โชคดี ที่มึง มึได้อ่ ด้ อ่ าน - น้ า เ น็ ก -
ความรััก รัั ไม่ใม่ ช่ รางวัล วั ตอบเเทน ของความดี ความดีกับความรัก บางครั้งมันไม่เกี่ยวกันเลย มีสายจากทางบ้านสายหนึ่ง ใช้ชื่อว่า กิต กิตเล่าให้ฟังว่า คบกับแฟนคนหนึ่งมาได้ 2 ปีกว่า แต่แล้ว วันหนึ่ง ผู้หญิงขอเลิก และบอกว่าอยากมีคนใหม่ กิตถามว่ามันแฟร์เหรอน้า ในเมื่อผมทำ ดีทุกอย่าง เขากลับ ทิ้งผมไป ปล่อยให้ผมนั่งนั่เศร้าอยู่คนเดียวเพียงลำ พังอย่างนี้ มันแฟร์ เหรอน้า? รู้มั้ย?... ไม่ใช่กิตคนเดียวหรอกที่ตั้งคำ ถามแบบนี้ มีอีกหลายคน พอโดนทิ้งใบ ถูกบอกเลิกไ แม่ง ตั้งคำ ถามทันที ในเมื่อกูทำ ดีทุกอย่าง กูนี่ดีสารพัด กูเป็นคนดีขนาดนี้ ทิ้งกู ได้ไงวะ เดี๋ยดี๋วก่อน! พวกมึงกำ ลังเข้าใจอะไรผิด ความรักกับความดีเป็นคนละเรื่องกัน การทำ ความดีไม่ได้ รับประกันว่าเขาจะรักเราเสมอ การที่ใครสักคนจะมีชีวิตคู่ เพราะเขามีความคาดหวังของเขา ตราบใดก็ตามที่สิ่งที่เราคาดหวังมีอยู่ในตัวแฟน และสิ่งที่แฟน คาดหวังมันมีอยู่ในตัวเรา เสมอ ทั้งสองคนก็จะยึดเกาะกันและคบกัน ได้อย่างยาวนาน เรื่องแบบนี้ออกแรงคนเดียวไม่ได้ และวันใดวันหนึ่งถ้าสิ่งที่เราเป็นไม่ได้เป็นสิ่งที่เขาคาดหวัง เขา ก็จะไม่ยึดเกาะเรามีแต่เราที่ยึดเกาะเขา เรื่อง แบบนี้ออกแรงยึดเกาะ คนเดียวไม่ได้ และต้องเข้าใจว่าเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้ความรักไม่ใช่รางวัลตอบแทนของความดี ความรักกับความดีบางทีมัน คนละเรื่องกัน บางครั้งเราก็รักคนที่ไม่ดี และหลายที่มีคนดีๆ เราเสือกไม่รัก เลิกหาเหตุผลว่าทำ ไมทำ ดีแล้ว เขาไม่รัก แต่เมื่อมีความรัก มันก็ถูกต้องแล้วที่จะทำ ตัวดีๆ จงทำ ดีเพราะว่ามันดี แต่อย่าทำ ดีเพียง เพื่อหวัง ให้ใครมารักหน้าที่ของเราคือทำ ดีต่อไป ส่วนเขาจะรักเรามั้ย มันเป็นหน้าที่ ทำ ดีต่อไป ส่วนเขาจะ ของเขาแล้ว -โชคดีที่ดีมึที่งมึ ได้อ่ด้าอ่น - ความดีกับความรักรับางครั้งรั้มันมั ไม่เม่กี่ยวกันเลย
เรามีความรู้สึก Cool ได้มีความภาคภูมิใจในตัวเองได้ ถ้าเราทำ ในสิ่งที่ถูกต้อง เรื่องราวนี้เป็นของเก่ง อายุ 32 ปี เปิดบริษัทรับสร้างบ้าน เก่งโทรมาเล่าว่าเป็นลูกคนกลาง ปัญหาที่เจอคือรู้สึกว่าพ่อแม่ไม่รัก ถูกไล่ออกจากบ้านตั้งแต่อายุ 19 แต่ตอนนี้กลับเข้ามาอยู่บ้าน กับแม่ เพราะพ่อเพิ่งเสียชีวิตไป น้องคนที่อยู่กับแม่เมื่อก่อนก็ ต้องย้าย ไปทำ งานที่ต่างจังหวัด เก่งถึงกับยอมเซ้งกิจการเพื่อตั้งใจจะมาอยู่ดูแลแม่ เพราะรู้ว่าแม่ไม่มีใคร แต่ความรู้สึกที่เกิดขึ้นกับเก่งยังคงเหมือนเดิม คือรู้สึกว่าแม่ไม่รัก แม่ยังมองเก่งไม่ดี ทำ อะไรแม่ก็ไม่ชอบเหมือนเดิม และ ปฏิบัติกับเก่ง ไม่เหมือนกับที่ทำ กับน้อง พี่ถามเก่งว่าอะไรที่เป็นรูปธรรมที่ทำ ให้คิดว่าแม่ไม่รัก เก่งบอก ว่าทุกอย่างที่เก่งทำ ให้แม่ แม่จะไม่รู้สึกโอเค ไม่รู้สึกดี แต่พี่ฟังเก่งแล้วรู้สึกว่าคนอายุ 32 ที่ดูแลพ่อแม่ได้ นับว่าเป็นคนมีทรงดีใช้ได้เลยเชียว พี่เข้าใจความรู้สึกของเก่งดี เพราะคนเราแม้จะมีเงินเพียงบาท เดียว หรือจะมีพันล้าน ทุกคนล้วนแล้วมีปัญหาในระดับความ รู้สึกของ ตัวเอง แต่สิ่งที่พี่บอกเก่งคือเอ็งทำ ถูกต้องในตัวอยู่แล้ว ถึงแม้แม่จะไม่ได้แสดงความรัก หรือแสดงความรู้สึกขอบคุณหรือมีความสุขในที่เก่งทำ ให้ แต่พี่อยากจะบอกว่า อยากให้เก่งก้าวข้ามตรงนี้ไป ไม่สนใจ ไม่ถือสา อยากให้เรามีความรู้สึก Cool กว่านั้น มีความภาคภูมิใจใน ตัวเอง ภูมิใจในสิ่งที่ถูกต้องที่ตัวเองทำ แล้ว มึงเหมือนเป็นซูเปอร์ฮีโร่ที่บินมาช่วยคนเลยว่ะ เมื่อทุกคน ปลอดภัยแล้วก็จากไปไม่รอให้ใครสรรเสริญ ไม่ต้องมายกยอ ปรบมือ โห่ร้องแสดงความขอบคุณ มึงเป็นลูกกตัญญู มึงดูแลพ่อแม่ได้ แม้จะไม่ได้รับอะไรกลับมาแต่พี่ว่ามึงเท่พอตัว ถ้ารูปการณ์รอบตัวมันไม่ได้อย่างใจเรา มันขึ้นอยู่ที่เราแล้วล่ะ ถ้าความสุขของเราขึ้นอยู่กับสิ่งรอบข้างชีวิตเราจะเสี่ยง เพราะ ถ้าสิ่งรอบข้างมันไม่เป็นดั่งดั่ที่ใจเราต้องการเราจะไม่มีความสุข ซึ่งความจริงแล้วเราสามารถมีความสุขได้เลยโดยที่ ไม่ต้องมีสิ่งรอบข้างอ้างอิง อยากให้มึงคิดว่า ถึงแม้แม่จะไม่ยกย่องสรรเสริญอะไรเลย แต่กูก็รู้ตัวว่ากูทำ ในสิ่งที่ถูกที่ควรแล้ว เก่งดูแลแม่ เก่งกตัญญู กูเท่ พอตัวแล้ว กูเท่ด้วยตัวกูแล้วโดยไม่ต้องมีใครมายืนยันแม้กระทั่งทั่แม่ ของกูก็ตาม มึงมีสิทธิ์เธิ์ก็บความรู้สึกน้อยอกน้อยใจมาใส่ชีวิตถึงได้ แต่มันจะกลายเป็นปม มันจะทำ ให้ถึงทุกข์ได้ มึงแค่ยกระดับจิตใจให้สูง เข้าอกเข้าใจโดยที่ไม่ต้องรอให้ สภาพการณ์เป็นดังใจของมึง แค่นี้มึงก็เหนือผู้คนแล้วน้องพี่ มีมนุษย์หัวขวดบางคนที่มันไม่เคยเลี้ยงดูพ่อ แม่ของมันเลย ทิ้งขว้างพ่อแม่ แต่มึงกลับไม่ใช่คน อย่างนั้น จึงดีกว่านั้น จึงภูมิใจ ในตัวของมึงเอง ได้เลยโดยที่ไม่ต้องรอให้ใครมายืนยัน จงเป็นคนที่มีความกตัญญูอย่างไม่มีเงื่อนไข จงเป็นคนดี ดีด้วยตัวของมึงเอง จงทำ ตัวให้ตัวถึงภาค ภูมิใจในตัวเองโดยไม่ต้อง รอให้ใครมายืนยัน กตัญญูอย่างไม่มีเงื่อนไข
วงจรชีวิตมนุษย์ฟรีแลนซ์ มาอ่านเรื่องราวของเอ็น จะได้เข้าใจเรื่องนี้เพิ่มขึ้น อายุ 27 ปี เป็นช่างถ่ายภาพฟรีแลนซ์ เอ็นเป็นฟรีแลนซ์มาประมาณ 5 ปี เอ็นเล่าว่าช่วงแรกๆ โคตรดีเลย แต่ตอนนี้รู้สึกว่างานน้อย และมีแนวโน้มจะน้อยลงไปเรื่อยๆ เลยโทรมาปรึกษาว่าจะ ลงมาก ทํายัง ไงดี พี่จะอธิบายวงจรชีวิตของฟรีแลนซ์ให้ฟัง อาชีพฟรีแลนซ์ในยามดีมันจะดีมาก ดีจนใจหายเลย เงินทอง เยอะแยะ ชีวิตสบาย อิสระเสรี ไม่ต้องไปเป็นลูกน้องใคร รายได้ มากมาย โคตรมีความสุข แต่ในวันแย่อาจไม่มีรายได้เลย Statement ก็ไม่มี สถานะ ทางการเงินก็ไม่มีอะไรมารองรับ สวัสดิการไม่มีความคุ้มครองอะไร ไม่มี ทั้งนั้น ประกันสังคมก็ไม่มี เมื่อวันร้ายๆ ของมนุษย์ฟรีแลนซ์ มาถึงก็จะปวดกบาลกันอย่างนี้แหละ เพราะฉะนั้นต้องเคารพกติกา ว่าเราได้อะไรดีๆ จากอาชีพนี้ พอถึงวันที่มันแย่ก็ต้องยอมรับให้ได้ มามากมาย เมื่อก่อนพี่ก็เป็นช่างภาพเหมือนกัน ตอนนั้นไม่ใช่ว่าทุกคน จะถ่ายรูปได้ เพราะมันเป็นกล้องฟิลม์ ถ่ายแล้วไม่รู้จะออกมายังไง ถ้าเสีย มันก็เสียเลย ต้องลุ้น ต้องใช้ฝีมือ ทุกวันนี้ใครๆ ก็เป็นช่างถ่ายภาพได้ แค่มีปัญญาซื้อกล้อง เท่านั้น ถ่ายแล้วเห็นเลย ไม่ดีก็ลบ ถ่ายใหม่ ในวันที่คนจ้างมี 10 คน คนทำ มี 1 คนงานมันก็เยอะ จะเรียก ราคาเท่าไหร่ก็ได้ แต่วันนี้ คนจ้างมี 1 คน คนทำ มีเป็น 10 มันเป็นธรรมดาที่จะ ต้องแย่งกัน เพราะงานน้อยลงและโดนตัดราคา (ธรรมดาของอุปสงค์ อุปทาน) ทางออกที่พี่จะแนะนำ คือ โดยปกติช่างภาพเราจะแบ่งแนวชัดเจน เช่น Portrait คือถ่ายคน Landscape คือถ่ายบ้าน ถ่ายภูมิสถาปัตย์ฯ หรือจะถ่ายนู้ด ถ่าย สัตว์ ถ่ายคอนเสิร์ต ถ่ายข่าว ถ่ายพิธีการ คือมันจะแยกกัน
ถ้าเราจะรับผิดชอบอะไร ขอให้มันพอเหมาะพอดีในทางที่ถูก ที่ควรเถอะนะน้อง มาอ่านเรื่อรื่งของต้า ผู้ช่วยเภสัชกรวัยวั 38 ปี ต้าเล่าว่าว่ก่อนหน้านี้มีปัญหาเรื่อรื่งโรคซึมเศร้าเพราะว่าว่มีปัญหา ที่บ้านเยอะมาก ย้อนกลับไปเมื่อ 5 ปีที่แล้ว แม่ป่วยหนักเป็นโรคไตวาย สุดท้ายแม่ก็เสียชีวิตวิไป พอแม่เสียชีวิตวิได้ไม่นานพ่อก็แต่งงานใหม่ น้องสาวคนเล็กที่เพิ่งอายุ 10ขวบจึงกลายเป็นเด็กมีปัญหา ผลการเรียรีนตกต่ำ ตาจึงรับน้องมาอยู่ด้วยกันที่กรุงเทพฯ ส่วนน้องคนกลางก็มีปัญหาหนี้สิน มาขอความช่วยเหลือจากต้าตลอด พ่อที่แต่งงานใหม่ไม่มีงานทำ ตาก็ต้องส่งเสียช่วยเหลือพ่ออีก ถึงต้าจะแต่งงานมีครอบครัว มีลูกแล้ว 1 คน แต่กลับไม่มีโอกาสได้เลี้ยงดูลูกของตัวเอง ต้าส่งลูกไปให้แม่สามีเลี้ยงที่ภาคใต้ ส่วนตัวเองต้องทำ งานเพื่อดูแลอีกหลายชีวิตวิต้องทำ งานหาเงินมาช่วยเหลือคนเหล่านั้น ทั้งที่ใจจริงริก็อยากมีโอกาสได้อยู่กับ ลูกบ้าง รู้สึก เหนื่อยมากเลย” ต้าปิดท้ายเรื่อรื่งเล่าอันยาวเหยียด พี่ไม่แปลกใจ แค่ฟังยังเหนื่อยเลย อะไรทำ ให้คนเรารู้สึกว่าว่ต้องแบกไว้เว้ยอะขนาดนี้มันกลายเป็น ความรับผิดชอบของเราตอนไหนกัน ? ที่พี่ฟังมามันเรื่อรื่งของคนอื่นทั้งนั้นเลย แม้ว่าว่คนอื่นนั้นจะเป็น คนในครอบครัวของเราก็ตาม แต่มันก็คือเรื่อรื่งของคนอื่น พี่ไม่ได้ปากเสียและพี่จะพูดแบบชัดๆ ให้ฟัง สมมติว่าว่ต้าวาง สายจากพี่แล้วหัวใจวายตายทันที ทุกคนที่ต้าเล่ามาเนี่ยเขาจะ ตกใจ กับการตายของต้าอยู่แป๊บหนึ่ง แล้วที่เหลือชีวิตวิพวกเขาก็จะดำ เนิน ต่อไปได้ ตรงนี้บอกเราได้ว่าว่เราไม่ได้เป็นผู้จัดการของโลกใบนี้เลย เรา ไม่จำ เป็นต้องแบกทุกอย่าง ทุกสิ่งทุกอย่างไม่ได้อยู่บนความรับผิดชอบของต้าจริงริๆ หรอก คิดดีๆ เวลามีปัญหา เอาตัวออกมา ถอยไปให้ไกลๆ แล้วเรา จะมองเห็นว่าว่ทำ ไมต้องเอาตัวเองไปมีส่วนร่วมกับคนอื่นๆ ไป หมด หยุดแบกคนอื่น ลดการคาดหวังวักับผู้คน อย่าทำ ตัวเป็น ซูเปอร์แมน คุณแบกทุกคนเอาไว้ไว้ม่ได้ บางอย่างมันไม่ใช่หน้าที่ของ เราจริงริๆ ก็ต้องปล่อยให้เจ้าของหน้าที่นั้นรับผิดชอบไป มันดีนะที่ครอบครัวสักครอบครัวหนึ่ง จะมีคนที่ห่วงหาอาทรทุกคนในบ้าน แต่นั่นหมายความว่าว่เรื่อรื่งนี้ต้องทํากันทุกคน ไม่ใช่มีใครคนใดคนหนึ่งทําอยู่คนเดียว แบกทุก ทุ คนจนลืมตัวเอง
ผมไม่เคยอวดอ้าง หรือแม้แต่จะคิดว่าตัวเองนั้น เป็นผู้ รอบรู้ที่ตอบได้หมดทุกคําถาม ว่ากันตามตรง ทุกค่าตอบ มาจากประสบการณ์จริงที่ผมสัมผัส เรียนรู้ และใช้มัน ตลอดชีวิตที่ผ่านมา~ แน่ละ หลายๆ คำ ตอบอาจไม่ตรง ใจ ใครหลายคน ซึ่งไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะในเหตุการณ์ เดียวกัน แต่ละคน ย่อมมีมุมมองที่ต่างกันออกไป