นิทานอีสป เรื่อง นกยางผู้เย่อหยิ่ง

กจิ กรรมสง่ เสรมิ การอา่ น
“นทิ านอสี ป”

เรอ่ื ง นกยางผเู้ ยอ่ หยงิ่

หอ้ งสมดุ ประชาชนอาเภอดงเจรญิ
สงั กดั สานกั งาน กศน. จงั หวดั พจิ ติ ร

นิทานอีสป เร่ือง นกยางผเู้ ย่อหยง่ิ

ผแู้ ต่ง : อีสป

นกยางตัวหน่งึ มนี สิ ยั เย่อหยง่ิ และหลงตน ทุกวันมันจะเดินท่อม ๆ หาอาหารอยู่ริมฝงั่ นา้
มองเหน็ เงาจะงอย ปากคอ และขาอนั เรยี วงามอกี ทังรูปรา่ งระหงสะโอดสะองของตัวเอง ทป่ี รากฎ
อยู่ในนา้

นกยางอดที่จะนึกกระหย่ิมอิ่มเอมใจไม่ได้ทุกครังไป ...ครันเหลือบเห็นปลาช่อน กับปลา
ชะโดว่ายอยู่เคียงคู่กันมันเกือบถลาเข้าจิกกินตามสัญชาตญาณ แต่พลันนึกได้ว่ายังไม่ถึงเวลา
อาหารกลางวัน

"อะ๊ ! อยา่ เพ่งิ เลยดีกว่า" นกยางบอกกบั ตัว
"แม้เจ้าปลาสองตัวนีจะก้าลังโตได้ขนาดน่ากินแต่การกินอาหารก่อนเวลาอันสมควรเช่นนี
ไม่ใชก่ ริ ิยาของนกผู้ดีมตี ระกลู อย่างเราเลยสกั นิด"
เมื่อปล่อยให้ปลาซ่อน และปลาชะโดว่ายผ่านหน้าไปอย่างไม่ไยดีแล้ว นกยางก็เดินเล่น
ต่อไปอย่างส้าราญใจอีกพักใหญ่จนถึงเวลาเที่ยง มันเร่ิมรู้สึกหิวมองลงไปในล้าธารเห็นเพียงปลา
เขม็ ตวั เล็ก ๆ วา่ ยอยู่กลมุ่ ใหญ่
"อุ๊ย! รออีกสักนิดดีกว่า... นกผู้ดีมีตระกูลอย่างเราจะกินปลาเข็มแบบนันเป็นอาหารได้
อยา่ งไรกนั "
นกยางบอกกับตัวเองและพยายามเดินต่อไป จนมันรู้สึกหิวจนแสบท้องแต่เมื่อเห็นเพียง
ปลาซวิ จงึ กัดฟนั เดนิ ไปได้อกี ไมใ่ กลนกั ก็ชกั จะรู้สกึ หนา้ มืดจึงสอดส่ายสายตามองหาอาหารและเห็น
หอยทากเปลือกแข็งตัวอย่ใู นเลน มันถลาเข้าจิกกนิ อยา่ งไมส่ นใจตอ่ สายตาของนกทังหลายทเี่ กาะ
อยู่บรเิ วณนนั

:: นทิ านเร่อื งนส้ี อนให้รู้ว่า ::

เม่อื โชคลาภและโอกาสมารออยู่ตรงหนา้ อยา่ งทา้ เพกิ เฉยหย่งิ ยโส เพราะเมอ่ื มันหลุดลอย
ผ่านเลยไปแลว้ อาจจะตอ้ งมาน่ังเสยี ใจภายหลัง

:: พทุ ธภาษิต ::

อย่าปล่อยโอกาสให้ผ่านเลยไปเสยี

http://www.kalyanamitra.org