ลดทุกข์เพิ่มสุขด้วยยาใจ โดย นายแพทย์ปรีชา สิริจิตราภรณ์ เพิ่มปก

50 ล ด ทุ ก ข์ เ พิ่ ม สุ ข ด้ ว ย ย า ใ จ ซึ่งผิดกับผู้ป่วยรายอื่น ที่แม้ว่าทุกคนจะทราบว่าตัวเองติด เชื้อเอดส์ แต่เมื่อยอมรับได้และตั้งใจรักษาโดยปฏิบัติตามคำ แนะนำ ของแพทย์และพยาบาล ก็มักจะมีอาการดีขึ้น หน้าตาที่เคยอมทุกข์ เพราะโกรธ เกลียด แค้น โมโหคนอื่นหรือตัวเอง ก็จะกลับมาสดใสขึ้น หรือทุกข์น้อยลง เพราะเริ่มให้อภัยผู้อื่นและให้อภัยตัวเองโดยการ ให้โอกาสตัวเองที่จะปรับปรุงแก้ไข และเมื่อดูผลระดับเม็ดเลือดขาว ซีดีโฟร์ของปราณีก็พบว่า 2 ครั้งหลัง ซีดีโฟร์ลดลง ปราณียืนยันกับผมว่าเรื่องการกินยาไม่มีปัญหา เธอกินยา สม่ำ เสมอดีและเมื่อผมสอบถามถึงสาเหตุที่หน้าตาไม่สดชื่นก็ทราบว่า เธอกำลังกลุ้มใจเรื่องลูกสาวของเธอ ปราณีเล่าต่อพร้อมหน้าตาที่คล้ายๆ คนกำ ลังจะร้องไห้ว่า ตั้งแต่สามีเสียชีวิตไปเมื่อหลายปีก่อนทิ้งให้เธอ ใช้ชีวิตอยู่ 2 คนกับลูกสาว เธอก็ตั้งใจเลี้ยงลูกสาวให้ดีที่สุดเพราะถือว่า เป็นสิ่งเดียวที่เธอพอยึดให้เป็นกำ ลังใจในการต่อสู้ชีวิตกับโรคร้ายได้ แต่การที่เธอตามใจลูกมากเกินไปและกลัวลูกจะลำบาก เธอจึง ประคบประหงมลูกสาวอย่างมากจนลูกสาวตามใจตัวเอง เอาแต่สบาย ไม่เคยลำบาก ไม่ช่วยเหลือตัวเอง แม้กระทั่งขณะนี้อายุ 17 ปีแล้วยัง ให้แม่ซักชุดชั้นในให้ เมื่อฟังถึงตรงนี้ผมต้องหยุดตั้งสติ ถอนหายใจ เฮือกใหญ่เพราะผมต้องมาทบทวนตัวเอง เนื่องจากผมเองก็มีลูกสาว คนเดียวเหมือนปราณีและผมกำ ลังจะทำ ร้ายลูกสาวผมแบบ “พ่อแม่ รังแกฉัน” เหมือนปราณีอยู่หรือเปล่า?

51 นายแพทย์ปรีชา สิริจิตราภรณ์ เริ่มมีน้ำ ตาไหลอาบแก้มของปราณี เมื่อเล่าต่อว่าลูกสาว ต้องการไปกินข้าวนอกบ้าน อยากได้โน้ตบุ๊ก อยากใส่สร้อยทอง ครั้ง หนึ่งเคยเอาสร้อยทองที่แม่มีอยู่มาลองสวมใส่ข้อมือและขอแม่เพื่อจะใส่ ไปวิทยาลัย อ้อ! ผมลืมบอกไป ลูกสาวของปราณีชื่อ น้องแป้ง เรียนอาชีวศึกษาเอกชน อยู่ปวช. ปี 2 แต่แม่ก็บอกว่าไม่ควรเอาไปเพราะจะเกิด อันตราย น้องแป้งไม่พอใจเขวี้ยงทองใส่ปราณี ยังไม่นับคำพูดที่ปราณี เคยเตือนว่า การออกไปกินข้าวนอกบ้านหรือการใช้จ่ายที่ไม่จำ เป็น นั้นเป็นสิ่งไม่สมควร แม้ว่าแม่จะมีเงินเก็บอยู่ก้อนหนึ่งก็หวังไว้ใช้ยาม จำ เป็น แต่น้องแป้งก็ทำ ให้ปราณีเจ็บปวดมากด้วยคำ พูดที่ว่า “แม่ มีเงินเอาไว้ใช้ตอนมีชีวิตอยู่ เดี๋ยวตายไปแม่ก็ไม่ได้ใช้” น้ำ ตาปราณี พรั่งพรูออกมาดุจห่าฝนช่วงเข้าพรรษา ผมหยิบกระดาษยื่นให้ปราณี ซับน้ำตาและปลอบใจ พร้อมกับบอกว่าให้ปราณีพาน้องแป้งมาพบผม พรุ่งนี้ได้ไหม ปราณีตอบว่าได้เพราะว่าเป็นช่วงปิดเทอมพอดี ผมจึงนัด ปราณีและน้องแป้งพรุ่งนี้เช้า 11 โมงเช้าวันพุธ ปราณีมาพร้อมกับน้องแป้ง เมื่อพร้อมกัน ในห้องตรวจแล้วผมได้ถามคำ ถามหนึ่งกับน้องแป้งว่า “น้องแป้งรักแม่ ไหม?” น้องแป้งตอบว่า “รัก” ผมพูดต่อว่า “เมื่อรักแล้วอยากให้แม่ สุขภาพแข็งแรงและอยู่กับแป้งนานๆ ใช่ไหม?” น้องแป้งตอบว่า “อยาก ให้แม่หายป่วยและอยู่นานๆ”

52 ล ด ทุ ก ข์ เ พิ่ ม สุ ข ด้ ว ย ย า ใ จ ผมยิงคำ ถามต่อว่า “เมื่อน้องแป้งรักแม่อยากให้แม่แข็งแรง สุขภาพดี ทำ ไมน้องแป้งถึงต้องทำ ร้ายแม่ด้วยเล่า น้องแป้งรู้ไหม อาการแม่ขณะนี้เป็นอย่างไร น้ำหนักและระดับเม็ดเลือดขาวลดลง เป็น สัญญาณว่าแม่น้องแป้งไม่ตอบสนองต่อยา อาการของแม่เริ่มทรุดลง แย่ลง เริ่มจะมีโรคแทรกซ้อนและอาจจะอยู่กับน้องแป้งได้ไม่นาน” เมื่อผมพูดถึงตรงนี้ ผมเห็นน้องแป้งหน้าเสีย เบะหน้าเหมือนจะ ร้องไห้ น้องแป้งถามผมว่า “เพราะอะไรหรือคะคุณหมอ?” ผมนิ่งเงียบ ไปครู่หนึ่งน้ำ ตาเริ่มอาบสองแก้มทั้งของปราณีและน้องแป้ง ผมบอก น้องแป้งว่าตั้งใจฟังดีๆ นะ แม่นี้มีบุญคุณอันใหญ่หลวง ที่เฝ้าหวงห่วงลูกแต่หลังเมื่อยังนอนเปล แม่เราเฝ้าโอละเห่ กล่อมลูกน้อยนอนเปลไม่ห่างหันเห ไปจนไกล แต่เล็กจนโตโอ้แม่ถนอม แม่ผ่ายผอมย่อมเกิดจากรักลูกปักดวงใจ เติบโตโอ้เล็กจนใหญ่ นี้แหละหนาอะไร มิใช่ใดหนาคือค่าน้ำนม แม้ว่าแม่จะตั้งใจกินยาที่หมอบอกอย่างสม่ำ เสมอก็ตาม แต่ คนเราประกอบด้วย 2 ส่วนคือ ส่วนกายกับส่วนใจ การที่แม่ตั้งใจกิน ยาก็เป็นการช่วยส่วนกายหรือช่วยเซลล์ของร่างกายให้ทำ งานได้ดีขึ้น

53 นายแพทย์ปรีชา สิริจิตราภรณ์ แต่ส่วนใจหรือจิตใจของแม่นั้น นอกจากไม่ได้รักษาให้เป็นปกติ แล้วยังถูกกระทำหรือถูกทำ ร้าย และคนที่ทำ ร้ายแม่ปราณีได้เจ็บปวด ที่สุดก็ไม่พ้นลูกสาวตัวเองที่แม่รักและห่วง เป็นความหวังมากที่สุด น้อง แป้งลองทบทวนดูว่า ช่วงที่ผ่านมาน้องแป้งทำ อะไรให้กับแม่บ้าง? พูด อะไรกับแม่บ้าง? สร้อยข้อมือทองคำที่หวุดหวิดโดนหน้าของแม่ คำพูดที่ว่าแม่ มีเงินใช้ตอนมีชีวิต ตายแล้วไม่ได้ใช้นั้นหลุดออกจากปากของคนเป็น ลูกได้อย่างไร แทนที่จะเห็นว่าแม่ป่วยไม่สบายก็ช่วยแม่ทำ งาน ซักผ้าถูบ้าน ทำ กับข้าวให้แม่ เมื่อแม่กลับมาจากทำ งานจะได้พักผ่อนบ้าง เป็นสิ่งที่ ลูกควรทำ เพื่อตอบแทนพระคุณที่แม่ได้เลี้ยงดู ให้การศึกษา เป็นการ แสดงความกตัญญูรู้คุณ นอกจากน้องแป้งไม่ทำ แล้วยังทำ ร้ายแม่ด้วย คำพูดและการกระทำ มันเหมาะสมแล้วหรือ น้องแป้งก้มหน้านิ่งยังคงร้องไห้ซบอยู่กับตักของปราณี ผมมอง ปราณีที่ลูบศีรษะลูกสาวเป็นเชิงปลอบประโลมและให้สติ แล้วปล่อยให้ เวลาผ่านไปสักครู่หนึ่ง ผมจึงพูดต่อด้วยน้ำ เสียงที่ค่อนข้างจะเบาว่า “เมื่อรู้สึกเสียใจและคิดได้แล้วคงไม่มีอะไรที่สายเกินแก้ เมื่อ ทำผิดกับแม่แล้ว ขอโทษ ขออภัย แล้วปรับปรุงตัวใหม่ ไม่มีแม่คนไหน หรอกที่ไม่ให้โอกาสโดยเฉพาะกับลูกตัวเอง” เมื่อผมพูดจบน้องแป้งได้ เงยหน้าที่ซบออกจากตักของปราณี แล้วพนมมือกราบลงที่หน้าอกของ ปราณีพร้อมกับพูดด้วยเสียงสั่นเครือว่า

54 ล ด ทุ ก ข์ เ พิ่ ม สุ ข ด้ ว ย ย า ใ จ “แม่ หนูกราบขอโทษแม่ หนูรักแม่” พร้อมกับน้ำตาที่ทะลัก ออกมาทั้งแม่ทั้งลูกต่อหน้าผม จนผมต้องพยายามข่มอารมณ์ไว้ เพราะ ผมเผลอไปคิดถึงแม่ของผมที่ล่วงลับไปแล้วก่อนที่ผมจะเรียนจบแพทย์ ผมบอกให้ปราณีและน้องแป้งปรับความเข้าใจกันต่อหน้าผม สักครู่หนึ่งผมจึงบอกต่อไปว่า “ทุกอย่างผ่านไปแล้ว ขอให้เริ่มแก้ไข และทำ ให้มันดีที่สุดในวันนี้เมื่อรู้ว่าอะไรควรทำต่อแม่ กลับไปถึงบ้าน เริ่มต้นที่งานบ้าน ซักผ้าตัวเองและของแม่ แม้จะทำ กับข้าวยังไม่เป็น ก็ให้แม่สอนให้หัดทำด้วยกันจะได้เรียนรู้ ไม่อร่อยก็ไม่เป็นไร ทำ เอง กินเองเดี๋ยวก็เป็นเอง และควรใช้จ่ายอย่างประหยัด เพราะเศรษฐกิจปัจจุบันเงินหา ยาก เรื่องคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กนั้นก็ให้กลับไปพิจารณาว่าจำ เป็นมากน้อย แค่ไหน หากจำ เป็นต่อการเรียนการสอนก็พิจารณา แต่ไม่ใช่เอามาเล่น เกมส์เล่นอินเตอร์เน็ต คงไม่คุ้มค่าเงินแม่ที่เสียไป” ก่อนกลับน้องแป้ง ได้รับปากกับแม่ต่อหน้าผมว่า จะพยายามทำ ให้ได้อย่างที่แม่สอนและ ที่ผมได้แนะนำ ไป 1 เดือนต่อมาปราณีมาพบผมตามนัด แต่ครั้งนี้มีรอยยิ้ม ยิ้ม มาแต่ไกลเมื่อเห็นผม ปราณียกมือไหว้พร้อมกับบอกว่า “น้องแป้ง ช่วยงานบ้านและทำกับข้าวเป็นแล้ว” โดยที่ผมยังไม่ทันเอ่ยปากถามเลย เมื่อเข้ามาในห้องตรวจปราณีรีบบอกว่า “น้ำหนักขึ้น 2 กิโลค่ะ” ผม ตอบไปว่า “ระวังจะอ้วนเกินนะครับ”

55 นายแพทย์ปรีชา สิริจิตราภรณ์ ปราณียกมือไหว้ผมอีกครั้งแล้วบอกว่า “ต้องขอบคุณคุณหมอ ที่ช่วยให้น้องแป้งดีขึ้น ซักผ้าของตัวเองและของแม่ หัดทำ กับข้าวซึ่งก็ พอทำ ได้ และบอกว่าไม่ซื้อคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กแล้ว” ผมจึงนัดตรวจ ครั้งต่อไปอีก 2 เดือน พร้อมกับเจาะเลือดหาระดับซีดีโฟร์ต่อไปครับ คุณๆ ลองทายดูสิว่า ซีดีโฟร์ของคุณปราณีจะขึ้นหรือลงครับ?

นางหอมและน้องนัท ช่วงที่ผ่านมาเราได้รับทราบเกี่ยวกับเหตุที่นำ มาซึ่งความสูญเสียชีวิต เป็นโศกนาฏกรรมที่เกิดจากภัยธรรมชาติทั้งที่ประเทศจีนและพม่า ซึ่ง ทำ ให้มีผู้เสียชีวิตมากมาย จะเป็นรองก็แค่สึนามิเท่านั้นเอง แต่อย่างไร ก็ช่างเถอะเราได้แต่แสดงความเสียใจในเหตุที่เกิดขึ้น ภัยที่เกิดกับหมู่คนจำ นวนมากยังพออ้างได้ว่า “เป็นเหตุ ธรรมชาติ” ไม่ใช่เราสูญเสียคนเดียว คนอื่น ประเทศอื่นก็สูญเสีย ยัง พอรู้สึกบรรเทาความทุกข์ใจเหมือนมีคนมาช่วยแบกหรือแบ่งปันความ ทุกข์ลงได้บ้าง แต่ถ้ามันเป็นอุบัติเหตุเดี่ยวๆ ไม่ใช่อุบัติเหตุหมู่หรือจ่า อย่างเช่นกรณีที่ผมจะเล่าดังต่อไปนี้ คุณจะพูดอย่างไร?

57 นายแพทย์ปรีชา สิริจิตราภรณ์ บ่ายแก่ๆ ของวันหนึ่งหลังเลิกงานก่อนที่ผมจะออกจาก โรงพยาบาล ได้แวะไปดูความเรียบร้อยของห้องฉุกเฉิน จึงได้พบเห็น ชาวบ้าน 3-4 คน กรูกันเข้ามาที่ห้องฉุกเฉิน ร้องไห้เสียงดังปริ่มว่าจะ ขาดใจ ประโยคที่ได้ยินชัดๆ คือ “เอาลูกคืนมา ลูกต้องไม่ตาย” สักพัก ก็เงียบเสียงลง ด้วยความใส่ใจเพราะอาจจะมีเหตุที่ต้องให้ความช่วยเหลือ จึงสืบเท้าเข้าไปดูและพบว่าเจ้าของเสียงเงียบ เนื่องจากเป็นลมหมดสติ แต่ก็อุ่นใจขึ้นบ้างเพราะเห็นแพทย์เวรกำ ลังดูแลผู้ป่วยรายนี้อยู่ จึง สอบถามกับพยาบาลที่เกี่ยวข้องได้ความว่า ผู้หญิงคนที่เป็นลมหมด สติชื่อ นางหอม มีลูกชายหนึ่งคนชื่อ นัท เรียนอยู่ม. 5 โรงเรียน มัธยมเมืองลวง ประจำ อำ เภอ วันนี้หลังเลิกเรียนน้องนัทได้บอกกับแม่ว่า จะออกไปซื้อ กระดาษเพื่อนำมาทำ รายงานส่งครู จึงเอามอเตอร์ไซค์ของแม่ขี่ออกมา พอขี่ถึงสามแยกหนองปลาซึ่งเป็นสามแยกถนนเข้าอำ เภอตัดกับถนน ซุปเปอร์ไฮเวย์ ขณะกำ ลังเลี้ยวเข้าอำ เภอก็ถูกรถบรรทุกสิบล้อเฉี่ยว ชน เสียชีวิตในที่เกิดเหตุ เพิ่งชันสูตรศพเสร็จเมื่อสักครู่ที่ผ่านมา และ ได้แจ้งให้นางหอม แม่ของน้องนัททราบ ทำ ให้นางหอมร้องไห้ฟูมฟาย โศกเศร้าเสียใจจนเป็นลมหมดสติ เมื่อได้รับรู้เรื่องราวเกือบทั้งหมดแล้วผมจึงกลับไปที่ห้องทำ งาน เพื่อทำ งานต่อ สักครู่ก็มีโทรศัพท์จากห้องฉุกเฉินแจ้งให้ทราบว่า

58 ล ด ทุ ก ข์ เ พิ่ ม สุ ข ด้ ว ย ย า ใ จ แพทย์เวรขอให้ไปช่วยพูดกับแม่ของเด็กที่เสียชีวิตด้วยเพราะ แพทย์เวรไม่รู้จะพูดอย่างไร ตอนนี้แม่ของเด็กก็ฟื้นคืนสติมาแล้ว ร้องไห้ ร้องห่มอยู่บนเตียงในห้องฉุกเฉิน เอ... จะพูดอย่างไรดี ก่อนจะไปผม จึงกำหนดสติ เดินจงกรมสักสองสามรอบ เมื่อได้คำ ตอบแล้วจึงเข้าไป พูดกับนางหอมว่า ผมเสียใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น อุบัติเหตุครั้งนี้เหมือนมีอะไร มากระชากหัวใจของคุณออกมาจากร่าง ผมเห็นใจคุณมาก แต่ก็ขอให้ คุณตั้งสติฟังผม พูดคุยกับผมเพื่อคุณจะได้เข้าใจบางสิ่งบางอย่างมาก ขึ้น ลูกชายคุณนั้น เมื่อเขามาเกิดเป็นลูกคุณ เขาก็มาเองไม่ได้ บอกให้คุณรู้ คุณก็ไม่ได้ชวนเขามา และเมื่อเขาจากไป เขาก็ไปของ เขาเอง เขาก็ไม่บอกคุณเหมือนกัน เขาประสบอุบัติเหตุรุนแรงอย่างนี้คงเจ็บปวดและทุกข์ทรมาน มาก เขาจึงทนไม่ไหว เราก็ต้องปล่อยให้เขาจากไป หากให้เขาอยู่ด้วย ความทุกข์ทรมาน คุณไม่สงสารลูกคุณบ้างหรือ? ลองสมมติเป็นตัวคุณ เองดูบ้าง หากคุณถูกรถบรรทุกชนได้รับบาดเจ็บอย่างสาหัส อวัยวะ ต่างๆ ของร่างกายทำ งานแทบไม่ได้ เจ็บปวดทุกข์ทรมาน คุณเองก็ คงจะทนไม่ได้เหมือนกัน

59 นายแพทย์ปรีชา สิริจิตราภรณ์ เมื่อเขาทนไม่ได้ให้เขาจากเราไปด้วยดีเถอะ แต่หากเขารู้ว่า แม่ของเขาโศกเศร้าเสียใจ ร้องไห้คร่ำครวญ จิตใจเขาจะเป็นอย่างไร เขาคงเศร้าหมองจากไปไม่ดีเพราะกังวลเป็นห่วงแม่ แต่หากคุณอยาก ให้เขาไปดีไม่มีความกังวล คุณควรระงับใจไว้บ้าง เพราะการร้องไห้ คร่ำครวญไม่ได้ทำ ให้อะไรดีขึ้นมา คุณควรจะเข้มแข็ง ยอมรับการจาก ไปของเขา ตั้งสติทำหน้าที่ของแม่ให้ดีที่สุด จัดงานศพ ทำบุญทำทาน และตั้งใจทำ งานในหน้าที่ เพื่ออุทิศเป็นส่วนกุศลให้กับเขา เพื่อที่จะให้เขาไปข้างหน้าได้โดยไม่ต้องห่วงใยคนข้างหลัง เปรียบเหมือนคนเดินทาง เมื่อเห็นคนมาส่ง อวยพร ให้กำลังใจ ยิ้มแย้ม แจ่มใสพร้อมมอบเสบียงอาหาร น้ำดื่ม ให้ผู้เดินทางได้นำติดตัวไปด้วย เพื่อมุ่งหน้าสู่จุดหมายที่ดีงามด้วยความปลอดภัย น่าจะเป็นสิ่งที่ดีที่ เหมาะสมในเวลานี้นะครับ คุณคิดว่ายายหอมจะยังร้องไห้อยู่หรือไม่? จะเดินทางอย่างไร ต่อไป? มีเสบียงและน้ำ ไปด้วยไหม? แล้วคุณล่ะมีเสบียงพร้อมจะเป็น ผู้เดินทางไกลหรือยัง?

เบญจ (รับ) พร “อยากจะถอนพิษที่คลั่งฝังใจ พิษรักที่คุณ.....” เพลงเก่าเพลงนี้เข้าใจ ว่าชื่อเพลง “พิษรัก” ครับ ความรักคือยาพิษ ยาพิษคือสิ่งที่เป็นพิษ เป็นภัยต่อร่างกาย ยาพิษก็คือยาพิษคงไม่ใช่น้ำ ผึ้ง แต่ถ้าหากน้ำ ผึ้งที่ว่าหวานเปลี่ยนเป็นยาขมแล้ว ในที่สุดก็ เปลี่ยนเป็นยาพิษ เมื่อทนพิษไม่ไหวจึงหนียาพิษไปหาน้ำผึ้ง อยู่ในวังวน ของความรัก อย่างเช่น เนื่องจากรักเก่ามันขมเลยไปมีรักใหม่ มันหวาน ดึงดูดใจ ชวนคิดคำนึงถึงจนนอนไม่หลับ ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี ตัดสินใจ ไม่ได้ เพราะกลัวว่าหนีเสือแล้วจะเจออะไร ดังเรื่องที่ผมจะเล่าต่อไปนี้

61 นายแพทย์ปรีชา สิริจิตราภรณ์ เบญจพร หญิงสาวหน้าตาดีและมีเสน่ห์วัย 29 ปี เป็นคนไข้ ประจำ ของผม เพราะทุกๆ 3 เดือน เธอต้องมาฉีดยาคุมกำ เนิด เนื่องจากเธอและสามียังไม่พร้อมที่จะมีบุตรคนที่ 2 ระยะหลังๆ เธอ มักจะเปรยๆ ให้ผมฟังว่าเธอปวดศีรษะบ่อยและบางครั้งนอนไม่หลับ เมื่อครบกำหนดฉีดยาคุมเข็มล่าสุด เธอก็บอกผมว่าเธอต้องการ ยานอนหลับ ผมมองหน้าเบญจพรขณะวัดความดันโลหิตดูสีหน้าเธอ ไม่ค่อยสดชื่น ผิดกับทุกครั้งที่เธอมักพูดคุยร่าเริง ผมจึงถามเธอว่า “ทำ ไมถึงนอนไม่หลับ มีเรื่องอะไรหรือ?” เบญจพรตอบว่า “มันเหมือน จะตัดสินใจไม่ถูก ปวดศีรษะและนอนไม่ค่อยหลับ” ผมจึงถามต่อว่า “เรื่องเกี่ยวกับครอบครัวใช่ไหมครับ?” “ค่ะ” เบญจพรตอบ ผมถามต่อว่า “เกี่ยวกับสามี ลูก หรือตัวคุณ?” “สามี และดิฉันค่ะ” เบญจพรตอบและพูดต่อว่า “เขามีได้ ดิฉันก็มีได้” ผม หยุดทุกอย่างจ้องมองดูเธอสักครู่แล้วผมก็พูดว่า “หมายถึงคุณมี...” “กิ๊กค่ะ” เบญจพรตอบทันที โธ่! แม่เจ้า! มันเกิดขึ้นแล้ว ผมตั้งสติ สักครู่ เมื่อผมหายงงจึงบอกให้เบญจพรเล่าให้ฟังโดยละเอียด เบญจพรบอกว่าสามีเป็นช่างฝีมือ อยู่กินกันมา 6 ปี มีลูกชาย 1 คน อายุ 4 ขวบ สองปีที่ผ่านมาเธอเริ่มมีปัญหากับสามีหลายเรื่อง โดยเฉพาะสามีไปมีหญิงคนอื่น เธอได้ปรึกษากับพ่อแม่ของเธอก็ได้ คำตอบว่า ถ้าจะเลิกกันก็แล้วแต่เธอตัดสินใจ เนื่องจากเธอบอกกับพ่อ แม่ว่า “อยู่ด้วยกันแล้วไม่มีความสุข”

62 ล ด ทุ ก ข์ เ พิ่ ม สุ ข ด้ ว ย ย า ใ จ และช่วงที่ผ่านมาเธอก็ได้รู้จักกับผู้ชายอีกคนหนึ่งซึ่งทำ งาน ที่บริษัทเดียวกันอายุ 38 ปี มีลูก 2 คน ผู้ชายคนนี้ก็มาปรับทุกข์กับ เธอว่าเขามีปัญหากับภรรยาที่อยู่กินกันมา 15 ปี ว่าเข้ากันไม่ค่อยได้ เขาอยากเลิกกับภรรยาและคิดว่าจะเลิกกันเร็วๆ นี้ ผมจึงแทรกขึ้นว่า “ผู้ชายคนนี้ใช่ไหม?” เบญจพรตอบด้วยเสียงเบาๆ ว่า “ใช่ เพิ่งไปเที่ยว ด้วยกันมาเมื่อวันหยุดเสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมา มีความสุขและสนุกมากค่ะ คุณหมอ” เธอพูดต่อด้วยสีหน้าที่ดีขึ้นกว่าเดิม เธอก็รู้สึกว่าเธออยากเร่งให้ผู้ชายคนนี้เลิกกับภรรยา ผมจึงเอ่ย กับเบญจพรว่า “คุณเบญจพร ผมขอถามตามตรง คุณมีอะไรกับผู้ชาย คนนี้แล้วใช่ไหม?” เบญจพรนิ่งไปครู่ใหญ่แล้วก็ยังไม่ตอบคำถาม ผมจึง พูดต่อว่า “ถ้าคุณไว้ใจผมและอยากให้ผมช่วยแนะนำ ต้องบอกความ จริง เดี๋ยวผมแนะนำ ผิด” เบญจพรจึงตอบด้วยความเอียงอายว่า เธอ และผู้ชายคนนี้ได้มีความสัมพันธ์ทางเพศกันแล้ว ผมได้ยินแล้วถอนหายใจเบาๆ พร้อมพูดต่อว่า “ตอนนี้เบญจพร ปวดหัวและนอนไม่หลับ สับสน ไม่รู้จะทำอย่างไรดีใช่ไหม?” ผมต้องสรุป อาการให้เบญจพรรับทราบ เธอตอบว่าใช่ ผมจึงพูดต่อว่า “ขณะนี้คุณ ยังไม่หย่าขาดกับสามี ผู้ชายคนใหม่ก็ไม่หย่าขาดจากภรรยา ถูกต้อง ไหม?” ผมทวนให้เบญจพรทราบอีกครั้ง ซึ่งเธอก็บอกว่าใช่ “ถ้าเบญจพร จะแก้ปัญหา ผมจะแนะนำ แบบนี้ตั้งใจฟังนะครับ”

63 นายแพทย์ปรีชา สิริจิตราภรณ์ สิ่งที่คุณทำ ไปแล้วนั้นเป็นสิ่งที่ถูกต้องเหมาะสมแล้วหรือ คุณ เห็นว่าสามีทำ ในสิ่งไม่ถูกต้อง เมื่อคุณได้บอกกับเขาแล้ว คุณควรอดทน รอคอยในการเปลี่ยนแปลงของเขา แต่คุณกลับทำ เสียเอง มันสมควร ไหม แม้ว่าคุณและสามีจะอยู่ด้วยกันอย่างไม่มีความสุข ไม่เข้าใจกัน จนมีแผนที่จะเลิกกันก็ตาม แต่ขณะนี้คุณก็ยังอยู่ในฐานะภรรยา ฐานะแม่ของลูก และ แม้ว่าชายคนใหม่จะพร้อมเลิกกับภรรยาของเขาแล้วมาใช้ชีวิตอยู่กับคุณ ดูเหมือนจะทำ ให้คุณมีความสุขมากกว่าเดิมก็ตามทีผมก็เห็นว่ามันไม่ ถูกต้องเหมาะสมหลายอย่าง สิ่งที่คุณเบญจพรควรทำ ขณะนี้ก็คือ 1. หยุดความสัมพันธ์ทางเพศกับชายคนใหม่ตั้งแต่บัดนี้ที่ผ่าน มาก็ขอให้มันเป็นบทเรียนสอนใจตัวเอง พยายามอย่านึกถึงมัน แม้มัน จะทำ ให้คุณมีความสุขอย่างไรก็ต้องหยุด คุณเป็นผู้หญิงเป็นฝ่ายเสีย หาย ผู้ชายเขาจะไม่คิดหรือว่าคุณเป็นคนใจง่าย เขาได้คุณง่ายๆ คุณ จะมีค่าสำหรับเขาขนาดไหนคุณลองคิดดู 2. พยายามห่างและติดต่อกับชายคนใหม่เท่าที่จำ เป็น และ ไม่ควรไปให้ความเห็นหรือคำปรึกษาเรื่องครอบครัวของเขา และคุณก็ ไม่ควรนำ ปัญหาในครอบครัวของคุณเองไปปรึกษาหรือขอคำ แนะนำ จากเขาด้วยเช่นกัน

64 ล ด ทุ ก ข์ เ พิ่ ม สุ ข ด้ ว ย ย า ใ จ เพราะเมื่อคุณเบญจพรต้องการให้เขามาอยู่กับคุณ คุณก็ จะเร่งให้เขาเลิกกับภรรยา คุณไม่สงสารลูกสองคนของเขาบ้างหรือ เด็กทั้งจะต้องขาดพ่อหรือขาดแม่ หรือขาดทั้งพ่อและแม่ เด็กจะขาด ความอบอุ่น ขาดคนสั่งสอน ผลกรรมอันนี้คุณเบญจพรพร้อมรับไหม คุ้มค่าหรือไม่กับการที่คุณได้พ่อเด็กมาเป็นสามีใหม่ของคุณ อีกอย่างคุณยังมีพันธะ ยังเป็นภรรยาและแม่ของลูก เพื่อยุติ ปัญหาที่จะตามมาควรพูดกันติดต่อกันให้น้อยลง คุณเบญจพรไม่ต้อง กลัวหรอก ถ้าเขาจริงใจกับคุณเขาจะอดทนรอคุณได้ 3. กลับไปทำหน้าที่ภรรยาของสามีให้สมบูรณ์ ทำหน้าที่แม่ ที่ดีเท่าที่คุณเบญจพรพยายามจะทำ ได้ให้กับลูก หากมีเหตุผลที่ทำ ให้ เกิดความแตกร้าวในครอบครัว จนถึงขนาดที่จะต้องเลิกรากันไปเพราะ เข้ากันไม่ได้จริงๆ หรือเกิดปัญหาที่อยู่กันต่อไปไม่ได้ก็ควรจะตัดสิน ใจโดยใช้สติสัมปชัญญะ ใคร่ครวญให้ดีถึงผลดีผลเสียที่จะเกิดทั้งตัวคุณ สามีและที่สำคัญก็คือ ลูกของคุณ เพราะลูกไม่มีส่วนร่วมกับปัญหาที่เกิดขึ้น และต้องไม่ใช่ตัดสิน ใจเลิกกับสามีเพื่อหวังจะไปอยู่กับชายคนใหม่ที่คุณคบหาไว้แล้ว เพราะ ว่าขณะนี้คุณกำ ลังอ่อนแอ จิตใจไม่เข้มแข็ง เมื่อคุณตัดสินใจในสภาพ จิตใจที่อ่อนแอ การตัดสินใจก็จะไม่ใช่การตัดสินใจที่ตามเหตุผล แต่ จะใช้ความพอใจ ใช้อารมณ์ของคุณมาเป็นตัวตัดสินใจแทน ก็จะได้ผล ของการตัดสินใจที่ไม่เหมาะสม

65 นายแพทย์ปรีชา สิริจิตราภรณ์ 4. หากผลของการตัดสินใจคือการหย่าขาดกับสามีก็ขอให้ คุณเบญจพรพึ่งตัวเองโดยลำพังก่อน ครองตัวเป็นโสดสักพักใหญ่ๆ เพื่อทบทวน ประเมินตัวเองว่าคุณเองจะอยู่โดยลำ พังได้หรือไม่ ถ้า คุณสามารถพึ่งตัวเองและอยู่โดยลำพังได้ คุณเบญจพรก็สามารถที่จะ ไปใช้ชีวิตร่วมกับคนอื่นได้และที่สำคัญก็คือคุณจะได้พิสูจน์ตัวคุณเอง กับสามี รวมถึงชายคนใหม่ เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสมนั้นชายคนที่คุณ หมายตาไว้เขาพร้อมหรือเหมาะสมกับคุณจริงหรือไม่ นอกจากเขาแล้ว มีใครอื่นอีกหรือไม่ ไม่เว้นแม้แต่อดีตสามีที่เพิ่งจะแยกทางกันไป 5. ให้โอกาส ให้ทางเลือกกับตัวเองอยู่เป็นโสด อยู่กับพ่อแม่ ดูแลลูกชาย หรือจะกลับไปมีครอบครัว โดยให้โอกาสกับใครที่จะ มาเป็นสามีซึ่งจะเห็นได้ว่ากว่าจะถึงเวลานั้นก็มีหลายๆ อย่างที่จะ เปลี่ยนแปลง ทั้งตัวคุณ สามีลูก พ่อแม่และชายคนใหม่ ทุกอย่าง ทุกสิ่งล้วนแต่ตั้งอยู่บนความไม่แน่นอนด้วยกันทั้งนั้น ทางที่ดี คุณเบญจพรก็อย่าไปหมายมั่นหรือมั่นใจ ทึกทักเอาเองว่าอนาคต มันจะต้องเป็นอย่างนี้อย่างนั้น อนาคตเป็นสิ่งที่ไม่แน่นอน เวลาจะเป็น เครื่องพิสูจน์อย่างหนึ่ง ให้คุณเบญจพรได้เห็นตามที่มันจะเป็น เบญจพรเริ่มมีรอยยิ้มให้เห็นหลังจากนิ่งเงียบฟังและใช้ ความคิดอยู่นาน เธอบอกก่อนกลับว่า ฟังหมอพูดแล้วรู้สึกสบายใจ หายปวดหัว จะพยายามเอาข้อแนะนำ ไปทำ แล้วจะกลับมาหาหมอ อีกครั้ง

66 ล ด ทุ ก ข์ เ พิ่ ม สุ ข ด้ ว ย ย า ใ จ ผมให้พรห้าข้อเพราะอะไร คุณลองทายดูว่าจะทายถูกไหม และคุณเห็นด้วยกี่ข้อครับ? สองสัปดาห์เบญจพรกลับมาหาผมอีกด้วยอาการยังปวดศีรษะ อยู่บ้างแต่ก็ดีกว่าครั้งก่อน ยังนอนไม่หลับในบางคืน เธอเล่าว่าไม่ได้ยุ่ง เกี่ยว (มีเพศสัมพันธ์) กับชายคนใหม่แล้ว แต่ยังพูดคุยทางโทรศัพท์ กันทุกวัน ซึ่งผมก็ได้ย้ำ ว่าสิ่งที่ผมได้แนะนำ เธอไปนั้น ถ้าเธอทำ ได้ก็จะเป็นสิ่งที่เป็นประโยชน์กับตัวเธอมากที่สุด

สมปรารถนา โรคอะไรเอ่ย ที่ผู้ป่วยเป็นแล้วอาจจะทำ ให้หมอผู้รักษาเป็นด้วย หาก รักษาหรือค้นหาสาเหตุไม่ได้แต่ต้องบอกก่อนนะครับว่าไม่ใช่โรคติดต่อ ที่เป็นเรื่อง TALK OF THE TOWN คือไข้หวัดสายพันธุ์ใหม่ 2009 นะครับ แต่เป็นโรคเก่าแต่ไม่แก่ คือยังหนุ่มและทันสมัยอยู่ทุกเมื่อ เฉลยเลยก็ได้ (ถ้าไม่เฉลยคนอ่านก็จะเป็นโรคนี้เหมือนกัน) คือ “ปวด ศีรษะ” จะเรียกว่าเป็นโรคหรือเป็นภาวะหรือเป็นอาการก็สุดแล้วแต่จะ คุ้นเคย เพราะเมื่อเกิดปวดหัวเมื่อใด และหมอรักษาไม่หายมาหาหมอ บ่อยๆ ซักถามหมอมากๆ หมอก็มีอาการปวดหัวได้เหมือนกัน

68 ล ด ทุ ก ข์ เ พิ่ ม สุ ข ด้ ว ย ย า ใ จ เข้าเรื่องเลยดีกว่า สายวันหนึ่งมีแม่ลูกคู่หนึ่งจู่โจมเข้ามาหาผม ที่ห้องตรวจเบอร์ 22 ที่บอกว่าจู่โจมก็เพราะทั้งคู่เข้ามาหาผมโดยไม่มี บัตรผู้ป่วย หรือที่เรียกกันว่า OPD การ์ดมาด้วย ไม่ได้มีการนัดหมาย กันล่วงหน้า แต่ไม่เป็นไรครับขอให้มาดีเถอะ ผมรับได้ทุกสถานการณ์ (ยกเว้นเรื่องเดียวคือมาขอยืมเงินเท่านั้นแหละ) แม่เด็กก็พูดด้วยเสียงอันดังว่า “หมอคะ ลูกดิฉันยังไม่หาย ปวดหัวสักที มาตรวจ 2 ครั้ง ครั้งนี้เป็นครั้งที่ 3 แล้ว” ผมจึงจ้องมอง หน้าแม่ลูกคู่นี้เพื่อจะหาความคุ้นเคย คุ้นหน้าคุ้นตาว่าเคยมาตรวจกับ ผมก่อนหน้านี้ไหม แต่ผมเองก็ไม่รู้จักทั้งคู่เลย จึงพูดด้วยเสียงอันเบา และนุ่มๆ ว่า “จะพาลูกมาตรวจใช่ไหมครับ?” แม่เด็กตอบสวนด้วยเสียงเบาลงมากกว่าครั้งแรกว่า “เด็ก ปวดหัวมาตรวจและเคยตรวจเลือด ได้ยาไปกินอาการก็ไม่หายสักที ขาดเรียนมา 2 อาทิตย์แล้ว” ผมจึงพูดบอกว่า “งั้นขอให้แม่ไปยื่นบัตร ประจำตัวเพื่อให้เจ้าหน้าที่ค้นบัตรผู้ป่วยแล้วนำบัตรมา เพราะหมอจะ ตรวจและรักษาลูกสาวให้” 15 นาทีผ่านไป ทั้งแม่และลูกสาวก็กลับเข้ามานั่งในห้องตรวจ อีกครั้งพร้อมกับบัตรผู้ป่วย ผมพลิกดูประวัติ น.ส.สมปรารถนา พบว่า มาตรวจ 2 ครั้งก่อนหน้านี้ด้วยเรื่องปวดศีรษะและมีไข้ต่ำ ๆ ครั้งที่ 2 ได้ตรวจเลือด แพทย์ที่ตรวจมุ่งหาสาเหตุของไข้เพราะน่าจะเป็นสาเหตุ ของอาการปวดศีรษะ ซึ่งผลการตรวจเลือดก็ไม่พบสิ่งผิดปกติ และวัน นี้วัดไข้ก็ไม่พบว่ามีไข้และสมปรารถนาก็ยืนยันว่าไม่มีไข้

69 นายแพทย์ปรีชา สิริจิตราภรณ์ หลังตรวจร่างกายอย่างละเอียดแล้วผลทุกอย่างปกติ มีเพียง แต่หน้าตาไม่สดชื่น ดูซึมๆ ยังไงชอบกล ผมจึงถามว่า “วันนี้ยังปวดหัว อยู่ใช่ไหม?” “ค่ะ” แม่ของน้องสมปรารถนาเสริมว่า อ่อนเพลีย รับประทานอาหารไม่ได้มาหลายวันแล้ว ขาดเรียน 2 สัปดาห์ ผมจึงถามน้องสมปรารถนาว่า “การเรียน เพื่อนๆ เป็นอย่างไร บ้าง?” น้องสมปรารถนาก็บอกว่าไม่มีปัญหา ผมจึงหันหน้ามาถามที่แม่ ว่า “คาดหวังหรือเคี่ยวเข็ญเรื่องการเรียน หรือลูกสาวมีปัญหาอะไร ไหม?” แม่ก็ตอบโดยยืนยันว่าไม่มี ผมจึงบอกว่าขออนุญาตคุยกับน้อง สมปรารถนา 2 คนได้ไหม ถ้าได้ขอให้แม่นั่งรออยู่นอกห้องตรวจ เมื่อแม่เดินออกไปแล้ว ผมจ้องมองหน้าสมปรารถนาแล้วถาม ด้วยเสียงเบาๆ ว่า “มีเรื่องเพื่อนชายหรือเพื่อนหญิงมาเกี่ยวข้องไหม? คำตอบก็คือไม่มี ผมถามด้วยว่าแม่เป็นอย่างไรบ้าง น้องสมปรารถนา ตอบว่าแม่ขายของอยู่บ้าน “แม่ดุด่าหรือกดดันอะไรไหม?” “แม่ไม่ดุ ไม่กดดันค่ะ” “แล้วพ่อล่ะ?” “พ่อทำ งานบริษัทขายเครื่องใช้ไฟฟ้า” “แล้วพ่อกับแม่อยู่ด้วยกันเป็นอย่างไรบ้าง?” พอพูดถึงตรงนี้ ผมเห็น น้องสมปรารถนานิ่งเงียบไปไม่ตอบพร้อมกับตาแดงๆ “แม่เลิกกับพ่อเพราะพ่อไปมีแฟนใหม่ ขนาดหนูป่วยพ่อยังไม่ ได้โทรมาหาเลย พ่อก็รู้ว่าหนูเป็นคนขี้น้อยใจอยู่แล้ว” เมื่อพูดถึงตรงนี้ น้ำตาก็ไหลพรากลงมาอาบแก้มของน้องสมปรารถนา ผมหยิบกระดาษ เช็ดหน้ายื่นให้

70 ล ด ทุ ก ข์ เ พิ่ ม สุ ข ด้ ว ย ย า ใ จ “พ่อมีแฟนใหม่ แม่จึงขอให้พ่อเลิกแต่พ่อเลิกไม่ได้ แม่จึงเลิก กับพ่อ หนูสงสารน้องอยู่ป. 2 เมื่อคืนก็ร้องไห้เรียกหาพ่อ” สมปรารถนา ก็ร้องไห้อีกครั้งหนึ่ง พอเห็นน้องสมปรารถนาสงบลงแล้วผมจึงพูดว่า เมื่อน้องสมปรารถนาอยากให้พ่อและแม่อยู่ด้วยกัน แต่เมื่อพ่อ ไปมีผู้หญิงคนใหม่และแม่ก็ให้อภัย แต่พอขอให้พ่อเลิกกับผู้หญิงคนนั้น พ่อเลิกไม่ได้แม่ก็ยอมรับไม่ได้จึงต้องเลิกจากกันไป น้องอยากให้พ่อโทรมาหา เอาล่ะเดี๋ยวขอเบอร์โทรศัพท์ของพ่อ หมอจะลองคุยกับพ่อของน้องดูเพื่อให้พ่อโทรมา เพราะน้องไม่สบาย แต่หมอจะทำ ครั้งเดียวนะ ถ้าพ่อเขาโทรมาก็ดีแต่ถ้าไม่โทรก็เป็นเรื่อง ของพ่อ เพราะหมอบังคับพ่อของน้องสมปรารถนาไม่ได้หมอคงบอก แต่เพียงว่าน้องไม่สบายอยากให้พ่อโทรมาหา น้องสมปรารถนาก็เริ่มจะ โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว พ่อจากเราไปแล้ว พ่อจะกลับมาหรือไม่กลับมาก็เป็น เรื่องของอนาคต มันไม่แน่นอน พ่อจะโทรมาหาหรือไม่ก็เหมือนกัน ถ้า เราหวังให้พ่อโทรมาแล้วน้อยใจ เสียใจ โกรธโมโห มันจะทำ ให้อะไรดี ขึ้นมาบ้าง สมปรารถนาลองคิดดู ที่หมอโทรแจ้งให้พ่อทราบก็ทำ ให้เพียงครั้งเดียว เพราะถ้าพ่อ ของน้องสมปรารถนาเป็นห่วงน้องสมปรารถนาจริงๆ ก็คงต้องโทรมา ไต่ถามสารทุกข์สุขดิบ แต่เมื่อพ่อไม่ทำ ก็แสดงว่าพ่อมีอะไรอย่างอื่นที่ สำคัญกว่าที่ทำ ให้ไม่คิดถึงลูก น้องก็ต้องเลิกคิดเลิกหวังที่จะให้พ่อโทร มาเอาใจ เพราะเมื่อเราคาดหวังอะไรแล้วไม่ได้สิ่งที่คาดหวังนั้นมันก็จะ ปวดหัว หมดกำลังใจ อ่อนเพลียหรือเป็นทุกข์

71 นายแพทย์ปรีชา สิริจิตราภรณ์ ทำ ไมน้องไม่สงสารแม่บ้าง แม่ต้องค้าขายคนเดียวเพื่อจะดูแล ทั้งตัวของน้องและน้องชาย สมปรารถนาควรจะเข้มแข็งต่อสู้กับโรค ภัยไข้เจ็บ และเมื่อน้องไม่เจ็บไม่ป่วย ตั้งใจเรียนหนังสือ ไม่ต้องเป็น ภาระให้แม่เป็นห่วง ไม่ต้องให้แม่พามาโรงพยาบาล แม่ก็มีเวลาทำมา ค้าขายได้อย่างเต็มที่ เพราะแม่ต้องเป็นหลักให้กับสมปรารถนาและน้อง สมปรารถนาช่วยปลอบโยนน้องเมื่อน้องคิดถึงพ่อ ร้องไห้หาพ่อ ก็ถือ เป็นการช่วยแบ่งเบาภาระแม่อีกทางหนึ่ง “เอาเถอะไหนๆ ก็มาแล้ว หมอจะเจาะเลือดตรวจซ้ำ ให้อีก ครั้งหนึ่ง พร้อมกับเติมน้ำ เกลือให้ 500 ซีซี เพราะเห็นว่าสมปรารถนา อ่อนเพลียพอสมควร และแม่ก็บอกว่ากินข้าวไม่ได้มาหลายวัน ก่อน ออกจากห้องหมอถามว่าถึงขณะนี้อาการปวดหัวของสมปรารถนาเป็น อย่างไรบ้าง หลังจากที่คุยกับหมอ” ผมเห็นสมปรารถนาค่อยๆ เงยหน้า ขึ้นมองหน้าผมแล้วตอบว่า “ดีขึ้นค่ะ” พร้อมกับสีหน้าที่ดีขึ้นอย่าง เห็นได้ชัดเจน 3 ชั่วโมงผ่านไป ผมได้เดินไปเยี่ยมสมปรารถนาอีกครั้ง พร้อมกับดูผลเลือดที่ตรวจไว้ ก็พบว่าผลปกติและได้ทราบว่าพ่อของ สมปรารถนาได้โทรมาตอนเที่ยงวัน เพราะครูที่โรงเรียนได้โทรไปบอก พ่อว่าสมปรารถนาป่วยจนขาดเรียนวันนี้ ผมจึงอนุญาตให้สมปรารถนา กลับบ้านพร้อมกับให้ยาวิตามินและยาพาราแก้ปวดหัว และนัดตรวจซ้ำ อีก 7 วัน

72 ล ด ทุ ก ข์ เ พิ่ ม สุ ข ด้ ว ย ย า ใ จ 7 วันต่อมา สมปรารถนากลับมาตรวจซ้ำตามนัดพร้อมกับแม่ ด้วยสีหน้าที่ดีขึ้นมาก ซึ่งแม่ก็บอกพอใจที่ลูกสาวดีขึ้น ผมจึงขออนุญาต แม่ขอคุยส่วนตัวกับสมปรารถนาอีกครั้ง ผมถามว่า “ระหว่างแม่กับพ่อ สมปรารถนารักใครมากกว่ากัน?” สมปรารถนานิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ผมพูดว่า “สมมติว่ามีคน 2 คน คนที่หนึ่งเป็นคนที่สมปรารถนารักมาก เขาก็บอกว่ารักสมปรารถนา แต่เขาก็จากไปอยู่กับคนอื่น ส่วนคนที่สองคอยดูแลเอาใจใส่ห่วงใย แต่ สมปรารถนารักน้อยกว่าคนแรก เมื่อคนแรกจากไปคนที่สองก็ยังดูแล เอาใจใส่สมปรารถนาเหมือนเดิมและอาจมากกว่าเดิม สมปรารถนา ควรจะทบทวนดูว่าควรจะทุ่มเทความรักให้กับใคร?” สมปรารถนาตอบด้วยเสียงเบาๆ ว่า “ยอมรับว่ารักพ่อมากกว่า แต่พ่อก็ทำ ให้เสียความรู้สึก ตอนนี้รู้แล้วว่าควรจะรักใคร พ่อทำ อย่างไร น้องก็จะทำ อย่างนั้น เมื่อพ่อไปแล้วพ่อไม่สนใจน้อง น้องก็ไม่สนใจ พ่อเหมือนกัน” “เมื่อสมปรารถนารักแม่ก็ต้องทำหน้าที่ลูกที่ดี ต้องตั้งใจเรียน เมื่อมีเวลาว่างต้องช่วยแบ่งเบาภาระของแม่ เช่น ทำ งานบ้าน ดูแลน้อง ช่วยขายของ เก็บของ และที่สำ คัญคือ ต้องอดทนต่อความเจ็บป่วย เข้มแข็ง ดูแม่เป็นตัวอย่างเพื่อจะได้เป็นครอบครัวที่ชื่อว่าสมปรารถนา ทั้งครอบครัว” คุณล่ะ สมปรารถนาในข้อคิดเห็นของผมด้วยหรือเปล่า?

มานพ มีมานะ ในเมืองหลวงของประเทศซึ่งมีผู้คนอาศัยกันอยู่มากมาย ถือว่าเป็นศูนย์ รวมของสิ่งต่างๆ อย่างกรุงเทพมหานครของไทยเรานั้นก็เป็นศูนย์รวม ของหน่วยงานที่สำคัญของราชการและธุรกิจเอกชน เมื่อมีผู้คนอาศัยอยู่ มากก็มีปัญหาตามมามากมายเช่นกัน ปัญหาที่ขึ้นชื่อปัญหาหนึ่งของ กรุงเทพหรือกทม. นั้นคือ “ปัญหาการจราจร” เมื่อคนมากขึ้นรถก็มากขึ้นแต่ถนนไม่มากตาม ส่งผลให้ อุบัติเหตุก็มากขึ้นเป็นเงาตามตัวด้วยเช่นกัน หากจะยกตัวอย่างง่ายๆ เอาที่จะต้องเจอะเจอกันบ่อยๆ เช่น การข้ามถนน เมื่อก่อนก็ข้ามตาม แต่สะดวก ซึ่งก็หวาดเสียวและเสี่ยงมาก

74 ล ด ทุ ก ข์ เ พิ่ ม สุ ข ด้ ว ย ย า ใ จ ต่อมาก็มีทางคนข้ามที่เรียกว่า “ทางม้าลาย” ลดความ หวาดเสียวลงได้บ้าง เพราะเป็นที่รับรู้กันว่าเป็นจุดที่อนุญาตให้คนเดิน ข้ามถนน ณ จุดนั้นได้ และที่ปลอดภัยมากที่สุดก็คือ “สะพานลอย สำหรับคนเดินข้าม” แม้จะปลอดภัยมากแต่ก็มีคนบางประเภทหรือบางจำพวกที่มักจะอ้างว่า “ไม่สะดวกเพราะอยู่ไกล เดินขึ้นเดินลงลำบาก” จึงไม่ใช้สะพานลอย ในการข้ามถนน หันกลับไปใช้วิธีดั้งเดิมคือเสี่ยงวิ่งข้ามเอาเองโดยดู จังหวะรถ ซึ่งในแต่ละปีผมเชื่อว่าคงจะมีคนจำนวนไม่น้อยที่ถูกรถชนตาย หรือได้รับบาดเจ็บขณะเดินหรือวิ่งข้ามถนน ซึ่งก็ถือว่าเป็นอุบัติเหตุทาง จราจร เรื่องที่ผมจะเล่าให้ฟังต่อไปนี้ ดูผิวเผินก็คล้ายๆ กับเรื่องที่ผม เกริ่น คนประสบอุบัติเหตุขณะเดินข้ามถนนถูกรถชน ซึ่งจะตายหรือ ไม่ตายผมก็ยังไม่ทราบ แต่ที่แน่ๆ บอกใบ้ให้ก็ได้ว่ามันไม่ใช่อุบัติเหตุ ครับผม มันดูคล้ายมากแต่มันต่างกันที่เจตนา เริ่มงงแล้วใช่ไหมครับ เข้าเรื่องเลยดีกว่าเดี๋ยวจะหาว่าผมแอ๊บแบ๊ว เรื่องของเรื่องมันเป็นอย่างนี้ครับ มานพหนุ่มหล่อหรือไม่ ผมไม่ทราบอายุ 36 ปี เป็นช่างซ่อมโทรศัพท์มือถือของบริษัทยักษ์ ใหญ่แห่งหนึ่ง สถานภาพโสด อาศัยอยู่กับพ่อแม่ในบ้านหลังหนึ่งใน กรุงเทพมหานคร เมื่อ 3 ปีที่ผ่านมา มานพลาหยุดงานบ่อยและสุดท้าย ต้องลาออกจากงาน เพราะอยู่ๆ มานพก็ป่วยด้วยอาการมือและขาอ่อน แรงโดยไม่ทราบสาเหตุ มานพได้ตระเวนรักษาเกือบทั่วกรุงเทพ ที่ไหน ที่เขาว่าดีๆ หมอเก่งๆ พ่อของมานพก็ดั้นด้นพามานพไปรักษา

75 นายแพทย์ปรีชา สิริจิตราภรณ์ แต่ที่สุดอาการมือและขาทั้ง 2 ข้างก็มีอาการแบบเดิมคือ มี อาการอ่อนแรงเป็นๆ หายๆ ทำ ให้มานพทำ งานซ่อมโทรศัพท์ต่อไม่ได้ จึงลาออกจากงานมาอยู่กับพ่อแม่ที่บ้านพักย่านฝั่งธน ซึ่งหากมานพ พิจารณาให้ดีก็ไม่น่าจะเกิดเรื่องยุ่งๆ และเรื่องที่แก้ไขอะไรไม่ได้ตาม มา เพราะมานพอยู่ฝั่งธน ถ้ามานพอดทนเหมือนฝั่ง (ธน) ได้ก็คงจะดี ไม่น้อย เมื่อมานพเห็นว่า ความเจ็บป่วยที่ตัวเองมีอยู่นั้นมหาศาลเหลือ คณานับ (ทุกข์หนัก) เป็นโรคที่แม้แต่ชื่อโรคก็ยังไม่แน่ใจว่าเรียกว่าโรค อะไร รักษาก็ไม่หาย งานก็ทำ ไม่ได้ เวลาเดินออกนอกบ้านคนที่เห็น ก็มองดูเหมือนคนขาพิการ เพราะต้องเดินช้าๆ ขาไขว้กันไปไขว้กัน มา จึงทำ ให้มานพกะหนีสภาพดังกล่าวโดยการฆ่าตัวตาย แต่หยุดก่อน ครับผมลืมบอกไป สิ่งหนึ่งที่มานพได้รับรู้ขณะเจ็บป่วยก็คือ มานพรับ รู้จากหนังสือธรรมะและคนรอบข้างว่า “การฆ่าตัวตายนั้นผู้กระทำ จะ ตกนรกหรือตายไปก็ไปไม่ดี” เมื่อมานพรับรู้อย่างนั้นมีหรือที่มานพจะกินยาฆ่าตัวตายหรือ แขวนคอตายอย่างที่คนคิดสั้นเขากระทำ กัน มานพสังเกตว่าใกล้ๆ บ้านมีสี่แยกถนนหกเลนตัดกับถนนสี่เลน และเมื่อมานพเดิน ซึ่งปกติ ก็จะเดินได้อย่างช้าๆ เพราะขาควบคุมได้ไม่ดีนัก เวลาเดินข้ามถนน รถก็มักจะต้องจอดให้มานพข้ามแต่โดยดี แต่ถ้ารถขับมาเร็วก็อาจจะ เกิดอุบัติเหตุชนมานพให้รับบาดเจ็บหรือไม่ก็เสียชีวิตได้ง่ายๆ

76 ล ด ทุ ก ข์ เ พิ่ ม สุ ข ด้ ว ย ย า ใ จ ผมเองได้รู้จักมานพจากการแนะนำ ของอาจารย์ โดยท่านฝาก ให้ช่วยดูแลด้านสุขภาพ ซึ่งมานพก็ดีใจที่ได้รู้จักกับผม มานพมักจะโทร ปรึกษาปัญหาสุขภาพกับผมอยู่บ่อยๆ และเมื่อเช้าวันเสาร์ที่ผ่านมาตรง กับวันที่นักชก 2 คนของไทยเข้าชิงเหรียญทองมวยสมัครเล่นโอลิมปิก ที่ปักกิ่ง มานพบอกผมว่าเขาเดินออกกำ ลังกายนอกบ้านทุกเช้าและ ต้องเดิมข้ามถนนหกเลนที่สี่แยกใกล้บ้าน ผมก็ถามว่า “ทำ ไมมานพไม่ใช้สะพานลอยในการเดินข้าม ถนนซึ่งปลอดภัยกว่าเยอะ มานพไม่กลัวอุบัติเหตุถูกรถชนขณะเดิน ข้ามถนนหรือ?” มานพตอบผมว่า “ไม่เป็นไรครับ ถ้ามีอุบัติเหตุจริง ก็ยอมรับได้ ตายก็ไม่เป็นไร” แต่มานพถามทิ้งท้ายว่า “คุณหมอครับ ถ้าผมตายขณะเดินข้ามถนน ผมไปดีหรือไม่ดีครับ?” ผมก็ตอบแบบ ไม่คิดมากและไม่พิจารณาให้รอบคอบว่า “จะไปดีไม่ดีขึ้นอยู่กับสิ่งที่ มานพทำ ” แล้วผมก็วางสายโทรศัพท์เพราะผมต้องเตรียมตัวไปทำ งาน เมื่อผมไปทำ งานก็เลยเล่าเรื่องของมานพให้รุ่นพี่ซึ่งเป็น จิตแพทย์ที่ผมให้ความเคารพฟัง เมื่อผมได้รับฟังจากรุ่นพี่แล้ว ผม ต้องรีบโทรศัพท์กลับไปหามานพทันทีในเช้าวันนั้นเอง เพราะอะไรรู้มั้ย ครับ ก็เพราะว่ารุ่นพี่บอกว่าทำ ไมผมถึงไม่สังเกตว่า มานพมีจุดประสงค์ จะฆ่าตัวตายแต่จะไม่ทำด้วยตัวเอง อาศัยคนอื่นกระทำ ให้ คือแกล้ง เดินข้ามถนนให้รถชนตายยังไงล่ะครับ เมื่อผมถึงบางอ้อก็จึงรีบเซย์ ฮัลโลกับมานพอีกครั้งหนึ่งทันที

77 นายแพทย์ปรีชา สิริจิตราภรณ์ ซึ่งก็แม่นเหมือนจับวางอย่างที่รุ่นพี่ผมบอกเลยครับ มานพ ยอมรับว่าเขามีเจตนาจะฆ่าตัวตายโดยเดินให้รถชนตายจริง ซึ่งก็จะ ถือว่าเป็นอุบัติเหตุ เขาจะได้ไม่ต้องตกนรกเพราะเขาไม่ได้ฆ่าตัวเอง เห็นหรือยังครับ คนฉลาดอย่างมานพยอมรับอย่างหมดเปลือก เมื่อมานพยอมรับแบบนี้ ผมจึงถามมานพว่าต้องการคำ แนะนำทางออก เรื่องนี้หรือไม่ ถ้าต้องการผมจะต่อสายโทรศัพท์เพื่อให้พูดคุยกับรุ่นพี่ จิตแพทย์ของผม ซึ่งมานพก็ตอบตกลง ผมจึงทำ การประชุมทางสาย โทรศัพท์สามสายคือ ผม มานพและจิตแพทย์รุ่นพี่ โดยถอดเทปได้ ดังนี้ครับ การที่คุณมานพเจตนาเดินข้ามถนนเพื่อให้ถูกรถชนตายนั้นเป็น สิ่งที่ถูกต้องแล้วหรือ ถ้ามานพตายไปจริงๆ พ่อแม่ของคุณจะเสียใจไหม ดูขนาดคุณป่วย มือขาอ่อนแรง พ่อยังทุ่มเทพยายามพาไปโรงพยาบาล หาหมอที่เก่งๆ ยาที่ดีๆ รักษา เพื่อต้องการให้คุณมานพกลับมาเป็น ปกติให้สามารถใช้ชีวิตได้อย่างเดิม แต่เมื่อไม่สามารถรักษาได้แม้มือและขาอ่อนแรงแต่ชีวิตก็ยัง อยู่ พ่อแม่ก็ยังพอทำ ใจได้แต่ถ้าคุณมานพตายไปอย่างที่ได้คิดแผนไว้ ล่ะ ยังไม่นับรวมถึงหากท่านทราบความจริงว่า คุณมานพไม่ได้เสียชีวิต จากอุบัติเหตุแต่เป็นการจงใจที่จะให้เกิดขึ้น มันจะไม่แย่ไปว่านี้หรือแล้ว ยังมีเรื่องเลวร้ายตามมาอีก

78 ล ด ทุ ก ข์ เ พิ่ ม สุ ข ด้ ว ย ย า ใ จ เมื่อคุณมานพถูกรถชนตาย คนขับรถที่ชนคุณเขาจะเป็น อย่างไร นอกจากเขาจะเสียใจและรถก็เสียหายแล้ว เขายังต้องถูกดำ เนิน คดีอาญาข้อหาขับรถชนคนตาย อาจจะถูกจับเข้าคุก ลูกเมียเขาจะเป็น อย่างไร ถ้าเขาเป็นคนขับรถแท็กซี่หาเช้ากินค่ำ เป็นหัวหน้าครอบครัว แทนที่จะได้ทำมาหากินโดยการขับรถแท็กซี่ กลับต้องติดคุกติดตาราง ลูกเมียลำ บาก ผลที่เกิดขึ้นนั้นเกิดจากการกระทำ ของใครถ้าไม่ใช่ คุณมานพ แม้ว่าตัวคุณตายไปแล้วคุณยังต้องรับผลกรรมอันนี้อยู่ดี กรณีที่คุณมานพตายก็จะจบแบบนี้ แต่ถ้าหากว่าไม่ตายแต่ได้รับบาดเจ็บจนพิการ เช่น เป็นอัมพาต แขนขาขยับไม่ได้อยู่ได้แต่บนเตียง ใครจะเป็นผู้มาดูแลคุณมานพ แทนที่ เราเป็นลูก พ่อแม่แก่เฒ่าหวังให้เราได้ดูแล แต่ท่านทั้งสองกลับต้องมา ดูแลคุณมานพ ป้อนอาหาร พลิกตัว เช็ดอุจจาระปัสสาวะ คุณคิดว่ามัน เหมาะสมแล้วหรือ การที่คุณมานพบอกว่าป่วยเป็นโรคมือขาอ่อนแรง เดินไป ไหนมีแต่คนมองเหมือนคนพิการ งานก็ทำ ไม่ได้ ถ้าเปรียบเทียบกับ คนขอทานที่ขาขาด ไม่มีใครช่วยดูแล เดินไปไหนก็ไม่ได้ต้องกระดึ๊บๆ คล้ายๆ หนอน ขอทานเพื่อหาข้าวกินประทังชีวิตไปวันๆ ใครแย่กว่า กัน ใครทุกข์กว่ากัน ถ้าคุณมานพว่าคุณทุกข์กว่าสลับร่างกันเอาไหม ล่ะ? มานพตอบด้วยเสียงเบาๆ ว่า “ไม่เอาครับ” ถ้าไม่เอาก็ดีแล้ว รุ่นพี่จิตแพทย์พูดต่อว่า

79 นายแพทย์ปรีชา สิริจิตราภรณ์ มานพควรจะอดทน แม้ว่าจะมีอาการอ่อนแรงของขาก็ไม่ เป็นไร แต่ให้พยายามฝึกสติรู้ตัว เวลาเดินก็ให้รู้จังหวะของเท้าซ้าย หรือเท้าขวา ยกส้นเท้าก็รู้ ก้าวเท้าก็รู้ ปลายเท้าแตะพื้นก็รู้ ฝึกสติ กับการเดิน การเคลื่อนไหวของมืออยู่กับปัจจุบัน ใช้เวลาที่มีอยู่ให้ เกิดประโยชน์มากที่สุดเท่าที่ทำ ได้เพราะไม่รู้ว่าเราจะมีชีวิตอยู่อีกนาน เท่าใด ไม่ต้องไปคิดกับความเจ็บป่วยของตัวเอง เพราะเราได้พยายาม รักษาอย่างเต็มที่แล้ว แต่เมื่อไม่หายเราก็ต้องยอมรับให้ป่วยแต่กาย ใจอย่าป่วย หา หนังสือหรือซีดีธรรมะ เช่น หลวงพ่อชาวัดหนองป่าพงมาอ่าน มาเปิด ซีดีฟัง เพื่อจะได้เข้าใจชีวิต มีปัญญาไว้ใช้แก้ปัญหาของตัวเอง และเมื่อ เข้าใจมากขึ้นก็สามารถช่วยพ่อแม่ให้พ่อแม่มีสัมมาทิฐิคือความเห็นถูก เป็นการตอบแทนคุณพ่อแม่ที่ถูกต้อง หวังว่ามานพคงเข้าใจ พร้อมกันนี้รุ่นพี่ได้เปลี่ยนชื่อให้มานพเป็นนายมานะนามสกุล อดทน ผมถอดเทปมาได้แค่นี้ครับกระผม สองสัปดาห์ต่อมาผมได้โทรหามานพแล้วก็ทำ ให้สบายใจมาก ขึ้น เพราะมานพบอกว่าไม่มีความคิดที่จะทำ ร้ายตัวเองเหลืออยู่ใน สมองของเขาอีกเลย และได้พยายามทำ อะไรต่างๆ ด้วยความมีสติ ไม่ออกไปเดินนอกบ้านโดยไม่จำ เป็น อ่านหนังสือและฟังซีดีธรรมะ จะ พยายามทำ ตามที่จิตแพทย์แนะนำ ให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำ ได้ ก่อน วางสายผมจึงเปล่งวาจาว่าสาธุ สาธุ สาธุ

พรรณี ฝันดี “จะหลับตาลงไปได้อย่างไร หัวใจมันเจ็บ เพราะลูกคนเล็ก ถูกเพื่อนรุมตี” มีคนอีกเป็นจำนวนมากที่นอนไม่หลับด้วยเหตุผลต่างๆ การนอน ไม่หลับไม่ว่าด้วยสาเหตุใดก็ตามนั้นเป็นทุกข์อย่างยิ่ง ผู้ใดเคยลิ้มรส การนอนไม่หลับแล้วนั้นคงไม่ต้องบรรยายสรรพคุณ

81 นายแพทย์ปรีชา สิริจิตราภรณ์ สาเหตุของการนอนไม่หลับมีหลายสาเหตุ แต่ถ้าแบ่งง่ายๆ ตามแบบฉบับหมอบ้านนอกของผมก็คือ สาเหตุทางกายและสาเหตุ ทางใจ ซึ่งสาเหตุหลังนั้นพบบ่อยกว่ามากๆ การใช้ยาช่วยให้นอนหลับ นั้นเป็นทางเลือกสุดท้ายที่ควรจะใช้ แต่ก็พบว่าทั้งคนที่นอนไม่หลับและ หมอบางท่านก็นิยมใช้ยาช่วยให้นอนหลับเป็นวิธีแรกๆ ซึ่งบางครั้งก็ได้ผลเกินคาด คนไข้นอนหลับสบายแต่ต้องใช้ ยานอนหลับไปตลอด และต้องเพิ่มขนาดยาด้วย เฮ้อ! แต่ถ้าจะให้ดี ก็ต้องหาสาเหตุของการนอนไม่หลับ และถ้าสามารถแก้ไขได้บางส่วน หรือเกือบทั้งหมดก็จะเป็นสิ่งที่ควรทำ อย่างเช่น คนไข้นอนไม่หลับรายนี้ใช่แล้วครับ จะเป็นใครไปไม่ได้ ถ้าไม่ใช้ คุณพรรณี หรือนางพรรณีคนขายอาหารในโรงอาหารของ โรงเรียนมัธยม เมืองลวง พรรณีอายุ 51 ปี สามีเป็นเกษตรกร มีบุตร 2 คน คนโตอายุ 33 ปี เป็นสมาชิกอบต. คนเล็กอายุ 17 ปี เรียนอยู่ โรงเรียนอาชีวะมีชื่อแห่งหนึ่งในจังหวัด พรรณีมาพบผมด้วยอาการนอนไม่หลับและก็ตามธรรมเนียม ผมก็ตรวจร่างกายของพรรณีเพื่อหาโรคต่างๆ ตามที่หมอที่ดีควรทำ แต่ ก็พบว่าปกติหมด ผมจึงได้สอบถามพรรณีเพิ่มเติมว่า “คุณพรรณีครับ มีเรื่องให้คุณพรรณีคิดกลุ้มใจหรือวิตกกังวลบ้างไหม?” ผมพูดพร้อมกับ มองหน้าพรรณีที่ดูอ่อนเพลียและเศร้ายังไงพิกล พรรณีตอบเบาๆ

82 ล ด ทุ ก ข์ เ พิ่ ม สุ ข ด้ ว ย ย า ใ จ “มี 2 เรื่องค่ะคุณหมอ เรื่องลูกชายคนเล็กที่เรียนอยู่อาชีวะ แกถูกเพื่อนๆ รุมทำ ร้าย หัวโนแต่ก็ไม่ถึงกับแตก แต่แกไม่ได้เกเรเที่ยว ไปทำ ร้ายเขานะคะ แกถูกเขาทำ ค่ะ แต่เรื่องนี้ก็ได้เคลียร์แล้วค่ะ เมื่อ อาทิตย์ก่อนพี่ชายแกที่เป็นอบต. ได้ไปพบอาจารย์ที่โรงเรียนอาชีวะ เรียกคู่กรณีรวมทั้งผู้ปกครองมาพูดคุยและทำทัณฑ์บนว่าจะไม่ก่อเหตุอีก ก็คิดว่าน่าจะจบลงแล้วล่ะค่ะ” “งั้นก็หมดเรื่องแล้วล่ะสิ” ผมแทรกขึ้น “แต่ยังมีเรื่องอีกเรื่องค่ะ เรื่องลูกพี่สาวซึ่งก็คือหลานของอิฉัน มันถูกจับคดียาบ้า” เมื่อพูดถึงตรงนี้ ผมสังเกตว่าหน้าตาของคุณพรรณี เริ่มแย่ลงอีก ผมจึงแทรกขึ้นว่า “รับสารภาพหรือเปล่า?” “รับสารภาพ ค่ะ รอศาลตัดสินและไม่สู้คดีค่ะ” พรรณีตอบโดยไม่ต้องให้ผมถามราย ละเอียด “เอ่อ ถ้าทำ จริงแล้วยอมรับสารภาพก็ได้ลดโทษ” ผมพูดขึ้นมา “อิฉันก็ยังห่วงหลานอยู่ดีล่ะค่ะ สงสารมัน” ผมเห็นว่าพรรณีชักจะไปกันใหญ่แล้วจึงพูดตัดบทว่า “ทำ ไม ไปคิดห่วงใยแทนพ่อแม่เขาล่ะ พ่อแม่เขาก็ยังมีอยู่ไม่ใช่หรือ?” “ค่ะ” พรรณีตอบ “ก็ให้เป็นภาระของพ่อแม่เค้า แต่มันอดคิดไม่ได้ค่ะคุณ หมอ” เมื่อได้ยินดังนี้ผมจึงโพล่งขึ้นว่า “ถ้ายังงี้แลกกันเอาไหมคุณพรรณี ให้หลานถูกรุมตีแล้วลูกคุณพรรณีถูกจับเพราะค้ายาบ้าน่าจะดี”

83 นายแพทย์ปรีชา สิริจิตราภรณ์ พอพูดถึงตรงนี้พรรณีรีบตอบออกมาว่า “ไม่เอาค่ะคุณหมอ” พร้อมกับสีหน้าที่ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ผมแทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่ เลยพูด ต่อไปว่า “ถ้าจะเอานะ หมอจะเสกให้” พรรณียิ้มได้เป็นครั้งแรกและ พูดว่า “อย่างนี้ก็ดีแล้ว” “อ้าว! เห็นทุกข์ใจกับเรื่องหลานมากเลยจะ ปลดทุกข์ให้ ให้ลูกติดตารางแทนกลับไม่เอาเสียนี่” ผมพูดปนเสียง หัวเราะและพูดต่อว่า “เป็นยังไง สบายใจขึ้นเยอะไหม?” “สบายใจค่ะคุณหมอ” “ก็ดีนะ หมอจะได้ไม่ต้องจ่ายยานอน หลับให้ สบายใจไม่คิดมากแล้วคงจะนอนหลับได้นะ” “สบายใจขึ้นมาก ค่ะ คงจะนอนหลับค่ะ” “แต่ถ้านอนไม่หลับอีกหมอจะเสกให้เป็นจริงไม่เชื่อก็ลองดูสิ” “เชื่อค่ะคุณหมอ เชื่อค่ะ” “อ้าว! งั้นหมดปัญหาแล้ว กลับได้แล้ว” “เออ... คุณหมอคะ ขอถามอีกคำ ถามได้ไหม?” ผมมองดูเวลาสักครู่ก่อนตอบว่า “ได้” “อิฉันเป็นพาหะโรคตับ อักเสบบี จะเป็นอันตรายไหมคะ” “เอายังงี้นะคุณพรรณี ตั้งใจฟังนะ ครับ ผู้หญิงไทยเนี่ยเป็นพาหะโรคตับอักเสบชนิดบี เอาเฉพาะในเมือง ไทยประมาณห้าเปอร์เซ็นต์ ก็ปาเข้าไปตั้งสามล้านคนแล้ว ไม่ต้องกลัว หรอกเพื่อนเยอะ”

84 ล ด ทุ ก ข์ เ พิ่ ม สุ ข ด้ ว ย ย า ใ จ คุณพรรณีก็ดูแลสุขภาพปกตินั่นแหละ ไม่ต้องไปทำ อะไรมัน มากหรอก เมื่อมันเป็นแล้วเราก็ยอมรับมันด้วยใจปกติ เป็นก็เป็น ดี เสียอีกที่จะเป็นข้ออ้างไม่ต้องกินเหล้ากินเบียร์เพราะผมรู้สึกว่าช่วงหลัง ผู้หญิงรุ่นๆ พรรณีก็ตั้งวงกินเหล้ากินเบียร์เยอะขึ้น พรรณีก็อย่าไปกิน เหล้ากินเบียร์ขอย้ำ ว่าไม่กินเหล้าและไม่กินเบียร์เดี๋ยวจะหาว่าผมพูด ไม่ชัดว่าไม่กินเหล้าแต่กินเบียร์ได้ ที่สำ คัญอย่าประมาทในชีวิต เพราะทุกวันนี้คนตายด้วย อุบัติเหตุโดยเฉพาะมอเตอร์ไซค์มากกว่าตายด้วยโรคตับที่เกิดจากเชื้อ ตับอักเสบบีมากมายหลายเท่าตัวนะครับ เชิญกลับได้แล้วล่ะ พรรณี บัตรเติมเงินคุณหมดแล้ว ทุกวันฉันมีความสุขหัวใจ ไม่อยากจะคิดอะไร มีหัวใจเหมือน ห้องว่างเปล่า ไม่โกรธไม่แค้น ไม่เกลียดใครให้ใจหมองเศร้า ใครว่า อย่างไรช่างเขา ตัวของเรารู้ตัวเราดี พรรณีมาพบผมอีกครั้ง โดยแจ้งให้ทราบว่าความจริงไม่อยาก มาหรอก แต่ก็ต้องมาเพื่อบอกให้ผมทราบว่าขณะนี้พรรณีนอนพับ หลับผลอยอร่อยไปเลย

น้ำบ้านจันทร์ หลังจากพักรับประทานอาหารกลางวันเสร็จประมาณเที่ยงครึ่ง ผมกะ จะไปผ่อนคลายกล้ามเนื้อฝ่าเท้าจากการเดินตลอดทั้งเช้าที่ผ่านมา โดย การนวดฝ่าเท้าที่ห้องนวดแผนไทยสักสิบห้านาที ระหว่างเดินไปนั้นก็ผ่านห้องของ คุณประกายแก้ว หัวหน้า ฝ่ายการพยาบาล ผมเองก็ต้องหยุดครู่หนึ่งเพราะมีเสียงเรียกผมว่า “หมอคะ หมอคะ” ด้วยความที่ได้ยินเสียงนี้บ่อยๆ จึงรู้ว่าเป็นเสียง คุณแก้ว จึงตอบไปว่า “มีอะไรหรือครับ?” คุณแก้วรีบตอบเลยว่า “มี ค่ะ คุณหมอทราบข่าวการเสียชีวิตของพยาบาล โรงพยาบาลบ้านจันทร์ ที่บ้านอยู่ที่ตำบลเมืองวะของเราไหมคะ” ผมก็ตอบไปอีกว่า “ไม่ทราบ ครับ”

86 ล ด ทุ ก ข์ เ พิ่ ม สุ ข ด้ ว ย ย า ใ จ คุณแก้วพูดต่อว่า “พยาบาลคนนี้ เขาทำ งานอยู่ที่อำ เภอบ้าน จันทร์ อายุ 30 กว่าๆ” “เขาเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุหรือ?” ผมถาม “ไม่ใช่ค่ะคุณหมอ สงสัยโรคหัวใจค่ะ เพราะเขาลงเวรบ่ายแล้ว ตอน เช้าเพื่อนๆ ไม่เห็นเขาออกจากห้องมา งัดห้องเข้าไปดูจึงพบว่าน้อง พยาบาลเสียชีวิตแล้ว หมอจะไปร่วมงานศพเขาไหมคะ? พวกเราจะ ไปด้วย” ผมบอกไปว่า “เจอกัน 3 โมงที่สามแยกคนชอบวิจารณ์ (สามแยกป.ม.) เตรียมซองและพวงหรีดไปด้วยนะ” บ่าย 3 โมง 15 นาที รถโรงพยาบาลไปถึงบ้านของน้องพยาบาล ในเขตพื้นที่ตำ บลเมืองวะที่จัดงานศพ ผมได้พบกับสามีและพ่อแม่ ของน้องพยาบาล ผมและคณะผู้ติดตาม 2-3 คนได้แนะนำตัวว่าเรา เป็นแพทย์และพยาบาลของโรงพยาบาลเมืองลวง มาเคารพศพน้อง พยาบาลซึ่งเป็นเพื่อนร่วมวิชาชีพ และแสดงความเสียใจกับครอบครัว ที่สูญเสียภรรยาและลูกสาวสุดที่รักอย่างไม่มีวันกลับ ซึ่งจากการพูด คุยก็ทราบว่า น้องพยาบาลชื่อ พัชรา หรือ “น้ำ ” อายุ 32 ปี เพิ่งแต่งงาน กันได้ 2 ปี ยังไม่มีบุตร สามีของน้องน้ำ เล่าว่า ตัวเขาเองเป็นข้าราชการ รับราชการอยู่ต่างอำ เภอ น้องน้ำ เป็นลูกคนเดียวของพ่อแม่ สามีเริ่ม จะมีน้ำตา แต่ฝืนเล่าต่อว่าเขาและน้ำกำลังวางแผนจะมีบุตรและสร้าง บ้าน วันเกิดเหตุน้องน้ำ อยู่เวรบ่าย (ทำ งานตั้งแต่เวลา 16.00 น. ถึง 24.00 น.)

87 นายแพทย์ปรีชา สิริจิตราภรณ์ เมื่อเข้าเวรเสร็จได้กลับไปที่บ้านพัก บอกกับเพื่อนไว้ว่า พรุ่งนี้จะไปทำฟันแต่ก็ไม่ได้ไป “น้ำจากผมไปแล้วครับ” เขาพูดด้วยเสียง สั่นเครือ “ไม่มีลางสังหรณ์ ไม่มีอะไรบอกเหตุ จากไปอย่างรวดเร็ว ไม่ได้ สั่งเสียอะไรเลยครับคุณหมอ” ผมเห็นสามีน้ำตาซึม จึงหันมาพูดกับแม่ของน้องน้ำ ซึ่งอยู่ใน อาการโศกเศร้าไม่แพ้กัน “แม่น้อยใจแม่มีลูกคนเดียว น้ำ จากไปเร็วเกิน ไป สงสารน้ำ สงสารลูกเขย อายุเขายังน้อยจะอยู่กันอย่างไร” ตั้งแต่ ผมเคยไปร่วมงานศพหลายๆ งาน งานศพของน้องน้ำ เป็นงานศพที่ผม สะเทือนใจอย่างมากงานหนึ่งทีเดียว ผมจะช่วยผ่อนคลายความทุกข์ที่ ครอบครัวน้องน้ำประสบอยู่ได้อย่างไร ผมหยุดทุกอย่างครู่หนึ่ง ตั้งสติ แล้วเริ่มพูดขึ้นว่า ผมเสียใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น คุณสูญเสียภรรยาสุดที่รัก พ่อและแม่สูญเสียแก้วตาดวงใจ แต่ก็อดภูมิใจไม่ได้กับการทำหน้าที่ ที่สมบูรณ์ของภรรยาคุณ การเข้าเวรทำ งานที่ได้รับมอบหมายจน แล้วเสร็จ ก็ส่งเวรให้พยาบาลคนต่อไปรับงานต่อจึงไม่มีงานที่ตกค้าง ถือว่าทำ งานเสร็จสิ้นในภารกิจของพยาบาล เมื่อเสร็จงานกลับที่พัก โดยปกติคงต้องอาบน้ำ ชำ ระร่างกาย ให้สะอาด แต่งกายในชุดที่สบายเพื่อพักผ่อนนอนหลับ คลายความ เหน็ดเหนื่อยที่อยู่เวรมาทั้งวัน และธรรมชาติของคนที่จะนอนหลับก็มัก จะมีความสงบ มีสมาธิเพื่อที่จะหลับอย่างสบาย

88 ล ด ทุ ก ข์ เ พิ่ ม สุ ข ด้ ว ย ย า ใ จ การเสียชีวิตในขณะที่นอนหลับน่าจะพอบอกได้ว่า เธอจากไป ด้วยใจที่สงบ กายที่สะอาด ในอิริยาบถที่คนทั้งโลกนี้ใฝ่หา หากเลือก วิธีเสียชีวิตได้ก็ขอให้เสียชีวิตเหมือนกับการนอนหลับอย่างมีความสุข และจากโลกนี้ไปอย่างสงบโดยมีที่หมายคือ สุคติ คุณและภรรยากำ ลังจะวางแผนเพื่อสร้างบ้านและมีบุตร แต่ ยังไม่ทันมีทั้ง 2 อย่าง เธอก็ได้จากไปก่อน ก็ดีกว่าบ้านที่ขาดเจ้าของ และลูกที่ขาดแม่ปัญหาหนักก็ตามมา การที่คุณน้อยเนื้อต่ำ ใจว่าภรรยา เสียชีวิตกะทันหันโดยไม่ได้สั่งเสียนั้น ก็ถือเป็นข้อดีอย่างหนึ่ง เพราะ หากทราบก่อนว่าเธอจะเสียชีวิต ในกรณีป่วยอยู่ก่อนและได้สั่งเสียคุณ ในประเด็นที่สำคัญ เช่น ถ้าเธอเสียชีวิต ขอให้คุณอย่ามีภรรยาใหม่ คุณจะตอบ อย่างไร? หากไม่รับปากเธอจะเสียใจและเป็นทุกข์ไหม? และหากคุณ ตกปากรับคำ ไป จะผูกมัดเป็นเงื่อนไขให้คุณลำ บากใจมากที่จะต้อง รักษาสัญญา และหากทำตามสัญญาไม่ได้ก็จะถูกมอง ถูกกล่าวหาจาก ทางญาติพี่น้อง หากจะทำ ให้ได้ก็คิดดูเอาเองว่าตัวคุณ ซึ่งอายุแค่สาม สิบต้นๆ จะมั่นคงเพียงพอไหม? อนาคตยังอีกไกล ผมหันหน้ามาเพื่อพูดคุยกับพ่อแม่ของน้องน้ำ ซึ่งนิ่งเงียบ ใคร่ครวญตามสิ่งที่ผมได้พูดคุยกับสามีของน้องน้ำ จบลงแล้ว ผมจึงพูด ต่อเนื่องไปยังส่วนเกี่ยวข้องกับพ่อแม่สองประเด็นดังนี้

89 นายแพทย์ปรีชา สิริจิตราภรณ์ บุตรสาวได้ทำหน้าที่ลูกที่ดีแล้ว นำ มาซึ่งชื่อเสียงและรายได้ ให้กับพ่อแม่ แม้ว่าจะมีเวลาอยู่กับลูกสาวเพียงแค่อายุ 32 ปีแต่ก็เป็น เวลาที่ดีลูกสาวได้ทำ งานที่เป็นงานบริการช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์เป็น งานที่มีคุณค่า มีเกียรติและได้ทำหน้าที่สมบูรณ์เมื่อความตายเป็นสิ่งที่ ปฏิเสธไม่ได้ก็ขอให้ยอมรับ เพราะเขาคงอยู่ไม่ได้และก็จากโลกนี้ไปแล้ว การที่พ่อแม่ร้องไห้คร่ำครวญ เศร้าโศก เสียใจ ลูกสาวเห็นคงจะรู้สึก เศร้าหมอง ทุกข์และเศร้าใจ แต่ถ้าพ่อแม่ไม่โศกเศร้า ไม่คร่ำครวญ พร้อมกับส่งวิญญาณ ของลูกให้ไปสู่สุคติไม่ทำ ให้ลูกเป็นห่วง ลูกสาวเห็นและได้ยินก็จะรู้ว่า พ่อแม่วางใจได้ก็คงจะจากไปอย่างปล่อยวางและสู่สุคติแม้ลูกสาวอายุ น้อยแต่ก็ดีกว่าคนอายุมากที่ไม่ได้ทำ ประโยชน์ให้กับคนอื่นและสังคม เลย ลูกเขย (สามีผู้ตาย) กำ ลังจะเป็นอดีตไปแล้ว เมื่อเสร็จสิ้น งานศพไปแล้ว ข้อผูกมัดทางใจและกฎหมายก็ได้ถูกความตายพรากไป ด้วย ทุกอย่างเป็นอดีตไปทั้งหมด เมื่อก่อนเป็นลูกเขยแต่ปัจจุบันไม่ใช่ สักวันหนึ่งเขาก็อาจจะต้องมีภรรยาคนใหม่ก็เป็นได้ เพราะอายุเขา ยังน้อยแค่สามสิบต้นๆ

90 ล ด ทุ ก ข์ เ พิ่ ม สุ ข ด้ ว ย ย า ใ จ พ่อตาแม่ยายก็อย่าได้ถือว่าเขาเป็นลูกเขยตลอด เพราะถ้า ยึดว่าเขาเป็นลูกเขยอยู่พ่อตาแม่ยายจะเป็นทุกข์เมื่อเขาไปมีภรรยา คนใหม่ เนื่องจากความตายได้พรากชีวิตคู่ของเขา ในอดีตเขาคือ ลูกเขย ทำหน้าที่เป็นลูกเขยของพ่อตาแม่ยายและทำหน้าที่สามีได้อย่าง เหมาะสมแล้วครับ ผมและคณะได้เคารพศพน้องน้ำ อีกครั้งก่อนจะขอตัวกลับ แม่ และสามีน้องน้ำ ให้เกียรติเดินมาส่งผมถึงที่รถ สังเกตเห็นทั้งแม่และสามี ดูคลายความโศกเศร้าลงไปมาก สีหน้าที่ดีขึ้น ผมและคณะก็พลอย ใจชื้นขึ้นมามาก รู้สึกดีใจ เป็นการตอบแทนข้าวเหนียว น้ำพริกหนุ่ม ไก่ทอด แกงฮังเล ตบท้ายด้วยรวมมิตรใส่น้ำ แข็งที่ทำ ให้ผมและคณะ มีกำ ลังวังชาไว้คอยช่วยเยียวยา “รักษาใจ” ต่อไปไงล่ะครับ

อัญชัญ ป้ายแดง หลังจากตอกบัตร เซ็นชื่อทำ งานก่อนเวลา 8 โมงเช้า ผมก็เตรียมตัว เดินไปที่ตึกผู้ป่วยในเพื่อเยี่ยมผู้ป่วยในความดูแล ขณะเดินมาถึงสาม แยกคนชอบวิจารณ์ (ป.ม.) ก็มีเสียงเรียกดังมาข้างหลัง “คุณหมอคะ คุณหมอคะ” ผมจึงหยุดหันหลังกลับไปมองเจ้าของเสียง ก็เห็น อัญชัญ หัวหน้าแผนกเอ็กซเรย์ของโรงพยาบาลเดินเข้ามาหาด้วยหน้าตาไม่สู้ดี นัก “หมอคะ ขอรบกวนเวลาคุยกับหมอตอนนี้ได้ไหมคะ?” ผมถาม กลับว่า “ด่วนหรือเปล่า?” “เรื่องสำ คัญค่ะ” อัญชัญตอบ “เอ้า! ถ้างั้น ตามผมมาที่ห้องเบอร์ 22 ตอนนี้เลย”

92 ล ด ทุ ก ข์ เ พิ่ ม สุ ข ด้ ว ย ย า ใ จ “คุณหมอคะ รถของน้องถูกขูดค่ะ” อัญชัญพูดพร้อมกับทำหน้า เศร้า ตาก็เริ่มแดงแล้ว ผมต้องหยิบกระดาษเช็ดหน้ายื่นให้เพื่อซับน้ำตา ของอัญชัญ “น้องจอดรถไว้ที่โรงจอดรถ ใกล้สนามบาสเกตบอลเพราะ มันร่มดี ซึ่งปกติมีเจ้าหน้าที่ที่มาเช้าๆ นิยมจอดกัน” ผมถามขัดจังหวะ ขึ้นมา “รถ...” “รถใหม่ค่ะ” “เก๋งสีขาวป้ายแดงคันนั้นใช่ไหม?” “ใช่แล้วค่ะ เป็นรอยยาวด้านข้าง หมอจะไปดูไหมคะ?” “ไปดูกันตอนนี้เลยก็ได้” ผมพูดพร้อมกับเดินไปดูรถอัญชัญที่ถูกขูด เมื่อไปถึงอัญชัญจึงชี้ให้ดูรอยขูด 1 รอย ยาวตั้งแต่ประตูหน้า มาเกือบถึงไฟท้าย ผมเห็นแล้วนิ่งเงียบใช้ความคิดกับตัวเองสักครู่หนึ่ง พร้อมกับเดินรอบๆ โรงรถ แล้วก็เดินกลับมาที่หน้าห้องเบอร์ 22 พร้อม กับอัญชัญที่เดินมาด้วยใบหน้าหม่นหมอง เมื่อมาถึงอัญชัญก็พูดต่อว่า “ที่บอกให้หมอทราบก็ไม่ได้หวังอะไรมาก เพียงแต่อยากให้หมอ รับทราบสิ่งที่เกิดขึ้น รถคันนี้พึ่งซื้อมาได้ยังไม่ถึงเดือน ยังไม่ได้ขับ ไปไหนเลย จากบ้านก็มาจอดที่โรงพยาบาล ไม่เหมือนคันเก่าไปจอดใกล้ๆ โรงเรียน เด็กเตะฟุตบอลแล้วลูกฟุตบอลถูกประตูบุบไปยังพอทำ ใจได้ แต่ นี่รถใหม่ จอดในโรงพยาบาล ไม่น่าจะเกิดเรื่องแบบนี้เลย ทำ ไมต้องทำ กันแบบนี้อิจฉาที่มีรถใหม่ขับหรือไง” ผมนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งแล้วจึงถามอัญชัญว่า “แสดงว่ามีคนที่ ต้องสงสัยอยู่ใช่ไหม?” “ก็ได้แต่สงสัยค่ะคุณหมอ เพราะก่อนหน้านี้ก็เคย มีคนที่เอารถมาจอดที่โรงรถแห่งนี้แล้วถูกกรีดรถเหมือนกัน

93 นายแพทย์ปรีชา สิริจิตราภรณ์ แต่เขาไม่ได้โวยวายหรือพูดอะไร อาจจะเป็นเพราะรถเขาเก่า และไม่สามารถจับมือใครดมได้มั้งคะ น้องคิดว่าคงเป็นคนเดียวกันนี่ แหละค่ะ” “ไปทำ อะไรให้เขาโกรธแค้นหรือ?” ผมถาม “ไม่ได้ทำ อะไร ก็ทำ งานร่วมกันตามปกติ จะว่าแย่งที่จอดรถ กันก็ไม่ใช่ เพราะถ้าใครมาเช้าก็จะได้จอดที่ร่ม มาสายก็ไปจอดหลัง โรงพยาบาลหรือเขาจะเป็นโรคจิตควบคุมตัวเองไม่ได้ อิจฉาเวลาที่ คนอื่นมีรถใหม่ขับ จึงต้องกรีดให้มีรอย” อัญชัญพูดพร้อมกับสีหน้า แววตาที่ยังแสดงอารมณ์เศร้า แต่แฝงไปด้วยความโกรธแค้นในแววตา “ก็อยากบอกให้หมอได้รับทราบไว้ก็แค่นั้นเพราะคงทำ อะไรไม่ได้” อัญชัญจบประโยคด้วยเสียงเรียบแฝงไปด้วยความเศร้า ผมบอกอัญชัญว่า “หมอรับทราบและเห็นใจ และขอเวลา 2-3 วันเพื่อสืบหาข้อเท็จจริง” อัญชัญจึงขอตัวกลับไปทำ งาน 2 วันผ่านไปไม่มีความคืบหน้าในการสืบหา และบริเวณนั้นก็ ไม่ได้ติดกล้องวงจรปิดไว้ด้วย เจ้าหน้าที่ผู้รับผิดชอบยอมรับว่า ถ้าเกิด จากการกรีดภายในโรงพยาบาลจริงคงหาหลักฐานและจับมือใครดม ไม่ได้อย่างที่อัญชัญได้คาดไว้ เมื่อเหตุการณ์เป็นแบบนี้ ผมเองนั่นแหละ ที่จะต้องทำสีใหม่ให้ แต่ขอโทษทีนะครับไม่ใช่ทำสีรถแต่จะทำ แผลใจให้ อัญชัญสีใสใจผ่องแผ้ว

94 ล ด ทุ ก ข์ เ พิ่ ม สุ ข ด้ ว ย ย า ใ จ ขณะที่คุณกำ ลังเป็นทุกข์ ในขณะที่ร่างกายคุณก็ไม่ได้รับ อันตรายหรือบาดแผลใดๆ เพียงแต่มีบาดแผลเกิดขึ้นที่รถของคุณ เป็นแผลรอยขีดซึ่งเกิดบนตัวรถ ซึ่งรถก็ไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดแต่อย่างไร เพราะรถเป็นวัตถุที่คุณซื้อมาเพื่อใช้อำนวยความสะดวกสบาย แต่แทนที่จะทำ ให้คุณสบายกาย จากการที่ไม่ต้องเดินด้วยเท้า หรือนั่งรถประจำทาง แดดไม่ร้อนติดแอร์เย็นสบายไปไหนสะดวก แต่คุณ กลับเป็นทุกข์จากการที่รถเป็นรอยถูกขีดข่วนโดยที่คุณคิดว่า รอยนั้นเกิดจากการกลั่นแกล้งของผู้ที่ไม่หวังดีเป็นศัตรูอิจฉา ริษยาคุณ มันจะเป็นจริงอย่างที่คุณคิดหรือเปล่าก็ไม่แน่ หรือมันอาจจะ เกิดจากถูกกิ่งไม้หรือวัตถุอื่นขูดขีดกับรถในขณะที่คุณขับไปไหนมาไหน ก็ได้เพราะรอยที่เกิดนั้นบอกได้แค่เพียงว่ามีวัตถุที่เป็นของแข็งกระทบ หรือขีดบนตัวรถ เมื่อคุณไม่เห็นด้วยตาตัวเองหรือมีผู้พบเห็นว่ามีคนขีด รถคุณอยู่ คุณคิดว่ามีคนจงใจขีดรถคุณแล้วมันทำ ให้คุณทุกข์มากขึ้น หรือทุกข์น้อยลง? รอยนี้เป็นรอยบนรถไม่ใช่รอยแผลบนผิวหนังคุณ แต่นำ ไปสู่ ความกลุ้มใจเศร้าใจ คุณอาจจะกินไม่ได้นอนไม่หลับ หน้าที่การงาน ต่างๆ รวมทั้งหน้าที่แม่ของลูก ภรรยาที่ดีของสามีต้องบกพร่องไป บาง ครั้งอาจจะเลวร้ายจนทำ ให้เกิดอุบัติเหตุ เช่น ขณะคุณขับรถแล้วหวน คิดถึงรอยขีดนี้เผลอสติไปจนเกิดอุบัติเหตุขึ้นจนได้รอยหรือความรุนแรง ที่มากขึ้น ส่งผลกระทบต่อตัวคุณเอง คุณคิดว่ามันเป็นไปได้ไหม?

95 นายแพทย์ปรีชา สิริจิตราภรณ์ เอาเถอะถ้าคุณคิดว่ามีคนจงใจกระทำ และเป็นแบบนั้นจริงๆ คุณก็ต้องยอมรับผลของมัน คงจะเสียเงินไปซ่อมหรือปล่อยให้มันเป็น รอย ทำ ให้ความสวยความใหม่ของรถมันลดลงไปบ้าง ก็แล้วแต่ว่าจะ เลือกแบบไหน แต่การที่มีคนกระทำ แบบนั้นมันต้องมีเหตุอันใดสักอย่าง คุณอาจจะนึกได้ รับรู้ได้หรือนึกไม่ออกก็เป็นได้ เหตุนั้นจะเกิดก่อน หน้าเมื่อเร็วๆ นี้หรือนานมาแล้ว โดยมีคุณเข้าไปเกี่ยวข้องด้วยทั้งตั้งใจ และไม่ตั้งใจ บางครั้งก็เกินความสามารถของคนที่จะอธิบายเหตุแบบนี้ ได้ บางคนก็อ้างว่าเป็นชาติก่อนก็แล้วแต่คุณจะเชื่อ ซึ่งจะเรียกว่า เป็นการยอมชดใช้หนี้ที่ติดค้างไว้ก็ว่าได้ หากคุณไม่เคยไปสร้างหนี้หรือสร้างเหตุอย่างไรไว้ก็ตาม เมื่อ เขาได้กระทำกับคุณแล้วผลที่เกิดแล้วคือรอยบนรถ หากคุณยอมรับแล้ว ให้อภัยไม่ผูกใจแค้น ไม่คิดทวงหนี้พยายามรักษาใจตัวเองให้เป็นปกติ การให้อภัยก็เป็นการสร้างบุญกุศลอย่างหนึ่งที่เรียกว่า อภัยทาน นอกจากได้บุญแล้วจิตใจยังเบาสบายอีกด้วย ระหว่างรถยนต์ กับคนสิ่งไหนมีค่ามากกว่ากัน ยึดหลักเสียของไม่เสียขวัญ ให้เป็นรอย บนรถอย่าเป็นรอยแผลในใจ รถมีรอยเป็นร้อยยังวิ่งได้ แอร์ก็ยังเย็น แต่แผลในใจของคุณ 1 รอยสร้างผลกระทบต่อคนอื่นมากมาย สีหน้าท่าทางการแสดงออก ของคุณมีผลต่อคนรอบข้าง ไม่ว่าจะเป็นสามีลูกและญาติพี่น้อง ทำ ให้ เกิดแผลในใจของคนอื่นๆ อีกหลายคนตามมา

96 ล ด ทุ ก ข์ เ พิ่ ม สุ ข ด้ ว ย ย า ใ จ หากแผลในใจคุณมีเป็นร้อยคุณอาจจะต้องไปโรงพยาบาล ประสาทหรือเป็นบ้าไป หรือคนอื่นกรีดรถคุณเกิดแผลในใจคุณก็ว่าเขา แต่คุณเองก็กรีดใจของคนที่คุณรักให้เป็นแผลเหมือนกัน แบบนี้เรียก ว่าอะไร คุณรักเป็นห่วงรถหรือคุณจะเป็นห่วงคนที่รักคุณ คุณก็เลือก เอาเอง

พิมพ์ใจ พิมพ์ใบมรณบัตร “บางสิ่งที่อยากจำ เรากลับลืม บางสิ่งที่อยากลืมเรากลับจำ คนเรานี้ คิดให้ดีก็น่าขำ อยากจำ กลับลืม อยากลืมกลับจำ ” เพลงเก่าๆ ของ เดอะฮอสเปเปอร์ที่ดังมากๆ ในยุคที่ผมกำลังแตกหนุ่ม เหมือนจะมีคน นำมาร้องอีกครั้ง แต่ถ้าไม่มีใครผมเสนอตัวก็ได้ ถ้าผมร้องเพลงนี้แน่นอนครับผมคงต้องคิดถึงเหตุการณ์ใน ช่วงเวลาที่ผ่านมา ซึ่งเกี่ยวข้องกับ พิมพ์ใจ เพื่อนร่วมงานของผม เหตุการณ์ในครั้งนั้นที่เธอคิดว่าเธอเข้าไปมีส่วนเกี่ยวข้อง รวมทั้งคิด ว่าเป็นต้นเหตุของการสูญเสียชีวิตถึง 2 ชีวิตน่ะสิครับ คงเป็นเรื่องเศร้า แน่นอนถ้าผมไม่สามารถคลายปมในใจของเธอได้ เธอคงจะซึมเศร้า นานเป็นเดือนๆ

98 ล ด ทุ ก ข์ เ พิ่ ม สุ ข ด้ ว ย ย า ใ จ เมื่อ 6 เดือนก่อน พิมพ์ใจได้ขอทุนวิจัยในชุมชนจากกองทุน แห่งหนึ่งได้ ซึ่งทำ ให้เธอต้องทำ งานวิจัยกับประชากรกลุ่มใหญ่ของ อำ เภอเมืองลวง จึงต้องพิมพ์แบบสำ รวจงานวิจัยจำ นวนมากและ พิมพ์ใจเองต้องการเริ่มงานวิจัยดังกล่าวให้เร็วที่สุด เพราะกำ ลังจะ เข้าสู่หน้าเก็บเกี่ยวข้าวของชาวบ้าน เธอจึงได้สั่งพิมพ์แบบพิมพ์สำ รวจงานวิจัยจากโรงพิมพ์ในตัว จังหวัด ซึ่งเป็นโรงพิมพ์ที่โรงพยาบาลเมืองลวงติดต่อพิมพ์งานเป็น ประจำ และกำชับให้ช่วยเร่งพิมพ์ให้เสร็จโดยด่วน โรงพิมพ์ก็ดีเหลือหลาย เร่งพิมพ์ให้โดยด่วน เพราะความต้องการของลูกค้าเหนือสิ่งอื่นใด อันนี้ผมพูดเองนะครับ เมื่อพิมพ์แบบสำ รวจเสร็จแบบอุ่นๆ ร้อนๆ พึ่งออกจากเตา เอ้ย! แท่นพิมพ์ จึงได้ให้ ชัย และ พล พนักงานขับรถและเจ้าหน้าที่โรงพิมพ์ ขับรถปิคอัพนำ แบบพิมพ์มาส่งในช่วงสายของวันทำ การวันหนึ่ง แบบ พิมพ์ 10,000 ชุดบรรจุในกล่อง 4 กล่องใหญ่ถูกยกลงจากรถปิคอัพ ส่งมอบให้กับพิมพ์ใจและคณะ เมื่อคณะของพิมพ์ใจตรวจรับเสร็จ ชัย และพลจึงขอตัวกลับ 10 นาทีหลังจากที่ชัยและพลออกจากโรงพยาบาลเมืองลวงไป ขณะที่พิมพ์ใจและเจ้าหน้าที่กำ ลังสาละวนอยู่กับการจัดเรียงแบบสำ รวจ จำนวน 10,000 ชุด ไม่มีใครทราบเลยว่าชัยและพลได้จากโลกนี้ไปแล้ว เพราะอะไรและทำ ไมถึงรวดเร็วขนาดนั้น ก็เพราะ 10 นาทีที่ชัยและ พลขับรถออกมาจากโรงพยาบาลอยู่บนทางหลวงหมายเลข 123 หลัก กิโลเมตรที่ 8 บ้านบ่อดิน

99 นายแพทย์ปรีชา สิริจิตราภรณ์ รถยนต์ปิคอัพของโรงพิมพ์ที่ชัยเป็นคนขับ พลนั่งข้างหน้ามา ด้วยนั้น ถูกรถบัสประจำ ทางวิ่งระหว่างจังหวัดพุ่งข้ามเลนมาชนและ พลิกคว่ำ ตะแคงทับรถยนต์ปิคอัพของโรงพิมพ์ ทำ ให้ชัยและพลถูก อัดก๊อบปี้เสียชีวิตอยู่ในปิคอัพในที่เกิดเหตุ ผมเองซึ่งต้องรับผิดชอบเป็นผู้สั่งการกรณีมีอุบัติเหตุกลุ่มชน หรืออุบัติเหตุหมู่ ได้จัดรถพยาบาลออกไปรับผู้บาดเจ็บในที่เกิดเหตุ ซึ่ง มีผู้ได้รับบาดเจ็บเกือบๆ 20 คน ซึ่งส่วนใหญ่เป็นผู้โดยสารในรถบัส ประจำทาง เมื่อช่วยผู้ได้รับบาดเจ็บเสร็จจึงได้รับแจ้งว่า “มีผู้เสียชีวิต ติดอยู่ในรถปิคอัพที่อยู่ใต้รถบัสอยู่ 2 ศพ” เมื่อรถปั้นจั่นได้ยกรถบัสออกก็ได้งัดศพของชัยและพลออกมา เพื่อทำ การชันสูตรพลิกศพ แต่ขณะนั้นผมไม่ทราบเลยว่าทั้งคู่เพิ่งมา ส่งของให้กับพิมพ์ใจ พยาบาลโรงพยาบาลผม เมื่อชันสูตรศพเสร็จ สิ้น ผมจึงกลับโรงพยาบาลเพื่อดูแลผู้ที่ได้รับบาดเจ็บที่โรงพยาบาลรับไว้ และบันทึกการชันสูตรพลิกศพไว้ที่ห้องฉุกเฉินเพื่อทำ รายงานให้ร้อยเวร ต่อไป เมื่อลงจากรถกำ ลังเดินเข้าห้องฉุกเฉิน พิมพ์ใจก็ได้ปรี่เข้ามา ถามผมว่า “หมอคะ หมอไปที่อุบัติเหตุมาใช่ไหมคะ?” ยังไม่ทันที่ผมจะ ตอบพิมพ์ใจก็พูดต่อว่า “ได้ยินว่าตาย 2 ศพ เป็นรถปิคอัพใช่ไหมคะ และเป็นผู้ชายทั้ง 2 คนเลย” ผมจึงต้องหยุดทุกอย่าง หันมาจ้องมอง หน้าพิมพ์ใจด้วยความสงสัยว่าทำ ไม พิมพ์ใจแม้จะเป็นพยาบาลแต่ ไม่ได้เกี่ยวข้องกับการดูแลผู้ป่วยอุบัติเหตุแม้แต่น้อย