี ม

กำรดดั แปลงเนื้อหำใหเ้ ขำ้ กับธรรมเนยี มนิยมของไทย มอี ะไรบำ้ ง

เปลยี่ นตน้ ไอวี เปน็ เถำวลั ย์
ตน้ ไอวี เถำวลั ย์

#ภำษำไทยไมจ่ กั๊ เดยี ม

กำรดดั แปลงเน้ือหำใหเ้ ข้ำกับธรรมเนยี มนิยมของไทย มีอะไรบำ้ ง

เปลยี่ นตน้ เอลม์ เปน็ ตน้ โพธิ์ ต้นโพธ์ิ

ต้นเอลม์

#ภำษำไทยไมจ่ กั๊ เดยี ม

กำรดดั แปลงเน้ือหำใหเ้ ขำ้ กับธรรมเนียมนิยมของไทย มีอะไรบำ้ ง

เปลย่ี นกำรอำ้ งถงึ บคุ คลสำคญั

จอหน์ แฮมพเ์ ดน็ นักกำรเมอื งผมู้ ชี อ่ื เสยี ง เปลยี่ นเปน็ ชำวบำ้ นบำงระจนั
จอหน์ มลิ ตนั กวเี อกขององั กฤษ เป็น ศรีปรำชญ์

#ภำษำไทยไมจ่ ั๊กเดียม

ลกั ษณะคำประพนั ธก์ ลอนดอกสรอ้ ย

กลอนดอกสรอ้ ยรำพึงในปำ่ ชำ้ จะมรี ูปฉันทลกั ษณ์เหมือนกลอนสภุ ำพ แตจ่ ะตำ่ งกนั ตรงคำ
ข้นึ ตน้ และลงท้ำย คือ จะขนึ้ ต้นด้วยคำว่ำ “เอย๋ ” และลงทำ้ ยวำ่ “เอย”

เอ๋ย

เอย

#ภำษำไทยไม่จั๊กเดยี ม

เน้อื เรื่องยอ่ ในเวลำ ใกลค้ ่ำ มีชำยคนนึงเขำ้ ไปนง่ั อยใู่ นวัดชนบทแห่งหนึง่ ซ่ึงมี

ควำมสงบเงียบ เมือ่ ไดย้ นิ เสยี งระฆังดังบอกเวลำใกล้ค่ำ เขำจงึ มองดูไป
รอบๆ เห็นชำวนำจูงฝูงวัวควำยเดินทำงกลับบำ้ น คร้ันส้ินแสงตะวันแล้ว
เขำกไ็ ดย้ นิ เสียงหรดี หรงิ่ เรไรรอ้ ง และเสียงเกรำะในคอกสตั ว์ นกแสงทจ่ี ับ
อยู่บนหอระฆังก็ส่งเสียงรอ้ ง บรเิ วณโคนตน้ โพธ์ิ ต้นไทร ซง่ึ บรเิ วณนน้ั มี
หลมุ ศพอยู่มำกมำย ควำมเงยี บสงบและควำมวเิ วกช่วยทำให้เขำรู้ถึงสัจธรรมแห่งชวี ติ
ขอ้ ท่ีว่ำ ผู้ดี มีจน นำย ไพร่ นักรบ กษัตรยิ ์ ต่ำงกม็ จี ดุ จบเหมอื นกนั ท้งั หมด

คอื ควำมตำย

#ภำษำไทยไมจ่ ั๊กเดยี ม

วังเอ๋ยวงั เวง หง่ำงเหง่ง! ยำ่ ค่ำระฆังขำน

ฝงู วัวควำยผ้ำยลำทิวำกำล ค่อยค่อยผำ่ นท้องทุ่งมงุ่ ถนิ่ ตน

ชำวนำเหน่อื ยออ่ นต่ำงจรกลบั ตะวนั ลับอับแสงทกุ แห่งหน

ทิง้ ท่งุ ใหม้ ืดมัวทวั่ มณฑล และทง้ิ ตนตเู ปลีย่ วอยู่เดยี วเอย

เสียงระฆังดังหงำ่ งเหง่ง ในเวลำใกลค้ ำ่ ทำใหเ้ กิดควำมวังเวง ฝงู วัวควำยกเ็ คลื่อนจำก
ทอ้ งทุ่งเพือ่ กลบั ถ่นิ ของมัน ฝ่ำยชำวนำท่เี หนอ่ื ยออ่ นจำกกำรทำงำนกก็ ลบั ทอี่ ยู่ของตน
ตะวนั ลับขอบฟ้ำไมม่ ีแสงสว่ำง ทำให้ทอ้ งทงุ่ มืดมดิ และทิ้งใหข้ ้ำพเจ้ำอยู่เพียงผเู้ ดียว

#ภำษำไทยไมจ่ ั๊กเดียม

ยำมเอย๋ ยำมนี้ ปถพมี ดื มัวท่ัวสถำน

อำกำศเย็นเยือกหนำวครำววกิ ำล สงัดปำนปำ่ ใหญไ่ ร้สำเนยี ง

มีก็แต่เสยี งจังหรีดกระกรดี กร่ิง! เรไรหริ่ง! ร้องขรมระงมเสยี ง

คอกควำยววั รวั เกรำะเปำะแปะ! เพยี ง ร้วู ่ำเสียงเกรำะแว่วแผว่ แผ่วเอย

ในเวลำน้ีท่ัวแผ่นดินมืดมิด อำกำศหนำวเย็น เพรำะเป็นเวลำกลำงคนื ปำ่ ใหญแ่ หง่
นีเ้ งยี บสงัด มีแตเ่ สยี งจ้ิงหรีดเรไรร้องระงม และก็ได้ยินเสยี งเกรำะรวั จำกคอกววั ควำย
ดังแว่วมำแตไ่ กล

#ภำษำไทยไมจ่ ๊ักเดียม

นกเอย๋ นกแสก จบั จ้องรอ้ งแจ๊กเพยี งแถกขวัญ

อยูบ่ นยอดหอระฆงั บังแสงจันทร์ มีเถำวัลยร์ ุงรงั ถึงหลังคำ
เหมือนมนั ฟอ้ งดวงจันทรใ์ หผ้ นั ดู คนมำสู่ซอ่ งพักมันรักษำ

ถอื เป็นทีร่ โหฐำนนมนำนมำ ใหเ้ สื่อมผำสุกสนั ต์ของมันเอย

เสียงนกแสกร้องขนึ้ มำทำให้ขำ้ พเจำ้ เสียขวัญ นกแสกมันจับอยู่บนหอระฆังทบี่ งั
แสงจันทรแ์ ละมีเถำวลั ย์รงุ รงั พันถึงหลังคำ เหมือนกบั มนั จะฟ้องใหด้ วงจนั ทรห์ ันมำดู
คนท่ีมำอยู่ในท่ที ่ีมนั รักษำไว้ (ป่ำชำ้ ) ซง่ึ ถอื เปน็ ทเี่ ฉพำะส่วนตวั ของมนั มำนำน ทำใหม้ ัน
ไมม่ ีควำมสขุ

#ภำษำไทยไม่จ๊กั เดยี ม

ต้นเอย๋ ต้นไทร สงู ใหญ่รำกยอ้ ยห้อยระยำ้

และต้นโพธิ์พ่มุ แจ้แผฉ่ ำยำ มีเนนิ หญำ้ ใต้ตน้ เกลื่อนกล่นไป
ล้วนร่ำงคนในเขตประเทศนี้ ดุษณนี อนรำย ณ ภำยใต้

แห่งหลมุ ลึกลำนสลดระทดใจ เรำยิ่งใกล้หลุมน้ันทกุ วันเอย

มีต้นไทรสงู ใหญ่รำกย้อยหอ้ ยระย้ำ และต้นโพธทิ์ ่ีเปน็ พุ่มแผร่ ่มเงำออกไปโดยรอบ
ที่ใต้ตน้ ไมม้ เี นินหญำ้ ซึ่งเป็นทีฝ่ งั ศพของคนในเขตนั้น ศพท่ีนอนน่ิงอย่ใู นหลุมลกึ ดูแล้ว
รูส้ ึกสลดใจ และตัวข้ำพเจำ้ เองกใ็ กลจ้ ะไดน้ อนอยใู่ นหลมุ นน้ั เช่นกัน

#ภำษำไทยไม่จก๊ั เดยี ม

หมดเอ๋ยหมดหว่ ง หมดดวงวญิ ญำณลำญสลำย

ถงึ ลมเชำ้ ชวยชนื่ รืน่ สบำย เตอื นนกแอ่นลมผำยแผดสำเนยี ง
อยตู่ ำมโรงมุงฟำงข้ำงข้ำงน้ัน ทัง้ ไกข่ นั แขง่ ดุเหวำ่ ระเรำ้ เสยี ง

โอเ้ หมือนปลุกรำ่ งกำยนอนรำยเรยี ง พน้ สำเนียงทจี่ ะปลกุ ให้ลกุ เอย

หมดหว่ ง เนื่องจำกดวงวญิ ญำณไดแ้ ตกสลำยไปแล้ว ถึงแม้ว่ำลมยำมเช้ำจะพดั
ใหส้ ดชน่ื เตือนนกนำงแอ่นให้เคล่อื นออกจำกรงั และสง่ เสียงรอ้ งไปตำมโรงนำ ไก่กข็ ันแขง่
กับนกดุเหวำ่ เหมือนจะช่วยปลุกรำ่ งของผ้ทู ี่นอนเรยี งรำยในหลุมฝังศพให้ต่ืนขนึ้ แต่พวก
เขำเหล่ำนัน้ ก็ไมไ่ ด้ยิน

#ภำษำไทยไมจ่ ั๊กเดยี ม

ทอดเอ๋ยทอดทง้ิ ยำมหนำวผงิ ไฟลอ้ มอยู่พรอ้ มหนำ้
ทกุ เวลำเชำ้ เยน็ เปน็ นิรนั ดร์
ทิ้งเพื่อนยำกแม่เหย้ำหำข้ำวปลำ เห็นพอ่ กลบั ปลมื้ เปรมเกษมสนั ต์
ท้งิ ทง้ั หนนู ้อยนอ้ ยรอ่ ยรอ่ ยรบั
สำรพันทอดทิง้ ทุกสิ่งเอย
เขำ้ กอดคอฉอเลำะเสนำะกรรณ

ยำมหนำวเคยนง่ั ผิงไฟอยู่พรอ้ มหนำ้ แต่ตอ้ งมำทง้ิ เพอ่ื นท้งิ แมเ่ รอื นทีค่ อยหุง
หำอำหำรใหร้ บั ประทำนเช้ำเย็น ทง้ิ ลกู นอ้ ยทเ่ี มือ่ เห็นหน้ำพอ่ กลบั มำกด็ ีใจกอดคอฉอเลำะ
ดว้ ยเสียงท่นี ่ำฟัง แตแ่ ล้วก็ต้องทอดทิ้งสิ่งเหล่ำน้ีไป

#ภำษำไทยไม่จก๊ั เดยี ม

กองเอ๋ยกองข้ำว กองสูงรำวโรงนำย่ิงน่ำใคร่
ใครเลำ่ ไถครำดพนื้ ฟืน้ แผน่ ดนิ
เกิดเพรำะกำรเก็บเกี่ยวดว้ ยเคียวใคร สำรำญใจตำมเขตประเทศถนิ่
เช้ำกข็ บั โคกระบอื ถือคนั ไถ
หำงยำมผนิ ตำมใจเพรำะใครเอย
ยดึ หำงยำมยักไปตำมใจจินต์

เห็นกองขำ้ วสูงรำวโรงนำช่ำงน่ำยินดี กองขำ้ วน้เี กิดจำกกำรเกบ็ เก่ียวจำกเคยี ว
ของใครหรอื ใครเปน็ คนไถครำดพลกิ ฟืน้ แผ่นดินนี้ เช้ำก็ต้อนวัวควำยและถอื คนั ไถ
ออกไปยงั ทอ้ งนำอยำ่ งสำรำญใจ จับหำงไถไถไปในทิศทำงต่ำง ๆ ตำมใจตน

#ภำษำไทยไมจ่ ๊กั เดยี ม

ตวั เอย๋ ตวั ทะยำน อย่ำบนั ดำลดลใจให้ใฝฝ่ นั

ดถู กู กจิ ชำวนำสำรพนั และควำมครอบครองกนั อนั ชนื่ บำน
เขำเปน็ สขุ เรียบเรยี บเงยี บสงดั มปี วฒั น์เปน็ ไปไมว่ ิตถำร

ขออย่ำไดเ้ ยย้ เยำะพดู เรำะรำน ดูหมน่ิ กำรเปน็ อยเู่ พอ่ื นตูเอย

ควำมทะเยอทะยำน ขออย่ำบนั ดำลใจให้ดูถกู ชำวนำและครอบครัวที่อยอู่ ย่ำงมี
ควำมสุขของเขำ เพรำะชำวนำต่ำงเป็นอย่อู ย่ำงเรยี บงำ่ ย มีควำมเปน็ ไปอยำ่ งปกติ ขออยำ่ ง
ได้พดู จำเยำะเยย้ ดหู ม่ินกำรเปน็ อยขู่ องเขำ

#ภำษำไทยไม่จกั๊ เดยี ม

สกุลเอ๋ยสกุลสงู ชกั จงู จติ ฟชู ูศักดศิ์ รี

อำนำจนำควำมสงำ่ อ่ำอนิ ทรีย์ ควำมงำมนำให้มีไมตรีกัน
ควำมร่ำรวยอวยสุขให้ทุกอยำ่ ง เหลำ่ นีต้ ่ำงรอตำยทำลำยขันธ์

วิถแี หง่ เกยี รติยศทงั้ หมดนั้น แตล่ ้วนผันมำประจบหลุมศพเอย

คนมชี ำติตระกลู สูง ทำให้จติ ใจพองโตขึ้นคดิ ว่ำตนมศี ักด์ศิ รเี หนือผอู้ น่ื คนมี
อำนำจนำควำมสงำ่ งำมมำให้ชีวิต คนมีหน้ำตำงดงำมทำให้คนอื่นรักใคร่ คนมฐี ำนะ
รำ่ รวยยอ่ มหำควำมสขุ ได้ทุกอยำ่ ง แตท่ กุ คนต่ำงกร็ อควำมตำยเชน่ เดียวกนั วิถแี ห่ง
เกียรติยศทัง้ หมดล้วนมำรวมกันท่ีหลุมฝังศพ

#ภำษำไทยไม่จก๊ั เดยี ม

ตวั เอย๋ ตวั หยิง่ เจำ้ อย่ำชงิ ตซิ ำกวำ่ ยำกไร้

เหน็ จมดินน่ำสลดระทดใจ ท่รี ะลึกสิ่งไรก็ไมม่ ี
ไม่เหมอื นอยำ่ งบำงศพญำตติ บแตง่ เครอ่ื งแสดงเกียรตยิ ศเลศิ ประเสริฐศรี

สร้ำงสำนกำรบญุ หนุนพลี เปน็ อนสุ ำวรีย์สงำ่ เอย

ผทู้ เี่ ย่อหย่ิงทั้งหลำย อยำ่ ไดต้ ำหนิซำกศพผ้ยู ำกไร้ แม้ศพเหล่ำน้จี ะนอนจม
ดินน่ำสลดใจและทไี่ ม่สำมำรถระลกึ ถึงสิ่งใดไดเ้ ลยก็ตำม ไมเ่ หมอื นอย่ำงบำงศพทญี่ ำติ
ตบแตง่ ดว้ ยเครื่องแสดงเกยี รตยิ ศอยำ่ งดี โดยกำรสร้ำงอนสุ ำวรียอ์ นั สง่ำงำมเพอื่ เคำรพ
บชู ำ

#ภำษำไทยไม่จั๊กเดยี ม

ท่ีเอ๋ยท่ีระลกึ ถึงอธึกงำมลบในภพพืน้

กไ็ ม่ชวนชีพทีด่ บั ให้กลบั คนื เสียงชมชน่ื เชดิ ชูคุณผ้ตู ำย
เสยี งประกำศเกยี รตเิ อิกเกริกลั่น จะกระเทือนถึงกรรณนั้นอย่ำหมำย

ล้วนเป็นคณุ แกผ่ ้ยู ังไมว่ ำงวำย ชูเกยี รตญิ ำติไปภำยภำคหนำ้ เอย

ทร่ี ะลกึ ท่ีสร้ำงขน้ึ ถึงแมจ้ ะงำมเพยี งใดก็ไม่สำมำรถทำให้ผ้ตู ำยฟน้ื ข้นึ มำได้
เสียงชืน่ ชมเชดิ ชใู นคณุ งำมควำมดีของผู้ตำย ผตู้ ำยก็ไมส่ ำมำรถรับร้ไู ด้ ทุกอยำ่ งล้วนเปน็
คุณแก่ญำตทิ ย่ี ังมีชวี ติ อยู่

#ภำษำไทยไม่จ๊ักเดยี ม

ร่ำงเอ๋ยร่ำงกำย ยำมตำยจมพืน้ ดำษดื่นหลำม

อย่ำดูถูกถิ่นนว้ี ำ่ ทีท่ รำม อำจขนึ้ ช่อื ลือนำมในกอ่ นไกล
อำจจะเปน็ เจดยี ม์ ีพระศพ แหง่ จอมภพจกั รพรรดกิ ษัตรยิ ใ์ หญ่

ประเสริฐด้วยสตั ตรัตน์จรสั ชยั ณ สมยั ก่อนกำลบุรำณเอย

รำ่ งกำยของคนตำยจมอย่ใู ต้พืน้ ดนิ มำกมำย ขออย่ำไดด้ ูถกู ถ่ินที่นว้ี ำ่ ไมด่ ี
เพรำะอำจจะเปน็ สถำนท่มี ีช่ือเสยี งมำก่อน อำจเป็นเจดีย์ หรือทฝี่ ังศพของพระมหำกษตั ริย์
ผูย้ ิง่ ใหญอ่ ันประกอบดว้ ยแก้ว ๗ ประกำรในสมัยโบรำณก็ได้

#ภำษำไทยไม่จก๊ั เดยี ม

ควำมเอ๋ยควำมรู้ เปน็ เครื่องชชู ้ที ำงสวำ่ งไสว
ละห่วงใยอยำกร้ลู งส่ดู นิ
หมดโอกำสทีจ่ ะช้ีต่อนีไ้ ป ยน่ ปญั ญำควำมร้อู ยู่แค่ถ่นิ
อนั ควำมยำกหำกใหไ้ ร้ศกึ ษำ
กระแสวิญญำณงันเพยี งนั้นเอย
หมดทุกขข์ ลกุ แต่กจิ คิดหำกิน

ควำมรเู้ ปน็ เครือ่ งช้ีทำงไปส่คู วำมกำ้ วหน้ำ แต่ตอนน้หี มดโอกำสแล้ว จำต้อง
ละควำมหว่ งใยทัง้ หมดไปสู่ควำมตำย ควำมยำกจนทำให้ไม่ไดร้ บั กำรศกึ ษำ ไดร้ บั ควำมรู้
อยู่เฉพำะในทอ้ งถ่นิ ของตน และขณะนีก้ ห็ มดทุกขเ์ กย่ี วกับกำรทำมำหำกนิ เพรำะวญิ ญำณ
นน้ั คงหยดุ อยเู่ พยี งเท่ำนี้

#ภำษำไทยไม่จั๊กเดียม

ดวงเอ๋ยดวงมณี มักจะลี้ลับอย่ใู นภผู ำ
ก็เสือ่ มซำสิน้ ชมนิยมชน
หรอื ใตท้ อ้ งห้องสมทุ รสุดสำยตำ อยใู่ นถิ่นทีไ่ กลเช่นไพรสณฑ์
บุปผชำตชิ สู แี ละมีกลิ่น
ยอ่ มบำนหล่นเปลำ่ ดำยมำกมำยเอย
ไมม่ ใี ครไดเ้ ชยเลยสักคน

แกว้ มณสี งิ่ ทม่ี คี ำ่ มักอยใู่ นทลี่ ล้ี บั เช่น ภูเขำ ท้องทะเลลกึ สุดสำยตำไมม่ ี
ใครสำมำรถมองเห็น ทำใหก้ ลำยเปน็ ส่งิ ไรค้ ่ำไม่มผี ู้ใดไดช้ ่นื ชม เปรียบเสมอื นกบั ดอกไม้
ท่ีมีสีสวยกลิ่นหอมแตอ่ ยูห่ ่ำงไกล เชน่ ในปำ่ ไม่มใี ครได้เหน็ หรือเชยชมสักคน ย่อมบำน
แลว้ หล่นไปเปล่ำ ๆ อยำ่ งน่ำเสยี ดำย

#ภำษำไทยไม่จั๊กเดียม

ซำกเอย๋ ซำกศพ อำจเปน็ ซำกนักรบผ้กู ล้ำหำญ
กับหม่มู ่ำนมำประทษุ อยุธยำ
เช่นชำวบำ้ นบำงระจนั ขันรำบำญ นอนอนำถเลห่ ใ์ บไ้ ร้ภำษำ
ไม่เช่นนั้นท่ำนกวีเช่นศรีปรำชญ์
อำจจะมำนอนจมถมดินเอย
หรอื ผูก้ บู้ ำ้ นเมอื งเรืองปัญญำ

ซำกศพทง้ั หลำยเหล่ำน้ี อำจเป็นซำกศพของนกั รบผูก้ ล้ำหำญ เช่น
ชำวบำ้ นบำงระจนั ทสี่ ู้รบกับกองทพั พมำ่ ทม่ี ำโจมตีกรุงศรอี ยุธยำ หรือศพกวีศรปี รำชญท์ ่ี
นอนนิ่งไมพ่ ดู จำ หรอื ศพผทู้ ี่กูบ้ ำ้ นเมอื ง หรือผมู้ ีปญั ญำอนื่ ๆ ซ่งึ อำจนอนถมจมดนิ อยู่

#ภำษำไทยไมจ่ ๊กั เดยี ม

มักเอย๋ มักใหญ่ กน่ แตใ่ ฝฝ่ ันฟุง้ ตำมม่งุ หมำย
อำพรำงควำมจรงิ ใจไม่แพรง่ พรำย ไมค่ วรอำยกต็ ้องอำยหมำยปดิ บัง
มุง่ แต่โปรยเคร่อื งปรงุ จรงุ กล่นิ คอื ควำมฟูมฟำยสินลิน้ โอหัง
ลงในเพลิงเกียรติศกั ด์ปิ ระจักษ์ดงั เปลวเพลิงปลัง่ หอมกลบตลบเอย

พวกมักใหญ่ใฝ่สงู จะทำในสิง่ ทีต่ นมงุ่ หมำยไว้และปิดบังควำมจริงบำงอย่ำง
ไว้ไม่เปดิ เผย ส่งิ ท่ีไม่ควรอำยกอ็ ำย แสดงให้เห็นวำ่ ภำยนอกดดู ี ใช้จ่ำยฟมุ่ เฟือยเกนิ
ฐำนะ พดู จำอวดดีเพ่ือแสดงควำมมีเกยี รตขิ องตนใหผ้ ู้อน่ื เหน็ อนั เปน็ กำรปกปดิ ควำม
จรงิ ท่ีไม่ดงี ำมของตนไว้

#ภำษำไทยไมจ่ ั๊กเดยี ม

หำ่ งเอย๋ ห่ำงไกล ห่ำงจำกพวกมกั ใหญ่ฝักใฝ่หำ

แต่สงิ่ ซง่ึ เหลวไหลใสอ่ ำตมำ ควำมมกั นอ้ ยชำวนำไมน่ ้อมไป
เพอ่ื นรักษำควำมสรำญฐำนวเิ วก รม่ เชือ้ เฉกหบุ เขำลำเนำไศล

สันโดษดบั ฟ้งุ ซ่ำนทะยำนใจ ตำมวิสยั ชำวนำเย็นกวำ่ เอย

ขอใหอ้ ยหู่ ่ำงพวกมกั ใหญ่ใฝ่สงู ซง่ึ ทำแตส่ ง่ิ เหลวไหลใสต่ วั เอง โดยไม่ดู
ควำมมกั นอ้ ยของชำวนำเป็นตัวอยำ่ ง ดงั น้นั เพ่อื รักษำควำมสบำยใจและควำมวเิ วกร่มเยน็
เหมอื นอยใู่ นปำ่ เขำ ควรถอื สันโดษไม่ฟุ้งซำ่ นทะเยอทะยำน ตำมแบบของชำวนำจะทำให้
จติ ใจเยอื กเย็น

#ภำษำไทยไม่จ๊กั เดียม

ศพเอ๋ยศพไพร่ ไมม่ ใี ครขน้ึ ช่อื ระบือขำน

ไม่เกรงใครนนิ ทำว่ำประจำน ไม่มีกำรจำรึกบนั ทกึ คณุ
ถึงบำงทมี บี ำ้ งเปน็ อย่ำงเลิศ ก็ไม่ฉูดฉำดเชดิ ประเสรฐิ สุนทร์

พอเตอื นใจได้บ้ำงในทำงบุญ เปน็ เคร่ืองหนุนนำเหตสุ งั เวชเอย

ศพของบุคคลธรรมดำท่ีไมม่ ีใครร้จู กั ไมใ่ ครยกย่อง ไมต่ อ้ งกลัวว่ำใครจะ
นนิ ทำ ไมไ่ ด้มกี ำรจำรกึ สิง่ ใดไว้ แม้บำงครงั้ จะมีกำรยกย่องในคุณงำมควำมดีบ้ำง แต่กไ็ ม่
เตม็ ที่ ทำพอเป็นเครอื่ งเตือนใจในกำรทำควำมดหี รือเพอ่ื เป็นเครื่องหนุนเพอ่ื ใหเ้ กิด
ควำมร้สู ึกเศร้ำสลดหดหตู่ อ่ ผูท้ ีต่ ำยไปเทำ่ นัน้

#ภำษำไทยไมจ่ ั๊กเดียม

ศพเอย๋ ศพสงู เปน็ เคร่อื งจงู จติ ให้เล่อื มใสศำนต์

จำรกึ คำสำนวนชวนสกั กำร ผิดกับฐำนชำวนำคนสำมญั
ซึ่งอยำ่ งดีกม็ กี วเี ถื่อน จำกรึกชือ่ ปีเดือนวนั ดับขนั ธ์

อทุ ิศส่ิงซึง่ สร้ำงตำมทำงธรรม์ ของผนู้ ้ันผนู้ แ้ี กผ่ เี อย

ศพบำงศพมีคำจำรึกทจ่ี งู ใจให้เลอื่ มใสและสักกำระ ต่ำงจำกชำวนำหรือคน
ธรรมดำซง่ึ จำรกึ เพียงชอื่ วันเดอื นปที ีต่ ำยไป เพอื่ จะได้มชี อื่ เรียกในกำรอุทศิ สว่ นกศุ ลให้
คนตำยทีช่ อ่ื น้ันชื่อน้ี

#ภำษำไทยไม่จกั๊ เดยี ม

หว่ งเอย๋ ห่วงอะไร ไม่ยิ่งใหญเ่ ทำ่ ห่วงดวงชีวติ

แมค้ นลมื ส่งิ ใดได้สนิท กย็ งั คดิ ขนึ้ ไดเ้ มอื่ ใกลต้ ำย
ใครจะยอมละทงิ้ ซง่ึ ส่งิ สขุ เคยเป็นทกุ ข์หว่ งใยเสยี ได้ง่ำย

ใครจะยอมละแดนแสนสบำย โดยไมช่ ำยตำใฝอ่ ำลัยเอย

ห่วงอะไรก็ไม่เทำ่ ห่วงชวี ติ ของตนเอง แมจ้ ะลืมทใ่ี ดไปหมดแต่เมื่อใกลต้ ำย
ก็ยังคิดถงึ ชีวติ ของตนเอง ใครจะยอมละทิง้ ควำมสุขควำมสบำยไปโดยไมอ่ ำลยั ไยดี

#ภำษำไทยไม่จั๊กเดียม

ดวงเอย๋ ดวงจิต ลมื สนทิ กจิ กำรงำนทั้งหลำย

ยอ่ มละชีพเคยสขุ สนุกสบำย เคยเสียดำยเคยวิตกเคยปกครอง

ละท้ิงถน่ิ ที่สำรำญเบกิ บำนจติ ซงึ่ เคยคิดใฝ่เฝำ้ เปน็ เจ้ำของ

หมดวิตกหมดเสยี ดำยหมดหมำยปอง ไมผ่ ินหลังเหลียวมองดว้ ยซ้ำเอย

ขอให้ดวงจติ จงลืมกิจกำรงำนท้งั หลำย ท่ีเคยสขุ สนุกสบำย เคยเสียดำย
เคยวติ กและเคยปกครอง ละท้งิ ถน่ิ ทเ่ี คยให้ควำมสขุ ซง่ึ เคยคิดเป็นเจ้ำของ ขอใหห้ มด
วิตก หมดเสยี ดำย หมดควำมปรำรถนำ โดยไม่หันหลังเหลยี วมองมันอีก

#ภำษำไทยไมจ่ ๊กั เดยี ม

คำศพั ทน์ ำ่ รู้

เกรำะ เครอ่ื งส่งสญั ญำณทำดว้ ยไม้ ใช้ตีหรอื สนั่ ใหด้ งั
ขนั ธ์ ตัว หมู่ กอง พวก หมวด ในทนี่ ห้ี มำยถงึ รำ่ งกำย

ดุษณี อำกำรนงิ่ แสดงกำรยอมรบั

จรงุ (จะ-รงุ ) กรุน่ อบอวล ชนื่

ไศล (สะ-ไหล) เขำหนิ

#ภำษำไทยไม่จกั๊ เดยี ม

คำศพั ทน์ ำ่ รู้

แถก ถำก ปำด ในทน่ี ห่ี มำยถงึ แถกขวญั คอื ทำใหเ้ สยี ขวญั

ทิวำกำล เวลำกลำงวนั ผ้ำย เคลอ่ื นทจ่ี ำก

ปถพี (ปะ-ถะ-พ)ี แผน่ ดนิ พลี (พะ-ล)ี กำรบวงสรวง

ปวัตน์ (ปะ-วดั ) ควำมเปน็ ไป ไพรสณฑ์ แนวปำ่

#ภำษำไทยไม่จ๊ักเดียม

คำศพั ทน์ ำ่ รู้

รำบำญ แผลงมำจำกคำวำ่ รำญ แปลวำ่ รบ

สังเวช (สัง-เวด) รู้สกึ เศรำ้ สลดหดหตู่ อ่ ผทู้ ไ่ี ดร้ บั ทกุ ขเวทนำ หรอื ตอ้ งตำยไป

สตั ตรัตน์ (สัด-ตะ-รดั ) แกว้ ๗ ประกำร ของพระจกั รพรรดิ ได้แก่ ช้ำงแกว้

ม้ำแกว้ ขนุ พลแกว้ ขนุ คลงั แกว้ นำงแกว้ แกว้ มณี
และจกั รแกว้

สันโดษ ควำมยนิ ดหี รอื พอใจเทำ่ ทต่ี นมอี ยหู่ รอื เปน็ อยู่

#ภำษำไทยไม่จก๊ั เดยี ม