หลักสูตรฝึกการตัดเย็บเสื้อผ้าพื้นเมือง

หลักสูตรฝึกอบรม วิทยาลัยชุมชนปัตตานี ชื่อหลักสูตร : การตัดเย็บเสื้อผ้าพื้นเมือง รหัสหลักสูตร ………-……………… จำนวน 48 ชั่วโมง ทฤษฎี11 : ปฏิบัติ 37 หมวดวิชา……………-……………… หมู่วิชา ผ้าและเครื่องแต่งกาย 1. ความสำคัญของหลักสูตร การแต่งกายของสตรีทุกชาติทุกภาษาจะให้ความสำคัญและดูแลเอาใจใส่เป็นพิเศษ เพราะสตรีเปรียบ การแต่งกายเป็นศิลปะบนเรือนร่างที่ม่ีความสวยงามละเอียดอ่อนและต้องการความประณีตงดงาม การแต่ง กายที่ดูดี นอกจากชวยส่งเสริมให้มีบุคลิกดีสง่างาม ยังทำให้ดูน่าเชื่ออถ่ือหรือได้ร้บความไว้วางใจจากคนรอบ ข้างได้เป็นอย่างดีการแต่งกายเป็นสิ่งบ่งบอกถึงรสนิยมของผู้สวมใส่ อารมณ์ และลักษณะนิสัย นอกจากนั้น ยังบ่งบอกถึงลักษณะวัฒนธรรมชาติพันธ์วิถีชีวิตและความเป็นอยู่ของผู้อยู่ในสังคมนั้น ๆ ได้เป็นอย่างดี โดยเฉพาะการแต่งกายของสตรีมุสลิมในจังหวัดชายแดนใต้ที่ม่ีลักษณะเฉพาะและโดดเด่นที่ได้ยึดปฏิบัติ สืบทอดกันมาตั้งแต่อดีตกาลจนถึงปัจจุบัน สตรีมุสลิมให้ความสำคัญกับการแต่งกายที่เป็นวัฒนธรรมและเป็นไปตามหลักธรรมและศาสนา โดยการแต่งกายของสตรีมุสลิมจะมีลักษณะที่ใช้ผ้าปกปิดร่างกายอย่างมิดชิดที่เรียกว่าชุด "ฮีญาบ" ซึ่งถือว่าเป็น ชุดที่จะทำให้ผู้หญิงปลอดภัยจากการลวนลามและแทะโลม การแต่งกายสำหรับสตรีมุสลิม ประกอบไปด้วย ผ้าโสร่ง เสื้อกูรง เสื้อบานงหรือกือบายอ แล้วคลุมศีรษะด้วยผ้าแพรหรือผ้าลายดอก จึงนับว่าเป็นองค์ประกอบ ที่สำคัญของชุดการแต่งกาย ซึ่งไม่ใช่เพียงแต่เป็นเครื่องอาภรณ์ประดับร่างกายเท่านั้น แต่เป็นสิ่งที่ต้องยึดถือ ปฎิบัติตามหลักศาสนาที่จำเป็นต้องมีจำเป็นต้องใช้ประกอบในการดำรงชวีตประจำวัน รูปแบบการแต่งกาย ของสตรีมุสลิมจังหวัดชายแดนใต้จึงมีลักษณะที่เป็นเอกลักษณ์ของตนเองและมีลักษณะคล้ายกับการแต่งกาย ของสตรีมุสลิมของประเทศสหพันธรัฐมาเลเซียและสตรีมุสลิมของประเทศอินโดนิเซีย ซึ่งก็อาจเป็นไปได้ว่าเป็น การไหลทางวัฒนธรรมอันเนื่องจากเป็นประเทศบ้านใกล้เรือนเคียงกัน มีการนับถือศาสนาเดียวกัน มีการติดต่อ ไปมาหาสู่กัน ทำการค้าขายด้วยกัน ดังนั้นการแต่งกายจึงมีลักษณะคล้ายหรือใกล้เคียงกัน การแต่งกายแบบ พื้อนเมืองดั้งเดิมของสตรีมุสลิมในจังหวัดชายแดนใต้ที่ส่ีบทอดกันมา ได้ถูกวิวิฒนาการจากรุ่นสู่รุ่นมาจนถึง ปัจจุบันได้แก่ "ชุดบานง" และ "ชุดกูรง" ปัจจุบันมีร้านค้าในพื้นที่นำเข้าเสื้อผ้าพื้นเมืองสำเร็จรูปที่มีอัตราการเติบโตที่สูงขึ้น มีหลากหลาย ร้านค้า และหลากหลายรูปแบบเสื้อผ้าให้เลือกซื้อ โดยเสื้อผ้าสำเร็จรูปนำเข้าเหล่านี้จะเน้นการสร้างความ

แตกต่างในด้านคุณภาพ ตราสินค้า และรูปแบบการตัดเย็บ ซึ่งผลิตภัณฑ์ส่วนใหญ่มีราคาถูก คุณภาพระดับต่ำ แต่ถ้าต้องการผลิตภัณฑ์ที่มีคุณภาพสูง ก็จะมีราคาสูงเช่นกัน จึงทำให้กลุ่มลูกค้าบางส่วนยังคงให้ความสนใจ ผลผลิตที่มาจากการพัฒนาของแรงงานฝีมือกลุ่มแม่บ้านร่วมตัวกันเองของผู้ประกอบการรายย่อยในพื้นที่ แต่ประสบปัญหาด้านการขาดผู้มีทักะการออกแบบและตัดเย็บเสื้อผ้าพื้นเมืองที่มีความรู้ความเข้าใจ และ สอดคล้องต่อวัฒนธรรมที่ฝังลึกในจิตใจ จึงเป็นปัญหาที่ต้องเร่งแก้ไข ผลักดันพัฒนาทักษะ องค์ความรู้และ เชื่อมโยงสถาบันที่เกี่ยวข้องกับการออกแบบเสื้อผ้าเพื่อการค้า วิทยาลัยชุมชนปัตตานี จึงเล็งเห็นถึงความสำคัญของการส่งเสริมและการพัฒนาช่างเย็บเสื้อผ้า พื้นเมือง ในการพัฒนากำลังคนจากแรงงานสู่มืออาชีพ เพื่อตอบโจทย์ความต้องการของชุมชน แรงงาน และ สถานประกอบการ ยกระดับชีวิตและรายได้ของชุมชนให้มีรายได้ที่ดีขึ้นจากการเป็นช่างฝีมือ มีมาตรฐานฝีมือ ในการตัดเย็บนำสู่การเพิ่มอัตราค่าจ้างที่เหมาะสม รวมทั้งกระตุ้นให้แรงงานไทยเห็นความสำคัญของการ มีมาตรฐานฝีมือแรงงาน และพัฒนาตนเองอย่างต่อเนื่อง 2. วัตถุประสงค์ของหลักสูตร 2.1 เพื่อพัฒนาศักยภาพและทักษะการตัดเย็บเสื้อผ้าพื้นเมือง 2.2 ส่งเสริมการเป็นผู้ประกอบการทางการตัดเย็บเสื้อผ้าพื้นเมือง 3. ผลลัพธ์การเรียนรู้ระดับหลักสูตร (Program Learning Outcome: PLOs) PLO 1 : อธิบายความรู้ที่เกี่ยวข้องกับเสื้อผ้าพื้นเมืองและการตัดเย็บเสื้อผ้าพื้นเมือง PLO 2 : ประยุกต์ใช้ความรู้เพื่อการออกแบบและตัดเย็บเสื้อผ้าพื้นเมือง PLO 3 : คิดคำนวณราคาต้นทุนการผลิต PLO 4 : แสดงออกถึงทัศนคติที่ดีต่อวิชาชีพและมีจริยธรรมในการเป็นผู้ประกอบการ 4. กลุ่มเป้าหมายและคุณสมบัติของผู้ฝึกอบรม 4.1 กลุ่มเป้าหมาย : กลุ่มว่างาน / กลุ่มเยาวชน / ประชาชนทั่วไปที่สนใจ 4.2 คุณสมบัติ 4.2.1 สามารถสื่อสารภาษาไทย 4.2.2 มีพื้นฐานในการตัดเย็บเสื้อผ้าเบื้องต้น 4.2.3 ผู้เรียนต้องผ่านหลักสูตรการตัดเย็บเบื้องต้น 5. จำนวนผู้ฝึกอบรม/กลุ่ม : 25 คน 6. คำอธิบายหลักสูตร ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับเสื้อผ้าพื้นเมือง ชนิด ลักษณะ และคุณสมบัติการเลือกผ้าและคำนวณ ผ้าในการตัดเย็บ ปฏิบัติการการสร้างแบบเสื้อผ้าพื้นเมือง การสร้างแบบ การแยกแบบตัดเสื้อผ้าพื้นเมือง การ ทำเครื่องหมายบนแบบตัด และการคำนวณราคา 7. โครงสร้างหลักสูตร หลักสูตรการตัดเย็บเสื้อผ้าพื้นเมือง จำนวน 48 ชั่วโมง จำแนกเป็นจำนวนชั่วโมงภาคทฤษฎี11 ชั่วโมง และจำนวนภาคปฏิบัติ 37 ชั่วโมง ซึ่งมีรายละเอียดโครงสร้างหลักสูตร ดังนี้

หน่วย ที่ สาระการเรียนรู้/เนื้อหา จำนวนชั่วโมง รวม ทฤษฎี ปฏิบัติ ทั้งหมด 1 ชื่อหน่วย ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับผ้าพื้นเมือง 1.1 ประเภทและรูปแบบเครื่องแต่งกายพื้นเมือง 1.2 คุณสมบัติและการสวมใส่ในวิถีชีวิต 2 - 2 2 ชื่อหน่วย ชนิดและการเลือกผ้าสำหรับตัดเย็บ 2.1 การเลือกผ้าชนิดต่างๆ สำหรับการตัดเย็บเสื้อผ้าพื้นเมือง 2.2 การคำนวณขนาดผ้าสำหรับการตัดเย็บเสื้อผ้าพื้นเมือง 2 3 5 3 ชื่อหน่วย การสร้างแบบและตัดเย็บเสื้อผ้าพื้นเมือง 3.1 การสร้างแบบเสื้อผ้าพื้นเมือง 3.2 การทำเครื่องหมายบนแบบตัด 3.3 การวางแบบตัดเสื้อผ้าพื้นเมือง 3.4 การตัดเย็บเสื้อผ้าพื้นเมือง 3.5 การลองตัว 3.6 การแก้ไขข้อบกพร่อง 6 32 38 4 ชื่อหน่วย การคำนวณราคาต้นทุนและราคาขาย 4.1 การคิดคำนวณราคาต้นทุนการผลิต 4.2 การคิดคำนวณราคาขายเสื้อผ้าพื้นเมือง 1 2 3 รวมทั้งหมด 11 37 48 8. ความสัมพันธ์ระหว่างผลลัพธ์การเรียนรู้ระดับหลักสูตรกับสาระการเรียนรู้/เนื้อหา หน่วยที่ สาระการเรียนรู้/เนื้อหา PLO1 PLO2 PLO3 PLO4 1 ชื่อหน่วย ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับผ้าพื้นเมือง 1.1 ประเภทและรูปแบบเครื่องแต่งกายพื้นเมือง √ √ 1.2 คุณสมบัติและการสวมใส่ในวิถีชีวิต √ √ 2 ชื่อหน่วย ชนิดและการเลือกผ้าสำหรับตัดเย็บ 2.1 การเลือกผ้าชนิดต่างๆ สำหรับการตัดเย็บเสื้อผ้า พื้นเมือง √ √ 2.2 การคำนวณขนาดผ้าสำหรับการตัดเย็บเสื้อผ้าพื้นเมือง √ √ 3 ชื่อหน่วย การสร้างแบบและตัดเย็บเสื้อผ้าพื้นเมือง 3.1 การสร้างแบบเสื้อผ้าพื้นเมือง √ √ √ 3.2 การทำเครื่องหมายบนแบบตัด √ √ √ 3.3 การวางแบบตัดเสื้อผ้าพื้นเมือง √ √ √

3.4 การตัดเย็บเสื้อผ้าพื้นเมือง √ √ √ 3.5 การลองตัว √ √ √ 3.6 การแก้ไขข้อบกพร่อง √ √ √ 4 ชื่อหน่วย การคำนวณราคาต้นทุนและราคาขาย 4.1 การคิดคำนวณราคาต้นทุนการผลิต √ √ 4.2 การคิดคำนวณราคาขายเสื้อผ้าพื้นเมือง √ √ 9. เกณฑ์การวัดผลและประเมินผล 9.1 การประเมินผล การประเมินผลการฝึกอบรมของหลักสูตรจะดำเนินการประเมินผลลัพธ์การเรียนรู้ระดับหลักสูตร ของผู้ฝึกอบรม โดยใช้แบบสังเกตเพื่อประเมินพฤติกรรมและแบบตรวจสอบรายการสำหรับประเมินทักษะ ตามมาตราส่วนประเมินค่า (Rating Scale) ในแต่ละขั้นตอนการฝึกอบรมหรือหน่วยการเรียนรู้ของหลักสูตร และเมื่อสิ้นสุดการฝึกอบรมจะนำผลมารวบรวมเพื่อประเมินผลลัพธ์การเรียนรู้ระดับหลักสูตรตามเกณฑ์ ที่กำหนด ดังนี้ ผลลัพธ์การเรียนรู้ระดับหลักสูตร ช่วงคะแนน ผ่าน 60-100 - ระดับดีเด่น 80-100 - ระดับดีมาก 70-79 - ระดับดี 60-69 ไม่ผ่าน 0-59 9.2 การติดตามผลหลังสิ้นสุดการฝึกอบรม การติดตามผลหลังจากสำเร็จการฝึกอบรม จะดำเนินการหลังจากสิ้นสุดการฝึกอบรม ไปแล้วไม่น้อยกว่า 1 เดือน เพื่อติดตามผลการนำความรู้และทักษะที่ได้รับจากการฝึกอบรมไปใช้ประโยชน์ ในการพัฒนาคุณภาพชีวิต และการปรับปรุงหลักสูตรต่อไป 10. เกณฑ์การสำเร็จหลักสูตร 1. ผู้ฝึกอบรมจะต้องมีเวลาเข้าร่วมฝึกอบรมไม่น้อยกว่าร้อยละ 80 ของจำนวนชั่วโมงทั้งหมด ในหลักสูตร 2. ผู้ฝึกอบรมจะต้องได้ระดับผลการฝึกอบรมผ่านระดับ “ดี” เป็นอย่างน้อย ตามเกณฑ์การวัดผลและ ประเมินผลของหลักสูตร 11. กระบวนการส่งเสริมให้เกิดอาชีพหลังฝึกอบรม การส่งเสริมให้เกิดอาชีพหลังฝึกอบรมหลักสูตรการตัดเย็บเสื้อผ้าพื้นเมือง วิทยาลัยชุมชนปัตตานี จะดำเนินการให้บริการต้องปฏิบัติการตัดเย็บเสื้อผ้า เครื่องมือ และอุปกรณ์ สำหรับผู้ผ่านการฝึกอบรมที่ขาด

แคลนทุนทรัพย์ในการประกอบอาชีพ เพื่อส่งเสริมให้ผู้ฝึกอบรมสามารถใช้เครื่องมือและอุปกรณ์ภายใน วิทยาลัยชุมชนปัตตานีตามช่วงเวลาที่ให้บริการในการประกอบอาชีพเป็นช่วงระยะเวลาหนึ่งจนสามารถ มีต้นทุนในการซื้อเครื่องมือและอุปกรณ์ในการประกอบอาชีพของตนเองได้ 12. สิ่งสนับสนุนการเรียนรู้ วัสดุ-อุปกรณ์ 1. เครื่องจักรเย็บผ้า 2. ผ้าพื้นเมือง 3. อุปกรณ์การตัดเย็บ ตำรา/เอกสาร/หนังสืออ่านประกอบเพิ่มเติม 1. ผศ.วินิทรา สอนพรินทร์.(2559).การทำแบบตัดและเทคนิคการตัดเย็บเสื้อผ้า.กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์อร 2. ผ่องศรี ณรงค์เปลี่ยน.(1999).ตำรางตัดเสื้อ - กางเกงชาย.กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์ซีเอ็ดบุต แหล่งการเรียนรู้ 1. ห้องสมุดประชาชนจังหวัดปัตตานี 2. ร้านวานีตา ร้านสามดาว ร้านบิลันบูตัน 3. สื่อออนไลน์ ช่องทางอินเตอร์เน็ต 13. ความร่วมมือกับหน่วยงานภายนอก ไม่มี 14. อัตราค่าเล่าเรียน ค่าธรรมเนียม .....10....... บาท ค่าลงทะเบียน ......240..... บาท รวมอัตราค่าเล่าเรียนทั้งสิ้น ....250........ บาท 15. งบประมาณสนับสนุนเพิ่มเติม วิทยาลัยชุมชนปัตตานีมีการสนับสนุนงบประมาณเพิ่มเติมที่เป็นรายจ่ายต่าง ๆ ได้แก่ ค่าตอบแทน วิทยากร คิดชั่วโมงละ 300 บาท เป็นเงิน 14,400 บาท ค่าวัสดุ คิดต่อรายหัวและต่อชั่วโมงละ 5 บาท เป็นเงิน 6,000 บาท และค่าสาธารณูปโภค คิดต่อรายหัวและต่อชั่วโมงละ 5 บาท เป็นเงิน 6,000 บาท รวมเป็น งบประมาณสนับสนุนเพิ่มเติมทั้งสิ้น 26,400 บาท แต่กรณีดำเนินการภายใต้มิติแผนงาน/โครงการอื่นๆ เชิงพื้นที่ จะจัดสรรงบประมาณสนับสนุนที่สอดคล้องกับค่าเป้าหมายและตัวชี้วัดของแผนงานนั้นอย่างเหมาะสม