หนังสือนิทาน เรื่อง ผัวหาบ เมียคอน

ผัวหาบ เมียคอน







๑

ย้อนไปในอดีตสมัยอโยธยาเมื่อร้อยกว่าปีก่อนแล้ว โบราณ
ว่าไว้ว่าในน้ำมีปลา ในนามีข้าว ผู้คนต่างทำมาหากินอย่างสุข
สมอารมณ์หมาย หมู่บ้านเล็กๆ ห่างจากตัวเมืองไม่มากนี้ก็
เช่นกัน ยังมีสองผัวเมียครองรักแท้กันอย่างมีความสุข ฝ่าย
ชายชื่อว่าพ่อศักดิ์ และฝ่ายหญิงชื่อแม่กมลา ทั้งคู่อาศัยในกระ
ท่อมเล็กๆ ไม่ห่างจากตัวหมู่บ้านหลักมากนัก ด้านฝั่งซ้ายติด

กับแปลงนาไร่ด้านฝั่งขวาเป็นทางยาวไปยัง
อยุธทาศรีรามเทพ

๒

ทั้งคู่ต่างช่วยกันทำมาหากิน โดยประกอบอาชีพเป็นพ่อค้า
แม่ค้าขนมพื้นบ้านช่วยกันทำมาหากิน มักจะนำของเข้าไป
ค้าขายในตัวเมืองเสมอ ตัวแม่กมลาเองก็ช่วยผัวตนเป่า
ประกาศขายของในตลาดอย่างเต็มความสามารถ เจ้าศักดิ์เองก็
เร่งห่อขนมใสใบบัวเป็นพาชนะให้ลูกค้า โดยความวิริยะของ
ทั้งคู่ ก็มีชาวบ้านและเจ้านายจำนวนมากมาจับจ่ายซื้อขนมของ
ทั้งสองจนขายดี แม้แต่พวกฝรั่งพ่อค้าต่างชาติต่างก็ยังเข้ามา

ลองริ้มรสอาหารเลอรสของทั้งคู่

๓

แม้ว่าเหมือนกับคู่รักคนทั่วๆ ไปนั้น แต่ทั้งคู่มีความฝันร่วม
กัน คือการเป็นผู้มั่งคั่งเพื่อจะมอบอนาคตให้ลูกๆ ของพวก

เขาได้อย่างมีความสุข เป็นเหตุผลที่ทำให้ทั้งคู่นั้นวิริยะ
อุตสาหะตลอดมา เมื่อถึงยามกลางคืนทีใด แม่กมลาจะนอน
ข้างกายพ่อศักดิ์ผู้เป็นที่รักหนึ่งเดียวในใจ แล้วก็พูดคุยสัพ
พาเหระไปทั่วเกี่ยวกับเรื่องทั้งวัน รวมถึงความฝันร่วมกัน

ของทั้งคู่ที่จะต้องทำให้สำเร็จด้วย

๔

ลูกๆ ของพวกเขาทั้งสองนั้นมีนามว่าเจ้าเผือก, เจ้าแย้มและ
เจ้าแดง ชื่อนี้มงคลนักเพราะพระตั้งให้เองกับมือทีเดียวเชียว
ก็มีวิริยะไม่แพ้กัน มักจะไปรับจ้างทำนาในที่ดินเจ้านายช่วย
หาเงินกับพ่อแม่ และเพราะเป็นลูกๆ ของทั้งสองที่เหล่าเจ้า
ขุนมูลนายชอบพากันไปจับจ่ายซื้อสอยขนมนานาชนิดแล้ว ก็
มิแปลกที่จะได้รับความรักความเอ็นดูจากเหล่าเจ้าขุนมูลนาย

เจ้าของที่นาเช่นกัน เสร็จกิจจากนาก็มักจะเล่นกับเพื่อนๆ
ตามประสาเด็กๆ เมื่อมืดพลบค่ำก็จะกลับมาที่บ้าน ซึ่งแม่
กมลาก็จัดทำกับข้าวสำหรับเย็นไว้รอลูกๆ ของตนและผัวไว้

อย่างดี

๕

กระทั่งวันหนึ่ง มีพ่อค้ชาวโปรตุเกส เดินทางมาจากมะละกา
เพราะได้ยินว่าขนมของทั้งสองนั้นอร่อยกว่าอาหารอื่นใดที่แผ่น
ดินใหญ่เสียอีก เมื่อลิ้มรสเพียงคำเดียว ก็เหมือนกับกำลังลอย

ฟุ้งขึ้นสู่ท้องฟ้าเหมือนกับเทวดาบนสวงสวรรค์ ดั่งกับว่ามีบท
เพลงไพเราะจากออร์แกนกำลังบรรเลงในลิ้นของเขาอย่างไร
อย่างนั้น ไม่รอช้ทันใด พ่อค้าโปรตุเกสผู้นี้ก็เหมาขนมเหล่านี้
ทั้งหมดโดยทองคำ 2 แท่ง เอากลับไปขายต่อ โดยบอกว่าเมื่อ
ได้กำไรกลับมาแล้ว จะนำมาหารแบ่งให้กับทั้งสอง ทั้งคู่ได้ยิน

อย่างนั้น ก็นึกเสียว่าตนกำลังจะได้ลาภใหญ่ จึงยอมรับข้อ
เสนอ

๖

ทั้งคู่ก็ดำเนินชีวิตต่อไป แต่ทองคำเหล่านั้นแทนที่จะนำไปใช้
กลับเก็บรักษาเป็นสมบัติสืบทอดอย่างดีในเรือนของตน โดย
มี ไอ้ดำ เพื่อนสมัยเด็กของพ่อศักดิ์มาทำหน้าที่เฝ้าให้ แต่แม้
จะรอไปสองปี สามปี ก็ไม่แคล้วจะพบเห็นพ่อค้านั่นกลับมา ก็

นึกขึ้นทันใดเลยว่าพวกเขาทั้งคู่นั้นโดนหลอกเสียแล้ว ได้
ทราบข่าวอีกทีที่แถวท่าเรือการค้า พ่อค้าเจ้าเล่ห์นั่นได้ทำขนม
ออกมาเหมือนกับรสของพวกนางจนขายดิบขายดีในมะละกา

๗



อนิจจายิ่งไปอีก เมื่อทั้งคู่กลับมา ก็พบว่าเจ้าดำนั่นไม่ได้อยู่
เฝ้าสมบัติดังเคย เมื่อเปิดดูด้านในหีบ ก็พบว่าทองคำก็หาย
ไปหมดแล้ว ครั้นใคร่ถามระแวกรอบช้างดูก็พบว่า เจ้าดำแอบ
ขโมยทองคำแท่งทั้งสองแท่งนั่นออกไปเสียแล้ว แม้กระนั้น

ทั้งคู่ก็ยังคงทำขนมต่อไป ทั้งคิดขนมอื่นๆ ออกมาขายอีก

๘

กระทั่งทั้งคู่ได้รับโอกาสจากเจ้าขุนมูลนายผู้เห็นในความวิริยะ
อุตสาหะ ช่วยเหลือด้านการเงินจนกลับมาตั้งตัวเป็นพ่อค้า
แม่ค้าขายขนมได้ในที่สุด

๙

ไม่ทันได้ถึงฝั่งฝันที่วาดไว้ แม่กมลาก็ดันมีไข้เจ็บป่วยพิษป่า
เพราะต้องออกไปหาของป่ามาบ่อยๆ จนเหลือแค่พ่อศักดิ์หา
เลี้ยงชีพลำพัง แต่ก็มีพวกไพร่บ่าวจากเจ้านายคนเดิมมาช่วย

เหลือทำขนมหาวัตถุดิบจนทุ่นแรงไปได้มิใช่น้อย

๑๐

เมื่อชีวิตถึงฆาต แม้แต่หญิงงามบริสุทธิ์อย่างแม่กมลาก็จาก
ไปอย่างสงบ พ่อศักดิ์เศร้าเสียใจมาก จนไม่ยอมให้ใครเผา

ศพของนาง แตให้นำไปฝังที่ป่ากล้วยท้ายบ้านแทน เมื่อ
พ่อศักดิ์แก่เฒ่าขึ้น มีเงินมั่งคั่งดังที่ทั้งคู่ฝฝันไว้ ก็กลับมาที่
หลุมศพของแม่กมลา แล้วพูดบอกกล่าวกับหลุมศพนั่น คล้าย
วันวานแต่ก่อนเก่า ก่อนจะลุกเดินกลับไปเข้าเมือง ในคืน
วันนั้น ดาวประจำตัวของพ่อศักดิ์ก็ลอยขึ้นไปอยู่ใกล้กับดาว

ของแม่กมลา แล้วทั้งคู่ก็อยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข



คณะผู้จัดทำ

เด็กชายชนกันต์ พึงมงคลชัยกิจ เลขที่ ๔
เด็กชายภัทรธร โพธิ์สิทธิ์ เลขที่ ๑๒
เด็กชายศุภวิชญ์ ปั้นไล้ เลขที่ ๑๕
นายอภินันท์ วันยะโต เลขที่ ๑๗
นางสาวธฤษวรรณ ภาชนะ เลขที่ ๒๒
เด็กหญิงปิยะธิดา พรวิศวานนนท์ เลขที่ ๒๗
นางสาวมณีรัตน์ กมลเจริญแสนสุข เลขที่ ๒๘
เด็กหญิงรัตนภร เคนสาคู เลขที่ ๓๐
เด็กหญิงรัตนา ตานี เลขที่ ๓๑
เด็กหญิงสุทธิดา วรรณวรเศรษฐ เลขที่ ๓๖

เสนอ
๑. ครูทัศนัย ไชยวงค์
๒. ครูปัณณวิชญ์ ดวงโสภา

ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๓ ห้อง ๔
รายวิชา ภาษาไทย ท๒๓๑๐๑

ปีการศึกษา ๒๕๖๕
โรงเรียนมัธยมวัดหนองแขม