นิทานอีสป เรื่อง แม่ช้างสอนลูก

กจิ กรรมสง่ เสรมิ การอา่ น
นทิ านอสี ป

“แมช่ า้ งสอนลกู ”

หอ้ งสมดุ ประชาชนอาเภอดงเจรญิ
สงั กดั สานกั งาน กศน. จงั หวดั พจิ ติ ร

นทิ านอสี ป
เรอ่ื ง แมช่ า้ งสอนลกู

ผแู้ ตง่ : อสี ป

มีช้างแม่ลูกคู่หน่ึงด้วยมีรูปร่างท่ีใหญ่โต ไม่ว่าพวกมันจะเดินไปทางใด สัตว์ทุก
ชนดิ แมแ้ ตเ่ สอื หรอื สิงโต เม่อื เจอชา้ งกม็ กั จะเดินเล่ียงไปทุกครั้ง จนลกู ชา้ งรู้สึกลาพอง
ใจมนั จะหาทางกลนั่ แกล้งสตั ว์อ่ืนอยเู่ สมอ

วันหน่ึงแม่ช้างพาลูกมาหาหญ้ากินอยู่ที่ชายป่า ลูกช้างเห็นรังมดแดงรังหน่ึง
ห้อยอยู่ท่ีกิ่งไม้ไม่สูงนัก มันรีบยืดงวงไปท่ีก่ิงไม้น้ันทันที แม่ช้างเห็นเข้ารีบตะโกนหา้ ม
ทันที

"ทำไมล่ะแม่ แม่กลัวพวกมันจะทำร้ำยลูกหรือ ไม่มีทำงหรอก มดตัวแค่นี้จะ
มำทำอะไรเรำได้" แมช่ า้ งรีบดงึ ลูกช้างเขา้ มาใกล้ พลางสอนว่า

"ฟังแม่ให้ดีนะลูก บำงคร้ังที่เรำดูถูกว่ำต่ำต้อย แต่ส่ิงน้ันอำจทำให้เรำได้รับ
อันตรำยถึงตำยได้ มดเล็ก ๆ เพียง 4 - 5 ตัวอำจทำอันตรำยเรำไม่ได้ แต่ถ้ำพวก
มันนบั เปน็ พ้น ๆ ตวั มุดเขำ้ ไปในงวงของเรำ และรุมกดั พวกเรำพร้อมกัน พวกเรำก็
อำจจะตำยได้ จำไว้นะแม้เรำจะย่ิงใหญ่แค่ไหนก็ตำม อำจพ่ำยแพ้สิ่งท่ีเล็กท่ีสุดได้
เสมอ"

:: นิทำนเรือ่ งน้ีสอนให้รวู้ ำ่ ::
ถึงจะใหญ่แค่ไหน ก็อาจพ่ายแพ้ไดส้ ักวนั "

:: พทุ ธภำษิต ::
บคุ คลพงึ ละความโกรธ พึงเลิกถือตวั พึงก้าวล่วงสังโยชนท์ ้ังปวง,
เพราะทุกข์ท้ังหลาย ย่อมไมต่ ดิ ตาม ผูไ้ มข่ ้องอย่ใู นนามรูป ไมม่ กี งั วลนน้ั

http://www.kalyanamitra.org