บันทึกฉัน แดเธอที่งดงาม 47 ในขณะที่น้าพูดเสร็จ ฉันมองไปยังหลานชาย สีหน้าของแกฉันได้สูญเสียคุณแม่ไปเหรอ หลานสาวคนเดียวได้สะกิดฉัน ฉันหันไป หลานสาว “จิยู ๆ รู้ไหม ฟาคิมอ่าร้องไห้นานมากเลยนะ” ฉัน “ทําไมล่ะ เขาร้องไห้ตอนไหน” หลานสาว “เรื่องมีอยู่ว่า ตอนมี้ยอสิ้นลมหายใจนั้น อาบีก็ได้ถอดสายออกซิเจนออก จากนั้นฟาคิม ก็วิ่งออกข้างนอกแล้วไปถามเมาะเตะ(น้า)ว่า ทําไมเขาถอดสายที่จมูกมี้ออกล่ะเมาะเตะ(น้า) มี้ไม่อยู่แล้ว นะคิม” ขณะที่หลานเล่าฉันไม่รู้ต้องทํายังไง ฉันรู้สึกแค่ว่า สงสาร ต้องปลอบเขาอย่างไร แล้วเขาจะเข้มแข็ง มากน้อยแค่ไหน ?แล้วเขาจะบ่นคิดถึงมี้เขาไหมนะ แล้วน้า ๆ ทุกคนจะมอบความรักเท่าแม่เขาหรือเปล่า สัก พักหลานก็ได้สะกิดต่อ จิยูเดะจะเล่าต่อนะ หลานสาว “จากนั้นใช่ไหมจิยู ฟาคิมก็ได้เดินมาดูมี้ยอ ขณะนั้นยังไม่ร้องไห้นะ หลังจากที่มามา(แม่) ได้ปิดหน้าจิลง ร้องไห้เลย นั้นพึ่งหยุดร้องเองจิยู” ฉัน “อื้อออออออออ อื้อออออออออ สงสารยออ่า” นี้คงเป็นเรื่องที่แตกสลายที่สุดของวันนี้ ทุกคนต่างต้องเข้มแข็งให้คนอื่นดู ต่างเข้มแข็งเพื่อไม่ให้รู้สึก ว่าขาดอะไรไป แต่ทุกคนก้เก่งกันมาก ๆ เลยนะที่ผ่านเรื่องนี้มาได้ หลังจากนั้น ฉันและครอบครัวของฉัน และอีกหลาย ๆ คนที่รักจิลงก็ได้ไปส่งจิลงเป็นครั้งสุดท้ายที่กู โบร์เป็นอย่างดี ฉันประทับใจเป็นอย่างมากและดีใจพร้อมกัน ที่มีคนรักจิลงมากขนาดนี้ นอกจากครอบครัว ก็มีเพื่อนสนิทจิลง เพื่อนร่วมงาน แถมลูกศิษย์ที่รักจิลงเยอะมากฉันไม่คิดเลยว่าคนพวกนี้มากจากไหนกัน แต่ที่รู้ คือ พวกเขามีเป้าหมายที่เหมือนกัน คือ ความรักที่มีต่ออาจารย์หรือพี่สาวที่แสนดีของฉัน ฉันอยากจะ
บันทึกฉัน แดเธอที่งดงาม 48 ขอบคุณทุกคนเป็นอย่างมาก ฉันหวังว่าคนที่ได้รู้จักพี่สาวของฉันจะพูดถึงพี่สาวของฉันในทางที่ดีและไม่ลืม ที่จะดุอา(ขอพร)ให้แก่พี่สาวของฉันด้วยเถิด อินชาอัลลอฮ(ถ้าพระเจ้าประสงค์) 5 วันแล้วสินะ ที่เธอไม่อยู่ 25/9/66 บ้านเขียว(บ้านพี่สาว)ที่เงียบเหงา อย่างกะลมพัดมาชวนคิดถึง คนที่คุ้นเคย หลังจากไม่มีเธอแล้ว ฉันก็แอบคิดถึงเธอตลอดเลยนะ ฉันไม่รู้ว่าการจากลามันเจ็บปวดขนาด นี้ การจากลาที่ไม่มีวันได้พบเจอ การจากลาไม่สามารถกอดเธออีกครั้ง การจากลาที่ไม่รู้ว่าต้องปลอบใจ ตัวเองอย่างไร:( ขณะนั่งรถกลับบ้านจากมหาลัย วิวในวันนั้นสวยมาก นั่งเพลินจิบกาแฟเบา ๆ มีเสียงลอยมา…. “เดะไม่คิดถึงจิลงเหรอ” เป็นคําพูดที่พี่ชายของฉันถามมายังฉัน ฉันนิ่งไปสักพัก และฉันตอบไปว่า ฉันตอบว่า “คิดถึงสิ คิดถึงมากด้วย ทําใจยากจะตายแบ บางทีเดะก็คิดอยู่ตลอดว่าจิลงอยู่โรงบาล อ่าแบ” พี่ชายก็ตอบว่า “อืม……ใช่เลยแบก็คิดแบบนั้นบางที่แบก็ลืมว่าจิลงยังอยู่แบผ่านบ้านเขา ไม่ได้เลยยิ่งกว่านั้นแบไม่สามารถที่จะมองไปยังฟาคิมได้เลยเดะ แบสงสารฟาคิมมาก ไม่รู้ต้องทํา ยังไง” เมื่อถึงบ้าน บทสนทนาระหว่างฉันกับพี่ชายได้จบลง เรามีกัน 4 แล้วนะ หลังจากพี่สาวเสีย ฉันไม่เคยวาดฝันด้วยซํ้าว่าเราจะอยู่กัน 4 คนได้ยังไงกัน เราจะอยู่ได้ ไหมแล้วเราต้องใช้ชีวิตกันยังไงต่อ พ่อแม่จะเป็นยังไง ครอบครัวเราจะเป็นยังไง ครอบครัวพี่สาวจะ เป็นยังไง บางครั้งฉันก็นั่งนึกถึงเหตุการณ์ในอดีตอยู่เรื่อย ๆ พอนึกถึงก็ร้องไห้บ้าง ฟูมฟายบ้าง แต่ พอนึกถึงเรื่องราวดี ๆ ความทรงจําดี ๆ ก็แอบมียิ้ม บางภาพก็เห็นชัดจนจําเรื่องราวทุกอย่างได้ แต่ บางภาพก็ไม่เห็นแม้แต่เงาด้วยซํ้า แต่แอบเสียใจพอเราไม่จําเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกี่ยวกับเขา ฉันอยู่
บันทึกฉัน แดเธอที่งดงาม 49 กับพี่สาวตลอด ไปเฝ้าเขาดูแลเขาพอเขาไม่อยู่แล้วก็แอบคิดถึง บางครั้งฉันไม่สามารถมอง โรงพยาบาลได้ บางครั้งเมื่อได้ยินโรคมะเร็งก็จะอวยพรให้คนนั้นหายดี เพราะไม่อยากให้เจ็บปวด เหมือนพี่สาว ฉันพยายามทําทุก ๆ วันให้เป็นที่ดีที่สุด ทําเหมือนทุก ๆ วันเขายังอยู่ ฉันอยากขอบคุณอัลลอฮที่ให้ฉันเจอพี่สาวที่ดีแบบแก ขอบคุณที่มอบพี่สาวที่ใจดี เข้าใจ น้อง ๆ ให้กําลังใจ ขอบคุณพี่สาวที่มอบความรักให้แกพี่น้องของเราทําให้เรารักกันมาก ๆ “เดะรักจิ ลงมาก ๆ เลยนะ ถึงแม้จะผิดใจกันบ้าง น้อยใจกันบ้าง บางครั้งก็เสียใจกับสิ่งที่จิลงหรือกระทําไป แต่เดะก็รักมากเช่นกันนะและก็อยากจะขอโทษที่ทําเรื่องไม่ดีทําให้จิลงเสียความรู้สึก แต่ขอบคุณจิ ลงที่ให้กําลังใจเดะตอนนั้น(เรื่องเพื่อนและการเรียน) ทําให้เดะเข้มแข็งมากขึ้น เดะสัญญาว่าจะ เป็นคนเข้มแข็งเหมือนที่จิลงเข้มแข็งให้เดะเห็น จะพยายาม” หนูและทุกคนจะผ่านเรื่องนี้ไปให้ได้ นะ และจดจําพี่ไปตลอด คิดถึงเสมอนะ
บันทึกฉัน แดเธอที่งดงาม 50 ประวัติผู้เขียน เกิดปี 2545 ใช้ชีวิตบนความกดดันของตัวเอง อายุ 21 ที่ไม่รู้ว่าความฝันอยากเป็นอะไรแต่ กันยายน 2567 รับปริญญาล่ะ แต่ที่รู้ ๆ ไม่เคยโกหกว่าเป็นคนสวยมากและพร้อมที่อยากเป็นคนรวย หนักยากขนาดนั้นก็ยังผ่านมาได้ เก่งมาก(ชลจร จันทรนาวี, 2565)
บันทึกฉัน แดเธอที่งดงาม 51 ขอบคุณ ขอบคุณอาจารย์ที่สนใจเรื่องราวชีวิตของฉัน คอยเป็นห่วง ให้กําลังใจกับเรื่องที่ฉันพบเจอ และ ขอบคุณที่ให้ฉันเล่ามันออกมาดัง ๆ จากสิ่งที่ฉันพบเจอตลอดระยะเวลา 4 ปี ขอบคุณพี่สาว(จินี)ที่คอยให้กําลังใจฉันในการเขียนหนังสือ ที่คอยไถ่ถามฉันว่าเขียนได้ไหม พยายามอย่าร้องไห้เมื่อเขียนมันลงไป ขอบคุณนะ ขอบคุณครอบครัวที่น่ารัก แม้รู้ว่ายากลําบากแค่ไหนกว่าจะผ่านมาได้แต่เก่งกันมาก ขอบคุณที่ คอยให้กําลังใจ สนับสนุนฉันอยู่เสมอ ขอบคุณเพื่อนคนหนึ่งที่คอยให้คําแนะนําในการเขียน อยู่ข้าง ๆ ไม่หายไปไหน ขอบคุณที่คอยรับ ฟังปัญหาโดยไม่บ่นสักคํา ขอบคุณเธอมาก ๆ รักนะ ขอบคุณพี่สาวคนโตผู้เป็นแรงบันดาลใจในการเขียนหนังสือเล่มนี้ จนเขียนเสร็จพี่สาวก็ยังไม่รับรู้ และกะว่าจะขออนุญาติแกแต่ก็ไม่ทัน อยากให้แกได้อ่านมันสักครั้งแต่อยากบอกพี่ว่าหนูมีความสุขมาก ๆ ที่ได้เขียนหนังสือถึงพี่นะ “หนูนะรักพี่ที่สุดเลย” และขอบคุณตัวเองที่สามารถเขียนหนังสือได้เสร็จสมบูรณ์ ถึงแม้ว่ากว่าจะเขียนจบมันแสนสาหัสก็ ตาม
บันทึกฉัน แดเธอที่งดงาม 52