นิทานท้องถิ่นจังหวัดปัตตานี ชุดทักษิณสัมพันธ์ ที่ 552
เรื่อง บาตูบือเลาะ นิทานท้องถิ่น
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีสองแม่ลูก คู่หนึ่งอาศัยอยู่ด้วยกันในบ้านหลัง เล็กๆ ทั้ง สองมีฐานะยากจน วันใดที่ผู้เป็นแม่หาของ กินได้น้อยก็จะแบ่งให้ลูกกิน ก่อนเสมอ มี อะไรก็จะนึกถึงกันและกันเรื่อยมา
วันหนึ่งมารดาออกไปหาของกินใน ป่าเช่นเดิม ส่วนลูกก็รออยู่ที่บ้าน เมื่อ มารดากลับมาถึงบ้านก็กล่าวสลามทักทาย “Assalamualaikum” “Walaikummussalam” ลูกกล่าวตอบรับ ด้วยความดีใจ ที่มารดาของตนกลับมาแล้ว เพราะตนเริ่มรู้สึกหิวแล้ว
“วันนี้มีอะไรให้กินบ้างมะ” ลูกถามด้วยความหิว มารดาได้ยินจึงส่งยิ้มแล้วพูดว่า “มะเข้าครัวก่อนนะ” แล้วเดินตรงไปยังห้องครัว เพื่อปรุงอาหาร
เมื่อปรุงอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้วมารดาจึง บอกลูกของตนว่าจะเข้าไปในสวนสักครู่ แล้วจะกลับมากินข้าวกัน แล้วรีบเดินออกไป ลูกที่รอมารดาอยู่ที่บ้านด้วยความหิวมาก “หิวจังเลย เมื่อไหร่มะจะกลับมา เฮ้ย รอไม่ไหวแล้วนะ”
ผ่านไปสักพักมารดาก็กลับมาพร้อมให้ สลามทักทายเช่น เดิม “Assalamualaikum” แต่ไม่มีเสียงตอบกลับมา มารดาจึงเดินเข้าไปใน ครัว แล้วพบว่าอาหารที่เธอปรุงไว้ บัดนี้เหลือ เพียงหม้อเปล่าๆ ไม่มีอาหารเหลือไว้
มารดาเห็นดังนั้นจึงรู้สึกน้อยใจ และเสียใจที่ตนนั้นไว้วางใจ แต่ลูกของตนไม่เหลืออาหาร เก็บไว้ บ้าง เธอร้องสะอื้น ออกจากบ้านด้วยความเสียใจ เธอเดินไปเรื่อยๆ
จนกระทั่งผ่านบาตู (ก้อนหิน) ก้อนใหญ่ก้อนหนึ่ง บาตูเห็นจึงเอ่ยถามว่า “ร้องไห้ ทําไม” “ที่ฉันร้องเพราะลูกของฉันเห็นแก่ตัว ไม่นึกถึง ฉันเลย บาตูโปรดกลืนกิน ฉันเถอะ ฉันไม่อยากอยู่ บนโลกนี้อีกต่อไปแล้ว” มารดาระบาย ออกมาด้วยความเสียใจ
“ถ้าเจ้าต้องการเช่นนั้นข้าก็จะทําตาม” ว่าแล้วบาตู จึงเปิดออกเพื่อกลืนกิน มารดาและปิดลงในทันที
ลูกที่เฝ้ารอมารดาอยู่ก็เริ่มกระวนกระวาย เมื่อเห็นว่าใกล้ค่ําแล้วมารดา ของตนยังไม่กลับมา จนในที่สุดก็ทนไม่ไหวจึงรีบออกตามหา “มะ มะ มะอยู่ไหน มะ มะ กลับบ้านได้แล้ว” ซึ่งร้องเรียกแค่ไหนก็ไม่มีเสียงตอบกลับมา
จนกระทั่งเดิน ผ่านบาตูที่กลืนกิน มารดาจึงเอ่ยถามบาตูว่าเห็นมะของ ตนหรือไม่ บาตูตอบกลับมา ว่า ตน ได้กลืนกินมะของเขาไปแล้วพร้อม อธิบายเหตุผลว่าเป็นเพราะตัวเขาเอง ที่ทําให้มะต้องเป็นแบบนี้
เพราะลูกที่เห็นแก่ตัวและไม่รักษาความซื่อสัตย์ ต่อมารดาของตนเองได้ยินดังนั้นลูกก็ร้องไห้ ออกมาด้วยความเสียใจและรู้สึกผิดต่อมารดา ได้แต่พร่ําเพ้อคําว่าขอโทษ เป็นร้อยๆ ครั้ง แต่ทว่ามันก็สายไปแล้ว
ผู้เล่า: นางแวสปีเยาะ แวหามะ ที่อยู่ ๓๐/๑ หมู่ ๒ ตําบลมะนังยง อําเภอยะหริ่ง จังหวัดปัตตานี แหล่งอ้างอิง
นิทานพื้นบ้านจังหวัด ปัตตานี ชุดทักษิณสัมพันธ์ ที่ 552 ร้อยเ อยก อยิทธิพล ไกรโชค จ่าสิบ อยก รัฐศาสตร์ อยเู่สุข จ่าสิบโท ภานุวัฒน์ จันทร์ประดิษฐ์ สิบ อยก สุทธิชาติ วรรณสุทธิ์ สิบ อยก สัญญา โพธิ์ชัเ สิบ อยก ปฏิภาน รูปประดิษฐ์ ทีมงานผู้จัดท า ชุดทักษิณสัมพันธ์ที่ 552 ชุดควบคุมทักษิณสัมพันธ์ หน่วเ ฉพาะกิจสันติสุข
นิทานพื้นบ้านจังหวัด ปัตตานี ชุดทักษิณสัมพันธ์ ที่ 552