ใครลิขิต สุภาวดี

ใ ค ร ลิ ขิ ต | ๑

ใครลขิ ติ

สุภาวดี

๑......

ชีวติ เรานีช้ ่างมืดมน เม่ือขาดแม่
ชีวิตเรานีช้ ่างมีภัยรอบด้าน เม่ือขาดแม่
ชีวิตเรานีช้ ่างหวิ โหย เม่ือขาดแม่
ค่าแล้ว.... นา้ ในแม่นา้ เจ้าพระยาดามืด ไม่ต่างกับชีวติ
เรานี้ และคงจะเช่ียวกราด เม่ือกระทบกับเสาสะพานดังก้อง
ขนึ้ มา ราวกับพายกุ าลังเกดิ อยู่เบือ้ งล่าง หากเราตกลงสู่ความ
มืด และความอลวนของสายนา้ ในคืนนี้ พรุ่งนีเ้ ช้าอาจจะมีคน
พบศพของเราลอย และจะมีใครคนหน่ึงเสียนา้ ตาให้กับเราบ้าง
ไหมหนอ คงไมม่ ีเลย! คงมีแตค่ นสมนา้ หน้านกึ วา่ เราฆา่ ตวั ตาย

ลมกระโชกมาโดยแรง ผมปลิวจนเราต้องปัดอยา่ งราคาญ

อ้าว! เราร้องในใจ ผ้าเชด็ หน้าท่ีเปียกนา้ ตาอยเู่ มื่อครู่ ถกู ลมกระชาก

ปลดิ ปลวิ ไปเสียแล้ว คว้าก็คว้าไมท่ นั แตแ่ ล้วเราก็ต้องหยดุ อย่างตกใจ

รู้สกึ วา่ จะตกใจมากกวา่ ครัง้ ใดๆ ในชีวิต เมื่อ..... “อยา่ ! อยา่ ทาอย่าง

นนั้ !”
ใครคนหนงึ่ ร้องห้าม พร้อมกบั กระชากแขนเราจนเตม็ แรง จน

ผงะไปข้างหลงั อา ! เขากาลงั คดิ วา่ เรากาลงั จะฆา่ ตวั ตายกระมงั เรา

ใ ค ร ลิ ขิ ต | ๒

ยงั ยืนงงงนั ไมร่ ู้จะทาอยา่ งไร เขากระซบิ อยเู่ หนือศีรษะของเรา “ไมด่ ี
หรอก-อยา่ คดิ สนั้ !”

เรากาลงั ประจนั หน้าอยกู่ บั ผ้ชู าย เหน็ หน้ารางๆ ทงั้ ความมืด
และทงั้ ความสบั สน เราแทบไมร่ ู้วา่ พดู อยา่ งไร และชายที่กาลงั ยืน
ประจนั อย่ขู ้างหน้าหนมุ่ หรือแก่ ร่างของเขาสงู ตรง ไมห่ ลงั งอ ไมไ่ หลค่ ้มุ
คงจะไมใ่ ชค่ นแก่ และคงจะไมใ่ ชค่ นหนมุ่ เกินไป

“คนท่ีฆา่ ตวั ตายในชาติหนงึ่ นนั้ จะต้องฆา่ ตวั ตายอยา่ ง
เดียวกนั ถงึ ๕๐๐ ชาติ !”

เขากระซบิ สอนอยา่ งคนแก่วดั แล้วประคองเราออกมาหา่ งราว
สะพาน เราเดนิ ตามเหมือนต้องมนต์สะกด เกิดความคิดประหลาดขนึ ้
ในดงใจวา่ น่ีถ้าเรามีพอ่ เหมือนคนอื่นเขาทงั้ หลาย พอ่ คงจะเห็นอกเหน็
ใจเรามากกวา่ ใครๆ พอ่ จจะพดู วา่ “อยา่ เป็นหว่ งไปเลย ลกู เอย๋ ! เม่ือสนิ ้
แมแ่ ล้วก็ไปอยกู่ บั พอ่ เถิด”

แตน่ ี่ใครก็ไมร่ ู้ เขาพาเรามานง่ั ร้องไห้สะอกึ สะอืน้ อยบู่ นม้าหนิ
ตวั หนงึ่ แถวๆ หน้าพระรูปปฐมบรมกษัตริย์แหง่ จกั รีวงศ์ เขาปลอ่ ยให้
เราร้องไห้อยา่ งสาสมใจ แล้วเขาจงึ เปิดฉากซกั ถาม ราวกบั เขาเป็น
อยั การแผน่ ดนิ ซกั ถามจาเลยก็ไมป่ าน

“แมห่ นชู ่ืออะไร ?”
เขาเรียกว่า “แมห่ น”ู และก็พอมองเห็นหน้าของเขาถนดั ขนึ ้
กวา่ เม่ือครู่ก่อน เขาเป็นชายในวยั ชรา แตผ่ มไมข่ าวโพลน เพียงเป็น

ใ ค ร ลิ ขิ ต | ๓

ดอกเลา ทา่ ทางยงั แขง็ แรง กระฉบั กระเฉง เราอยากรู้วา่ เขาเป็นใคร
เหมือนกนั แตต่ ้องสะด้งุ ที่ถกู เขาถามซา้ เสียงหนกั ๆ

“แมห่ นชู ื่ออะไรรึ ?”
ดฉิ นั รึคะ ดฉิ นั ชื่อ.... เอ้ย เรียกรัชเถอะคะ่ ”
“รัชเรอะ ?” เขาทวนคาทาทา่ สงสยั มองหน้าผ้ทู ี่เขาคิดว่าเขา
ชว่ ยชีวิตอยา่ งจริง ๆ จงั ๆ เห็นก้มหน้าทาทา่ คล้ายจะร้องไห้อีก เขาเตะ
คางให้เงยขนึ ้ ถามเบาๆ “มีความทกุ ข์เร่ืองอะไร ถงึ คดิ จะฆา่ ตวั ตาย”
“เปลา่ คะ่ ทา่ นอาจเข้าใจผิด”
“งนั้ หรือ แตฉ่ นั เห็นเธอยืนร้องไห้อยตู่ งั้ เป็นนานแล้ว ฉนั สงั เกต
วา่ เธอกาลงั มีทกุ ข์ มีความทกุ ข์เรื่องอะไรหรือ ? เดก็ สาวๆ อยา่ งเธอจะ
มีทกุ ข์เร่ืองอะไร....”
“ถกู แล้วคะ่ ” ดฉิ นั มีความทกุ ข์มาก.... มากจนจะบรรยายไม่
ถกู ”
“รักไมส่ มหวงั หรือวา่ ถกู ทอดทงิ ้ ”
“เปลา่ คะ่ ดฉิ นั ยงั ไม่เคยมีความรัก....”
“เอ๊ะ! ถ้างนั้ ดฉิ นั เข้าใจผิด” เขาพดู เสร็จ คงจะแปลกใจอกั โข
หลอ่ นอธิบายให้เขาหายข้องใจ
“ดฉิ นั เสียแมไ่ ปคะ่ .... เพงิ่ สญู เสียแมไ่ ปได้ ๓ วนั เตม็ ... เขายงั
ไมไ่ ด้เผาแมข่ องดฉิ นั .... เขา.... พ่อเลีย้ งพาแมไ่ ปฝากวดั ไว้... ดฉิ นั ก็ยงั
ไมม่ ีปัญญาจะทาอะไรให้แม.่ ... คงต้องฝากไว้อยา่ งงนั้ ...”

ใ ค ร ลิ ขิ ต | ๔

หลอ่ นร้องไห้สะอกึ สะอืน้ เมื่อพดู ถึงแม่ เขานิ่งเงียบเม่ือได้ยิน
หลอ่ นพดู ถึงแม่ แตค่ งยงั เดินวนเวียนอยา่ งเคร่งขรึม สกั พกั ใหญ่เม่ือ
เหน็ หลอ่ นหยดุ ร้องไห้แล้วจงึ หนั กลบั มา แตห่ ล่อนฟบุ หน้าลงกบั เก้าอี ้
นง่ั เลน่ ข้างสนามนน่ั เสียแล้ว อนจิ า! หลอ่ นเป็นลมไปเพราะความหิว
โหย ที่อาหารไมต่ กถงึ ท้องมา ๓ วนั เตม็

อีกชว่ั โมงตอ่ มา..... หลอ่ นถกู พามายงั บ้านเขา บ้านเขาเป็น
บ้านเชา่ พกั ฟื น้ สาหรับคนไข้ท่ีเพ่งิ หายป่วยของโรงพยาบาล...
ทา่ มกลางแสงสวา่ ง เขาให้หลอ่ นล้างหน้าล้างตา และให้อาหารแก่
หลอ่ น หล่อนรับประทานจนอิ่มหมีพลีมนั อย่คู นเดียว แล้วคนไข้ของเขา
ก็เชญิ หลอ่ นออกไปพบกบั เขาท่ีห้องรับแขก คราวนีห้ ลอ่ นมีโอกาส
ทราบวา่ สภุ าพบรุ ุษชราผ้เู มตตาของหลอ่ น ว่าเขาเป็นใคร เขาคือหลวง
พทิ กั ษ์บริบาล !

ครัง้ หนง่ึ เมื่อหลอ่ นสาเร็จจากโรงเรียนใหม่ ๆ เข้าเรียนอะไรตอ่
ก็ยงั ไมไ่ ด้ เพราะหลอ่ นไม่มีพรรคไมม่ ีพวก แมข่ องหลอ่ นก็ยากจน
ฐานะแคค่ รูประชาบาลมีปัญญาสง่ ลกู เลา่ เรียนจนสาเร็จมธั ยมบริบรู ณ์
ก็เป็น ความสามารถใหญ่หลวงแล้ว แมข่ องหล่อนพยายามฟันฝ่า
อปุ สรรค ข้อแรกก็คือพอ่ เลีย้ ง ซง่ึ จะไมย่ อมให้สง่ หลอ่ นเลา่ เรียนตงั้ แต่
แรกแล้ว เขาวา่ เปลืองเงิน ลกู ของเขาท่ีเกิดจากภรรยาเกา่ ก็ไมไ่ ด้เรียน
เชน่ เดียวกนั โตขนึ ้ จงึ เป็นหวั ไม้ไปตามสภาพ แตเ่ มื่อแมก่ ระเสือก
กระสนหลอ่ นจนได้ เขาก็ไมพ่ อใจ ทะเลาะกนั บอ่ ยท่ีสดุ หลอ่ นซงึ่ เป็น
ต้นเหตกุ ็เกิดความดนิ ้ รนพอสาเร็จแล้วเข้าอะไรไมไ่ ด้ แมย่ งั ไมย่ อมให้

ใ ค ร ลิ ขิ ต | ๕

หลอ่ นทางาน จะให้เข้าให้ได้ในปีตอ่ ไป บงั เอญิ หลอ่ นไปเข้าฝึกหดั เป็น
ผ้ชู ว่ ยพยาบาลอยู่ ๑ ปี เพ่ือหนีความราคาญจากพอ่ เลีย้ ง แล้วในปี
ตอ่ มาหลอ่ นก็เข้าอาชีวะจนได้

หลวงพิทกั ษ์บริบาลรีบลกุ ยืนพอเห็นหลอ่ นเดนิ เข้ามาก็เล่ือน
เก้าอีอ้ อกให้นงั่ เขาพดู ขนึ ้ ก่อนเรียบ ๆ

“ฉนั เข้าใจวา่ แมห่ นคู งจาฉนั ได้แล้วซีนะ นึกออกแล้วใชไ่ หม ?”
“ออ่ ดฉิ นั จาทา่ นได้แล้ว” หลอ่ นกลา่ วตอบพร้อมกบั ประนมมือ
ไหว้
“นง่ั ซี”
หลอ่ นยงั มีทา่ ทางซมึ เซ่ือง เนื่องจากความทกุ ข์ตา่ งๆ รุมรัดจน
ความรู้สกึ เชื่องช้าชินชาไปหมด หลอ่ นนง่ั มองหน้าชายชราเงียบๆ
เขากระแอมเบาๆ ลงนง่ั บ้าง แตก่ อ่ นจะพดู อะไร เขารินนา้ ชา
จากปา้ นสีตบั เป็ดลงในถ้วยลายมงั กร ซง่ึ อยใู่ นถามกระเบือ้ งลายมงั กร
กาลงั กางเลบ็ แล้วเล่ือนมาใกล้หลอ่ น พร้อมกบั ตนเองยกขนึ ้ จิบถ้วย
หนงึ่ กลา่ ววา่ “ลองนา้ ชาดซู ี เธอเคยชงให้ฉนั เมื่อเวลาฉนั ไปป่วยอยใู่ น
โรงพยาบาล”
“คะ่ ” หล่อนรับคาแล้วไมไ่ ด้เอือ้ มมือไปยกมาซดอยา่ งเขากาลงั
ทา หลวงพิทกั ษ์ซดนา้ ชาหมดถ้วยแล้ว จงึ เริ่มพดู เป็นงานเป็นการ
“เธอหายไปไหนมาถึง 3 ปี”
“ดฉิ นั ไปเรียนหนงั สือคะ่ ”
“เรียนอะไร ?”

ใ ค ร ลิ ขิ ต | ๖

หลอ่ นบอกเขาแล้ว เขาก็ถามวา่ เดีย๋ วนีไ้ ด้งานทาหรือยงั พอ
หลอ่ นตอบวา่ ยงั เขาพยกั หน้าทนั ที และจ้องมองดหู น้าหลอ่ นอย่าง
แปลกประหลาด จนหลอ่ นนกึ กลวั แตม่ านึกอีกที เขาเป็นคนท่ีพา
หลอ่ นมาจากความวา่ งเปลา่ เขาชว่ ยให้หลอ่ นพ้นความหวิ โหย ถ้า
หลอ่ นยงั ขืนยืนอยทู่ ี่นน่ั ป่านนีร้ ่างหลอ่ นอาจจะคงไปนอนอยกู่ ้น
เจ้าพระยาแล้วก็อาจเป็นได้

“เธอกาลงั คิดวา่ ฉันเป็นคนนา่ กลวั ใชไ่ หม ? ไมต่ ้องกลวั หรอก
ฉนั มีข้อเสนอจะจ้างเธอทางานบางอยา่ ง ไมใ่ ชเ่ ป็นงานนา่ กลวั แตเ่ ป็น
งานการกศุ ล ถ้าเธอรับจะทาได้ เม่ือเสร็จงานแล้ว ฉนั จะให้คา่ ตอนแทน
เธอ 3 แสนบาททนั ที มีกาหนดทางานภายใน 3 เดือน เดือนละหนงึ่
แสน เธอคดิ ให้ดีนะ พอเธอรับปาก ฉนั จะเปิดบญั ชีภายในนามของเธอ
และเงินจะเป็นกรรมสิทธิ์ของเธอเดด็ ขาดภายใน 3 เดือนข้างหน้า ไมใ่ ช่
งานยาก....”

เขาพดู ช้าๆ ชดั เจน เพราะเหน็ หญิงสาวนงั่ อยา่ งคนปราศจาก
ชีวิตจติ ใจ แตแ่ ล้วประหนงึ่ เขาได้ชปุ ชีวิตใหมใ่ ห้แก่หล่อน ดวงตาของ
หลอ่ นมีประกายขนึ ้ เล็กน้อย จอั งมองหน้าเขาอยา่ งไมใ่ คร่เช่ือหตู นเอง
ย้อนถามเสียงสนั่ เครือ

“งานอะไรคะ สจุ ริตหรือเปลา่ ?”
เขายมิ ้ เตม็ ไปด้วยความสมเพช พิโถ ! คนเราแบกคามทกุ ข์
ออกเพียบแปล้ แล้วยงั มวั เลือกงานที่จะทานนั้ สจุ ริตอีกหรือ ในเม่ือ

ใ ค ร ลิ ขิ ต | ๗

เวลานีใ้ ครๆ เขาเลกิ ฝันหาความสจุ ริตในการมีชีวิตอยดู่ กี ินดีกนั
หมดแล้ว นา่ เวทนาหนกั หนา....

“รับรองสจุ ริตแน”่ เขายมิ ้ อยางกรุณาปราณี และตอ่ เตมิ วา่
“ตา่ งคนตา่ งรักษาความสตั ย์สจุ ริต !”

“งานอะไรคะ ?”
หลอ่ นถามแผน่ เบา หลบุ ขนตายาวงอนลงต่า อยากเป็นเงิน 3
แสนบาทเหลือเกิดวา่ มนั มากมายแคไ่ หน แตเ่ มื่อระลกึ ถงึ ถ้วยคาของ
แมแ่ ล้วใจแปว้ แมเ่ คยสง่ั สอนเสมอจนคล้ายกบั เป็นคติประจาใจ
สาหรับลกู ของแม่
“อยา่ เห็นแกเ่ งินนะลกู ศกั ดศ์ิ รีของลกู ผ้หู ญิงไมไ่ ด้อยทู่ ี่เงิน อยู่
ที่คณุ งามความดี ความประพฤตขิ องเรา !”
“แมห่ นอู ายเุ ทา่ ไหร่ ?”
“ย่ีสิบคะ่ ”
“อ้อ ! ถ้างนั้ ....” เขากลา่ วอย่างตริตรอง “แมห่ นจู่ ะต้องเป็นคน
อายุ 23 ปี จาไว้นะ ! ฉนั จะจดั การให้เรียบร้อยเอง ไมเ่ ป็นไรหรือเรื่อง
เลก็ ... การท่ีฉนั เลือกแมห่ นกู่ ็เพราะวา่ แมห่ นมู่ ีหน้าตาคล้ายกบั ลกู สาว
ของฉนั ที่ตายไปแล้ว ลกู ของฉนั ชื่อริน คล้องกบั แมห่ นเู สียด้วย”
หญิงสาวเม้มริมฝีปาก ได้ยินแล้วออกจะตะขิดตะขวงใจ จงึ
ค้านขนึ ้ เบาๆ
“แตด่ ฉิ นั คงทาตวั เหมือนคณุ ริน ลกู ของทา่ นไมไ่ ด้หรอกคะ่ ”
เขาสา่ ยหน้า หวั เราะในลาคอ และกลา่ วอยา่ งขบขนั

ใ ค ร ลิ ขิ ต | ๘

“เปลา่ หรอก ฉันไมไ่ ด้ให้เธอทาตวั เป็นริน เธอเป็นไมไ่ ด้ เพราะ
วา่ ....” ใบหน้าอนั แสดงเป็นผ้มู ีใจดขี องหลวงพทิ กั ษ์เปล่ียนเป็นชอกชา้
และเหีย้ มเกรียมไปในทนั ทีกลา่ วประโยคตอ่ ไป

“ลกู ฉนั เขาแตง่ งานแล้ว รินถกู จบั แตง่ งานทงั้ ท่ียงั เดก็ ไม่
ประสีประสาอายเุ พียง 15 ปีเทา่ นนั้ เพราะเขามีสมบตั พิ วกผ้ชู ายมนั ไร้
สมบตั ิ แตม่ นั อยากได้ของลกู ฉนั !”

หลอ่ นแตกตลงึ ที่ได้ยินอยา่ งนนั้ นิ่งอยา่ งไมค่ อ่ ยเชื่อหู เป็นครู่
จงึ ถามเขา

“แล้วทาไมทา่ นยอมให้ลกู สาวทา่ นแตง่ งานเลา่ คะ”
“ทาไมฉนั จงึ ต้องยอม เพราะฉนั ไมไ่ ด้อยทู่ ี่น่ีนะ่ ซี ฉนั ไปป่วยอยู่
สรุ าษฎร์หลายปี พอกลบั มา ท่ีมาป่วยอยใู่ นโรงพยาบาลที่พอเธอนนั้
ลกู ฉนั ตายเสียแล้ว ฉนั เฝา้ แตม่ องเธอ เธอไมร่ ู้ตวั หรอกว่าฉนั มองเธอ
ยา่ งใด...ฉนั มองเธอเพราะเธอเหมือนกบั ลกู สาวคนเดียวของฉนั ”
เขากลา่ วนา้ เสียงเคยี ดแค้น และน้อยเนือ้ ต่าใจเตม็ ที่
หลอ่ นถามตะกกุ ตะกกั
“แล้วทา่ นจะให้ดฉิ นั ทาอย่างไรตอ่ ไปละ่ คะ”
“เธอจะต้องสาบานให้ฉัน”
ดวงตาเข้มแข็งของเขาจบั อยทู่ ี่หลอ่ นแนว่ แน่ หญิงสาวตกใจ
คาพดู ของเขา แตห่ ลอ่ นส้ทู าใจเยน็ สบสายตาของเขา แววตาของหลวง
พิทกั ษ์บอกความเจบ็ ปวด เคียดแค้น ชงิ ชงั และเสียดายอยา่ งเดน่ ชดั
ประหลาด ! ที่หลอ่ นรู้สกึ เห็นใจหลวงพทิ กั ษ์เหลือเกิน เขาเลา่ เร่ืองรวม

ใ ค ร ลิ ขิ ต | ๙

ของรินลกู สาวของเขาโดยละเอียด รินกาพร้าแมต่ งั้ แตเ่ ล็ก แตแ่ มข่ อง
รินมีสมบตั ิ ญาตทิ างแมด่ งึ เอาตวั รินไปเลีย้ งดไู ว้เมื่อรินเริ่มเป็นสาว
แล้วตอ่ มาก็จบั แตง่ งานกบั ลกู พี่ลกู น้องขณะนนั้ หลวงพิทกั ษ์กาลงั ป่วย
อยทู่ ี่จงั หวดั สรุ าษฎร์ธานี ทา่ นไมไ่ ด้บอกหลอ่ นวา่ ทา่ นป่วยเป็นอะไร
สามีของรินถกู สง่ ไปเรียนตอ่ ในตา่ งประเทศ ทงั้ สองคนจะไมไ่ ด้มีความ
รักกนั อยา่ งผกู พนั เทา่ ใดนกั รินอาจจะถกู รังแก ถกู บีบคนั้ ถกู ความไม่
เป็นธรรมของญาตทิ างสามีจนกระทง่ั ตาย หลวงพิทกั ษ์เศร้าโศกเม่ือ
พดู ถงึ ลกู สาว หลอ่ นเหน็ นา้ ตาของผ้ชู ราไหลซมึ ออกมาก จนหลอ่ นเอง
ก็อดนา้ ตาไหลไมไ่ ด้

สง่ิ ที่หลวงพิทกั ษ์บริบาล ขอร้องให้หญิงสาวชว่ ยเหลือเขาด้วย
คา่ จ้างอนั แสนแพงล่วิ หนง่ึ แสนบาทตอ่ เดือนนนั้ หล่อนจะต้องเสียสละ
เข้าไปอยใู่ กล้ชิดกบั ชายคนหนง่ึ ที่เคยเป็นสามีของริน พยายามสื่อให้รู้
ให้แนว่ า่ รินตายด้วยเร่ืองอะไร กบั อีกข้อหนงึ่ หลอ่ นจะต้องทาตวั ให้เขา
รักใคร่ตวั หลอ่ นถงึ ขนาดหลงใหลยิง่ ดี แตห่ ลอ่ นจะต้องไมร่ ักเขา เขามี
น้องชายอยใู่ นอปุ การะคนหนงึ่ หลอ่ นจะต้องทาเป็นรักกบั น้องชายเขา
ให้เขาคลง่ั ให้เขาเจบ็ ชา้ ให้เขาโกรธ ดงั ท่ีรินเคยถกู ทามา หลวงพิทกั ษ์
ต้องการให้ทกุ ๆ คน ในที่นนั้ รู้สานกึ วา่ การทาให้หลวงพิทกั ษ์เจ็บปวด
นนั้ ทกุ ๆ คนควรจะได้รับตอบแทน และหลอ่ นจะต้องปฏิญาณให้เขา
วา่ หล่อนจะต้องรักษาความลบั ไว้คนเดียว

คนื นนั้ หลอ่ นกลบั บ้านด้วยความรู้สกึ ตวั วา่ เกือบจะเป็นเศรษฐี
ยอ่ ยๆ แล้ว ผิดกบั เม่ือเวลาท่ีออกไปเป็นคนละคน เวลาที่ออกไปเมื่อนกึ

ใ ค ร ลิ ขิ ต | ๑๐

ถงึ แล้วยงั สมเพชตวั เองไมห่ าย หิวโซเหมือนสนุ ขั ปราศจากเจ้าของ
ต้องหลบลีห้ นีหน้าเจ้าของบ้านขณะกาลงั เลีย้ งดกู นั ระหวา่ งพอ่ ๆ ลกู ๆ
อิ่มสาราญ และระหว่างที่นายทวนทองบิดาเลีย้ งกินอาหารเย็นทกุ มือ้
แกไมไ่ ด้กินแตข่ ้าวเฉย ๆ แกลอ่ ยอดข้าวด้วย เม่ือแกกินยอดข้าวเข้าไป
แล้ว แกก็มกั จะมีวาจาก้าวร้าวสามหาวไมว่ า่ กบั ใคร โดยเฉพาะ
ลกู เลีย้ งซงึ่ ไมก่ ินเส้นกนั อยแู่ ล้ว แกดา่ ทอเสียดสีจนหล่อนทนไมไ่ ด้ต้อง
ออกจากบ้าน กระเซอะกระเซงิ ไปด้วยความทกุ ข์และมืดมน แตค่ ืนนี ้
หลอ่ นกลบั มาด้วยความอ่ิม ถึงแม้จะยงั ไมถ่ กู ปลดเปลือ้ งความทกุ ข์
หวั ใจก็ยงั แอบเบิกบานที่มีเงินอยใู่ นซองนบั พนั หล่อนยงั ไมท่ นั รับปาก
วา่ จะปฏิบตั ไิ ด้หรือไม่ คณุ หลวงพิทกั ษ์ ก็ให้มาเตรียมเนือ้ เตรียมตวั
เตรียมเสือ้ ผ้าเครื่องแตง่ ตวั ท่ีเหมาะสม และให้ไปทางานที่บ้านคณุ
หลวงทกุ วนั เพ่ือทา่ นจะได้ดาเนินลทู่ างไว้สาหรับหลอ่ นเข้าไปอยใู่ น
บ้านใหญ่ แตห่ ลอ่ นจะบอกกบั คนที่บ้านวา่ ได้งานอะไร ?

“รัช ไปไหนมา กลบั จนดกึ ”
เสียงผ้หู ญิงสาว ถามมาจากซ้มุ ไม้ข้างประตบู ้าน บ้านนีบ้ ดิ า
เลีย้ งเพงิ่ มาปลกู อยู่ โดยเขาลาออกจากราชการได้บาเหน็จ จงึ มาซือ้ ที่
มีบ้านเก่าซอมซอ่ อยหู่ ลงั หน่ึง รือ้ และปลกู เป็นสองชนั้ ชนั้ บนมีสองห้อง
หลอ่ นและนชุ อยกู่ นั คนละห้อง ชนั้ ลา่ งมีห้องเดียว เป็นห้องของแม่ และ
สามีอยรู่ วมกนั ข้างหลงั เป็นครัว และห้องเก็บของเมื่อแมย่ งั มีชีวติ อยู่
บงั ลกู ชายคนโตของพอ่ เลีย้ งนอนที่ระเบยี งหน้าบ้าน ซง่ึ จดั เป็น
ห้องรับแขกไปในตวั สว่ นเข้าของสว่ นตวั ของเขาก็เก็บในห้องเก็บของ

ใ ค ร ลิ ขิ ต | ๑๑

สาหรับแม่ครัวเก่าแก่ช่ือยายทรัพย์ มีความเก่าแกอ่ ยู่จนกระทง่ั เหมือน
ญาติคร่ึงคนใช้ของพอ่ เลีย้ ง ปากมากชอบพดู แตส่ ิ่งสกปรกเหมือน
กระโถนเก่าๆ นา่ รังเกียจ คงทางานในครัว และนอนในครัว เมื่ออย่ทู ่ี
เกา่ กอ่ นจะย้ายมาอยทู่ ี่น่ี เพื่อนบ้านเคยพดู กนั วา่ ยายทรัพย์ก็เป็นเมีย
ของนายทวนทองอีกคนหนง่ึ เหมือนกนั พอเรื่องร่ัวเข้าหยู ายทรัพย์ แก
ดา่ ยกญาตเิ สียจนไมม่ ีใครกล้าประฝีปากกบั แก จนย้ายมาอยทู่ ่ีนี่ร่วมปี
แล้วยงั ไมป่ รากฎวา่ ยายทรัพย์ดา่ ใคร เน่ืองจากชาวบ้านแถวนีต้ า่ งคน
ตา่ งอยู่ ไมย่ งุ่ เก่ียวซงึ่ กนั และกนั แทบจะไมร่ ู้จกั วา่ ใครเป็นใคร เหน็ หน้า
กนั เข้าก็ทาเฉยๆ เสียไมไ่ ด้ จงึ ยิม้ นดิ ๆ เป็นการทกั ทาย

“ทาไมกลบั ดกึ นกั ละ่ รัช มานง่ั คยุ กนั ที่น่ีกอ่ นถ้าไมร่ ีบขนึ ้ บ้าน”
เสียงเดมิ ซง่ึ เป็นเสียงของนชุ เรียกอีกครัง้ หลอ่ นเห็นวา่ ไมม่ ี
ความจาเป็นจะต้องรีบขนึ ้ บ้าน จงึ แวะเข้าไปหานชุ แลเห็นนชุ นงั่ อย่คู น
เดียวบนม้าใต้ซุ้มไม้เลือ้ ย นชุ เขยิบที่ให้หลอ่ นนง่ั พอหยอ่ นตวั ลงนงั่ รู้สกึ
จมกู ได้กลิ่นบหุ รี่ซกิ าแรตอยใู่ กล้ จงึ ทาเป็นเหลียวแตแ่ ท้ๆ ต้องการจะดู
รอบๆ ตวั ไมเ่ หน็ มีอะไรผดิ ปกติ นอกจากบางส่ิงบางอยา่ ง เป็นสีขาว
เกล่ือนอยบู่ นพืน้ หญ้ารอบม้าท่ีนง่ั หลอ่ นแกล้งทาของตกลงไปแล้วก้ม
ลงเก็บ สีขาวๆ นนั้ เป็นก้นบหุ ร่ีทงั้ นนั้ บางตวั ยงั อุ่นๆ อยดู่ ้วยซา้ แสดง
วา่ เพิง่ ดบั ไปใหมๆ่
“อะไรตก” นชุ ชะโงกมองแล้วถาม
รัชรีบเงยหน้าขนึ ้ ตอบเสียงสนั่ นดิ ๆ ด้วยความต่ืนเต้น และ
เกรงนชุ จะสงสยั วา่ ทาอะไร

ใ ค ร ลิ ขิ ต | ๑๒

“ซองนะ่ ได้แล้ว เอ้อ-พอ่ อยบู่ นบ้านรึเปลา่ ”
“ออกไปข้างนอก เพ่งิ กลบั มาก่อนหน้ารัชนิดเดียว ชา่ งเขา
เป็นไรไป วา่ แตร่ ัชไปไหนมาหรือไปแถวๆ ที่เราอยเู่ กา่ ” นงึ ไมต่ ดิ ใจกบั
ซอบท่ีรัชก้มลงเก็บ ถามตอ่ ไปเรื่อยๆ
“ฮือ” หลอ่ นรับคา ใจยงั สน่ั ไมห่ าย เพราะนชุ ไมส่ บู บหุ ร่ี แล้ว
ใครเป็นคนสบู ซง่ึ เพง่ิ ทิง้ ก้นบหุ รี่ไปหยกๆ
“นชุ ! นางนชุ .... มนั ทาอะไรของมนั หวา่ .... อีกลกู ....”
นายทวนทอง พอ่ เลีย้ งออกมายืนตะโกนดา่ อยตู่ รงระเบียงหน้า
บ้าน เสียงเอ็ดตะโรลนั่ ไปหมด รัชมองลอดใบไม้และเหน็ เขาผลดั เสือ้
ผลดั ผ้าแล้ว เหลือนงุ่ ผ้าขาวม้าตวั เดียว แตเ่ รื่องอะไรจะต้องดา่ เมื่อ
เรียกลกู สาว หรือวา่ ....? หลอ่ นเหลียวมอง ยงั ไมท่ นั พดู อะไร นชุ รีบพดู
เสียกอ่ น
“รัช-ถ้าขนึ ้ บ้านพอ่ ถามวา่ มาถงึ เมื่อไหร่ละ่ บอกวา่ มานานแล้ว
นะ นง่ั คยุ กบั ฉนั อย่ตู รงนีเ้มื่อพอ่ มา พอ่ ลงจากรถแท็กซ่ีก็เห็น อยา่ ลืม
นะ-ชว่ ยโกหกหน่อย เพราะยายทรัพย์แกคงฟ้องพอ่ !”
“เอ๊ะ !”
แตน่ ชุ ไมร่ อให้หลอ่ นพดู มาก เอือ้ มมือมาฉดุ ข้อมือหลอ่ น
พร้อมกบั บอกให้ไป สองสาวลกุ ยืนจะก้าวเดนิ แตก่ ลบั ก้าวขาไมอ่ อก
เพราะมีคนลอดซุ้มไม้เข้ามาเสียกอ่ นทงั้ นชุ และรัชยืนตลงึ ด้วยความ
ตกใจ

ใ ค ร ลิ ขิ ต | ๑๓

๒......

“บัง....”
รัชเรียกค่อยๆ ท่ีจู๋บังพาร่างอันสูงใหญ่โตเกนิ อายุของ
เขาพรวดพราดเข้ามา แต่ยังตกใจน้อยกว่านุชซ่ึงเรียกเตม็ ท่ี
“พ่บี ัง !”
“ไปไหนมา รัช ?”
บังไม่สนใจน้องสาว แต่กลับถามรัชห้วนๆ
หล่อนอกึ อัก มือกอดซองเงนิ แน่นกับอก ไม่ใช่ว่ากลัว
แต่ความดขี องบังบางครัง้ กเ็ คยมีกับหล่อนจงึ เกรงใจเขามากกว่า
พ่อเลีย้ งเสียอีก
“ถามวา่ ไปไหนมา นน่ั อะไร” เขาตะคอก เอือ้ มมือมากระชาก
ซองสีขาวไปจากหลอ่ น อยา่ งรวดเร็ว
“อยา่ -บงั ! เอาของฉนั มา” หลอ่ นตามไปจะแยง่ คืน แตเ่ ขาก็
ไมใ่ ห้ ไขว้มือไว้เสียข้างหลงั ซา้ ยงั เบง่ กล้ามท่ีอก อย่างท้าทาย และขวู่ า่
“อะไร ถ้าไมบ่ อกจะเอาเลย !”
รัชกดั ริมฝีปากแนน่ ด้วยความแค้น พ่ีบงั ทาอยา่ งถืออานาจ ยืน
นง่ิ มือสนั่ ใจสนั่ ทงั้ แค้น ทงั้ เสียดาย แตพ่ ดู ไมอ่ อก
นชุ ชะเง้อเข้าไปดู ลืมเร่ืองของตวั เอง ถามเสียงใจ
“อะไรพ่ีบงั อะไรพี่บงั ขอดหู นอ่ ย....”
บงั เอีย้ วตวั ไปหาแสงไฟ เปิดซอง แล้วดงึ ของที่อยใู่ นซอง
ออกมาอย่างรวดเร็ว

ใ ค ร ลิ ขิ ต | ๑๔

“เงิน ! ไปเอามาจากไหน เงินตงั้ ปึกๆ ไปเอามาจากไป ฮึ ?”
เขาหนั มาชเู งินท่ีอยใู่ นมือมาตรงหน้าหล่อน นชุ เอือ้ มมือมา
คลา ดวงตาวาววบั ด้วยความอยากได้
รัชจ้องเขาเขมง็ ตอบอยา่ งมะนาวไมม่ ีนา้
“เร่ืองของฉนั คนอื่นไมเ่ ก่ียว”
“เอ๊ะ ! รัชน่ี อวดดีใหญ่แล้ว” เขาคารามเข้าใส่ จบั แขนหลอ่ น
บีบแนน่
รัชสะบดั ด้วยความโกรธ ตวาดแว๊ด
“ปลอ่ ยนะ !”
“เอามานี่เถอะ เดยี๋ วตกหายหมด”
นชุ เอือ้ มมือดงึ เงินตงั้ ปึกไปจากมือพ่ีชาย แล้วว่ิงขนึ ้ บ้าน เสียง
เรียกพอ่ ลน่ั ไป
รัชสะบดั อีกครัง้ เหน็ บงั ไมป่ ลอ่ ย ดวงตาของเขาวาววามอยใู่ น
ความมืด หล่อนรัวกาปัน้ ลงไปบนอกเสือ้ ยืดสีแดงของเขาอยา่ งไม่
ปราณีปราศรัย บงั รวบข้อมือหลอ่ นไว้ทงั้ สองข้าง
“รัช ! บอกไมไ่ ด้หรือวา่ ไปทาอะไรมา บอกฉนั หนอ่ ยซิ ฉนั ....”
เสียงของบงั คราวนีป้ ราศจากความเกรีย้ วกราดกลบั สน่ั
สะท้านผิดปกติ
รัชชะงกั มองหน้าเขาซงึ่ เหน็ ไมค่ อ่ ยถนดั ลมหายใจของบงั ร้อน
ผา่ วกระทบหน้าหลอ่ น หลอ่ นยนั หน้าอกเขาออกหา่ ง พดู เสียงโกรธๆ

ใ ค ร ลิ ขิ ต | ๑๕

“บ้า.... อยา่ มาคดิ บ้าๆ กบั ฉนั นะ ฉนั ไมไ่ ปทาอะไรบ้ามา
หร้อก !”

บงั ถอนหายใจ มือยงั จบั แขนหลอ่ นไว้ไมย่ อมปลอ่ ย
“ฉนั ....”
“ฉนั ไมย่ อมนะ นชุ เอาเงินของฉนั ไปหมดแล้ว ฉนั ไมย่ อม
ด้วย !”
เขาปลอ่ ยแขนหลอ่ นทนั ที พดู ห้วนๆ “ฉนั จะไปเอาคืนมาให้”
เขาหายขนึ ้ ไปสกั ครู่ เสียงนชุ ร้องไห้ลน่ั เหมือนเดก็ ๆ แสดงวา่
ถกู แยง่ ของท่ีต้องใจ และนายทวนทองดา่ เอ็ดตะโร ทงั้ ลกู สาว และลกู
ชาย บงั กลบั ลงมาคราวนีเ้ปล่ียนเสือ้ ใหม่ จากยืดดงึ จนเห็นกล้ามสีแดง
เป็นเสือ้ ฮาวายตวั โปรดของเขา เขาโยนซองใสต่ กั ให้หลอ่ น พดู สนั้ ๆ วา่
“นบั เสีย”
รัชกาซองไว้แนน่ ดใี จราวกบั ได้แก้วกลบั คืน หลอ่ นยดั ใสไ่ ว้ใน
อกเสือ้ โดยไมต่ ้องนบั คราวนีจ้ ะไมย่ อมให้ใครมาแยง่ ไปได้อีกเป็นอนั
ขาด และเงยหน้าขนึ ้ จะขอบใจบงั แตบ่ งั เดนิ ไปเสียแล้ว
“เอ้า เรียกน้ารัชซิ แจ๊ค !”
พอขาดคามารดาสงั่ เสียงเดก็ ชาย และเดก็ หญิงก็เรียกแขง่ กนั
ขนึ ้ มาวา่ “น้ารัชฮะ ขนึ ้ รถดีกวา่ น้ารัชเจ้ากา๋ ขนึ ้ รถของแจ๊คเถอะคะ”
รัชเหลียวไปดรู ถยนตท์ ่ีกาลงั จอดแอบข้างทาง เห็นมือเล็กๆ
สองมือ แขง่ กนั กวกั เรียกหลอ่ นหย๋อยๆ และคนขบั ซง่ึ เป็นสตรีรุ่นราว

ใ ค ร ลิ ขิ ต | ๑๖

คราดเดยี วกบั หลอ่ น นงั่ ยิม้ แปน้ พร้อมกบั พยกั หน้าเป็นเชงิ เรียกให้เข้า
ไปหา พอหล่อนเข้าไปก็ถกู ถามอยา่ งสยั สยั

“จะไปไหน รัช ?” นา้ เสียงของอีกฝ่าย แสดงความสนทิ สนาม
รัชหยดุ ยืน เอือ้ มมือไปจบั มือเล็กๆ สองมือ บีบเบาๆ ตอบเสียง
เรียบ
“ไปทางานจ้ะ”
“งนั้ มาด้วยกนั ซี จะไปสง่ ”
“ไมต่ ้องหลอกจิ๋ว โรงเรียนตาป๋ องกบั น้องแจ๊ค มนั คนละทาง
กบั ท่ีทางานฉนั ”
“มาเถอะนา่ สง่ ตาป๋ องกบั น้องแจ๊ค ก่อนก็ได้ เวลายงั อีกเยอะ”
เพื่อนของหล่อน ตงั้ แตส่ มยั เป็นนกั เรียนสามญั มาด้วยกนั
ขณะที่หลอ่ นมาตอ่ อาชีวะอีก ๓ ปี จ๋ิว หรือไฉไลก็แตง่ งาน กบั ชายหนมุ่
ฐานะดคี นหนงึ่ มีบตุ รชายหญิงสองคน บงั เอญิ เมื่อพอ่ เลีย้ งย้ายบ้าน
มาอยซู่ อยรางนา้ เกิดมาอยบู่ ้านใกล้กนั ไฉไล และสามีชอบพอรัชมาก
แตร่ ัชไมเ่ กี่ยวข้องด้วย เพราะรู้วา่ ทงั้ พอ่ เลีย้ ง ลกู ชาย ลกู สาย และยาย
ทรัพย์ ไมเ่ ป็นท่ีถกู ชะตา ของเพื่อนบ้านเท่าใดนกั
วนั นี ้ ไฉไลแสดงความประสงค์จะไปสง่ หลอ่ นให้ได้ รัชจึงต้อง
ยอมไมก่ ล้าขดั ขืน ประเดี๋ยวไฉไลจะเข้าใจผดิ วา่ หลอ่ นรังเกียจ ขณะท่ี
นง่ั รถออกมาจากซอยนนั้ ไฉไลก็สอบถามวา่ หลอ่ นไปทางานที่ไหน
แล้วเลา่ ถงึ เร่ืองลกู ชายกบั ลกู สาวไปโรงเรียน ไมย่ อมให้บดิ าไปสง่

ใ ค ร ลิ ขิ ต | ๑๗

หลอ่ นจงึ ต้องมาสง่ เอง เพราะเม่ือก่อนก็มีคนขบั รถ เด๋ียวนีใ้ ห้ออกเสีย
แล้ว

รัชเหลียวดู และถามโดยไม่ตงั้ ใจ “อ้าว.... ทาไมถึงออก”
“นี่ไมร่ ู้จริงๆ หรือ ?”
ไฉไลหวั เราะในลาคอคล้ายจะเยาะใคร ซงึ่ ไมไ่ ด้อยใู่ นที่นี ้
รัชลน่ั ศรี ษะ ตอบว่า “ไมร่ ู้นะ่ ซี รู้จะถามทาไม”
“แปลกนะ เร่ืองนี”้ ไฉไลพดู เปรยๆ “คนในบ้านเดยี วกนั มกั จะ
ไมค่ อ่ ยรู้อะไรเลย สว่ นคนนอกสิ รู้ดีทกุ สิง่ ทกุ อยา่ ง อ้ายเราก็คนหนงึ่
แทบตาย ดนั มาเป็นกบั ....”
รัชขมวดควิ ้ คาพดู เปรยๆ ของเพ่ือนหญิงทาให้อยากรู้ยิ่งขนึ ้
แตไ่ มช่ อบถามเซ้าซีเ้วลาใครพดู ยงั ไมจ่ บ หลอ่ นคิดว่าไฉไลเคยพดู
ออกมาเลยทีเดยี ววา่ ไมช่ อบนชุ เพราะนชุ ชอบเลน่ หเู ลน่ ตากบั คณุ สทุ ธิ
สามีของไฉไล เมื่อไฉไลเปรยออกมาอยา่ งนี ้ก็คงหมายความถึง....
หลอ่ นเหลียวขวบั ไปถามเพื่อนสาวอยา่ งสงสยั
“เอ๊ะ ! จ๋ิว เธอไมไ่ ด้หมายความวา่ คนรถเธอออกเพราะ.... งา่
คนฉนั หรอกนะ”
“เอ๊า.... เรื่องอะไรฉนั จะไมห่ มายความอยา่ งนนั้ ละ่ ก็มนั เป็น
อยา่ งนนั้ !”
รัชนิง่ มองหน้าไฉไล อย่างเช่ือคร่ึงไมเ่ ช่ือคร่ึง ต้องถามยา้ ให้
สนิ ้ สงสยั
“กบั นชุ เรอะ ?”

ใ ค ร ลิ ขิ ต | ๑๘

“ฮ่ือ ไฉไลรับคาในลาคอ หยดุ ทาเสียงหวั เราะเยาะ หยดุ
เปรียบหยดุ เปรย ครู่ตอ่ มาจงึ กลา่ วตอ่ “คืนวนั ท่ีเอะอะกนั ท่ีบ้านเธอนะ่
ตอนหวั ค่า พ่อเลีย้ งเธอเขากลบั บ้านเร็วผิดธรรมดาเพื่อจบั ขโมย เจ้า
คนขบั รถฉนั กาลงั จงุ๋ จง๋ิ อยกู่ บั แมน่ ชุ ของเธอใต้ซุ้มเฟื่ องฟ้า เผน่ หนีกลบั
บ้านแทบไมท่ นั กลวั นายทวนทองแกจะเอาปืนยิงตายเสียแล้ว ฉนั รู้เข้า
เรียกมาถามรับเป็นสตั ย์ เลยให้ออกฐานกรุณาให้เงินเดอื นไป ๒ เดอื น
เร่ืองจงึ เงียบกริบ”

รัชเพิ่งรู้เด๋ียวนีเ้อง ท่ีนชุ ร้องได้คนื กอ่ นไมใ่ ขเ่ รื่องท่ีบงั ไปแยง่
ซองเงินของหลอ่ นกลบั คืนมาหรอก นชุ คงโดนพอ่ ดา่ จงึ ร้องไห้ร้องหม่
แบบนนั้ และกนั บหุ รี่ท่ีทงิ ้ เกลื่อนกราดบนพืน้ หญ้าใกล้กบั ที่นชุ นงั่ อยู่
นนั้ ก็คงของนายคนรถบ้านไฉไลน่ีเอง นา่ เกลียดอะไรอยา่ งนี ้!

รัชละอายใจ จนไมอ่ ยากจะพดู อะไรกบั ไฉไลตอ่ ไปนง่ั น่ิงองึ ้ จน
สง่ ลกู ชาย และลกู สาวของไฉไลลงเรียบร้อยแล้ว ไฉไลจงึ ขบั ไปสง่
หลอ่ นอีกคนหนง่ึ รัชบอกสถานที่ๆ จะให้ไฉไลสง่ โดยไม่ยอมให้ไปถงึ ท่ี
จนมาถึงแล้วไฉไลจงึ สงสยั วา่ ที่ทางานของแมเ่ พ่ือนสาวอยทู่ ี่ไหน เหน็
รัชลงตรงหน้าป๊ัมนา้ มนั แล้วเดนิ หายไปทางไหน หลอ่ นก็ไมท่ นั เห็น
ตอ่ ไปอีก

หลอ่ นหลบหลีกเพ่ือนรักมาได้แล้ว จงึ เดนิ เข้าบ้านหลวงพทิ กั ษ์
บริบาล หลอ่ นมาทางานกบั คณุ หลวงได้สปั ดาห์หนง่ึ แล้ว งานการของ
ทา่ นก็ไมม่ ีอะไรมาก นอกจากทา่ นมอบให้หลอ่ นทาบญั ชีป่าไม้ของทา่ น
ทา่ นกบั หลอ่ นวา่ เพื่อขายกิจการ ท่านต้องการเข้ามาอยใู่ นกรุงเทพฯ

ใ ค ร ลิ ขิ ต | ๑๙

และทา่ นหวงั วา่ ชีวิตบนั้ ปลายของทา่ นคงได้พบ และอยรู่ ่วมสขุ ร่วม

ทกุ ข์กบั ลกู และภรรยาของท่านอีกคนซง่ึ หายสาปสญู ไป

เย็นวนั หนง่ึ พอเลิกงานแล้วหลอ่ นกาลงั เตรียมตวั จะกลบั

หลวงพิทกั ษ์ก็เข้ามาพดู ขอให้หลอ่ นมาในวนั อาทิตย์ตอ่ ไปนีด้ ้วย ทา่ น

จะไปกบนิ ทร์ท่ีป่าไม้ของท่าน และอยากจะเอาหลอ่ นไปด้วย รัชเหน็ วา่

ไปเช้าเย็นกลบั จงึ รับปากกบั ทา่ น และในเช้าวนั อาทติ ย์หลอ่ นมาถึงแต่

เช้าตรู่ กาหนดวา่ จะออกเดนิ ทางประมาณ ๖ นาฬิกา

“เอ๊ะ ! คณุ หลวงไปไหนหรือคะ แมส่ มพร บ้านชอ่ งเงียบไป

หมด แล้วรถก็ไมอ่ ย่”ู

หลอ่ นถามหญิงกลางคน ซง่ึ กาลงั เช็ดถ้วยชา และจานรองอยู่

ตรงโต๊ะระเบยี งหน้าบ้าน และเป็นที่แหง่ เดียวท่ีคณุ หลวงชวน

รับประทานอาหารเช้าตรงนี ้แตว่ นั นีเ้งียบเหงา เก้าอีท้ ่ีทา่ นเคยนง่ั ก็ไมม่ ี

หรือวา่ หลอ่ นมาสาย ทา่ นไปเสียก่อนแล้ว

สมพร ซงึ่ เป็นภรรยาของคนขบั รถของคณุ หลวงยมิ ้ ก่อนจะ

ตอบอย่างใจเย็น ผิดกบั อาการของหญิงสาวซงึ่ ร้อนรน

“ทา่ นไปแล้วแหละคะ่ ”

“อ้ยุ ! ฉนั มาช้าไปรึคะ” ไมร่ อให้สมพรกลา่ วจบ กลา่ วขดั อยา่ ง

ร้ อนใจ

“ไมใ่ ชค่ ะ่ คณุ มาพอดีแล้ว แตท่ า่ นสง่ั ไว้ว่า เอ้อ ทา่ นพดู

อะไรบ้างจาไมไ่ ด้เสียแล้วทา่ นเขียนสงั่ ไว้ เดี๋ยวรอประเด๋ยี ว ดฉิ นั จะเอา

หนงั สือท่ีทา่ นเขียนสง่ั ทิง้ ไว้ให้คณุ นะคะ”

ใ ค ร ลิ ขิ ต | ๒๐

แมส่ มพรรีบว่ิงต้มุ ต๊ะต้มุ ต้ยุ กลบั เข้าไปข้างใน ครู่หนงึ่ ก็
ออกมาพร้อมกบั กระดาษแผ่นเลก็ ลายมือของคณุ หลวงซึง่ หลอ่ นจาได้
รับมานงั่ อา่ นเงียบๆ

แมห่ นู ฉนั เปล่ียนใจใหมแ่ ล้ว ไมเ่ อาแมห่ นไู ปด้วย แตข่ อกาชบั
ให้ทาตามที่เราพดู กนั ไว้ “เรื่องสมคั รงาน” นนั่ คือขนั้ แรก ถ้าไมส่ าเร็จ
แมห่ นจู งไปที่บ้านของเขา อยตู่ ามท่ีฉนั เขียนแผนที่ไว้ให้นนั้ อย่าลืม
บ้าน “มหานิเวศน์” และอยา่ ลืมคนที่ชื่อ “โอฬาร ดารงสชั ฌกิจ” !

ฉนั .... รัชมีนิสยั ละเอียดถี่ถ้วนมาแตไ่ หนแตไ่ รแล้ว หลอ่ นนงั่
อา่ นบนั ทกึ คร่ึงคาสงั่ ของหลวงพิทกั ษ์ไปพลาง ก็ขีดเขียนลงไปข้างลา่ ง
เป็นข้อๆ ดงั นี ้

๑. เรื่องสมคั รงาน
๒. บ้าน “มหานิเวศน์”
๓. “โอฬาร ดารงสชั ฌกิจ” !
หลอ่ นวางปากกา หลบั ตาวาดภาพของเขา “เขาคงจะเป็นคน
โออ่ า่ โอฬาร สมชื่อ และตาคมเหีย้ มนดิ ๆ เป็นแน่ จงึ ใจร้าย !”
“เอ้อ.... ขอโทษเถอะ คณุ หลวงพิทกั ษ์คงไมอ่ ยู่”
รัชสะด้งุ ลืมตาโพลง ได้ยินเสียงครัง้ แรก นกึ วา่ คนแก่
มหิ นาซา้ เรียกคณุ หลวงพิทกั ษ์เสียด้วยสิ ! นกึ วา่ คงจะเป็นเพ่ือนคณุ
หลวง แตท่ ่ีไหนได้ หนมุ่ ออกฟ้อ กาลงั ยืนจ้องหลอ่ นเขม็งอยอู่ ีกฟาก
หนง่ึ ของโต๊ะ
รวบรวมสตไิ ด้แล้ว ออกจะไมค่ อ่ ยพอใจ จงึ ถามห้วนๆ

ใ ค ร ลิ ขิ ต | ๒๑

“คะ ?”
เขายกไหลท่ าปากยมิ ้ เยาะ และพดู แปลกๆ วา่ “คงจะกาลงั ฝัน
หวาน”
รัชไมน่ กึ วา่ เขาจะวา่ หลอ่ น จึงย้อมถามอยา่ งไมแ่ นใ่ จ
“จะพบคณุ หลวงรึคะ”
เขาน่งิ กวาดสายตาไปรอบๆ ทา่ ทางแปลกๆ และดมู ีพิรุธ
รัชออกนกึ กลวั วา่ เขาจะมาดีหรือมาร้าย แมส่ มพรก็ไมร่ ู้ไปไหน
แตม่ านกึ อีกทีบ้านคณุ หลวงพิทกั ษ์ไมค่ อ่ ยเปล่ียว ไม่นา่ กลวั เทา่ ใด
หลอ่ นจงึ ยงั คมุ เชงิ อยใู่ นที
เขามองโนน่ มองนี่สกั ประเดี๋ยวจงึ จ้องมาที่หลอ่ นเขม็งอยา่ ง
คราวแรกอีก และถามยมิ ้ ๆ
“คณุ ไมก่ ลวั หลวงพิทกั ษ์หรอกหรือ ?”
“ทาไมดฉิ นั จะต้องกลวั คณุ หลวงด้วย อ้อ ! คณุ เป็นใครไม่
ทราบ”
หลอ่ นชกั ฉนุ ที่เขาเข้ามาแล้วดาเนนิ วธิ ีการประหลาดๆ สิ่งท่ี
นกึ กลวั แตแ่ รกเส่ือมคลายไป
เขายงั คงมองหลอ่ นไมว่ างตา มิหนาซา้ กลบั ตอบเป็นนยั
“รู้จกั ผมในนามของผ้หู วงั ดีก็แล้วกนั !”
“หวงั ดเี ร่ืองอะไรคะ ?”
“คณุ ตงั้ ใจจะแตง่ งานกบั หลวงพิทกั ษ์งนั้ เรอะ ?”
อยากจะขอเตือน กลวั คณุ จะเป็นหม้ายเร็ว

ใ ค ร ลิ ขิ ต | ๒๒

“เอ๊ะ ! คณุ น่ีแปลก” หญิงสาวผดุ ลกุ เหลียวไปร้องเรียก “แม่
สมพร ! แมส่ มพร....”
“ขา.... เดี๋ยวคะ่ ....” แมส่ มพรขานเสียงแจว๋ มจากข้างใน
ชายหนมุ่ ผ้อู ้างตวั วา่ เป็น “ผ้หู วงั ดี” ทาหน้าตนื่ พดู เสียงรน
แสดงวา่ กลวั
“โอ ! คณุ จะให้คนใช้มาไลผ่ มงนั้ เรอะ ผมต้องรีบกลบั บ้านก่อน
ละ่ อยา่ ลืมคาของผมนะ จะเป็นหม้ายเร็ว คณุ หลวงพทิ กั ษ์เป็นบ้า !”
“แมส่ มพร ออกมาเร็วหนอ่ ยซิ !” หญิงสาวตะโกนสดุ เสียง
พร้อมกบั กระทืบเท้าด้วยความโกรธ
เขากลบั หวั เราะเยาะ ให้รู้วา่ เขาแกล้งทาเป็นกลวั ล้อหลอ่ น
แล้วรีบลงจากบ้านไปโดยเร็วก่อนที่ร่างอนั อ้ยุ อ้ายของแมส่ มพรจะ
ออกมา
“อะไรคะ คณุ ?” พอออกมากแกก็ถามทนั ที ขยบั ผ้าเชด็ มือ
และลาแขนที่เปียกนา้
หลอ่ นยืนนง่ิ เพราะความโกรธ ยงั พดู ไมอ่ อก “ไมเ่ หน็ มีอะไร”
แมส่ มพรไปชะโงกมองท่ีระเบียงพลางบน่ หญิงสาวผอ่ นลมหายใจแหง่
ความโกรธออกแรงๆ คอ่ ยหายโมโห แล้วนกึ วา่ “ไมม่ ีประโยชน์หร้อก !”
หลอ่ นจงึ คว้ากระเป๋ า เก็บคาสงั่ ของคณุ หลวงใสไ่ ว้อยา่ งดี เดนิ ไปสวม
รองเท้าท่ีบนั ได้ แล้วอ้อมไปทางกลงั แมส่ มพรกาลงั ซกั ผ้าเหยงๆ อยกู่ บั
อยา่ งไม้ใบใหญ่ อยา่ งนีเ้องถึงโมโหท่ีเรียกแกออกไป แกจะทางานของ
แก

ใ ค ร ลิ ขิ ต | ๒๓

“แมส่ มพรคะ ฉนั จะกลบั ละ่ คณุ หลวงทา่ นคงกลบั เย็นนะ ฉนั
ไมร่ อละ่ ” หลอ่ นยืนบอกเรียบๆ
แมส่ มพรเงยหน้าขนึ ้ ยมิ ้ ยงั อตุ สา่ ห์ท้วงวา่ “จะกลบั หรือคะ ไม่
ทานข้าวกลางวนั เสียกอ่ นหรือ”
หลอ่ นกล่าวคาขอบใจแกแล้ว จงึ เดนิ ทอดน่องออกจากบ้าน
หลวงพทิ กั ษ์ กลางควมคิดก็แลน่ ไปถงึ ชายคนเมื่อสกั ครู่นี ้ “ชายคนนนั้
เป็นใคร ?” หลอ่ นถามตวั เองหลายครัง้ เมื่อยงั หาคาตอบไมไ่ ด้ก็เลย
พาลพาโลวา่ “หรือจะเป็นโอฬาร ดารงสชั ฌกิจ !” รู้สกึ ผิดหยงั ที่หน้าตา
ของเขาไมเ่ หมือนกบั มโนภาพของหลอ่ นที่วาดเอาไว้
หลอ่ นออกมาไมร่ ู้จะไปท่ีไหนดี บ้านก็ยงั ไมอ่ ยากกลบั เพราะ
วนั นีน้ ายทวนทองอยู่ บ้านไฉไลก็เหมือนกนั ลกู และสามีของเขาคงอยู่
กนั ครบเพราะเป็นวนั อาทิตย์ หลอ่ นจงึ แวะเข้าดหู นังรอบเช้า เดี๋ยวนีร้ ัช
หนั หน้าเข้าบ้านเฉพาะเวลาเยน็ และค่า เน่ืองจากนายทวนทอง
พอ่ เลีย้ งออกคาสง่ั ให้หลอ่ นลงมาอยทู่ ่ีชนั้ ลา่ ง และนอนในห้องเก็บของ
ให้บงั ย้ายขนึ ้ ไปอยแู่ ทนหลอ่ น การกระทาของเขาบอกโจง่ แจ้งอยแู่ ล้ว
วา่ เขาไมต่ ้องการให้หลอ่ นอยใู่ นบ้านของเขาตอ่ ไป แตร่ ัชก็ยงั ต้อง
ด้านหน้าอยตู่ อ่ ไป ไฉไลเคยชวนให้ไปอยดู่ ้วยกนั แตห่ ลอ่ นไมก่ ล้าไปอยู่
บ้านไฉไล เพราะอยกู่ นั แคน่ นั้ ไฉไลอาจจะถกู นายทวนทองพาลหาเร่ือง
เอาได้ หลอ่ นผดั ไว้ในใจวา่ วนั หนงึ่ เถอะหลอ่ นคงได้ไปพ้นจากขมุ นรก
ของนายทวนทอง ถ้าหากวา่ หลอ่ นทางานให้หลวงพทิ กั ษ์สาเร็จ เงิน ๓
แสนบาทไมใ่ ชเ่ ล็กน้อยพอจะหาความสขุ ได้....อาจจะตลอดชีวติ หาก

ใ ค ร ลิ ขิ ต | ๒๔

วา่ หลอ่ นทาดๆี คดิ อะไรตอ่ อะไรเพลนิ จนดหู นงั ไมร่ ู้เรื่อง จบเม่ือไหร่
แทบไมร่ ู้สกึ ตวั

“รัช ไปไหนมานะ่ ฉนั ไปถามหาที่บ้านตงั้ แตส่ ายๆ แนะ่ ไมอ่ ยู่”
บา่ ยวนั นนั้ บงั เอิญหล่อนแวะบ้านไฉไล กอ่ นจะเข้าบ้าน ไฉไล
ถามอย่างสงสยั
“ไปทางาน” หล่อนตอบสนั้ ๆ
ไฉไลมองหน้า มือของหลอ่ นกาลงั เปรอะ แสดงวา่ หลอ่ นกาลงั
ทาอะไรอยขู่ ้างใน หลอ่ นคล้องแขนรัชหนีบเดนิ เข้าข้างใน เพราะมือ
กาลงั เปือ้ น ไฉไลไมไ่ ด้เข้าครัว หลอ่ นจดั ผกั สดจดั เป็นรูปตา่ งๆ อยทู่ ี่
ระเบยี งหลงั ใกล้บ้านได้ และจะเข้าไปส่หู ้องอาหาร พอมองเห็นผกั ก็รู้
วา่ กบั ข้าววนั นีต้ ้องมีสลดั อยา่ งหนงึ่ ละ
“ยืนคยุ ไป ไมต่ ้องชว่ ยก็ได้ จวนจะเสร็จแล้ว” ไฉไลบอกเพื่อน
รัก “วา่ แตว่ า่ ไปทางานอะไร วนั อาทิตย์ ?”
รัชตอบเรื่อยๆ “คณุ หลวงทา่ นจะให้ไปตา่ งจงั หวดั ด้วย แต่
บงั เอญิ ทา่ นไปเสียก่อน ฉนั ก็เลยขีเ้กียจกลับบ้าน แวะไหนตอ่ ไหนเรื่อย
เป่ือย นี่เธอจะทาสลดั ใชไ่ หม ?”
“ใช่ ขีเ้กียจก็ไมต่ ้องชว่ ย อ้อ ! ค่านีม้ ากินข้าวกนั นะ รัช จะให้
รู้จกั กบั คนๆ หนงึ่ ”
“ใคร ?”
“เพ่ือนของพี่สทุ ธิเขา”

ใ ค ร ลิ ขิ ต | ๒๕

ไฉไลหนั ไปทางานอย่างอื่น อาจจะโดยบงั เอญิ ไมไ่ ด้ตงั้ ใจอา
พรางชื่อเสียงเพื่อนของสามีก็ได้ รัชไมน่ กึ อยากจะซกั ถาม เพราะไมใ่ ช่
เร่ือง และมิได้ฉงนคาวา่ “จะให้รู้จกั !” ของไฉไลสกั นดิ

หลอ่ นบอกให้ไฉไล สง่ จานมาจะชว่ ยเรียงผกั ให้ แล้วเดนิ ไป
ล้างมือเสียก่อน กลบั มานกึ ขนึ ้ ได้วา่ ยงั ไมเ่ หน็ หน้าตาลกู ชายหญิงของ
เพ่ือนสาวไมท่ ราบหายไปไหนกนั หมด

“เอ๊ะ ! ตาป๋ อง กบั น้องแจ็ค หายไปไหนละ่ จิว๋ ”
“คณุ แมม่ ารับไป ทีนีท้ กุ วนั หยดุ ให้คนมารับ ฉนั ก็เลยคอ่ ยโลง่
ไปหนอ่ ย”
“อ้อ ! แล้วคณุ สทุ ธิละ่ ”
“อ้าว ! ไมร่ ู้หรอกหรือ ก็ไปเร่ืองบงั นะ่ ซี”
รัชทาตาฉงน ถามอยา่ งแปลกใจ
“ทาไม บงั ทาไม ?”
“เม่ือคนื นีม้ ีเรื่องกนั ท่ีไนท์คลบั มนั ชลุ มนุ กนั ไปหมด บงั เขาไป
ร้องเพลงอยทู่ ่ีนนั่ ก็เลยโดนลกู หลงไปกบั เขาด้วย แตม่ ีคนเขาเหน็ วา่ บงั
เป็นคนคว้าขวดเบยี ร์ตหี วั เพื่อนเขาจนสลบเหมือด ตารวจก็เลยคว้าบงั
ไปเข้าห้องขงั นะ่ ซี ตานี ้ พระราชบดิ าเลีย้ งของเธอก็เลยมารอให้พ่ีสทุ ธิ
ไปประกนั ”
ไฉไลเลา่ จบก็หวั เราะอยา่ งขบขนั หล่อนมีอารมณ์ร่าเริงเสมอ
และไมค่ อ่ ยผกู พยาบาทใคร
รัชนิ่งฟังจนจบ แล้วออกความเห็นไปตามตรง

ใ ค ร ลิ ขิ ต | ๒๖

“ถ้าฉนั เป็นคณุ สทุ ธิ ไมย่ กั ไปประกนั ให้ ไปประกนั ให้ทาไมกนั พอ่ ออก
ร้าย ไมร่ ู้จกั คณุ คน ปลอ่ ยให้ตดิ ตารางเสียแหละดี”

ไฉไลแกล้งถามล้อๆ
“เอ.... เธอไมส่ งสารหรอกหรือ บงั เขาชอบเธอไมใ่ ชห่ รือ ?”
“แตฉ่ นั เกลียดพอ่ เขายงั กบั อะไรดี”
“ไฉไลหวั เราะหๆึ ไมพ่ ดู อะไร”
รัชเลื่อนจานผกั ที่จดั เรียงสลบั กนั อยา่ งงดงามไปกลางโต๊ะ
บอกให้เพื่อนดู
“ดซู ิ มีท่ีตติ รงไหน จะได้แก้ไข”
“โอ้โฮ ! ไมม่ ีเลย เธอนี่มีฝีมือทางนีแ้ ท้ๆ เทียววา่ แตค่ า่ นีต้ ้อง
มานะ ฉนั จะแนะนาให้รู้จกั กบั คณุ อกุ ฤษฏ์ ดารงสชั ฌกิจ เพ่ือนรักของ
พ่ีสทุ ธิเขา”
รัชเบกิ ตากว้างทนั ที ท่ีได้ยนิ นามสกลุ ชายผ้ทู ่ีไฉไล กาลงั
กลา่ วถงึ นกึ วา่ ไฉไลเรียกช่ือผดิ กระมงั เกือบจะพลงั้ ปากออกไปแล้ววา่
โอฬาร หรืออกุ ฤษฏ์กนั แน่

ใ ค ร ลิ ขิ ต | ๒๗

๓......

อุกฤษฎ์ ปังๆ ลงมาข้างล่าง หวั เสียนิดหน่อยท่เี รียก
อะไรไม่ได้อย่างใจ ตงั้ แต่เช้าแล้ว ปราดไปท่หี ้องนมแช่มกลับ
เหน็ แกนอนคลุมโปง ครางฮอื ๆ อยู่ ขยบั ปากจะถามกับเจ้าโปร่ง
คนไข้จอมทะเล้นของเขาเลยต้องหบุ ปาก หมุนกลับออกมา ยงั
ไม่หายหงดุ หงดิ เดนิ เข้าไปในห้องโถงมองเหน็ แจกันบนหลัง
เปี ยนโน ไม่มีดอกไม้ปัก และนา้ แห้งผาก อารามท่ีเคยถกู ตามใจ
จนเป็ นนิสัยท่ชี อบเอาแต่ใจ เม่ือไม่ได้อะไรดงั ใจก็มักจะแสดง
อิทธิฤทธ์ิเลยพาลจับแจกันกระชากลงมาจากหลงั เปียนโนขว้าง
กระเดน็ ไป แตกกระจายอยมู่ มุ ตกึ ด้านโน้น

พอสิน้ เสียงอาละวาดของเขา เขารู้ว่าเดี๋ยวเถอะต้องมีคน
ออกมาไมใ่ ครก็ใครคนหนงึ่ เขานกึ เตรียมหาคาตอบไว้ในใจเหมือนกนั
และก็จริงดงั คาด มีเดก็ สาวแตง่ กายฉดู ฉาดกระโปรงสนั้ ขนึ ้ ไปเหนือเขา่
และใสเ่ สือ้ ยืดสีลายขวางคล้ายนกั กีฬามาราธอน นวยนาดออกมาก่อน
เพื่อน อกุ ฤษฏ์จ้องเสียจนแมน่ นั่ ต้องหลบดวงตาอนั คมกริบของเขา เขา
นกึ ในใจวา่ แม่คนนี ้ จะว่าเดก็ ก็ไมใ่ ช่ สาวก็ไมเ่ ชงิ ดกู ระโปรงมนั เตอ่ ๆ
ชอบกล พร้อมกนั แมน่ น่ั ของเขา ก็นกึ ในใจวา่ คณุ ผ้ชู ายคนเล็กน่ีหล่อ
ชมดั ญาตเิ ลยทีเดียว รูปร่างสงู ใหญ่ แตก่ ็ไมเ่ ทอะทะจนเกินไป นยั น์ตา
สิ-คมกริบ จนทาให้เราอกใจไมอ่ ยกู่ บั เนือ้ กบั ตวั เดนิ ขาแกวง่ จนต้อง
คกุ เขา่ ลงแตไ่ กล

ใ ค ร ลิ ขิ ต | ๒๘

“คณุ ....เออ๋ .... ต้องการอะไรหรือคะ ?” หลอ่ นถามเสียงคอ่ ย
และคอ่ ยๆ เหลือบขนึ ้ ดเู ขา

“เราช่ืออะไรนะ่ ?” เขาถามเฉยๆ ไมห่ ้วน และไมเ่ รียบร้อยนกั
“บหุ ลงคะ่ ”
“ที่คณุ อาสง่ มาแทนสวสั ดนี ะ่ เรอะ ?”
“ยงั งนั้ กระมงั คะ” หลอ่ นชกั จะอ้อมแอ้ม
เขาหวั เราะในลาคอ ถามเสียงห้วนกวา่ เก่า
“ทาไมไมช่ อบแทนสวสั ดเี รอะ ?”
“เปลา่ คะ่ ”
“เห็นเจ้าโปร่งของฉนั ไหม ?”
“ไมเ่ ห็นคะ่ ”
“ไปตามมาซี !”
หลอ่ นรีบลกุ แล้วถอยออกไปอยา่ งรวดเร็ว ผิดกบั เมื่อเข้ามาที
แรก เขาหมนุ ไปหมนุ มา คนใช้ที่ให้ไปตามยงั ไมม่ า พอดเี สียงเดนิ เข้า
มาจากทางเฉลียงด้านต้นอโศกรู้ว่าพ่ีชายชอบออกไปนน่ั เลน่ ทางนนั้
จงึ เหลียวมองทนั ที แตท่ าให้เขาต้องชะงกั เพราะพี่ชายคนเดียว โอฬาร
ไมไ่ ด้เดนิ เข้ามาคนเดียว เขาเข้ามาพร้อมกบั หญิงสาวหน้าตาคล้างครึ่ง
ชาติ แตค่ วามจริงหลอ่ นไมใ่ ชค่ รึ่งชาตสิ ักนดิ เขารู้จกั หลอ่ นเป็นญาติ
ของเขาเอง เป็นลกู ของอาผ้หู ญิงของเขา และเรียนอยใู่ นตา่ งประเทศ
๔ ปี หลอ่ นรู้จกั แตง่ หน้าจนมองดไู มเ่ คอะเขิน ทา่ ทางท่ีคล้องแขนพ่ีชาย
เขาออกมานนั้ ดเู ก๋ เขานกึ ชมอยใู่ นใจ

ใ ค ร ลิ ขิ ต | ๒๙

“กฤษฏ์พบกนั นิษฐ์แล้วรึยงั ” นษิ ฐ์เขามาเยี่ยม คณุ อาก็มา
โอฬารพดู กบั เขา และยิม้ อยา่ งใจดี ลกั ษณะของเขาห่างไกล
กบั น้อยชายลิบลบั โอฬารร่างสงู โปรง หวีผมแสกกลาง หน้าผากกว้าง
คางเสีย้ ม นยั น์ตาซงึ ้ ออ่ นโดย เวาลาพดู มีรอยยมิ ้ ประปรายอย่บู นริม
ฝีปาก ซง่ึ ทาให้เขาเป็นคนท่ีนา่ ไว้วางใจมากกวา่ น้องชายเป็นไหนๆ
อกุ ฤษฏ์ก้มศีรษะให้ญาติ หลอ่ นเป็นลกู สาวของคณุ อาก็ศกั ด์ิ
เป็นน้องของเขา แตท่ า่ ทางหลอ่ นไว้ตวั จนเขารู้สกึ ไมอ่ ยากเข้าใกล้ เขา
ตอบพ่ีชายเรียบ ๆ
“เราพบกนั เสมอ ดเู หมือนคณุ นิษฐ์จะขบั รถไปทางาน”
โอฬารยงั พดู ตอ่ อีกวา่ “นิษฐ์บอกจะมาหลายหนแล้ว แตไ่ ม่
วา่ ง วนั นีว้ า่ งเลยมา ความจริงเราก็อย่กู นั แคน่ ีเ้องแหละ แตต่ า่ งคนตา่ ง
ก็มีงาน”
“คณุ กฤษฏ์ยงั ไมไ่ ด้ร้อยโทอีกรึคะ” หลอ่ นถามเสียงแปร่งอยา่ ง
นา่ ฟัง อกุ ฤษฏ์อมยิม้
“ยงั ไมไ่ ด้ เอ-ไหนพ่ีโอวา่ คณุ อามา อยทู่ ี่ไหน”
เสียงคณุ อาสมคะเน ร้องบอกมาจากทางเฉลียงเสียงแจ๋ว
“อาอยนู่ ่ี พอ่ กฤษฏ์ กาลงั จะเข้าไปเด๋ียวนีแ้ ล้ว”
อกุ ฤษฏ์ไมร่ อ เขารีบเดนิ ออกไปหาคณุ อาทนั ที เพราะคณุ อา
สมคะเนผ้นู ี ้ เคยเลีย้ งดเู ขาเวลามารดาของเขาป่วย อกุ ฤษฏ์ออกไป
หายเงียบอยกู่ บั คณุ อาสกั ครู่ ก็ประคองท่านเข้ามา เจ้าโปร่งนงั่ พบั
เพียบแต้ มา รออยแู่ ล้ว แตเ่ ขาไมส่ นใจ คณุ อาสมคะเนพดู กับลกู สาว

ใ ค ร ลิ ขิ ต | ๓๐

“เอ้า-ไปเสียทีแมน่ ิษฐ์ แล้ววนั หลงั คอ่ ยมาเยี่ยมพี่เขาใหม่”
หลานชายทงั้ สองเข้าไปกราบทา่ นที่ตกั อกนษิ ฐ์เห็นเชน่ นนั้ ก็
พดู แกมหวั เราะ
“วนั หลงั ต้องเรียนกราบกบั พี่โอเสียหนอ่ ย นษิ ฐ์กราบไมส่ วย
เลยคะ่ ”
คณุ สมคะเน จงึ วา่ ลกู สาว หน้ายมิ ้ ๆ
“ทาโก้งเก้งพิลกึ ”
อกุ ฤษฏ์พดู วา่ “กระบวนกราบสวยก็ต้องนมแชม่ ไมม่ ีใคร
เหมือนแล้ว”
ไมม่ ีใครตอบเขา พอดีคณุ อาออกเดนิ หลานหนมุ่ ทงั้ สองจงึ เดนิ
ลงไปสง่ ถึงรถของอกนิษฐ์ ที่จอดแอบอยขู่ ้างตกึ
โปร่งขยบั เข้าไป เพราะเหน็ เจ้านายทงั้ สองกาลงั เดนิ คยุ กนั
กลบั มา
“คณุ กฤษฏ์ครับ ผมมาแล้ว” โปร่งรีบบอกเขานึกวา่ เขาไมเ่ ห็น
“เดยี๋ ว !” เขาตอบห้วนๆ หลงั จากนนั้ ก็ยืนพดู กบั พ่ีชายตอ่
หน้าตาจริงจงั ผดิ กบั เม่ือคณุ อาอยดู่ ้วย โปร่งเลยนง่ั คอหดอยขู่ ้างผนงั
ตกึ
“วนั นนั้ ดเู หมือนผมบอกพี่โอแล้วใชไ่ หม วา่ ผมฝากคนเข้ามา
ทางานคนนงึ หน้าที่แทนนมแชม่ เพราะนมแชม่ ตอนนีแ้ กแกม่ ากแล้ว
แล้วพี่โอทาไมไปรับคนของคณุ อาทาไมละ่ ครับ”
“จะรับอีกสกั ก่ีคนก็ได้นี่นะทาไมจะต้องปึงปังด้วย”

ใ ค ร ลิ ขิ ต | ๓๑

พี่ชายตอบเขาเรียบๆ เขาทาหน้าเจื่อน รู้สกึ กระดากแตย่ งั ฝืน
ใจถามอีก

“ผมเรียนพี่โอหรือเปล่าวา่ หน้าเขาเหมือนกบั คณุ รินของพ่ีโอ
จงั เลย”

โอฬารไมย่ มิ ้ อยา่ งเมื่อยตู่ อ่ หน้าคณุ อา พดู เสียงเนือยคล้ายไม่
สนใจ

“แตค่ งไมใ่ ชร่ ินหรอก รินตายแล้ว”
“แตเ่ หมือนมาก” น้อยชายยา้ ยืนน่งิ อยปู่ ระเดีย๋ ว จงึ ฉวยมือ
พ่ีชายไปบบี “ผมไปรับคณุ รัชนะครับ เขาบอกว่าจะมาวนั นี”้
“ชื่ออะไรนะ ?” โอฬารขมวดควิ ้ เป็นครัง้ แรก มองตรงดวงตา
ของอกุ ฤษฏ์ ผ้นู ้อง
ซงึ่ เขารีบบอก ด้วยความเตม็ ใจ
“ผมเรียกรัชครับ แตเ่ ขาช่ือเตม็ เขาช่ือราชาวดี เอ้อ-เรื่อง
เงินเดอื น ผมหวงั วา่ พี่โอคงให้ตามสมควร เขามีความรู้ทางบญั ชีด้วย
ครับ จบอาชีวะ และเคยอบรมเป็นผ้ชู ว่ ยพยาบาลมาปีนงึ ”
“ทาไมไมน่ ามาเสียเลยเลา่ รออะไรอย่”ู
อกุ ฤษฏ์ ยมิ ้ อยา่ งพอใจ ที่พ่ีชายสนใจในคนของเขา
“เวลานีเ้ขาก็ทางานอยแู่ ล้ว แตว่ า่ คงเงินเดอื นน้อย ไมพ่ อใช้
จา่ ยกระมงั จงึ อยากเปล่ียนอาชีพ แล้วก็ต้องไปตา่ งจงั หวดั ด้วย เห็นวา่
จะกลบั วนั นี ้ ผมสง่ั ไว้แล้ว ถ้ากลบั ก็ให้มาที่นี่เลย แตห่ ้องของสวสั ดี พ่ี
โอให้คนของคณุ อาอยแู่ ล้วไม่ใชห่ รือ ?”

ใ ค ร ลิ ขิ ต | ๓๒

“จดั ให้อยหู่ ้องอื่นก็ได้”
“โอฬารพดู จบ อกุ ฤษฏ์ หนั ไปสง่ กญุ แจรถให้โปร่งทนั ที
“ไปบอกให้ตงั้ ถอยรถคนั ของฉนั มาท่ีน่ี เด๋ียวนี”้
“โอฬาร เดินไปยืนเกาะหวั บนั ได แตอ่ ตุ สา่ ห์เหลียวหน้าถาม
น้อยชาย
“กฤษฏ์ จะไปรับแมอ่ ะไรนนั่ รึ ชื่ออะไรนะ ?”
อกุ ฤษฏ์ชอบใจ หวั เราะเบาๆ ท่าทางสดช่ืน ราชาวดี แตใ่ ครๆ
เรียกกนั วา่ รัชเฉยๆ
“รัชเฉยๆ ก็เพราะดนี ่ี !” โอฬารพดู พลางก้าวขนึ ้ บนั ได
อกุ ฤษฏ์ยงั กาชบั อีก
“ถ้าเผ่ือแกมาทางนีล้ ะ่ พี่โอ เอาตวั ไว้แลยนะครับ แกไมม่ ีที่อยู่
หรอก พอ่ เลีย้ งแกทารุณมาก !”
โอฬารไมต่ อบ แตเ่ ป็นการรับอยใู่ นตวั แล้ว เขายังไมท่ นั ลบั ขนึ ้
บนั ได อกุ ฤษฏ์ ได้ยินเสียงรถมาก็รีบผลนุ ผลนั ออกไปขนึ ้ รถ โอฬารขนึ ้
ไปบนตกึ “มหานเิ วศน์” ที่เขาอยตู่ รงกลางใต้โดมเป็นรูปเหล่ียมหก
เหล่ียม แตก่ ่อนเป็นกระจกทงั้ หมด ตอ่ มาเมื่อเขาอยู่ เขาเปลี่ยน
ด้านข้างและด้านหลงั เป็นตกึ เหลือกระจกไว้แตข่ ้างหน้า เนื่องจากมี
ญาตผิ ้ใู หญ่บางคนวา่ บ้านกระจกนะ่ เดอื ดร้อนโอฬารไมเ่ คยถือโชค
กลางก็จริง แตเ่ ขาและน้องชาย ยงั มีญาตผิ ้ใู หญ่อีกหลายคน อยา่ งเชน่
คณุ อา เวลานีม้ ีอย่ถู งึ ๔ ท่าน รวมทงั้ คณุ สมคะแนด้วย แถมยงั มีคณุ

ใ ค ร ลิ ขิ ต | ๓๓

ทวดแท้ๆ อีกท่านหนงึ่ ฬารจงึ ต้องปรับปรุงตวั ให้เข้ากบั ฐาตผิ ้ใู หญ่ไว้
เสมอ

บ้าน “มหานิเวศน์” ปลกู แปลกประหลาด แตค่ งจะไมใ่ ชแ่ บบ
ไทยเป็นแน่ คงเอาแบบมาจากตา่ งประเทศตรงกลางเป็นโดม หลงั คา
โดมบนกลม แตต่ วั โดมเป็นเหล่ียม สองข้างเป็นปีกนก คล้ายกบั นก
อนิ ทรีย์ กาลงั อ้าปีกผงาดจะโผนขนึ ้ สทู่ ้องฟา้ เม่ือผ้คู นที่อาศยั อยมู่ ีน้อย
บ้านชอ่ งจงึ เงียบเหงา และทรุดโทรมเป็นธรรมดา ปีกนกด้านซ้ายปิด
ตายไมม่ ีคนอยู่ สว่ นด้านขวา อกุ ฤษฏ์น้องชายอยชู่ นั้ บนห้องเดียว และ
ยงั วา่ งอย่อู ีกถึงสองห้อง เขาขนึ ้ มาถงึ ข้างบน แล้วหยดุ มองไปทางห้อง
น้องชาย กะวา่ จะให้หญิงสาวท่ีมาอย่ใู หมอ่ ยู่ห้องสดุ ท้ายโน้น

คาพดู ของน้องชายคนเดียว จงู ใจให้เขากลบั มาห้อง.... ใต้
หลงั คาโดม เป็นห้องประธานของทกุ ห้องในตกึ หลงั นี ้ เขาอยอู่ ยา่ งโดด
เดย่ี ว นบั แตก่ ลบั จากตา่ งประเทศเพราะไมม่ ีใครกล้าอยหู่ รือเยี่ยมกราย
เข้ามาใกล้ เนื่องจาก....

โอฬารเม้มริมฝีปาก สลดั หน้าอยา่ งมึนงง ไมอ่ ยากให้ความคดิ
เกา่ ๆ กลบั มาสสู่ มอง ในเม่ือชีวิตทกุ ชีวติ ก็ได้เกมกนั ไปแล้ว แตจ่ ๆู่ ก็ได้
ยนิ ช่ือของหลอ่ น เข้าอยา่ งไมน่ กึ ไมฝ่ ัน เขาเดินเลยเข้าไปข้างใน หยบิ
กระเป๋ าเดนิ ทางในต้ทู บึ ยกออกมาวางบนเก้าอี ้บนกระเป๋ ามีตราหลาย
ประเทศปิดให้รู้วา่ เขาผ่านประเทศใดมาบ้าง เขาเปิดออกและค้นหา
อะไรสงิ่ หนง่ึ ริมฝีปากเม้มเกือบเป็นเส้นตรง ท่าทางร้อนรนผิดกบั เม่ือ
ครู่ก่อนเป็นคนละคน เขาหยิบของที่ไมต่ ้องการขนึ ้ มา แล้วรีบขย้มุ โยน

ใ ค ร ลิ ขิ ต | ๓๔

ลงบนพืน้ ห้องถงึ ๒ ครัง้ จงึ พบ.... ซองหนาปึกสีตนุ่ คงจะเป็นสีฟ้าหรือ
เขียวอะไรทานองนนั้ แตค่ วามหลายปีจนแทบจาไมไ่ ด้ แตเ่ ดมิ เป็นสี
อะไร

ใบหน้าเขาชื่นขนึ ้ เล็กน้อย ดวงตาเป็นประกายด้วยความ
ตืน่ เต้น เขาพลิกซองในมือไปมาอย่างตรึกตรอง มนั เป็นซองจดหมาย
เกา่ ๆ คร่าคร่า แตย่ งั มีความสาคญั ให้คนอยา่ งโอฬาร กลบั มาค้นหา
เป็นจ้าละหวนั่ มนั หนามาก.... คงจะไมใ่ ชก่ ระดาษบางๆ แผน่ เดียว
หรอกเขายกขนึ ้ ดู แล้วดงึ รูปออกมา ๓ แผน่ ขนาดโป๊ สการ์ดทงั้ นนั้
กระดาษแผน่ บางๆ ยงั ตดิ อยขู่ ้างใน แตเ่ ขาก็ไมป่ รารถนาจะดงึ ตาม
ออกมาด้วย มือที่จบั ภาพทงั้ สามอยนู่ นั้ มนั่ คง ไมม่ ีสน่ั แม้แตน่ ้อย “ริน
.... ไปสทู่ ่ีชอบๆ เถิด ฉนั ไมเ่ คยคิดเอาโทษเอาโดยกบั เธอสกั นิดเดียว
....” เขาพมึ พาอยใู่ นริมฝีปาก แววตาตน่ื เต้นเม่ือตะกีน้ ีส้ งบรวมเร็ว
อยา่ งประหลาด

บนกระดาษโป๊ สการ์ด ๓ แผ่นนนั้ เป็นภาพสาวน้อย ตาดา ผม
ดายาว และเป็นมนั มองเห็นชดั เจน เป็นคนๆ เดียวกนั ทงั้ ๓ ภาพ แต่
อยใู่ นอิริยาบถแตกตา่ งกนั เขามองดวงหน้าออ่ นหวาน นา่ รัก ของ
เจ้าของภาพเงียบงนั อยอู่ กึ ใจใหญ่ จงึ ลดสายตาลงอา่ นลายเซน็ ไมค่ อ่ ย
สวยเขียนอยา่ งไมค่ อ่ ยสนั ทดั หนงั สือ

ภาพแรก.... หล่อนยืนอยหู่ น้าตกึ หลงั นีเ้อง.... เบอื ้ งหลงั เป็น
สนามหญ้า และท้องฟา้ แลดสู วยซงึ ้ แตก่ ็ยงั สวยน้อยกวา่ รอยยมิ ้ ....

ใ ค ร ลิ ขิ ต | ๓๕

ยมิ ้ จนลกั ยมิ ้ บมุ๋ สองแก้มของหลอ่ น หล่อนเขียนสนั้ ๆ วา่ .... ให้พ่ีโอ....
ริน

และภาพสดุ ท้าย.... หลอ่ นแตง่ ตวั คล้ายจะเป็นชดุ นอน ยืนอยู่
ตรงหวั บนั ไดในห้องโถงชนั้ บนนี่เอง ใบหน้าออ่ นหวานและเศร้า
มากกวา่ สวย ภาพนีห้ ลอ่ นเขียนเป็นปริศนา

“ชาตนิ ีร้ ินวาสนาน้อยกวา่ พ่ี ริน !” เขานง่ั ซมึ กบั ภาพทงั้ สาว
วาดภาพ แมอ่ ะไรของตากฤษฏ์ น่ะรึ จะเหมือนรินของฉัน เป็นไปไมไ่ ด้
หรอก.... ไมม่ ีใครเหมือนรินของฉนั ในโลกนี.้...

“ทา่ นครับ ทา่ น !”
โปร่งเรียกครัง้ แรก เขาก็ยงั นง่ั นิง่ เหมอ่ อยรู่ ิมเตียง โปร่งชะเง้อ
มองข้ามเก้าอีน้ วม ขยบั เข้าไปอีก ร้องเรียกดงั ขนึ ้ เล็กน้อย
“ทา่ นครับ มีแขกมาหาคณุ กฤษฏ์ครับ ท่าน” เขาเหลียวไปตอบ
ปัดอยา่ งราคาญ
“หาตากฤษฏ์ แล้วเร่ืองอะไรมาบอกฉนั ละ่ เขาไมอ่ ย.ู่ ...”
โปร่งอึกอกั แล้วพดู ขนึ ้ อยา่ งตดิ อา่ งอีกครัง้
“เขาให้มาเรียนทา่ นน่ีครับผม เขาช่ือรัช....”
“ชื่อรัช....”
เขาทวนคา พร้อมกบั ขมวดควิ ้ ลกุ ยืนจดั แจงเก็บเข้าของใส่
กระเป๋ า โดยไมพ่ ดู วา่ อยา่ งใด โปร่งก็ไมก่ ล้าถาม ยืนรออยา่ งลงั เล เขา
ยกกระเป๋ าเดนิ ทางใบใหญ่เข้าท่ี ออกเดนิ ทางไปจนถงึ ประตู แล้วจงึ นกึ
ได้ หนั มาเรียกเด็กหนมุ่

ใ ค ร ลิ ขิ ต | ๓๖

“มาซี โปร่ง.... แกคงไมช่ อบอยใู่ นห้องนีน้ กั หรอก แกหานา้ หา
ทา่ ให้แขกกินแล้วเรอะ”

โปร่งเดนิ จนเกือบเป็นวิง่ เพราะทา่ นของเขาเดนิ เร็วมาก เขา
ตอบหายใจหายคอแทบไมท่ นั

“ยงั เลยครับ คณุ คนนนั้ แกไมย่ อมขนึ ้ มาครับผม แกถามแล้ว
แกก็ยืนรออยขู่ ้างลา่ ง ผมบอกเทา่ ไหร่ๆ แกก็ไมย่ อมขนึ ้ ครับผม”

“งนั้ หรอกเรอะ อยทู่ ี่ไหนละ่ ?”
เขาถาม เหลียวหาเม่ือถึงหน้าตกึ แตเ่ จ้าโปร่งกลบั บอกวา่ อยู่
บนั ไดด้านข้าง เขาขมวดควิ ้ เดนิ ลงทางหน้าแล้วอ้อมไปทางด้านข้าง
โดยเร็ว โปร่งไมก่ ล้าตามไปเพราะเหน็ หน้าทา่ นบงึ ้ ๆ
กอ่ นจะเลีย้ วมมุ ตกึ เขาทอดฝีเท้าให้ช้าลงกวา่ เดมิ ซงึ่ จะทาให้
อีกฝ่ายเข้าใจวา่ เขาไมไ่ ด้เร่งรีบลงมา พอก้าวพ้นมมุ ตกึ ออกไปเขาก็เหน็
วา่ ตรงบนั ไดหลบั นนั้ วา่ งเปลา่ ไมม่ ีคนอยเู่ ลย แตแ่ ตแ่ มวตวั เดียวก็ยงั
ไมม่ ี โอฬารเดนิ ไปจนจดอีกมมุ หนงึ่ ของตวั ตกึ เหลียวทางโดนทางนี ้
ด้วยความสงสยั แล้วจงึ วกกลบั มาขนึ ้ บนั ไดข้างนนั้ ไปชะโงกมองตาม
เก้าอีแ้ ถวระเบยี งก็ไมม่ ี นา่ จะขนึ ้ มานง่ั พกั รอเขา เพราะจากประตใู หญ่
มาถงึ ตกึ น่ีไมใ่ ชใ่ กล้ๆ จะว่าหลอ่ นเอารถมาก็ไมเ่ ชงิ ไมเ่ ห็นมีรถจอดอยู่
สกั คนั เดยี ว
เขาออกมายืน หมนุ ไปหมนุ มา อย่ตู รงบนั ไดด้านข้างอยา่ งเดมิ
นกึ เลน่ สนกุ ๆ ว่า หรือหลอ่ นจะนงั่ แอบดเู ขาอยตู่ รงไหน ป่านนีค้ ง
หวั เราะคกิ ๆ ไปแล้วกระมงั เขามองไปทางม้าหนิ ซง่ึ เย็นๆ อย่างนีบ้ างที

ใ ค ร ลิ ขิ ต | ๓๗

มีคนนงั่ แตว่ นั นีก้ ็ไมม่ ีใครอีกนนั่ แหละ เขามองเรื่อยเข้าไปในสวนบน
ชงิ ช้าซง่ึ ไหวน้อยๆ เขาชกั สะกิดใจวา่ ชิงช้ามนั มีมีคน เร่ืองอะไรมนั จะ
ไหว จงึ ลองเดนิ ลงไปดู แล้วโอฬารรู้สึกวา่ กาลงั จะพบใครคนหนง่ึ อยู่
เดย๋ี วนีแ้ ล้ว

หลอ่ นเป็นหญิงสาวรูปร่างสนั ทดั แตง่ กายสีนา้ ตาลเข้ม
เรียบร้อย ผมยาวเรียบๆ ไมไ่ ด้แตง่ อะไร หลอ่ นเดนิ มาจากชิงช้าตรงมา
หาเขา ทา่ ทางท่ีเดนิ เคร่งและรีบราวกบั แมช่ ี มองแตไ่ กลเขามีความรู้สกึ
เชน่ นนั้ นกึ ถงึ คาพดู ของอกุ ฤษฏ์ที่วา่ หลอ่ นเหมือนกบั รินของเขา เขา
อยากจะหวั เราะเยาะออกมาดงั ๆ แตห่ ล่อนย่ิงเดนิ เข้ามาใกล้ ยิง่ ทาให้
เสียงซงึ่ อยากจะเปลง่ หวั เราเยาะเย้ย ถกู กลืนเก็บในลาคอเข้าทกุ ที ดวง
หน้ารูปไขข่ องหลอ่ นนนั่ สิ เหมือนกบั รินของเขาไมม่ ีผิด !

เขาอาจจะตกตะลงึ อยอู่ ีกนาน ถ้าหากวา่ หลอ่ นไมถ่ ามด้วย
เสียงขลาด ๆ ขนึ ้ ก่อน

“งา่ .... คณุ โอฬารใช.่ ... ไหมคะ ?”
“ใช”่ เขารับคาเร็ว และรีบตอ่ เม่ือเห็นหลอ่ นทาท่านบไหว้ “และ
คณุ ก็คือ คณุ รัชใชไ่ หมครับ”
“ใชค่ ะ่ ”
หลอ่ นก้มศรี ษะ หน้าผากจรดมือท่ีกาลงั พนม แล้วรับคาพร้อม
กบั ยมิ ้ นิดๆ
หวั ใจของโอฬารราวจะหยดุ เต้น เยน็ ตงั้ แตป่ ลายเส้นผม จนถงึ
กระดกู สนั หลงั วาบลงไปทีเดียว ดวงตาทงั้ คม และหวานของหลอ่ น ก็

ใ ค ร ลิ ขิ ต | ๓๘

รินอีกนนั่ แหละ นอกจากเสียงเทา่ นนั้ ที่แตกตง่ กนั มาก โอฬารยืนนง่ิ ไม่
รู้จะพดู อยา่ งไรดี

“คณุ อกุ ฤษฏ์ไมอ่ ยหู่ รือคะ” แกสงั่ อะไรบ้างหรือเปลา่ ไมท่ ราบ”
เขารีบรับคา มีความกลวั อยา่ งประหลาดวา่ หลอ่ นจะกลบั และ
จากเขาไปโดยไมก่ ลบั มาอีก ถ้าจะถามถึงเหตผุ ลวท่ าไมจงึ เป็นเชน่ นนั้
เขาก็ตอบไมไ่ ด้ นอกจากความขลาด ท่ีเกิดขนึ ้ อยา่ งปัจจบุ นั ทนั ดว่ น
เขายงั ไมย่ อมบอกวา่ อกุ ฤษฏ์สงั่ อะไร เขากลา่ วเชิญหล่อนขนึ ้ ไปนงั่ บน
ตกึ เขาเองก็ประหลาดใจไม่หายวา่ ทาไมเขาจงึ ยกย่องหลอ่ นทงั้ ท่ีรู้วา่
หลอ่ นจะมาเป็นอะไร เขาไมพ่ าหลอ่ นเข้าห้องรับแขก แตน่ ง่ั ตรงลาน
เฉลียงข้างต้นอโศก ในฐานะผ้คู ้นุ เคย และในครู่นนั้ นายโปร่ง คนใช้
หนมุ่ ก็ยกนา้ ยกทา่ เข้ามาตามท่ีทา่ นบญั ชาไว้ตงั้ แตข่ ้างบน
เขาพดู วา่ อกุ ฤษฏ์ สงั่ ให้ “ยดึ ” ตวั หล่อนไว้ ถ้าหากวา่ หลอ่ นมา
ทางนี ้ เพราะหลอ่ นไมไ่ ด้อย่ทู ่ีบ้านของพอ่ เลีย้ ง หลอ่ นมีสีหน้าผิดปกติ
เกิดขนึ ้ วบู หนงึ่ เขากลวั หลอ่ นจะเข้าใจผิดจึงอธิบาย
“ขอโทษท่ีใช้คาวา่ “ยึด” คณุ ไมไ่ ด้ทาผิดอะไร แตว่ า่ ....
ตากฤษฏ์ต้องการจะให้เห็นวา่ ผมเตม็ ใจรับคณุ อยทู่ ี่นี่”
รัช หรือ ราชาวดี ยมิ ้ ซงึ่ ทาให้เขารู้สกึ เหมือนคมมีดบาดหวั ใจ
จนชาไปทวั่ กาย สว่ นหลอ่ นรู้สกึ วา่ คาเรียก “ตากฤษฏ์” ของเขา ชา่ ง
เตม็ ไปด้วยความรักระหวา่ งพี่น้องเหลือเกิน อาจจะทาให้ “งาน” ของ
หลอ่ น หนกั มใิ ชน่ ้อย

ใ ค ร ลิ ขิ ต | ๓๙

หลอ่ นมไิ ด้กล่าวขอบคณุ ที่เขาจะรับหล่อนเข้าทางาน แต่
หลอ่ นกลา่ วถามอยา่ งเป็นงานเป็นการ

“ดฉิ นั ทราบจากคณุ กฤษฏ์วา่ เดมิ มีแมบ่ ้านอยแู่ ล้วไมใ่ ชร่ ึคะ
แล้วแกไปไหนเสียเล่าคะ”

“แกไมค่ อ่ ยสบาย” เขาตอบเรียบๆ พอดเี หน็ สาวใช้คนใหม่
ออกมา และแลเหน็ สายตาของหญิงสาวมองดบู หุ รง ซ่ึงทาให้เขาเกิด
ความราคาญกระโปรงหนีนา้ ของบหุ รงขนึ ้ มาเดยี๋ วนนั้ ทงั้ ที่ก็เคยเห็นมา
๒-๓ แล้ว ตงั้ แตบ่ หุ รงมาอยใู่ หมๆ่ จงึ ถามคอ่ นข้างห้วน “ทาไมรึ ?”

บหุ รงรีรอ จะคกุ เข่าก็ไม่ใช่ ในที่สดุ บหุ รงยอ่ เขา่ ลงถามเขา
“ทา่ นจะรับประทานนา้ ชาที่ไหนคะ”
“ใครให้ถาม”
“ดฉิ นั ถามเอง”
เขาน่ิงนิดนงึ แล้วหนั ไปตอบเสียเฉยๆ “ที่นี่”
รัชขยบั ตวั จบั กระเป๋ าถือสีดาเป็นมนั ปลายเข้าชดุ กบั รองเท้า
รอให้แมส่ าวใช้หน้าตาคอ่ นข้างดี แตแ่ ตง่ ตวั พลิ กึ ออกไปเสียก่อน
หลอ่ นจงึ พดู กบั เขา
“ดฉิ นั เหน็ จะต้องกลบั คะ่ ”
“อ้าว ! ทาไมจะรีบกลบั เสียเลา่ ”
เขาถาม จ้องสบสายตาหลอ่ นอยา่ งผิดหวงั แตแ่ ล้วคล้ายก็จะ
รู้สกึ รีบพดู กลบเกลื่อน

ใ ค ร ลิ ขิ ต | ๔๐

“ผมตงั้ ใจจะให้คณุ รับประทานนา้ ชากบั ผม คณุ ควรจะรอ
ตากฤษฏ์.... และคณุ ควรจะอยศู่ กึ ษาเหตกุ ารณ์ในบ้านของผมตงั้ แต่
วนั นีท้ ีเดียว และทดลองดกู อ่ นก็ได้ว่าคณุ จะอยทู่ ี่น่ีตอ่ ไปได้หรือไม่
เพราะที่น่ีนะ่ มีอะไรพิลกึ ๆ อยหู่ ลายประการ”

“รึคะ ?” หลอ่ นย้อนถามสนั้ ๆ หวั ควิ ้ เรียวเล็กขมวดเข้าหากนั
เล็กน้อย

“ครับ”
เขารับคา ไมเ่ ข้าใจวา่ หล่อนย้อนถาม เพราะสงสยั ความ
“พิลกึ ” ภายในบ้าน หรือยอมจะอยเู่ พ่ือศกึ ษาใครตอ่ ใคร แตเ่ ขาก็ถือ
โอกาสพดู เร่ืองนมแชม่ ท่ีกาลงั พดู ค้างๆ ให้หลอ่ นฟัง
“อยา่ งเชน่ นมแชม่ เป็นต้น เป็นคนแก่ ซ่ือสตั ย์มาก แตว่ ่าเรา
จะให้พกั งานเสียทีก็หาวา่ เราจะปลดชราแกพาลน้อยอกน้อยใจ กาลงั
ไมส่ บาย อาการน้อยก็เลยกลายเป็นมาก คนหนงึ่ ละ่ .... ท่ีนีก้ ็ตากฤษฏ์
ชอบปึงปังๆ ไมไ่ ด้อะไรอย่างใจก็มกั จะขว้างอ้ายโนน่ ปาอ้ายนี่ อยใู่ กล้
พอ่ คนนีต้ ้องประสาทดีหน่อย สว่ นผมไมม่ ีอะไรหรอก เพราะเกิดมาเพื่อ
.... เพ่ือ.... ประสาน และเอาใจคนโน้นนิดคนนีห้ นอ่ ย อยไู่ ปเถอะแล้ว
จะคอ่ ยรู้ไปเอง.... นอกนนั้ ก็ไมม่ ีอะไร ไมส่ าคญั ไมใ่ ชร่ ึ คนใช้”
รัช หรือราชาวดี นิง่ ฟังอยา่ งสงบเสง่ียม แตอ่ อกจะแข็งหนอ่ ยๆ
ทา่ ทางของหลอ่ นเป็นผ้ใู หญ่เกิดสีหน้า เขาเพ่ิงสงั เกตเห็นวา่ หล่อน
แตง่ ตวั เรียบมากก็จริง แตช่ อบของเก๋ๆ นา่ รักๆ มีเขม็ กลดั เก๋ และแปลก
ประดบั อนั มีคา่ ทงั้ ท่ีทงั้ เนือ้ ทงั้ ตวั ของหลอ่ นก็มีอยเู่ พียงชิน้ เดียวเทา่ นนั้

ใ ค ร ลิ ขิ ต | ๔๑

หลอ่ นกาลงั มองลงเบอื ้ งต่า เห็นขนตายาวงอนชดั เขากาลงั มองดู
หลอ่ นเพลนิ ไมอ่ ยากจะให้หลอ่ นเหลือบขนึ ้ มามองเขา หรือไมอ่ ยากจะ
เห็นรอยยมิ ้ ซง่ึ ทาให้แก้มอนั อ่มิ ของหลอ่ นบมุ๋ เป็นรอยลกั ยมิ ้ สองข้าง
เหมือนกบั รินของเขา ราวกบั หลอ่ นเป็นพ่ีสาว หรือน้องสาวของริน !

หลอ่ นเหลือบนยั น์ตาขนึ ้ อยา่ งรวดเร็ว มองดเู ขาแล้วคิว้ โก่ง
หนอ่ ยๆ คงจะแปลกใจ ท่ีเห็นเขาจ้องดหู ลอ่ น หลอ่ นถามเขาด้วยเสียง
ขลาดๆ อยา่ งเมื่อเขาพบหลอ่ นข้างชิงช้าในสว่ นเมื่อแรก

“คณุ จะให้ดฉิ นั อยตู่ งั้ แตว่ นั นีร้ ึคะ ?”
“วนั นีไ้ ด้ก็ดี”
“ได้คะ่ ”
หลอ่ นหลบสายตาของเขา เกรงวา่ เขาจะจบั พริ ุธอะไรใน
ดวงตาหลอ่ นได้ แตเ่ ขาก็หารู้ไม่ เพราะมวั คดิ เปรียบเทียบระหวา่ ง
หลอ่ นกบั ริน และสงสยั อยใู่ นใจ
เม่ือบหุ รงยกนา้ ชาและของวา่ งเข้ามาตงั้ นนั้ หลอ่ นทาทา่ จะไม่
ยอมร่วมรับประทานกบั เขา แตเ่ ข้าชิงห้าม และวา่ วนั นีอ้ ยใู่ นขนั้ ศกึ ษา
หรือทดลอง อยา่ เพ่ิงแบง่ เขาแบง่ เราเลย ให้หล่อนนกึ วา่ หลอ่ นเป็นเพ่ือ
ของเขาก็แล้วกนั หลอ่ นจงึ ยอมรับประทานนา้ ชากบั เขาตงั้ แตว่ นั แรก
“ขอโทษ คณุ พอ่ คณุ แมย่ งั อยรู่ ึ ?”
เขาถาม หลบั จากรับประทานนา้ ชาแล้ว และกาลงั จดุ บหุ รี่สบู
“เสียหมดแล้วคะ่ ”

ใ ค ร ลิ ขิ ต | ๔๒

หลอ่ นตอบแล้วก้มหน้า กนั เขาซกั ถามจกุ จิก แตเ่ ขาก็ยงั ซกั อีก
อยา่ งสนใจ

“เสียนานแล้วหรือ ?”
“เพ่งิ เสียคะ่ ”
เขาเข้าใจวา่ หลอ่ นอาจจะไมอ่ ยากพดู ถงึ เพราะรู้สกึ เศร้าใจ
เลยหยดุ ถามเพียงแคน่ นั้ แล้วคดิ วา่ ไว้ถามวนั หลบั ใหมก่ ็ได้ เพราะเขา
กาลงั เกิดสงสยั อะไรบางอยา่ ง
โปร่งหน้าต่นื ออกมา นง่ั พบั เพียบ บอกเสียงแสดงวา่ ตกใจ
“ทา่ นครับ นมแชม่ ไมส่ บายมาก กระสบั กระสา่ ยใหญ่เทียว
ครับผม”
“งนั้ รึ ?” เขาลกุ ยืนอยา่ งเร็ว หนั มาพดู กบั หลอ่ น “ขอโทษ คณุ
นง่ั อา่ นหนงั สือประเด๋ยี ว ผมจะเข้าไปดนู มแชม่ ”
เขาหยิบหนงั สือเลม่ และหนงั สือพมิ พ์ มาให้หลอ่ นก่อนจะเดนิ
เข้าไปข้างในกบั คนใช้
หลอ่ นได้มีโอกาสอย่คู นเดยี ว คอ่ ยหายใจทว่ั ท้อง ถอนใจยาว
อยา่ งโลง่ อก หลบั ตามองเห็นเงินสามแสนอยรู่ าไร คงไมเ่ กิน
ความสามารถของหลอ่ นเป็นแน่ ทา่ ทางของเขาสงา่ ภาคภมู เิ หมือนกบั
ที่หลอ่ นคดิ ไว้ไมม่ ีผิด แตห่ นมุ่ มากกวา่ มโนภาพที่หลอ่ นวาดไว้....
นยั น์ตาของเขาซงึ ้ ออ่ นโยน บางครัง้ ก็คมและออ่ นหวาน ไมน่ า่ จะมี
ความโหดเหีย้ ม จนทาให้ลกู สาวของหลวงพิทกั ษ์ต้องตาย.... เขามี
ภรรยาแล้วหรือ ? และภรรยาของเขาฆา่ ตวั ตาย !

ใ ค ร ลิ ขิ ต | ๔๓

เขาเงียบหายไปสกั พกั ก็ปรากฏออกมาพดู โทรศพั ท์อยใู่ นห้อง
ถดั ไป จบั ใจความได้เรียกหมอมารักษานมแชม่ ของเขาเดยี๋ วนนั้ ดเู ขา
เป็นทกุ ข์ร้อนและหว่ งใยมาก ที่ภรรยาของเขาทาไมเขาจงึ ไมห่ ว่ งใย

คนื นนั้ เดือนมืดมาก ตรอกเล็กที่แยกในซอยรางนา้ รู้สกึ วา่
เปลี่ยว เขาเปิดไฟหน้ารถเต็มที่เพราะไมม่ ีรถแลน่ สวนทางมา เขาเขด็
เสียแล้วที่แลน่ รถเร็วในซอยนี ้ และใช้เพียงไฟดวงเลก็ เพราะเม่ือคนื
กอ่ นเขาเกือบชนคนเข้าทีหนง่ึ แล้ว เดชะบญุ เพียงเฉี่ยวไป หลอ่ นไมไ่ ด้
รับอนั ตราย แตก่ ็ดีไปอยา่ งหนงึ่ ที่ทาให้เขาได้รู้จกั ราชาวดีผ้มู ีความงาม
อยา่ งประหลาด แขง็ หนอ่ ย ๆ หวานนิดๆ และมีรอยยมิ ้ คมประดจุ มีด
โกน ทาให้ลกั ยมิ ้ บมุ๋ สองข้างแก้มนา่ จบู น่ีกระไร!

แตก่ ็.... เขาสะท้อนสะท้านในหวั ใจ.... คิดวา่ รินของพี่โอละ่ ....
ไมเ่ พราะ แขง็ หนอ่ ย หวานนิด และยิม้ คมจนทาให้ลกั ยิม้ บมุ๋ น่ีหรอก
หรือ ? เธอจงึ ต้องตาย....

“อ๊บุ ๊ะ !” เขาพมึ พา แมค่ นนนั้ แกออกมาเดนิ อย่ตู งั้ แตเ่ มื่อไหร่
เพ่งิ เห็น ดีแตไ่ มเ่ ฉ่ียวเข้าให้ กาลงั นกึ วา่ หลอ่ นเดดิ สะบดั สะโพกนา่ ดู
พิลกึ หน้าตาคงจะสวยเอาการ เพราะเหน็ แตเ่ พียงข้างหลงั ผมสยาย
ยาวดาแผเ่ ตม็ หลงั ทาให้อยากเหน็ หน้า รถคนั โก้ของเขาก็ถึงหล่อน
พอดี

หลอ่ นโบกมือให้เขาหยดุ พอเขาชลอ หลอ่ นว่งิ ตามเกาะขอบ
ประตรู ถ พดู สนั้ ๆ

“ขออาศยั ไปด้วย !”

ใ ค ร ลิ ขิ ต | ๔๔

“ต้องการอะไรรึ ?”
เขาแกล้งถามจะดหู น้าหล่อน ยงั ไมย่ อมเปิดประตแู ตร่ ถหยดุ
นง่ิ
หลอ่ นย้อนถามเสียงใจ
“ขออาศยั ไปด้วยคนไมไ่ ด้รึคะ คณุ อกุ ฤษฏ์ ?”
อืม้ .... เขานกึ ในใจ รู้จกั เราเสียด้วย แถวนีก้ ็มีบ้านสทุ ธิ และรัช
เทา่ นนั้ ท่ีรู้จกั เรา แม่คนนีแ้ กอาจจะอยใู่ นบ้านสองบ้านนนั้ แหละ
หน้าตาหลอ่ นเข้าที่ดีเหมือนกนั คมเหมือนแขก เสียจมกู ใหญ่ไปหนอ่ ย
เขาเปิดประตรู ับหลอ่ นขนึ ้ มา หลอ่ นขอบคณุ และเขาก็ถาม
หลอ่ น
“รู้จกั ฉนั ด้วยรึ ?”
“รู้จกั ซีคะ”
หลอ่ นตอบเสียงใส ชม้อยตามองเขา ถ้าเขาไมน่ กึ วา่ หลอ่ นอยู่
ในสองบ้านนนั้ แล้ว บางทีเขาอาจจะใจเขว เขามองเงียบๆ พร้อมกบั
แกล้งถามทาเสียงเป็นผ้ใู หญ่
“เธอจะไปไหน กลางค่ากลางคนื เป็นสาวเป็นแส้ ไมร่ ู้จกั กลวั
อะไรบ้างหรือ ?”
“จ้างก็ไมก่ ลวั ” หลอ่ นตอบลอยๆ เชิดหน้ารับลมท่ีว่ิงสวนทาง
รถมากระทบ แล้วหวั เราะคกิ ๆ วา่ เขา “กลวั อยา่ งคนื ที่ คณุ กฤษฏ์ ขบั
รถเฉ่ียว แมเ่ จ้าประคณุ ละ่ ซี รู้ไว้เถอะ-เขาแกล้งให้เฉ่ียวล่ะ คณุ อกุ ฤษฏ์
สชั ฌาวกิ ิจเจ้าขา !”

ใ ค ร ลิ ขิ ต | ๔๕

หลอ่ นเปล่ียนนามสกลุ เขาเม่ือไหร่ไมย่ กั รู้ตวั แตเ่ ขาไม่ยอม
หวั เราะกบั แมป่ ่าตวั นี ้

ใ ค ร ลิ ขิ ต | ๔๖

๔......

และในคืนเดียวกันนัน้ ใครๆ เข้านอนหมดแล้วท่วั ทัง้ ตกึ
“มหานิเวศน์” เงยี บสงดั เงยี บย่งิ กว่าอะไรในโลก นอกจากหัวใจ
ของหญิงสาวคนเดยี วท่จี ะอึกทกึ ครึกโครม ด้วยความต่นื เต้น
ด้วยความปิ ติ เพราะเหตุใด ความสาเร็จ จงึ คลานเข้ามาหา
หล่อนอย่างง่ายดายเช่นนี้ บทจะง่ายกง็ ่ายจริงๆ .... เม่ือ ๓ วัน
ก่อน หล่อนเคยพยายามไปหาเขาท่ที ่ที างาน ซ่งึ เป็ นสถานท่โี อ่
อ่า แถวอาคารราชดาเนิน แต่มไิ ด้พบเขาสมใจต้องรีบออกจาก
สถานท่ีนัน้ แทบไม่ทัน เพราะ....

“โอ้ย.... ฮือ.... ฮือ....”
นมแชม่ หญิงชรา แมน่ มคณุ โอฬารครางอยใู่ นม้งุ ของแก ซงึ่ อยู่
คนละฟากห้องกบั ม้งุ ของหลอ่ น พอดนี าฬิกาจากห้องนอกดงั กงั วาน
เข้ามา เบา.... แผ่ว.... สงู .... ต่า.... คล้ายเสียงดนตรี หญิงสาวตะแคงหู
ฟัง อ้อ ! ดงั เป็นหมๆู่ สองหมู่ คงจะก่งึ ของชว่ั โมง หลอ่ นกะวีกะวาด
ออกจากม้งุ ตรงไปเปิดม้งุ หญิงชรา เห็นแกพลิกกระสบั กระสา่ ยแต่
นยั น์ตายงั หลบั หลอ่ นเอือ้ มมือไปจบั แขนของแกตวั ร้อนราวกบั ไฟ ทงั้ ๆ
ท่ีแกเป็นหญิงเจ้าเนือ้ น่าจะตวั เยน็ กวา่ นี ้ แสดงวา่ พิษไข้ยงั รุมรัดแก
อยา่ งเตม็ ท่ี
“เป็นอยา่ งไรคะปา้ ต้องการอะไรอีกหรือเปล่า ?” หลอ่ นถาม
เสียงดงั พอได้ยิน เตม็ ไปด้วยทา่ ทีอนั ออ่ นโยน
“นา้ .... นา้ ....” หญิงชรากระซบิ เสียงแหบๆ

ใ ค ร ลิ ขิ ต | ๔๗

หลอ่ นถอยกลบั ออกมารินนา้ ใกล้ๆ หวั นอนของแก แล้วมดุ เข้า
ไปในม้งุ ใหมอ่ ีก คราวนีแ้ กลืมตาจ้องมองหลอ่ นอยกู่ ่อนแล้ว แกมอง
งงๆ เพราะในม้งุ อาจจะไมใ่ สสวา่ งมากจนกระทงั่ จะเห็นหน้าตาของ
หลอ่ นถนดั หลอ่ นประคองช้อนใต้ต้นคอของแกให้แกด่มื นา้ แกดื่มได้
๒-๓ อกึ หยดุ สกั ประเดี๋ยว คอตก ทา่ ทางเหน่ือย

“เดีย๋ ว....” แกพมึ พา เหลือบมองหน้าหลอ่ นสายตายงั เตม็ ไป
ด้วยแววงนุ งง “ฉนั อยทู่ ่ีไหนหรือคะคณุ ....”

หญิงชราคงจะสงสยั วา่ หล่อนเป็นใคร หรือตวั แกอยทู่ ี่ไหน จงึ
ถามอย่างนนั ้

หลอ่ นไมย่ อมบอกวา่ หลอ่ นคือใคร แตต่ อบวา่ “ปา้ อยใู่ นห้อง
ของปา้ คะ่ ไมไ่ ด้ไปไหนหรอก แตฉ่ ันถกู ขอร้องให้มาชว่ ยอยเู่ ป็นเพ่ือน
ปา้ คะ่ เม่ือ ๔ ชวั่ โมงก่อน คณุ โอฬารทา่ นรับหมอมา และให้ปา้ ทานยา
ไว้ครัง้ หนง่ึ แล้ว น่ี-ตอนนีป้ า้ ต้องทานอีกนะคะ”

นมแชม่ ยอมกินยาที่หลอ่ นเอือ้ มออกมาหยิบซง่ึ วางเตรียมไว้
แล้ว แกไมค่ อ่ ยพดู รู้สกึ วา่ แกเป็นคนแกท่ ่ีดือ้ รัน้ และทฐิ ิมานะมากคน
หนง่ึ เหมือนกนั แตเ่ วลานีไ้ มม่ ีพิษสง เพราะแกก็ต้องพง่ึ หลอ่ นอยคู่ น
เดียว

“คณุ เป็นใครคะ กรุณาชว่ ยเอาม้งุ ขนึ ้ ให้หนอ่ ยเถอะ ดฉิ นั ร้อน”
“ฉนั มาอย่บู ้านนีใ้ หม่ ก็พอดีคณุ โอฬารทา่ นขอให้มาอยเู่ ป็น
เพื่อนปา้ ”

ใ ค ร ลิ ขิ ต | ๔๘

หลอ่ นตอบแตน่ ้อย ออกไปคอ่ ยๆ ดงึ ม้งุ รวบชายตวดั ขนึ ้ ไว้บน
เพดาน หลอ่ นคดิ วา่ แสงสวา่ งสาดเข้ามาเหน็ หน้าหลอ่ นถนดั แกจะวา่
อยา่ งไร เพราะคณุ หลวงพทิ กั ษ์เคยบอกวา่ หน้าหลอ่ นเหมือนกบั ลกู
สาวของทา่ น ถ้าหญิงชราผ้นู ีเ้คยรู้จกั ....

“คณุ .... คณุ .... คณุ ช่ืออะไรคะ....?” แกถามเสียงกระเสา่
รัชก้มลงหลบสายตาแก หน้าแกซีดและจ้องหลอ่ นจงั งงั เฉย ย่ิง
หลอ่ นยมิ ้ ให้กาลงั ใจ แกยงิ่ มองหลอ่ นจนนยั น์ตาค้าง หล่อนบรรจงบอก
เสียงชดั เจน แนว่ แน่
“ฉนั .... ชื่อ รัชคะ่ !”
“คณุ .... ชื่อ รัช....?”
แกร้องเกือบจะเป็นตะโกน แตม่ นั แหบแห้งเตม็ ที เสียงจงึ ไมด่ งั
ออกมาเทา่ ท่ีควร หลงั จากนนั้ นยั น์ตาของหญิงชราเหลือกลานอยา่ ง
นา่ ตกใจ ศีระษะผงะหงายลงกบั หมอนคล้ายจะแนน่ ิ่งไป
“ปา้ .... ปา้ เป็นอะไร....?” หลอ่ นทงั้ เขยา่ และเรียกอยา่ งลืมตวั
อารามกลวั วา่ หญิงชราจะเป็นอะไรไปจนลืมตวั
ครู่หนงึ่ หญิงชราก็ขานรับเสียงเครือๆ
“ขา.... ไมเ่ ป็นอะไร.... ไมเ่ ป็นอะไร ไมต่ ้องหว่ ง กรุณาไปนอน
เสียเถิด คณุ .... รัช !”
“ฉนั นอนในห้องปา้ นี่เองคะ่ คณุ โอฬารให้ฉนั อยเู่ ป็นเพื่อนปา้ ”
หลอ่ นบอกให้แกวางใจ แตห่ ญิงชราไมห่ นั มาดหู น้า เพียงแตพ่ ยกั หน้า
รับ

ใ ค ร ลิ ขิ ต | ๔๙

“ทราบแล้ว” แกตอบห้วนๆ
หลอ่ นลงั เล จะทงิ ้ ไปก็เป็นหว่ ง แตแ่ กเจ้าทิฐิไมเ่ หลียวแล ซา้
คอ่ ยๆ ตะแคงหนั หลงั ให้ แสดงวา่ ไมต่ ้องการหล่อนแนน่ อน ถงึ กระนนั้
หญิงสาวก็อภยั ให้เพราะแกเป็นคนแก่ แง่งอนไปตามเร่ือง และเจ้าของ
บ้านหนมุ่ ก็บอกถึงความ “พิลกึ ” ตา่ งๆ ภายในบ้านนีใ้ ห้หลอ่ นฟังแล้ว
“ปา้ จะต้องการอะไรก็เรียก ไมต่ ้องเกรงใจ และเอ้อ.... จะเอา
ม้งุ ลงไหมคะ”
แกนงิ่
หลอ่ นจดั แจงเอาม้งุ ท่ีเพิ่งเอาขนึ ้ ลงให้ใหม่ และกนั ให้โดยรอบ
แล้วคลานกลบั มาท่ีเดมิ ซงึ่ อยคู่ นละฟากห้องกบั หญิงชรา แรกๆ ก็คอย
ตะแคงหฟู ัง พร้อมกบั คิดวางแผนอยนู่ านมองน้อยๆ วา่ พรุ่งนีจ้ ะทา
อะไรบ้าง และวนั ตอ่ ๆ ไป หลอ่ นจะทาอยา่ งไรกบั “เขา” คดิ ไปคดิ มา
อกใจร้อนผา่ วเม่ือมือไปคลาถกู กางเกงแพร และเสือ้ ที่คณุ โอฬารสง่ ให้
หลอ่ นเมื่อตอนหวั ค่า แล้วหล่อนสวมใส่อยเู่ วลานี ้
เขาพดู เรียบๆ เสียงอ่อนโดย และนยั น์ตาคมซงึ ้ จ้องจบั ใบหน้า
ของหลอ่ นเกือบตลอดเวลา
“อาบนา้ อาบทา่ แล้วใช้เสือ้ กบั กางเกงน่ีแหละ ผลดั ไปคืนหนงึ่
กอ่ น ของผมยงั ไมไ่ ด้ใช้เลย และดเู หมือนจะเป็นตวั ที่เล็กที่สดุ ”
“ไมจ่ าเป็น....”