รักเธอตราบวันสิ้นโลก

คำนำ

ถ้าหากวนั หนึ่งโลกของเราเกดิ ปรากฏการณ์แปลกประหลาด ถา้ หากไวรัสนิรนามจะคร่าชีวิตคนทั้งโลก
เเละเปลย่ี นมนษุ ย์ให้กลายเป็นซอมบ้ี มันคงไมแ่ ปลกถา้ หาก ชเว ฮยอนอู เด็กหน่ยุ วยั มธั ยมปลายจะรู้สกึ เหมือน
โลกใบนีก้ าลังจะพังต่อหนา้ ต่อตาเพราะเขายังมีอีกสง่ิ สาคัญในชีวติ ท่ียงั ไม่ไดท้ า การเอาชวี ิตรอด และส่งิ สาคัญ
ทย่ี งั คา้ งคาใจ ชเว ฮยอนอตู ้องรับศกึ หนกั ทัง้ สองทาง แต่อย่างนอ้ ยฟ้าก็เมตตาใหเ้ ขามีเพ่ือนรว่ มทางในการ
เดนิ ทางท่เี ต็มไปดว้ ยความอันตรายจากอมนษุ ย์ คุณพร้อมหรอื ยังท่ีจะเดนิ ทางไปกบั พวกเขา

ณ วนั ที่ 3 มีนำคม ค.ศ. 2023 ในช่วงเวลำกลำงวัน วันที่ดูจะเปน็ วันท่ีแสนธรรมดาอีกวัน

หนึ่ง โรงเรียนมธั ยมชายลว้ นท่มี ชี ือ่ ว่า “อนิ ชอนนัมดง” มเี ด็กนักเรยี นช้ันมธั ยมปลายจอมแหกกฎคนหนงึ่ ปนี รว้ั
โรงเรยี นออกมาเพอื่ มาเดนิ เล่น เด็กนักเรยี นผู้เสเพลผู้น้ีกเ็ ดินเตรด็ เตรไ่ ปตามท้องถนนเพ่ือหาส่งิ บันเทงิ ใจให้
ตนเอง และในทีส่ ุดเขาก็พบเจอสิง่ ทีน่ ่าจะทาให้เขาสาราญใจได้ในวันนี้ หญงิ สาวรา่ งกายซีดเผอื ดดบู อบบาง แต่
กลบั ดูไม่ค่อยคล้ายคลงึ คนเกาหลีสักเท่าไหร่ แต่กย็ งั มสี ว่ นท่ีคล้ายคลึงอยู่ถงึ 4 ใน 7 ส่วนถึงกระนั้นเขากไ็ มไ่ ด้
สนใจว่าหญิงสาวตรงหน้าจะเป็นคนจากประเทศอะไร

ไม่รอช้าเด็กหนุม่ ก็เดนิ เข้าไปกะว่าจะเข้าไปหยอกล้อสกั นดิ สักหนอ่ ย ไมท่ ันท่จี ะได้เดนิ เข้าไปแตะตวั
หญิงสาว เธอกต็ ะโกนออกมาอยา่ งก้องกังวาน

“อยา่ เข้ามานะ! ถอยออกไป!” แต่มหี รอื ท่เี ด็กหนุ่มจะสนใจ
“อยา่ เล่นตวั ทาเปน็ กลัวไปหน่อยเลยน่า ทาแบบนี้มันยิง่ กระตนุ้ ทาใหอ้ ยากแกลง้ ขึน้ นะ” เขาหวั เราะ
ออกมาพร้อมกบั คว้าแขนหญิงสาวคนนน้ั ไว้เพื่อไม่ใหเ้ ธอหนไี ปได้ และครุ่นคิดว่าจะแกล้งหญงิ สาวคนนดี้ ว้ ยวิธี
ไหนดี
หญิงสาวท่ีตอนนด้ี ตู กใจเปน็ อย่างมาก เหมือนว่าเธอจะสติหลุดไปแลว้ และในตอนนี้สญั ชาตญาณดบิ
ของเธอกก็ าลงั ทางานแทนเธออยู่
เธอกระโจนใส่เด็กหนมุ่ และกัดเข้าที่แขนของเขาอย่างแรง เดก็ หน่มุ ตกใจ และถบี รา่ งของหญิงสาวให้
ออกหา่ งไปแลว้ พาตัวเองที่ได้รบั บาดเจบ็ มาทีโ่ รงเรียนมธั ยมอินชอนนัมดง

ไม่ชา้ ไมน่ านเดก็ หนุ่มก็เดนิ ทางมาถงึ โรงเรยี นอินชอนนัมดง แตก่ ลับดูเหมือนว่ามันจะสายไปซะแล้ว
รา่ งกายของเด็กหนุ่มมีการเปลี่ยนแปลงท่ีเหน็ ได้อยา่ งชัดเจนก็คอื ผิวกายทซี่ ีดเซยี วลงประหนึ่งคนที่เสยี ชวี ติ ไป
แล้ว และส่ิงทีต่ วั เดก็ หนุ่มเองก็รบั รู้ได้คือการมองเหน็ ของเขามันเร่มิ พร่ามวั ซะจนจะมองเหน็ ทางเดินไปห้อง
พยาบาลได้ไม่ชัด

ตอนนีเ้ หมือนรา่ งกายของเดก็ หนมุ่ ก็ถึงจุดส้ินสดุ แล้ว เด็กหน่มุ เริม่ คลงั่ และกระโจนเข้ากัดคนทเ่ี ดิน
ผา่ นไปผ่านมาตรงทางเดนิ จนเกดิ เสียงกรดี ร้องดังระงมไปทว่ั ท้งั โรงเรียน

เด็กนักเรียนท่ีอยู่ในห้องเรยี น และยงั ไม่รู้เร่อื งอะไรเม่อื ได้ยินเสียงกรีดร้องออกมาจากข้างนอกก็อด
สงสยั ไมไ่ ด้ และก็มเี พื่อนคนหนึ่งในกลุ่มเอ่ยปากถามออกมาว่า

“เสียงกร๊ดี กร๊าดอะไรกนั มดี าราสาวสวยมาท่โี รงเรยี นเราเหรอ” เมื่อมีคนถามก็ยอ่ มมคี นตอบ
“อยา่ ไรส้ าระไปหน่อยเลยนา่ ‘ชเวฮยอนอู’ จะมดี าราที่ไหนมากนั ล่ะ” เม่ือรู้สึกวา่ ตัวเองโดนเรียกหา่ ง
เหินไปสกั หนอ่ ยก็อดไม่ได้ท่จี ะประทว้ งออกมาอย่างเอาแต่ใจ “ทาไมเรยี กฉนั ดว้ ยชื่อเตม็ แบบนนั้ ละ่ ‘ยุนโดย
อง’ ” ทัง้ ค่ปู ระชดประชันกนั อยู่จนต้องมคี นเข้าไปห้ามศึกครัง้ นี้
“พอไดแ้ ล้วนา่ หยุดเถยี งกนั ไดแ้ ล้วพวกนายโตกนั รยึ ังเนี่ย” พอมีคนเขา้ ไปห้ามกเ็ หมือนจะมีคนไม่
พอใจสักเทา่ ไหร่อยู่

1

“แล้วมนั เกย่ี วอะไรกบั นายล่ะ ‘พคั มนุ อา’ ” ยุนโดยองพูดพรอ้ มทาทา่ กอดอกดว้ ยใบหนา้ ทีเ่ ต็มไปดว้ ย
ความไม่พอใจ
“โดยองนน้ี ายมีนิสัยทช่ี อบพาลหาเรื่องคนอืน่ ไปท่วั แบบน้ีเหรอ ฉนั ไม่เคยรู้เรือ่ งน้ีเลยนะเน่ีย” ชเวฮ
ยอนอูพูดดว้ ยน้าเสยี งท่เี ยน็ ยะเยอื กชวนใหข้ นลกุ ไม่น้อย ดเู หมือนยนุ โดยองจะไปทาใหเ้ ขาไม่พอใจเขา้ ใหแ้ ล้ว
“เฮ้อ...พวกนายจะเถียงกันไปถงึ ไหนกันเนย่ี ถ้าเกิดวา่ ขา้ งนอกน้ัน มีเร่ืองอะไรน่าตนื่ เต้นขนึ้ มาปานนี้
เราคงพลาดเร่ืองสนุกไปแล้วล่ะมั้ง” น้าเสียงชวนใหน้ ่าหมน่ั ไส้ดงั ขึน้ ขัดกับบรรยากาศที่กาลังตงึ เครยี ด ทาให้ทั้ง
สามคนทก่ี าลงั เคลียรป์ ัญหาที่กาลังเกิดข้นึ อยู่นนั้ ก็หนั ไปหาเจ้าของน้าเสยี งอนั นา่ หมั่นไสค้ นนัน้
“เฮ!้ ฉนั ก็พอรู้อยู่หรอกนะวา่ คนทชี่ ือ่ ‘ฮานอนึ คยอง’ น่ะหนา้ ตาดี แต่พวกนายไมจ่ าเป็นตอ้ งจอ้ ง
ขนาดนนั้ ก็ได้” หลงั จากอนึ คยองพูดจบ เพ่ือน ๆ ท่ีเหลือก็หนั หน้าหนีเขาพร้อมกับไปคยุ กบั เพ่ือนอีกคนหนึ่ง
ทันที
“ซองฮนุ พวกเราจะเดินออกไปดขู า้ งนอก นายจะไปดว้ ยไหม” ‘คิมซองฮุน’ แทบจะตอบตกลง
ในทันที เพราะตัวของเขาเองกอ็ ยากจะรู้อยู่เต็มทนแล้วว่าข้างนอกน้ันเกดิ อะไรขึ้น ท้ังสค่ี นเดินออกไปจากห้อง
ทง้ิ ฮานอนึ คยองพดู ไล่หลังพร้อมกบั วิง่ ตามพวกเขาอยู่อยา่ งนน้ั
“รอฉนั ดว้ ยไอ้พวกบา้ เอย๊ !”

พวกเขาท้งั สี่เดินไปตามทางเดินเพอ่ื ไปดูว่าเกดิ อะไรข้นึ ฮานอึนคยองท่วี ่ิงตามมาขา้ งหลงั ก็พูดข้ึน
ตามหลังพวกเขามา “เมอ่ื กใ้ี จร้ายกนั มากเลยนะ เดนิ ไมร่ อกันเลย” ฮานอนึ คยองเดินกอดคอยนุ โดยองพร้อม
กบั ที่เดนิ ไปกับกลุ่มเพ่อื น ๆ

“เอามือสกปรก ๆ ของแกออกไป” ยนุ โดยองพูดพร้อมกับปัดมอื ของอนึ คยองออกจากไหล่ของตัวเอง
“ปากรา้ ยจงั เลยนะโดยอง เราก็เพื่อนกันไมใ่ ชเ่ หรอ” ยนุ โดยองกลอกตามองบนพร้อมกับขาทกี่ า้ วเร็ว
ข้นึ เพ่ือที่จะได้พน้ ๆ จากเจ้าตัวปนั่ ปว่ นนส้ี ักที

2

ในท่ีสุดพวกเขาทั้งห้าคนก็เดินมาถงึ ตน้ ตอเสียงท่ีถึงแมว้ า่ ตอนนี้เสียงนน้ั จะเงียบไปแลว้ กต็ าม แต่
ตอนน้ีเสยี งคุยดังเจ๊ยี วจ๊าวของพวกเขาเขา้ มาแทนแลว้ “ อึนคยองนายช่วยหุบปากก่อนได้ไหม ” ยนุ โดยองพูด
ดว้ ยน้าเสยี งติดราคาญกเ็ พราะไอ้เพ่ือนตวั ดีคนน้ีพดู ไมห่ ยุดมาตลอดทางเลยน่ะสิ!

“พ...พวกนายดูนนั้ สิ โรงเรยี นเรามีจดั งานธีมสยองขวัญดว้ ยเหรอ…” คิมซองฮุนถามพร้อมกบั ชี้ไปท่ี
รา่ งนักเรยี นคนหนงึ่ ทก่ี าลงั กดั กนิ รา่ งของนักเรยี นอีกคนหนึง่ อยู่ และดเู หมอื นเสยี งทเ่ี ปลง่ ออกมานัน้ จะดงึ ดดู
ความสนใจของนกั เรยี นคนน้ันให้หนั มามองพวกเขาห้าคนแทน

รา่ งของนักเรียนคนน้นั เห็นได้ชดั วา่ มีรอยกัดเป็นแผลเหวอะหวะทีข่ ้างแก้ม และยังมีรอยกัดอีก
มากมายตามตวั ร่างรา่ งน้นั ลุกขึ้นยืนเต็มความสงู แล้วก็คารามกกึ กอ้ งใส่พวกเขาราวกับสัตว์ปา่

“มุนอา! ว่ิง !” ชเวฮยอนอูคว้ามือพัคมนุ อามาจบั ไวแ้ ล้วว่ิงออกไปก่อนทีค่ นอน่ื ๆ จะว่งิ ตามมาดว้ ย
พวกเขาวิง่ ออกมาจากโรงเรียนแลว้ พรอ้ มกบั เสยี งคารามกึกก้องยงั ไล่ตามหลงั พวกเขาอยู่ และดู
เหมอื นจะไม่ไดม้ ีแคเ่ สียงเดยี วแล้ว “แฮก ๆ..ร…เราตอ้ งว่ิงไปไกลอีกขนาดไหนเหรอ…” คิมซองฮนุ ถามพลาง
หอบหายใจ
“เราตอ้ งหาท่ซี ่อน” ยุนโดยองพูดขึ้นพลางมองซ้ายมองขวาวา่ พวกเขาสามารถซ่อนตวั ท่ีไหนไดบ้ า้ ง
ตอนน้ีพวกเขากาลงั วง่ิ อยู่บนถนนสายเลก็ ๆ ท่มี ีตึกรามบ้านชอ่ งอยู่รายล้อมขา้ งถนนไปหมด แตห่ ากจะให้เข้า
ไปซอ่ นตอนนี้ก็เกรงวา่ จะไม่ทัน
“พวกเราจะซ่อนทนั ได้ยงั ไง ไอ้พวกน้วี ่ิงไวอย่างกับหมา” ฮานอนึ คยองพูดขึ้นขัดข้อเสนอของโดยอง
เม่ือครู่น้ี
“ฉนั ว่ามันมีวธิ ีอยู่ พวกนายวิง่ ให้เรว็ กว่านอ้ี กี นดิ ไหวรเึ ปล่า” ชเวฮยอนอูเอย่ ถามเพ่ือนร่วมทาง เพราะ
ตอนนเี้ ขามแี ผนแล้ว เขาค่อนข้างท่ีจะค้นุ เคยกบั ถนนสายนี้ เพราะเขามาขับรถเล่นอยู่แถวนี้บ่อย ๆ
“นายมีแผนอะไร” โดยองเอ่ยถาม ชเวฮยอนอูผู้โดนถามก็ครุ่นคิดอยู่เลก็ น้อยกอ่ นจะเอย่ ตอบไป
“ทางเลี้ยวขา้ งหนา้ จะมีตึกร้างทีส่ ภาพยงั ดีอยู่ เรานา่ จะพอไปซ่อนท่ีนัน้ ไดช้ ่วั คราว แตเ่ ราตอ้ งวิง่ ให้เรว็
กวา่ นี้อีกสักนิดเพ่ือสลดั พวกน้ันให้อยู่หา่ งเราซะกอ่ น” เพ่ือนท่ีเหลือท่ีฟงั สงิ่ ทีช่ เวฮยอนอูพูดก็พยักหนา้ เป็นการ
ตอบรบั หลังจากนน้ั ก็ไม่มบี ทสนทนาอะไรขน้ึ
พวกเขาขยับฝเี ท้าให้ไวข้ึนตามท่ชี เวฮยอนอูบอกจนในทีส่ ดุ พวกเขาก็มาถึงทางเลีย้ วทชี่ เวฮยอนอูบอก
แล้ว และที่นัน้ ก็มีตึกร้างอยู่จริง ๆ พวกเขาทง้ั หา้ คนพากนั ไปซ่อนตัวในตึกน้ัน และหลบอยู่ในหอ้ งห้องหนง่ึ อยู่
สกั พักจนพอพวกเขาคิดวา่ น่าจะปลอดภยั แลว้ ก็พลางถอนหายใจกนั ออกมา

ยุนโดยองยกโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อหาสัญญาณ โชคยังดีท่ตี ึกร้างน้ยี งั พอมสี ญั ญาณโทรศัพท์อยู่บา้ ง เมือ่ มี
สัญญาณโทรศัพทแ์ ลว้ ยนุ โดยองก็เปิดหาช่องทีส่ ามารถรับรู้ข่าวสารด้านนอกได้ ‘สวสั ดีคะ่ ดฉิ นั นกั ขา่ วจาก
YTH ของอนั ซานจะมาเสนอข่าววกิ ฤตการณ์ทีก่ าลังเกิดขนึ้ ในตอนนนี้ ะคะ รัฐบาลของเราไดแ้ จง้ ว่าเป็นไวรสั
ประหลาดท่ถี ูกบ่อยเข้ามาในประเทศของเรา เพ่ืออะไรบางอยา่ ง ดฉิ นั คาดเดาว่าอาจจะเป็นความขัดแย้งทาง
ประเทศกเ็ ป็นได้ค่ะ

3

ไวรัสประหลาดนีจ้ ะเปล่ียนผู้ท่ีตดิ เชอื้ ให้กลายเปน็ ‘ซอมบ้ี’ หรือวา่ ก็คือมนษุ ย์ทเี่ สียชีวติ ไปแลว้ แตก่ ลับ
ยงั ขยับไดน้ ้ันเองค่ะ ไวรัสนี้ใช้เวลาในการแพร่กระจายไปทั่วรา่ งของผู้ติดเช้ือประมาณ 10 - 15 นาทคี ะ่ แล้ว
ตอนนี้ก็มกี ารทดลองอยู่ดว้ ยค่ะ เท่าทด่ี ิฉันพอจะทราบมาได้คือซอมบ้ีพวกน้ีในเวลากลางวนั ความสามารถจะไม่
คอ่ ยแตกตา่ งกับมนุษย์เทา่ ไหร่ค่ะแต่สติปัญญาของมันยังด้อยกวา่ มนุษย์อยู่มาก เม่ือถึงเวลากลางคืนซอมบ้พี วก
นจ้ี ะสญู เสียการมองเหน็ ไปกลับกันการรบั ฟังเสียงของพวกมันจะดขี ้นึ มาก ๆ ค่ะ

ในตอนน้รี ฐั บาลได้จดั สรรพื้นที่ไว้สาหรบั ผู้รอดชวี ติ เรยี บรอ้ ยแลว้ คะ่ ศูนย์อพยพนี้ต้ังอยู่ท่ีเขตอันซาน
ดฉิ ันขอให้ผู้รอดชีวติ ทุกคนที่กาลงั รบั ฟังอยู่สามารถเดินทางมายงั อนั ซานได้อยา่ งปลอดภัยคะ่ ’ และขา่ วทใ่ี ห้
ความรู้เกี่ยวกับสถานการณต์ รงหน้าพวกเขากจ็ บลง แต่พวกเขาก็ได้รบั รู้ขา่ วสารตา่ ง ๆ มากข้นึ อย่างมาก

“น้ีเราหลดุ มาในหนงั แนว Apocalypse เหรอ วา้ ว! นา่ ตน่ื เตน้ จงั ” ฮานอึนคยองพดู แตส่ ีหนา้ กลบั ดู
ไม่ตืน่ เตน้ เหมอื นสิง่ ทพ่ี ูดเลยแม้แตน่ อ้ ย

“นายช่วยจริงจงั กับชีวิตหนอ่ ยไดไ้ หม” ถงึ แมส้ หี นา้ ของฮานอนึ คยองจะไม่ได้ทาใหก้ วนประสาทใน
เวลาน้ี แต่คาพดู ของเขาก็ยังกวนประสาทอยู่

“น่า ๆ อย่าเพง่ิ ซีเรยี สก็ได้น้ี เราเพิง่ หนีกันมาได้ก็พักกันก่อนเถอะ” พัคมุนอาพูดข้นึ เพ่อื ใหโ้ ดยองรู้สกึ
อารมณ์เสยี น้อยลง แตด่ เู หมอื นจะเป็นการเอาน้ามันราดลงไฟซะมากกวา่

“พกั ? นี้นายกาลงั คิดอะไรอยู่ คิดวา่ เรากาลังเลน่ เกมเหรอ” ยุนโดยองพูดย้อนส่งิ ท่ีมนุ อาพูดมาเมอ่ื กี้
กลับไป “ นายกช็ ว่ ยดเู พอ่ื นหน่อยสิ ซองฮุนเหนือ่ ยจะตายอยู่แลว้ สนใจบ้างสิ ” พัคมุนอาท่ตี อนนดี้ ูจะมนี า้ โห
ขึ้นมาบา้ งแล้วก็เถียงยุนโดยองกลับไป

“ฉนั ไม่จาเป็นต้องสนใจคนขีโ้ รคอยู่แล้วนี้ และในเวลาน้นี ายก็ควรจะหว่ งตัวเองมากกวา่ นะพ่อคนดี”
ยุนโดยองพูดเชงิ ประชดประชัน แตน่ ั้นกเ็ ป็นเร่อื งจรงิ เพราะในเวลานีท้ ุกคนก็ต้องย่อมรักตัวเองมากกวา่ คนอื่น
อยู่แลว้

“พอแลว้ ทัง้ คู่เลย ฉนั ไมเ่ ป็นไร” คมิ ซองฮุนพูดเพ่ือใหท้ ้ังสองหยุดทะเลาะกนั เรื่องของเขาสักที และทัง้
คู่ก็หยดุ จริง ๆ แต่ก็ยังดโู กรธกันอยู่

เวลาผา่ นไปแล้วสกั พกั ใหญ่ นาฬกิ าดจิ ิทัลที่อยู่ในโทรศัพท์ก็ขึ้นเปน็ เลข 15 : 52 น. แล้ว
“พวกเราควรไปสารวจตึกน้ีหน่อยไหม เผ่ือวา่ ทนี่ ่ีจะยังพอมีของใหเ้ ราไดใ้ ชป้ ้องกันตัวบา้ ง” ยุนโดยอง
พูดขนึ้ ทาลายความเงยี บ
“มนั ไม่อนั ตรายไปหน่อยเหรอ พวกเราไม่รู้เลยนะวา่ ตึกนี้จะมีซอมบีต้ วั ไหนเขา้ มารเึ ปลา่ ” ชเวฮยอนอู
พูดเตือนยุนโดยองท่ีดูจะไม่ได้คานงึ ถึงความอันตรายเท่าไหร่ ยุนโดยองท่ีฟังอยู่กเ็ ลิกคิ้วข้ึนทีหน่ึงก่อนจะพูด
ตอบกลบั ไป
“น้ีฮยอนอูของฉันปอดแหกขนาดนี้เลยเหรอ” ยนุ โดยองพูดขึ้นพร้อมกับยกย้มิ ที่มุมปาก ชเวฮยอนอู
พอโดนแหยเ่ ขา้ หนอ่ ยกท็ นไม่ได้
“ฉันไม่ได้ปอดแหก แค่ออกไปสารวจตกึ ทาไมฉนั จะทาไมไ่ ด้” ชเวฮยอนอูพดู พร้อมกบั ยนื ข้ึนเตรียม
ออกไปสารวจขา้ งนอกตกึ ว่ามีอันตรายอะไร หรือไม่

4

“นายก็ดูแลคนอ่นื อยู่ที่นแี่ ล้วกนั ฉันจะไปเอง” พดู จบชเวฮยอนอูกเ็ ดนิ ออกไปจากหอ้ งโดยทนั ที
“อะไรของนายเน่ียโดยอง! นายปลอ่ ยยอนอูเดินออกไปคนเดียวแบบน้ันนะ่ นะ!” พคั มนุ อากงึ่ พูดก่ึง
ตะคอกใส่ยุนโดยอง แต่คนท่ีเหมอื นจะโดนตะคอกใส่กับดูไม่ได้รู้สกึ อะไร
“ก็เขาเสนอตวั นี้ ฉันก็แค่พดู เฉย ๆ” ยนุ โดยองพดู ข้ึนดว้ ยท่าทีไมร่ ู้สึกเปน็ เดือดเป็นรอ้ นอะไร ยง่ิ พคั มุน
อาเหน็ แบบนนั้ ก็ย่ิงโมโหข้ึนไปอีก
“นาย!” พคั มุนอาตะคอกใสด่ ้วยสีหนา้ ขึงขงั
“ถ้านายเปน็ หว่ งมากนักก็ตามไปซะสมิ นุ อา” ยุนโดยองพูดเสนอไป แต่กไ็ ม่รัง้ ให้ได้คาตอบเขาก็พูดต่อ
“ฉนั ลืมไปว่าเจ้านั้นคงไม่อยากใหน้ ายออกไปต้องขอโทษด้วยนะทตี่ ้องขังนายอยู่ในน้ีก็ เพราะว่าพ่อ
พระเอกนั้นบอกฉันไวใ้ หด้ ูแลพวกนายน่ะ” ยุนโดยองพูดพร้อมยิม้ เจ้าเลห่ ใ์ สเ่ พ่ือน ๆ ของตัวเอง เพ่ือน ๆ ใน
กลุ่มก็พอจะรู้กันอยู่ว่ายนุ โดยองนัน้ เป็นคนเจ้าเลห่ ์ แตก่ ็ไมเ่ คยเหน็ เองกบั ตา

ผ่านไปสกั พักชเวฮยอนอูกก็ ลับมาที่หอ้ งที่พวกเขาซอ่ นอยู่กับสง่ิ ทด่ี เู หมือนจะเป็นไม้เบสบอลเกา่ ๆ
สองอนั กลบั มาด้วย “ที่น่ีปลอดภัยดีฉนั เช็กแล้ว แต่ที่นไ่ี มม่ ีของอะไรมากของท่หี ามาได้ก็มีแคน่ ี้” ชเวฮยอนอูพดู
พร้อมชูไมเ้ บสบอลในมือให้คนอ่ืนดู “ในเมอ่ื มีคนไปตรวจสอบข้างนอกให้แลว้ เราก็มาวางแผนกันดีกว่าไหมว่า
จะเอายังไงกันต่อ” ยนุ โดยองพดู เสนอ แต่ไมน่ านก็มีคนแซะกลบั มา

“เฮ้อ..นายเนี่ยเอะอะ ๆ ก็วางแผน ๆ ไมเ่ บื่อบา้ งหรือไง” ฮานอนึ คยองพูดแซะดว้ ยน้าเสียงตดิ กวน
ประสาทของตัวเองก่อนจะพูดตอ่ ประโยคของตวั เอง

“หรอื วา่ นายมีแผนอะไร” ยนุ โดยองยกั ไหลใ่ ส่ไปทหี น่ึงก่อนจะตอบ
“แผนน่ะมีแต่พวกนายอยากฟังไหมละ่ ” เมอ่ื ยุนโดยองทาเป็นหยอกล้อไม่ยอมพดู สักทีแถมยงั ทาให้
เสียเวลาไปโดยเปล่าประโยชน์กต็ อ้ งมคี นกระตนุ้ สักหน่อย
“นายจะพูดไดร้ ึยังละ่ แต่ถา้ ไม่อยากพูดกห็ บุ ปากแลว้ เก็บไวค้ ุยกับตวั เองซะนะ ฉันเร่มิ ไม่อยากฟัง
แล้ว” ชเวฮยอนอูที่ทนฟังมานานก็เรมิ่ เบ่ือทีเ่ พือ่ นตัวดีของเขาไมย่ อมเข้าเร่ืองสักที
“ความอดทนตา่ จังเลยนะ เอาล่ะ บอกแลว้ ๆ ตามที่เรารู้มาคือตัวพวกน้ันในช่วงเชา้ ไม่ค่อยจะแตกตา่ ง
จากพวกเรา แตต่ อนกลางคืนมันจะมองไมเ่ หน็ การที่เราจะเดนิ ทางจากท่ีนไ่ี ปอันซานกค็ ่อนขา้ งไกลเปน็ ไปไม่ได้
เลยทเี่ ราจะไปถงึ ที่น่ันได้ภายในหนึ่งวนั การหาเสบียงติดตัว และหาทพี่ ักก็เลยจาเป็น ฉนั เลยคดิ ว่าพวกเราควร
จะเดินทางในตอนเชา้ และหาท่พี ักในตอนกลางคนื ถึงแม้ตอนกลางคืนพวกมนั จะมองไม่เหน็ แต่ตอนน้เี รากไ็ ม่
มีแสงสว่าง เราก็จะแย่เหมือนกนั พวกนายตกลงจะทาตามแผนนไี้ หม” ผู้ฟงั ทกุ คนครนุ่ คิดอยู่สกั ครู่กอ่ นจะมีคน
ตอบออกมา
“แล้วมนั มที างเลือกอนื่ ด้วยเหรอ” คิมซองฮุนพูดเชิงถาม
“กถ็ ้ามคี วามคิดท่ดี ีกว่าฉนั ก็พูดออกมาได้เลย” ยนุ โดยองดูม่นั อกมัน่ ใจเปน็ อย่างมากว่าจะไม่มีใครมา
แทนท่คี วามคดิ ของเขาทเี่ ขาเสนอไปเมื่อครู่ เมือ่ ไมม่ ีใครแย้ง แผนก็ย่อมเป็นไปตามนัน้
การวางแผนเสร็จสนิ้ ไปได้ด้วยดี ตอนนี้พวกเขากค็ วรจะศึกษาเส้นทางเพื่อไปอนั ซานกนั ถึงแมเ้ ขตอิน
ชอนกบั อนั ซานนนั้ จะอยู่หา่ งกันแคเ่ ขตเดียว แต่สาหรับการเดินทางด้วยเท้าแล้วน้ันระยะทางกย็ ังคงไกลเกิน

5

กว่าจะเดนิ ไปถึงได้ในเร็ววนั การศกึ ษาเส้นทางนั้นค่อนข้างที่จะใชเ้ วลากว่าพวกเขาจะศกึ ษาเส้นทางกันได้กวา่
เขาจะศกึ ษาเส้นทางกันเสร็จพระอาทิตย์กต็ กดนิ เสยี แล้วเป็นสญั ญาณบอกว่าถงึ เวลาท่ีพวกเขาจะออกไปหา
เสบียงแล้ว

การหาเสบยี งในวันแรกนัน้ ช่างยากเยน็ และอนั ตราย ยง่ิ ข้อมูลที่เขาควรรู้นน้ั ก็ยงั ไม่ได้มมี ากพอท่ีจะให้
เขาระวงั ให้กลบั มาอยา่ งปลอดภยั ไดต้ ลอด การไปหาเสบียงในคนื นจ้ี ึงไมม่ ใี ครอยากไป ไมม่ ใี ครอยากพาตวั เอง
ไปรนหาท่ตี ายหรอก แตย่ ังไงในคืนน้ีกต็ ้องย่อมมีผู้เสียสละ

ฮานอนึ คยองทมี่ ักจะกวนประสาทเพื่อนอยู่เสมอ เม่ือเห็นวา่ ไมม่ ใี ครอยากไปก็เสนอตัวจะไปเอง “ถา้
พวกนายไมไ่ ปงนั้ เดี๋ยวฉันไปเองเจา้ พวกคนปอดแหก แต่ขอคนไปเป็นเพื่อนคนหน่งึ สิ ฉนั กลวั ขนของมาไม่
หมดนะ่ ” คนท่เี หลือมองหน้ากันอยู่สักพกั กอ่ นทพ่ี ัคมุนอาจะเปน็ คนเสนอตวั ว่าจะไปเปน็ เพื่อน

“เดยี๋ วฉันไปเปน็ เพื่อนเอง” ชเวฮยอนอูที่เห็นว่าพัคมุนอาเสนอตัวจะไปกต็ กใจไม่นอ้ ย และเกือบจะ
เสนอตัวไปแทนไม่ทัน

“ฉันไปแทนดกี วา่ ฉนั นา่ จะช่วยนายขนของได้ดีกว่ามุนอา” ฮานอนึ คยองมนึ งงเลก็ น้อยที่ตอนนี้มีคน
แย่งกนั จะเอาชีวิตไปเสยี่ ง

“งั้นพวกนายกต็ กลงกนั เอาเองนะ” ชเวฮยอนอูพยายามเกลยี้ กล่อมให้พคั มนุ อาไม่ไป และให้กลับลง
ไปนัง่ ทีด่ โี ดยการชกั แมน่ า้ ท้งั ห้ามาพดู

“มนุ อา อยู่น้ีแหละ นายไปกช็ ่วยได้ไม่มากหรอก แถมถ้าโดนไลน่ ายก็อาจจะวง่ิ หนีพวกมันไมท่ ัน
เพราะฉะนน้ั อยู่ทน่ี ี่จะปลอดภัยสาหรบั นายกว่านะ” พัคมุนอาท่ีฟงั อยู่กข็ มวดคิ้วเลก็ น้อย

“ยอนอูน้ีนายดูถูกฉนั เหรอ” ชเวฮยอนอูท่ีโดนเข้าใจผิดก็รบี แกต้ ัว
“ไมใ่ ช่แบบนน้ั เอาเปน็ ว่านะนายอยนู่ ้นี ะ่ ดีแลว้ งน้ั ไปก่อนนะโดยองดูแลเพื่อนดว้ ยนะ” เมอื่ พดู ลา่ ลา
เสร็จชเวฮยอนอกู ็เดินออกไปจากหอ้ งกอ่ น และฮานอนึ คยองก็เดินตามมาทีหลงั
“อย่าเพิ่งหวิ ตายกันนะ ฉนั จะรบี กลับมาพร้อมอาหารแบบเยอะ ๆ และแนน่ อนว่าจะกลบั มาอย่าง
ปลอดภยั ”

6

เมอ่ื เดนิ ออกมาแลว้ ชเวฮยอนอกู ็เป็นคนนาทาง เพราะเขาเป็นคนท่ีคุน้ เคยกับเสน้ ทางนมี้ ากท่สี ดุ
ชเวฮยอนอูหนั ไปทาภาษามือใส่ฮานอึนคยองแทนการส่ือสารด้วยเสยี งที่ไมส่ ามารถใชไ้ ด้ในตอนน้ีทสี่ ามารถ
แปลความหมายไดว้ ่า

‘พวกเราจะเอาของอะไรกนั บ้าง’ แต่ดูเหมือนเพ่ือนของเขาจะไม่เข้าใจ ถึงแม้ทีโ่ รงเรียนของพวกเขา
จะมสี อนเรื่องภาษามือแตส่ าหรับคนทไี่ ม่เคยสนใจจะเรียนอย่างฮานอนึ คยองนน้ั ก็ไมแ่ ปลกท่จี ะไมเ่ ข้าใจ

“นายทาอะไรของนะ-” ชเวฮยอนอเู ออื้ มปิดปากเพ่ือนผู้แสนโงง่ มของเขาแทบไมท่ ัน ใครจะไปคดิ กัน
วา่ ฮานอึนคยองจะลมื เรื่องทีเ่ ขาคุยกันตอนกลางวนั ไปหมดเสียแลว้

“นายอยากตายรึไง ลมื เรื่องที่เราคยุ กนั ตอนกลางวันหมดแล้วเหรอ” ชเวฮยอนอูกระซิบบอก แต่เสยี ง
ท่เี ปลง่ ออกมาน้นั เบาแสนเบาเสียจนเกือบจะไม่ไดย้ ิน ดูเหมือนตอนน้ีฮานอึนคยองจะรู้แลว้ วา่ ชเวฮยอนอู
พยายามจะสอ่ื อะไร แตห่ ลังจากนนั้ พวกเขาก็ไม่ไดส้ นทนาอะไรกนั ต่อแค่เดินตามกันไปเงียบ ๆ

ชเวฮยอนอูนาทางมาท่รี า้ นสะดวกซื้อแหง่ หนง่ึ ท่ีไม่ได้ไกลจากจุดซ่อนตวั ของพวกเขามากนัก พอเขา้
ไปในรา้ นพวกเขาก็แยกกนั ไปคนละฝง่ั ของร้าน พวกเขาหยิบขา้ วของท่ีจาเป็นทั้งหมดเข้ากระเปา๋ เปน้ ักเรียนที่
ยุนโดยองกบั พัคมนุ อาสะพายติดตวั ไว้ก่อนทพี่ วกเขาจะหนีออกมา

ทางตามฝ่ังฮานอนึ คยองมเี สยี งว่งิ ระหว่างชั้นวางของไปท่ัวก็พอจะเดาได้ว่าเป็นหนทู ่นี า่ จะแอบว่ิงเขา้
มากินอาหารในรา้ น เขาก็ไม่ไดส้ นใจอะไรแค่หยิบของจาเป็นเขา้ กระเปา๋ ต่อไป แต่สักพักจู่ ๆ เจ้าหนูตวั นนั้ ก็
เขา้ มาูจ่โจมเขา หนูตัวนน้ั กดั เขา้ ท่ีนว้ิ ของฮานอนึ คยองอยา่ งจงั พอโดนหนกู ัดกเ็ ปน็ เร่ืองยากที่ฮานอึนคยองจะ
เกบ็ เสียงรอ้ งไวไ้ ด้ พอฮานอนึ คยองร้องเจา้ หนตู วั น้ันก็ตกใจวงิ่ หนีไปท่วั ชนั้ วางของจนข้าวของทว่ี างอูยต่ กลงมา
จากชัน้ ส่งเสยี งดงั โครมครามไปทว่ั ท้ังร้าน

ชเวฮยอนอูทอ่ี ยู่ฝั่งตรงขา้ มพอไดย้ นิ เพื่อนของตนเองร้องข้นึ มากร็ บี ลุกขึ้นแล้ววง่ิ ไปดู ทีป่ ลายนิ้วกลาง
ของฮานอึนคยองเลือดทว่ มไปทวั่ นิ้วนั้น ชเวฮยอนอหู าเศษผ้าทีอ่ ยู่แถวน้ันมากดหา้ มเลือดของฮานอนึ คยอง
กอ่ นจะพากนั วงิ่ ออกไปจากรา้ นคา้ เพราะเสยี งร้องของฮานอนึ คยองเม่ือกน้ี า่ จะเรยี กพวกซอมบ้ีมาทร่ี า้ นค้านี้
ในไมช่ ้าแน่

พวกเขาพากันกลบั มาท่ที ่ีซ่อนของตวั เองโดยไว แต่พอมาถงึ ฮานอึนคยองกด็ ูแตกตา่ งไปจากทกุ ที
“พวกนายไปทาอะไรกันมา ทาไมอึนคยองถงึ มีสภาพแย่แบบน้ันล่ะ” พคั มุนอาเดนิ มาถามชเวฮยอนอูทีน่ ั่งพกั
อยู่ท่มี ุมหอ้ ง

“เขาโดนหนกู ดั อาจจะแคต่ ิดเชือ้ โรคนิดหนอ่ ยนา่ จะไม่เป็นอะไรมาก” ยุนโดยองทีน่ ั่งฟังอยู่เงียบ ๆ
พอได้ยินอย่างนัน้ เขากน็ กึ ถึงสาเหตุอืน่ ท่ีทาให้มสี ภาพแย่แบบนี้

“ยอนอู ฉันขอไม้เบสบอลนายหน่อยสิ” ยนุ โดยองเอย่ ขออาวุธทีช่ เวฮยอนอูถืออยู่ตอนน้ี
“นายจะเอาไปทาอะไรโดยอง นายจะออกไปขา้ งนอกเหรอ” ชเวฮยอนอูถามหาเหตผุ ล แต่ยนุ โดยองก็
สา่ ยหัว เขาเองก็ไม่อยากซกั ไซ้ใหม้ ากความก็เลยย่ืนใหโ้ ดยองโดยไม่พูดอะไรต่อ
ยนุ โดยองพอได้อาวธุ อยู่ในมือก็เดนิ ไปหาฮานอึนคยองโดยไม่มีความลังเลใจแต่อยา่ งใด
“โดยอง นายจะทาอะไรอนึ คยอง” ซองฮุนทน่ี ัง่ อยู่ใกล้ ๆ กับฮานอึนคยองก็ถามแทนคนที่ตอนนีด้ ูจะ
ไมม่ ีสตสิ ตงั ซะเท่าไหร่

7

“ไม่ต้องรู้หรอกแคร่ อดูก็พอแลว้ ” ไมเ้ บสบอลที่อยู่ในมือยุนโดยองตอนน้ีง้างข้ึนเหนือหัวผู้ทก่ี าลังถือ
มนั อยู่ และหวดลงท่ีสว่ นศีรษะของฮานอึนคยองอยา่ งเตม็ แรง

รา่ งของฮานอนึ คยองลม้ ลงกับพ้ืนแต่ไร้เสยี งกรีดร้องดว้ ยความเจ็บปวดใด ๆ ทงั้ นัน้ แมห้ ัวของตนเองจะ
แตก และมเี ลอื ดสสี ดกาลงั ไหลอาบหนา้ คนอ่ืนท่กี าลงั มองอยู่ก็ตกใจปนหวาดกลวั อยู่ไม่นอ้ ย ชเวฮยอนอูยกมือ
ขึ้นปิดตาพัคมุนอาไมใ่ ห้เหน็ ส่ิงที่กาลังจะเกดิ ข้นึ ต่อ ยนุ โดยองงา้ งไมเ้ บสบอลท่ีอยู่ในมืออีกครง้ั และหวดลงท่ี
ศีรษะของฮานอนึ คยองอกี ครั้ง และอีกครงั้ ราวกับคนบ้าคลัง่ จนสภาพของฮานอนึ คยองดูไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

ในทส่ี ดุ ยนุ โดยองก็หยุดฟาดไม้ลงทีฮ่ านอึนคยอง และเขาก็หนั มามองเพ่ือน ๆ ที่เหลอื ด้วยสีหน้าเรียบ
เฉยแมเ้ ลือดจะเปื้อนหนา้ และมือที่เปื้อนไปด้วยเลือด

“โดยอง...นายทาแบบนท้ี าไม” และกย็ งั คงเปน็ ชเวฮยอนอูท่เี ป็นคนเอย่ ปากข้นึ เป็นคนแรก
“เขาติดเช้ือ อีกไมน่ านก็จะกลายร่างแลว้ จะปลอ่ ยเขาไวท้ าไมกนั ” ยนุ โดยองตอบด้วยน้าเสียง และสี
หน้าทีย่ ังเรยี บเฉยอยู่อยา่ งนนั้ พลางใชม้ ืออีกขา้ งท่ีว่างอยู่ยกขนึ้ มาปาดเลือดทเี่ ป้ือนตดิ อยู่บนหน้า ทาให้เลือดท่ี
ติดอยู่บนหนา้ น้นั เป้ือนมากกว่าเดมิ แม้จะจางลง
“เขาแคโ่ ดนหนกู ดั ” เมอื่ มีคนเถียงคนอย่างยนุ โดยองน่ะหรือจะมียอมให้ผู้อืน่ มาคอยเถียงฉอด ๆ
“แลว้ นายมน่ั ใจขนาดไหนล่ะว่าหนตู วั นั้นมันไม่ไดต้ ิดเชอ้ื ” ยุนโดยองหนั มาสบตากบั ชเวฮยอนอูดว้ ย
ดวงตาทด่ี จู ะหม่นแสงลง ทาใหต้ อนนช้ี เวฮยอนอเู หมือนกาลังประเชิญหนา้ อยู่กบั ราชสหี ต์ ัวใหญ่ทเ่ี ขาไม่อาจสู้
ดว้ ยได้ ชเวฮยอนอกู ็ไดแ้ ต่เงียบ เพราะเขาเองก็ไม่รู้วา่ หนูตวั นนั้ ติดเช้ือหรือไม่
“เห็นไหม นายกต็ อบคาถามฉันไมไ่ ด้ ถ้านายยงั อ่อนหัดอยู่แบบน้ีกอ็ ยา่ หวังเลยวา่ จะปกป้องใครได้”
ยุนโดยองท่เี หน็ ว่าไม่มใี ครเถยี งกลบั แลว้ ก็พูดตอ่ พรอ้ มกับโยนไมเ้ บสบอลคนื เจ้าของไป
“เอาของของนายไปซะ ฉันไม่จาเป็นต้องใชม้ ันแลว้ ” เมื่อคืนของแล้วยุนโดยองก็ลากรา่ งไรว้ ญิ ญาณ
ของฮานอนึ คยองไปไว้อีกหอ้ ง เลือดท่ยี งั ไหลอยู่ทบ่ี าดแผลก็ไหลนองตามพน้ื ท่ีลากไป เมอ่ื ยัดร่างของฮานอนึ ค
ยองเข้าห้องไปแลว้ เขาก็ทาการล็อกประตูหอ้ งน้ันไวอ้ ย่างแน่นหนา เพราะเขาไม่รู้วา่ แม้จะฆ่าไปแล้วฮานอึนค
ยองจะฟื้นมาอีกไหม
ตอนนี้พวกเขาสูญเสียเพือ่ นรว่ มทางไปคนหนง่ึ แลว้ และเขาก็ได้รู้เพม่ิ ว่าไมไ่ ด้มแี ค่มนุษยเ์ ท่านน้ั ทต่ี ิด
เชอื้ ได้ พวกสตั ว์เล้ยี งลูกเองก็ตดิ เชอื้ ไดเ้ หมือนกนั แตเ่ รื่องราวในคนื น้พี วกเขากเ็ คลียร์กันจนเสรจ็ ส้นิ หมดแล้ว
ตอนนี้พวกเขาทเ่ี หลือก็ควรจะนอนพักเอาแรงเพื่อสู้กับความลาบากในวันพรงุ่ น้ี ในคืนน้ไี ม่มีใครสามารถนอน
หลับไดอ้ ยา่ งสบายใจสักคน เพราะพวกเขาเพงิ่ จะสญู เสียเพอ่ื นไปคนหนึ่งจะใหน้ อนหลบั สนิทไดอ้ ย่างไร

8

ในเช้าวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 2023 วนั ทสี่ องของการเอาชีวติ รอด แมจ้ ะนอนไม่คอ่ ยหลับพวกเขาก็ไม่ได้
เหนอ่ื ยลา้ มากถึงขนาดนนั้ วันน้พี วกเขาต้องเดนิ กันตามถนนสายหลกั ทีไ่ ม่มที างแยกย่อยเปน็ ตกึ รามบ้านช่องให้
เขาได้ซ่อนตัว เว้นเสยี จากเขาจะเดินทางไปถึงช่วงทางแยกที่พอจะมีบ้านคนอยู่บา้ ง

“เราจะเดินกนั ที่ถนนหลักจริง ๆ เหรอยอนอู” พคั มุนอาถาม เพราะตอนนี้พวกเขากาลงั ดเู ส้นทางบน
ถนนหลักอูย่ทีช่ ัน้ ดาดฟ้าของตึกน้ี ซ่ึงขา้ งล่างนน้ั มซี อมบ้ีอยู่ถงึ แม้จะไมไ่ ด้เยอะมากแตก่ ็เยอะพอทจี่ ะให้พวกเขา
ไมส่ ามารถผา่ นไปได้โดยงา่ ย

“มนั ไม่มเี สน้ ทางอ่นื แลว้ มุนอา” ชเวฮยอนอูกระชบั มอื ท่จี บั อยู่กับพัคมุนอาใหแ้ นน่ ขึ้น เขารู้วา่ พัคมนุ
อากาลงั กงั วลเรือ่ งอะไร แต่มันกไ็ ม่มที างเลือกอืน่ แล้วพวกเราแคต่ อ้ งปกป้องกัน และกันเพอื่ ไมใ่ หเ้ สยี ใครไปอีก

“เราจะไปกนั ได้รึยัง” ยุนโดยองยกไมเ้ บสบอลในมือขน้ึ พาดไว้ทีบ่ ่าแล้วเตรยี มตวั จะเดนิ ลงไปท่ีชัน้
ล่างสดุ เพ่ือออกเดนิ ทาง

“เราไปกันเถอะ นายไหวใช่ไหมซองฮนุ ” ชเวฮยอนอูหยิบไม้เบสบอลท่ีเขาวางไว้ขนึ้ มาก่อนจะหันไป
ถามเพ่อื นอีกคนเพื่อความแน่ใจกอ่ นจะออกเดินทาง

“อมื ฉันไหวไมต่ ้องเปน็ ห่วง”
พวกเขาท้งั สอ่ี อกเดนิ ทางกนั ไปตามเสน้ ทางท่ีแผนที่บอก ระหว่างทางนน้ั กม็ ีการปะทะกับพวกอมนุษย์
ตลอดการเดนิ ทางทาใหเ้ ดินทางได้ไมไ่ กลนักก็เหน่อื ยกนั หมดเสียแล้ว โดยเฉพาะคนที่ตอ้ งปะทะกับพวก
อมนุษย์
พคั มนุ อาท่เี หน็ ชเวฮยอนอูดไู มค่ อ่ ยจะไหวแล้วก็เขา้ ไปพยงุ “ยอนอู เราพักก่อนไหมนายจะไม่ไหวกัน
แล้วนะ ถ้าเดินทางตอ่ นายอาจจะไม่รอดนะรวมถงึ โดยองด้วย”
ชเวฮยอนอูพยักหนา้ ตอบรบั ทันทโี ดยไม่ขดั ขืนเลยแม้แตน่ ้อยพร้อมกบั บอกเส้นทางตอ่ “อกี นิดหนง่ึ เรา
กจ็ ะถึงทางแยกแล้ว ถา้ เราไปทนี่ ้ันไดก้ จ็ ะมีบ้านใหซ้ ่อนอยู่”
“ถ้าจะไปซ่อนกว็ ิง่ ก่อนทีฉ่ นั กับฮยอนอูจะหมดแรง”
พอถงึ ที่พกั พวกเขากล็ ็อกประตูไวอ้ ยา่ งแนน่ หนาพร้อมกบั หาอะไรมาบังหนา้ ตา่ งด้วย เพราะยงั มซี อมบี้
บางตัวตามพวกเขาทนั เมอ่ื แนใ่ จแลว้ ว่าสถานทท่ี ี่พวกเขาพักจะปลอดภัยแน่นอนก็ทิ้งร่างตวั เองนัง่ ลงกบั พ้นื
วนั นี้สาหสั กวา่ เมอื่ วานมากอาจเป็นเพราะเขาเดินทางกันทถ่ี นนสายหลกั ท่ไี ม่มที ใ่ี หซ้ ่อนก็เป็นได้
“วันน้เี รากพ็ ักกนั กอ่ นเถอะ คืนน้กี ไ็ มต่ ้องออกไปไหนเรายังพอมเี สบยี งกันอยู่” ชเวฮยอนพดู เพราะ
หากคืนนี้ยังต้องไปหาเสบยี งอยู่ก็จะเป็นพคั มุนอากับซองฮุนท่ีตอ้ งไป เขาย่อมไม่อยากใหใ้ ครต้องไปเสยี่ ง
อันตรายอยู่แลว้
“ถ้านายข้ีเกยี จนกั ง้ันฉันเดินสารวจบ้านเองก็ได้เผอื่ ทีน่ ี่จะพอมขี องมีประโยชนใ์ หฉ้ ันบ้าง” ยนุ โดยอง
พดู พร้อมกับเดินเข้าไปในห้องต่าง ๆ ยุนโดยองเดนิ เชก็ ไปทั่วทงั้ บา้ นของที่เขาเจอกเ็ ปน็ ของที่ค่อนขา้ งมี
ประโยชน์ เช่น มีดพก และตะปู เขาเอาตะปูท่ีไดม้ าตอกเขา้ กับปลายของไม้เบสบอลของเขารวมถงึ ของชเวฮ
ยอนอดู ว้ ยเพอื่ เพิม่ ความรนุ แรงของการโจมตขี ้นึ ชเวฮยอนอูท่ีเมื่อก้โี ดนหาวา่ ขี้เกยี จก็เหมือนวา่ จะเพ่ิงกลบั มา
จากการสารวจบา้ นเหมือนกันก็กลับมาพร้อมกบั ไม้เทา้ ทแี่ กะสลักด้ามจบั เป็นหัวเสือไว้

9

พอเห็นแบบนั้นยนุ โดยองก็ทาหน้าเอือมระอาก่อนจะพูดออกไป “นายเลน่ อะไรของนายน่ะฮยอนอู ไม้
เท้ามนั ตีซอมบ้ีไม่ตายหรอกนะ”

“นายกม็ องแคภ่ ายนอกเจ้าน้ีนะ่ ไม่ใช่ไม้เท้าธรรมดา” ชเวฮยอนอูพดู พร้อมกับจบั ทด่ี ้ามของไม้เท้ากอ่ น
จะดงึ ออกมาเปน็ มีดยาวท่แี กะสลกั ด้ามจบั เปน็ หวั เสือ

“เท่ไหมล่ะ” ชเวฮยอนอูพูดพลางควงมีดในมือ
“ได้อาวุธใหม่แลว้ น่ี งนั้ ไม้เบสบอลน้ีก็คงไมจ่ าเป็น”
เม่อื เหน็ วา่ เพ่ือนคนดีท่ีอุตสา่ หต์ อกตะปเู ข้ากบั ไมเ้ บสบอลให้กาลงั นอ้ ยใจกอ็ ดไม่ได้ท่จี ะแกล้งสักหนอ่ ย “นี้ฉัน
ทาโดยองน้อยใจเหรอเน่ยี ”
“ฉันเนย่ี นะจะนอ้ ยใจนาย ฝนั กลางวันเหรอฮยอนอู”
พอเหน็ ว่าแกลง้ สาเร็จชเวฮยอนอูก็ขาออกมาเบา ๆ ก่อนจะบอกความจรงิ ออกไป “นี้ไม่ใช่อาวุธฉัน น้นี ่ะของ
มุนอา” คนทโี่ ดนพูดถงึ กห็ นั มามองพลางถาม
“ของฉันเหรอ” ชเวฮยอนอูพยกั หน้าใหแ้ ล้วกย็ ื่นไม้เท้าอนั นัน้ ใหพ้ ัคมุนอาไป
“เก็บไวป้ ้องกันตัว ไม่มีใครปกปอ้ งนายได้ตลอด 24 ชม.หรอกนะ”
“ฉันก็ไม่ไดต้ ้องการคนมาคอยปกป้องอยู่แล้ว” พคั มุนอาหยิบไมเ้ ท้าทชี่ เวฮยอนอยู น่ื ให้กอ่ นจะเดิน
กระฟัดกระเฟยี ดกลับไปนั่งท่ีเดิม
“นายเอานี่ไปด้วยฮยอนอู ฉนั ไมช่ อบพกของเยอะ” ยุนโดยองพูดพลางโยนมดี พกทีห่ าเจอให้ชเวฮยอน
อู
“ส่งให้ดี ๆ ก็ได้นะ”

10

ในเชา้ วันท่ี 5 มนี าคม ค.ศ. 2023 วนั ที่สามของการเอาชีวิตรอด เชา้ นีเ้ กือบทุกคนดูไดพ้ ักผ่อนอย่าง
เตม็ อ่ิมดี เวน้ แต่คมิ ซองฮุนท่ีดูเหมือนเมื่อคืนจะนอนไม่หลบั ตอนนเ้ี ลยดเู พลยี และอ่อนล้าเปน็ พเิ ศษ “ซองฮุน
นายไหวไหม”

“ไหว ๆ”

ยุนโดยองหันมามองคิมซองฮุนอยู่สักครู่กอ่ นจะบอกการเดินทางในวนั นี้ “วนั นเี้ ราจะเดินบนถนนเส้น
รอง เดินผา่ นสวนสาธารณะ และก็เดินบนถนนเสน้ หลกั ” พดู จบยุนโดยองกห็ นั ไปมองชเวฮยอนอูเปน็ เชิง
สญั ลักษณ์วา่ ใหช้ เวฮยอนอเู ป็นคนนาทาง

ชเวฮยอนอูทด่ี ูเขา้ ใจที่ยุนโดยองส่อื ก็ทาหน้าทีเ่ ป็นคนนาทาง การเดนิ ทางในคร้งั น้ีไม่ได้มีการปะทะ
มากมายนักอาจเปน็ เพราะวา่ เขาใช้เสน้ ทางรองให้การเดนิ ทาง ใชเ้ วลาไมน่ านนักพวกเขากม็ าถึงทางท่ีตอ้ งผา่ น
สวนสาธารณะ “ซองฮุนนายไหวแนน่ ะ นายดูเหม่อมากเลย” พคั มนุ อาถามคิมซองฮุนอีกครั้ง เพราะวันน้ีเขาดู
เหม่อลอยมากจริง ๆ และเหมือนส่งิ ที่พัคมุนอาพูดเมื่อกี้กจ็ ะไม่ไดเ้ ขา้ หขู องคมิ ซองฮุนเลย จนมรี า่ งเล็ก ๆ รา่ ง
หนง่ึ วง่ิ เข้ามาหาพวกเขา

“ซองฮุนระวัง!” พัคมนุ อาร้องเตือนคิมซองฮุน แต่ดูจะไม่ทนั การเสียแล้ว รา่ งรา่ งน้ันกดั เขา้ ที่มอื
ของคมิ ซองฮนุ อย่างจัง จนตอนนี้เหมอื นเจา้ ตวั ที่โดนกัดจะมีสติขน้ึ มาบ้างแล้วจงึ ร้องด้วยความเจบ็ ปวดทโี่ ดน
กัด

คนทเี่ ดนิ นาอยู่ด้านหนา้ พอได้ยนิ เสียงร้องกห็ ันมาดูพอเห็นว่าคมิ ซองฮุนโดนกดั กด็ จู ะตกใจไม่นอ้ ย แต่
มคี นคนหนง่ึ ทด่ี ูจะไม่ต่ืนตระหนกกับสถานการณต์ รงหนา้ เท่าไหร่ท้งั ยังจดั การกับเจ้าซอมบี้รา่ งเล็กตัวน้นั ได้
อย่างไม่รู้สึกเป็นเดือดเปน็ ร้อน

“ฉันคิดอยู่แล้ววา่ มนั ต้องเปน็ แบบน้ี” ยนุ โดยองพดู ขึน้ ท่ามกลางเพื่อน ๆ ทยี่ ังอยู่ในอาการตกใจ

ยนุ โดยองงา้ งไม้ในมอื อีกครงั้ แต่ยังไม่ได้ทันจะหวดไมล้ งก็มีพัคมุนอามาขวางซะก่อน

“หลบ” ยุนโดยองพูดสน้ั ๆ เสมอื นวา่ นี้เป็นคาสงั่

“นายจะทาอะไรซองฮุน จะทาเหมือนที่ทากับอึนคยองเหรอ!”

“เขาโดนกดั เขาตดิ เช้อื จะเก็บเขาไว้ใหเ้ ป็นอนั ตรายกับตวั เองเหรอ” นา้ เสียงของยุนโดยองเยอื กเย็น
ลงแสดงให้เห็นว่าตอนน้ยี ุนโดยองอารมณ์ไมด่ เี สียแล้ว

“มนั ต้องมีวธิ ีอืน่ ส!ิ เขาเปน็ เพื่อนนายนะ!” พัคมนุ อายังคงดื้อดา้ น

11

ชเวฮยอนอูทเ่ี ห็นท่าไมค่ ่อยดีก็เข้าไปห้ามพัคมนุ อาใหเ้ ลิกเถียงกับยนุ โดยอง แตพ่ ัคมุนอาดูจะไม่ยอม
ชเวฮยอนอูกเ็ ลยตอ้ งใชว้ ิธกี ารทบ่ี งั คบั สกั หน่อย โดยการดงึ พคั มนุ อาออกมาจากคิมซองฮุนท่หี ลบอยู่ข้างหลัง

พอดึงตัวพัคมุนอามาได้ชเวฮยอนอูก็ทาการปิดตาของพคั มุนอา และหันไปมองยุนโดยองแม้อกี ฝา่ ยจะ
ไม่ไดห้ นั มามองกลับ “โดยองนายจะไม่ทาอะไรฉนั ใช่ไหม เราเป็นเพ่ือนกนั ไม่ใช่เหรอ..” คิมซองฮุนพูดขอร้อง
กบั ยนุ โดยองท่ีดจู ะฆ่าเขาซะตอนน้ี เม่อื ความตายใกลม้ าเยือนเปน็ ใครกย็ ่อมกลวั ท้งั นัน้

“แตต่ อนน้ีไม่ใชแ่ ล้ว” ยนุ โดยองตอบพร้อมกบั หวดไมเ้ บสบอลในมือลงทส่ี ่วนศรี ษะของคิมซองฮนุ
เหมอื นกับทเี่ ขาทากบั ฮานอนึ คยอง เขาไม่จาเปน็ ตอ้ งสนใจวา่ น้ันคือเพ่ือนเขาหรอื ไมใ่ นเม่ือติดเช้ือแลว้ ก็ต้อง
จดั การ เพราะยงั ไงคนพวกนั้นก็จะกลายเปน็ พวกเดรจั ฉานในไมช่ า้

“ไปกันได้แล้ว อีกไมน่ านพวกซอมบี้กจ็ ะมาที่นี่ ถ้าเราอยู่นานเรากจ็ ะไมร่ อด” ยุนโดยองพูดกอ่ นจะ
เดนิ นาหน้าไป และชเวฮยอนอกู บั พคั มุนอาก็เดินตามไป

ในระกวา่ งทางที่พวกเขายงั เดินอยู่ที่เส้นทางในสวนสาธารณะ ชเวฮยอนอกู ม็ ีความคิดหนึ่งคดิ มาในหวั
วา่ ‘ทาไมรสู้ ึกวา่ ส่ิงท่ีควรระวังถงึ ไม่ได้มแี ค่ซอมบ้ีกนั นะ แต่กลับมโี ดยองทพ่ี วกเขาก็ควรจะระวังอยู่ดว้ ย เพราะ
ตวั เขาไมร่ ู้ไดเ้ ลยว่าโดยองจะฆ่าเขา หรือมุนอาตอนไหน’ คิดไดไ้ มน่ านพวกเขาก็ถงึ เสน้ ทางหลักทพ่ี วกเขาต้อง
เดนิ ไปต่อแล้วแต่พวกเขาก็น่าจะเดนิ ไปได้อีกไม่ไกลมากนัก เพราะตอนน้ีก็เข้าช่วงบา่ ยแล้ว

“โดยอง เด๋ียวเราพักกันทีโ่ รงแรมขา้ งหน้าไหม เพราะอกี ไม่นานมันก็จะเยน็ แล้วแถมกว่าเราจะฝ่าซอม
บี้พวกนี้ไปได้กน็ ่าจะกินเวลาไปเยอะ” ชเวฮยอนอพู ูดเสนอยุนโดยอง

คนฟังกเ็ ลกิ คิ้วใส่กอ่ นจะพูด “ฮยอนอูนายก็ดเู สนอความคิดดี ๆ ไดบ้ า้ งนนี้ า”
คราวน้ีกลบั เปน็ ชเวฮยอนอูท่ีขมวดค้วิ ก่อนจะตอบกลับไป “นายดถู กู ฉันเหรอ”
“เปล่า” ยนุ โดยองยกั ไหล่ใสห่ น่ึงทีก่อนจะเดนิ นาพวกเขาต่อ ปลอ่ ยชเวฮยอนอทู ี่กาลงั หัวเสียอยู่คอย
ตามอยู่ข้างหลงั
“ยอนอไู ม่อารมณเ์ สยี สิ โดยองกเ็ ป็นแบบนแ้ี หละแคอ่ ยากกวนนายให้หวั เสยี นายก็อยา่ ตามน้านักสิ”
พคั มนุ อาพูดปลอบพลางลูบหลังให้ชเวฮยอนอูใจเยน็ ขน้ึ มาบ้าง
และกเ็ ป็นไปตามคาดกว่าพวกเขาจะฝ่าฝงู ซอมบ้ีมาได้กเ็ ยน็ พอดี พวกเขาเลยเข้าไปพักกันทโี่ รงแรมที่
คุยกันไว้ก่อนหนา้ นี้ “โดยองฉันสงสัยวา่ ทาไมเราไม่ขบั รถไป”พอถึงที่ปลอดภัยชเวฮยอนอูกถ็ ามคาถามท่เี ขา
สงสยั ในเมอื่ ตอนนีเ้ ขาเหลือกันแค่สามคนแล้วการขบั รถไปกค็ งไม่มปี ัญหา
“นายคิดวา่ รถทจ่ี อดโดยทเ่ี คร่ืองยนต์ยงั ทางานอยู่ตลอดเวลาเป็นเวลาสองวันจะมแี บตเตอร่เี หลือให้
นายไหม” ยุนโดยองหันมาตอบดว้ ยสีหนา้ เออื ม ๆ
“น้นั สนิ ะ จริงดว้ ย” ชเวฮยอนอูก็ไดแ้ ค่ลบู หลังคอแก้เขนิ ไปที
สกั พกั พัคมนุ อาท่ีเดนิ ไปสารวจครัวว่ามีวตั ถุดบิ พอจะทาอาหารได้บา้ งไหมเพ่อื ท่พี วกเขาจะได้ไมต่ ้อง
เปลืองเสบยี งในกระเปา๋ ก็กลับ กก็ ลับมาพร้อมกับอาหารเมนูงา่ ย ๆ สองจาน

12

“โชคดนี ะที่ไฟฟ้ายังใช้การได้อยู่ เพราะอปุ กรณ์ทนี่ ่ีใชเ้ ปน็ ไฟฟา้ หมดเลย ถึงแมน้ า้ จะไม่ไหลแล้วก็
เถอะ” พัคมนุ อาพดู พลางวางจานอาหารลงใหช้ เวฮยอนอูกับยนุ โดยอง เมือ่ เห็นว่ามีแค่สองจานชเวฮยอนอูก็
แปลกใจ “มนุ อา ของนายล่ะ”

คนโดนถามกระดงุ้ เล็กนอ้ ยเหมอื นเพิ่งนกึ อะไรได้ก็ได้แต่ยิ้มแหย ๆ กลบั ไป
“คือวา่ ...ฉนั ลมื น่ะ ขอกินกบั นายได้รเึ ปลา่ ” ชเวฮยอนอูไม่ไดป้ ฏิเสธอะไรท้ังยังยอมให้พัคมุนอามานง่ั
กินดว้ ยอยา่ งวา่ ง่าย
ตกกลางคนื พวกเขาก็แยกห้องกนั นอน เวลาผา่ นไปจนถึงกลางดึกประตหู ้องของชเวฮยอนอูกโ็ ดนเคาะ
เจ้าของห้องจงึ จาต้องลุกข้ึนไปเปดิ และหน้าประตูห้องนัน้ กม็ พี ัคมุนอายนื กอดหมอนอยู่
“มนุ อา?”
“คอื ว่านะ...ขอนอนดว้ ยไดไ้ หม ฉันนอนไม่หลบั …”
“ได้ ๆ เขา้ มาสิ” เมอ่ื เจา้ ของห้องอนุญาตแลว้ พัคมนุ อาก็เดินเขา้ ไป
“นอนบนเตียงไดน้ ะ” ชเวฮยอนอูพดู พลางปดิ ประตูหอ้ งแลว้ เดนิ ไปนอนกับพัคมุนอาที่นง่ั ขัดสมาธิ
กอดหมอนอยู่บนเตียง
“คิดมากเร่ืองอะไรเหรอมุนอา” ชเวฮยอนอูถาม
พัคมนุ อาหนั มาสบตากับชเวฮยอนอูก่อนจะพูดความอดั อ้นั ในใจทงั้ หมดออกไป “คอื ว่านะพอเร่ืองน้ี
เกดิ ข้นึ โดยองก็ดเู ป็นคนละคนไปเลยด.ู .นา่ กลวั มาก ๆ เลยท้งั ยงั ฆา่ เพ่ือนตัวเองได้อยา่ งหน้าตาเฉยอีกจนฉนั
เร่มิ คิดว่าแท้จรงิ แล้ว..โดยองนับพวกเราเป็นเพ่ือนจรงิ ๆ รึเปลา่ ” ชเวฮยอนอูเปน็ ผู้รบั ฟังที่ดจี นพคั มนุ อาพูดทกุ
อยา่ งหมด เขาจงึ จะพดู
“ใจคนเปน็ เร่ืองยากทจี่ ะหย่ังรู้ อยา่ คิดมากเรื่องนเ้ี ลย นี้ก็ดึกมากแล้ว นายนอนเถอะเธอกค็ งงว่ งมาก
แลว้ ” พอชเวฮยอนอูพดู อย่างน้ันพคั มุนอาก็รู้สกึ งว่ งขึน้ มาจริง ๆ ง่วงจนไม่อาจจะลมื ตาต่อได้เลย
“Goodnight My Angel” พัคมนุ อาทีโ่ ดนความงว่ งครอบงาเลยทาให้ได้ยินประโยคทีช่ เวฮยอนอูพูด
ไดไ้ ม่ชดั เขารสู้ ึกได้เพยี งสมั ผสั นุ่ม ๆ ทห่ี น้าผากของตนเองเทา่ นัน้ ก่อนท่ีเขาจะเขา้ สู่นิทราไปในค่าคนื นี้

13

ในเชา้ วันที่ 6 มีนาคม ค.ศ. 2023 วนั ท่ีส่ีของการเอาชวี ิตรอด วันนยี้ นุ โดยองต่ืนเป็นคนแรก เม่ือเดิน
ออกมาจากหอ้ งแลว้ ไม่พบใครกต็ ้ังใจจะไปปลกุ อีกสองคนทเี่ หลอื เพ่ือไม่ใหพ้ วกเขาเสียเวลาในการเดินทางไป
มากกวา่ นี้ พอเดินไปถึงหอ้ งของชเวฮยอนอูท่ีอยู่ใกล้ทีส่ ดุ เมื่อเปิดเข้าไปก็เจอภาพทช่ี วนให้น่าหม่ันไส้ไมน่ อ้ ย
เปน็ ภาพท่ชี เวฮยอนอูนอนกอดพคั มนุ อาแน่นราวกบั ของรักของหวงจนยุนโดยองอดไม่ได้จึงเข้าไปถีบไอ้ตัวน่า
หมน่ั ไสใ้ หร้ ว่ งตกเตยี งไป ไม่นานก็มีเสียงร้องโอดโอยดังขึ้น แสดงให้เหน็ ว่าการตอบสนองของเพอื่ นของเขายังดี
อยู่

“ทาอะไรของนายเนยี่ โดยอง มันเจบ็ นะเว้ย!” และกเ็ ป็นชเวฮยอนอูที่ลกุ ขึ้นมาโวยเขาเป็นคนแรก ถา้
หากให้เดาก็นา่ จะเปน็ ชเวฮยอนอูท่ีเป็นคนรว่ งลงพ้ืนสว่ นพัคมนุ อาก็มที ีร่ องนน้ั ก็คอื ตัวของชเวฮยอนอู

“ฉันกแ็ คม่ าปลุก เหน็ วา่ ยังไม่มีใครต่ืน โชคดนี ะเนีย่ ทม่ี นุ อาก็อยู่ห้องน้ีด้วยนกึ ว่าต้องเดนิ ไปอกี ห้องให้
เสียเวลาเพิ่มซะแล้ว” ยนุ โดยองพูดก่อนจะเหยยี ดย้ิมเย้ยหยนั ใสช่ เวฮยอนอู สว่ นคนท่ีถกู ยม้ิ แบบน้ันใสก่ ด็ จู ะ
โกรธข้ึนมาบ้าง แต่คนท่นี อนทบั ตัวอยู่ก็กาลงั จะตื่นเลยพอทาใหใ้ จเยน็ ลงไดบ้ ้าง

“รบี ลกุ กนั ได้แลว้ ย่งิ ชา้ เรายง่ิ เสยี เวลา”
เวลาผ่านไปสกั พักหนึ่งทุกคนกพ็ ร้อมสาหรบั การเดนิ ทางในวนั นีแ้ ลว้
“วนั นีเ้ ราต้องเดนิ ทางกนั บนถนนสายหลักตลอดทาง ฉันคดิ วา่ น่าจะมีการปะทะตลอดทางแน่” ชเวฮ
ยอนอูพูดพลางดูแผนที่ในโทรศพั ท์ไปด้วย
“ถา้ งั้นกอ็ ยา่ ชา้ ไมง่ ัน้ เราจะหาท่พี ักไม่ได้” ยุนโดยองพูดก่อนจะเดินนาออกจากโรงแรมไปก่อน
ชเวฮยอนอูกไ็ ด้แต่บน่ กระปอดกระแปดแลว้ เดนิ ตามยนุ โดยองไปโดยท่ีจบั มือของพัคมุนอาใหเ้ ดนิ ตาม
ไปดว้ ย “ถ้านายจะนานายก็นาใหไ้ ดต้ ลอดนะไอ้ขเี้ ก๊กเอย๊ ”
สภาพในของเมืองที่เขาอยู่ตอนนเี้ ละเทะเป็นอยา่ งมากโดยเฉพาะในตวั เมืองท่ีมีไฟไหม้ ในระหว่างท่ี
เขาเดนิ ทางกนั อยู่ไม่นานนกั ก็มเี สียงระเบดิ ดังข้ึนในตัวเมืองไฟฟ้าทุกอย่างดบั ลง และกเ็ ป็นไปตามที่คาดเดาไว้
พวกเขาไดป้ ะทะกบั พวกซอมบ้ีตลอดทางทาให้การเดินทางลา่ ช้าเปน็ อย่างมาก แถมยงั กินแรงไปมากอีกด้วย
กวา่ พวกเขาจะเดินมาเจอบ้านใหพ้ วกเขาเข้าไปพักไดแ้ รงของพวกเขากแ็ ทบจะหมดแล้ว แตก่ ย็ งั ดีทต่ี อนนี้พวก
เขาเดนิ ทางกนั มาถงึ สะพานเชื่อมกบั ถนนท่จี ะไปอันซานแลว้
พวกเขาเขา้ ไปหลบในบ้าน และทาทุกอย่างเหมือนท่ีเคยทามาเม่ือปลอดภยั แลว้ จึงน่ังพักกัน พอหยิบ
โทรศพั ท์ข้ึนมาจะศึกษาเส้นทางตอ่ กไ็ ด้รบั รู้วา่ ตอนน้ีไม่มสี ัญญาณโทรศัพท์อยู่แลว้ เกรงว่าเสยี งระเบิดที่ได้ยนิ
ตอนน้ันจะเป็นหมอ้ แปลงไฟฟ้าหลกั ท่อี ยู่ในเมืองระเบิด เพราะไร้คนดแู ล ตอนที่ไม่มีไฟฟา้ นนั้ ชา่ งสิ้นหวงั
เหลอื เกนิ ตอนนี้พวกเขาต้องคลาหาทางไปท่ีอันซานกนั เองแลว้
“ไม่เป็นไรนะ ยังไงเรากย็ งั มียอนอูคนเก่งเปน็ คนคอยนาทางให้นน้ี า” พอเห็นชเวฮยอนอูทาสีหน้าไม่
ค่อยดี พคั มนุ อาจึงพูดปลอบขึ้นมาพร้อมกบั รอยยิม้ อ่อนโยนตามสไตลข์ องเจา้ ของรอยยม้ิ นั้น ชเวฮยอนอทู ี่เหน็
อย่างนน้ั ก็อดไม่ได้ทจ่ี ะยกย้มิ ข้นึ มาเลก็ น้อย
“ถ้าแผนที่มันใช้งานไม่ได้แล้ว ง้ันเรากพ็ ักอยู่ทน่ี สี่ ักสามส่วี นั แลว้ คอ่ ยออกเดนิ ทางกันต่อ เพราะจากท่ี
ฉันดแู ลว้ เนี่ยพวกเราคงตอ้ งเดินกันยาวเลยล่ะ” ยนุ โดยองท่ีมองเส้นทางทตี่ ้องไปต่ออยู่ตรงหนา้ ตา่ งก็พดู ออกมา
ก่อนจะเดนิ มาน่ังใกล้ ๆ กบั พวกเขา

14

“สามสว่ี ันนีเ้ ราก็แบ่งกนั ไปหาเสบยี งสลบั กนั ไปคนละคนื โอเคไหม” ถึงแม้ยนุ โดยองจะพดู เปน็ เชงิ
คาถาม แต่สีหน้าของยุนโดยองน้ันตรงกันข้ามประโยคมนั จึงกลายเป็นประโยคคาสงั่ กลาย ๆ

ในคืนแรกของการอยู่ทีบ่ า้ นหลังน้เี ปน็ ยนุ โดยองท่เี ปน็ คนต้องออกไปหาเสบยี งกอ่ น แต่ออกไปสักพักก็
กลบั มาพร้อมเสบียงจานวนหนงึ่ ท่ไี ม่มากนัก

ในคืนท่สี องเป็นเวรของชเวฮยอนอู แต่กม็ ีพัคมนุ อาบน่ กระปอดกระแปดว่าอยากไปดว้ ย เพราะไม่
อยากเปน็ ตวั ถว่ ง คอยรอแต่คนอ่ืนหาเสบียงมาให้ ชเวฮยอนอทู ่ไี มร่ ู้จะเถียงยังไงกจ็ าใจให้พัคมนุ อาตามมาดว้ ย
แมจ้ ะไม่เต็มใจ คืนน้เี ขาตอ้ งไปไกลกว่าคนื แรกท่ยี ุนโดยองไปสักหนอ่ ย แต่ก็ไม่ได้ไกลมากนัก เวลาผ่านไปสกั ครู่
เขาก็ได้เสบียงมาพอสาหรบั คืนนี้ และวนั พรงุ่ นี้ในตอนเชา้ แลว้ จงึ เดินกลบั ไปท่ีบ้านกันทันที

ในคืนที่สามก็กลบั มาเปน็ ยุนโดยองที่ต้องเป็นคนไปหาเสบยี งในชว่ งเชา้ พวกเขาตกลงกนั ว่าจะอยู่ท่บี ้าน
หลังน้ีเป็นวนั สดุ ทา้ ย คืนนยี้ นุ โดยองตอ้ งเดินไปไกลพอสมควร เพราะทใี่ กล้ ๆ พวกเขาก็กวาดเอาของไป
หมดแล้ว พอเหน็ บา้ นที่คิดวา่ น่าจะพอมีของให้เขาบ้างก็หยุดอยู่ทบ่ี ้านหลังนนั้ แลว้ มองเข้าไปข้างหลังผ่าน
กระจกสใี ส เมื่อแน่ใจแล้ววา่ ดา้ นในไม่มตี ัวอะไรอยู่ก็เดินเข้าไปในบ้าน ค่อย ๆ เดินสารวจไปทีละห้องหยบิ ของ
จาเป็นทุกอย่างใส่กระเปา๋ เป้ พอเดินไปให้ครวั เพ่ือจะไปสารวจว่ามสี ่งิ ของอะไรเหลอื ใหเ้ ขาได้หยบิ ไปบา้ งก็ต้อง
ตกใจทมี่ สี ุนัขตดิ เชื้อตวั หนงึ่ รอท่ีจะจู่โจมเขาอยู่ด้วยความท่ีไมไ่ ดต้ งั้ ตวั จึงโดนมันกัดแบบเฉีย่ ว ๆ แม้จะเปน็ แผล
ไม่ลกึ มากก็ไม่ไดแ้ ปลวา่ ไม่สามารถทาให้เขาตดิ เชื้อ โชคยงั ดที ่ีหมาตวั น้ันโดนลา่ มโซ่มันจึงโจมตีเขาซา้ ไม่ได้ ยนุ
โดยองจึงรบี จดั การกับหมาตวั นัน้ อย่างเงยี บเชียบ และเดนิ ไปท่วั บ้านเพื่อหาชุดปฐมพยาบาลมาทาความสะอาด
แผล พอหาเจอแลว้ ทาความสะอาดแผลเสรจ็ เขาก็เกบ็ ชุดปฐมพยาบาล และของทีจ่ าเปน็ ทีเ่ หลือเข้ากระเป๋าเป้
กอ่ นจะเดนิ กลับไปท่บี า้ น

15

ในเช้าวนั ท่ี 9 มีนาคม ค.ศ. 2023 วันทเี่ จด็ ของการเอาชวี ติ รอด อาการของยนุ โดยองดูทรดุ ลงหนัก
มาก แมเ้ ขาจะไม่ไดบ้ อกเพือ่ นว่าเขาโดนกัด แตย่ ังไงคนฉลาด ๆ อยา่ งชเวฮยอนอูก็ต้องรู้อยู่ดี แถมสตติ อนน้ี
ของยุนโดยองกเ็ หลือไมถ่ งึ คร่งึ แลว้ เขาไมส่ ามารถรบั รู้ได้แลว้ วา่ ชเวฮยอนอูกาลังพูดอะไรกบั เขา ยนุ โดยองช้อน
สายตาของตัวเองข้ึนมามองหนา้ ของชเวฮยอนอูทีถ่ ึงแม้ตอนนมี้ นั จะพร่ามัวเขาก็ยงั ดูออกวา่ คนตรงหนา้ เป็นช
เวฮยอนอกู ่อนจะยกยม้ิ น้อย ๆ ออกมา แตน่ น่ั กลับเป็นรอยย้มิ ท่ีดูไม่มีความสขุ เลยสักนิด ‘เขา..สมเพชตวั เองที่
คอยเอาแต่อิจฉาฮยอนอทู ่ีทาอะไรก็ดีไปซะทกุ อย่าง’ เพราะฉะน้นั ก่อนเขาจะตายเขากค็ วรจะพูดออกไป
“ฮยอนอ.ู .ฉนั นะ่ ไมช่ อบนาย ไม่ชอบมาก ๆ ดว้ ย ไม่ชอบจนถงึ ข้นั วา่ ถา้ นายตายไปได้ก็คงจะดี” ชเวฮยอนอูได้
แต่ฟงั อูย่เงยี บ ๆ เพราะตอนนี้เขาพอจะเดาได้แล้ววา่ ยุนโดยองไม่ได้ยินส่งิ ทเ่ี ขาพูด

“ฉนั เกลียดนายท่ีไม่ว่า...นายจะทาอะไรมนั ก็ดจู ะเพอรเ์ ฟกต์ไปซะทุกอย่าง ไมว่ ่าจะเป็นการเรียน กีฬา
สังคมรอบตัว หรือแม้แต่ครอบครวั มนั เหมือนกบั วา่ ...นายถือไพเ่ หนือกว่าฉันไปซะทุกอย่างแลว้ ก็มกั จะเดนิ
นาหน้าฉนั อยู่หนึง่ ก้าวเสมอ มันเหมอื นกับว่านายเปน็ เจ้าชายผู้สูงสง่ สว่ นฉันก็เปน็ แค่คนธรรมดาท่บี ังเอิญรู้จัก
กับนาย ฉันเกลียดการทตี่ ัวฉนั เองถูกเปรยี บเทียบกับนายตั้งแตเ่ ดก็ ตอนท่ีฉันเริ่มรู้จักกับนาย ฉันเลยพยายามทา
ทกุ อย่างใหไ้ ด้เหมือนนายเพื่อท่ีฉันจะไดไ้ ม่ตอ้ งโดนเปรียบเทยี บ แตแ่ มฉ้ ันจะทาดขี นาดไหนฉนั กไ็ มเ่ คยได้รับคา
ชม มันเหมือนกับวา่ สิง่ ทฉ่ี นั ทาไปน้ันมันชา่ ง…เปล่าประโยชน์เหลือเกิน ตอนน้ีฉันเหนอื่ ยมากเลยฮยอนอู ฉัน
เหนือ่ ยท่ตี ้องคอยตามนายให้ทัน เพือ่ ท่ฉี นั จะได้ไมต่ ้องเป็นข้อครหาให้ครอบครวั ตอนนี้นายชว่ ยฆา่ ฉันทีเถอะ…
ถือว่าเปน็ คาขอสดุ ทา้ ยที่ฉันจะขอจากนาย..” ชเวฮยอนอไู ด้แต่กดั ฟันกรอด เขาไมเ่ คยต้องการให้มันเป็นแบบนี้
แต่ในเม่ือมนั เกิดข้นึ แล้วเขาก็จาเปน็ ต้องยอมรับ ชเวฮยอนอตู อบเปน็ ภาษามือกลบั ไปว่า

‘นายพกั ผ่อนใหส้ บายเถอะ ไมต่ อ้ งห่วงอะไรแล้ว’ ชเวฮยอนอูหยบิ มีดพกท่ียนุ โดยองเคยใหเ้ อาไว้
ออกมา เขามองหน้าของยุนโดยองอยู่สักพักราวกบั ต้องการเวลาทาใจ แตม่ องได้ไม่นานก็จาใจตอ้ งลงมือ ชเวฮ
ยอนอูปักมดี ลงทศี่ ีรษะของยุนโดยองแล้วคามนั ไวอ้ ยา่ งนน้ั สักพักก่อนจะดึงออกมา หยดน้าหนึ่งหยดไหลลงพ้นื
‘ชเวฮยอนอูกาลงั ร้องไห้’ พัคมุนอาที่อยู่ใกล้ ๆ กไ็ ด้แต่ลูบหลงั เป็นการปลอบ ในระยะเวลาท่ผี า่ นมาทีช่ เวฮยอน
อูไดร้ ู้จักกับยนุ โดยอง เขากส็ มั ผสั ได้ทันทวี า่ ยุนโดยองนัน้ เป็นคนดี และเป็นหว่ งเพื่อนมากแค่ไหน แต่กน็ า่
เสียดายท่ีเพ่ือนคนนี้ของเขาไมอ่ ยู่กับเขาเสียแลว้

เม่ือคลายความเศรา้ ลงไดส้ กั เล็กนอ้ ยชเวฮยอนอูกต็ รวจสอบรา่ งของยุนโดยองอยู่สักพกั ว่าเพอื่ นของ
เขาติดเชอื้ ได้อย่างไร และก็ได้รู้ว่ายนุ โดยองโดนกัดทีช่ ่วงขาซา้ ยแมจ้ ะมกี ารทาแผลแล้วแตก่ ไ็ ม่ได้หยุดการ
ลุกลามของไวรัส แค่ชะลอมันเท่านัน้

“มนุ อา เราไปกนั เถอะ เราหมดธรุ ะกับที่น่แี ลว้ ” ก่อนทจ่ี ะไปชเวฮยอนอูก็ไมล่ มื ทจ่ี ะเลือ่ นเปลือกตา
ของยุนโดยองให้ปิดลง และก็เดินออกไปจากบ้านทันที

“ยอนอู...นายไหวไหม”
“ฉนั ไหว ไมเ่ ป็นไร เราไปกันต่อเถอะ” ชเวฮยอนอตู อบไปอยา่ งน้ันแมใ้ นใจเขาจะเจ็บปวดมากแค่ไหน
กต็ าม แต่ในเม่ือเขายังมชี วี ิต และพัคมุนอายังไมถ่ ึงท่ปี ลอดภัยเขากจ็ ะยอมแพ้ไม่ได้

16

การเดินทางในวนั นช้ี า่ งโดดเดยี่ ว ตอนนไ้ี ม่มีใครใหเ้ ขาเถียงดว้ ยระหวา่ งการเดินทางอีกแลว้ วันนี้เขา
ต้องเดินกนั บนสะพานขา้ มแม่นา้ เพื่อไปยงั ถนนท่เี ช่ือมไปอันซาน เขาเดินกันโดยเอารถยนต์ท่ีจอดอยู่เรยี งราย
เปน็ ท่กี าบังเพ่ือท่ีพวกเขาจะไดไ้ มเ่ ปลืองแรงวงิ่ หรอื ต่อสู้กับพวกอมนษุ ย์จานวนหน่ึงท่ยี ังคงอยู่บนสะพาน

กว่าพวกเขาจะเดนิ ข้ามสะพานมาได้กก็ นิ เวลาไปพอสมควร เพราะตอนนพ้ี ระอาทติ ย์อยู่เหนอื หัวพวก
เขาแล้ว พวกเขาต้องรีบแล้ว พวกเขาวิ่งกนั อยู่บนถนนใหญ่โดยยังใช้รถเปน็ ทกี่ าบังอยู่ แต่ไม่ไดซ้ อ่ นแล้วแคใ่ ห้
รถยนตบ์ ังร่างของพวกเขาตอนที่ว่งิ ผา่ น

พวกอมนษุ ย์ก็เหมือนจะรู้แล้ววา่ มีผู้บุกรกุ ที่ไม่ใช่พวกมนั อยู่ กว็ ่ิงตามพวกเขา
“ยอนอู พวกมนั ตามหลังเรามาแล้ว!”
ชเวฮยอนอูไม่ไดห้ ันไปมอง เพียงแตเ่ ร่งฝเี ทา้ ใหว้ ่งิ เรว็ ขึ้นเทา่ น้นั สาหรบั ชเวฮยอนอแู ล้วการวิ่งในระยะ
ยาวไม่ได้เหน่ือยเท่าไหร่ เพราะเขาเป็นนักกีฬา แต่กบั พัคมุนอานัน้ ไม่ใช่ เขาจึงจาเป็นต้องหาทางหนที ีไล่ แตน่ ี่
เปน็ ถนนใหญ่ที่ไม่ได้อยู่ตดิ กับบา้ นคงจึงไม่มีท่ีใหเ้ ขาซอ่ น ความรู้สกึ หมดหวังเรมิ่ เข้ามากัดกินจิตใจเขาอีกครัง้
พคั มุนอาทรี่ ู้สึกได้วา่ ชเวฮยอนอูกาลังรู้สกึ แย่ แม้เขาจะไม่ได้เหน็ หน้าก็กระชับมอื ที่จบั กันอยู่ใหแ้ น่นข้ึน
เพื่อใหค้ นตรงหน้ารู้สึกดขี น้ึ บ้าง
“ไม่เป็นไรนะยอนอู เราค่อย ๆ หาทางรอดไปด้วยกันนะ” อย่างน้อยในตอนทสี่ ิน้ หวงั ชเวฮยอนอกู ็ยงั
มพี ัคมนุ อาคอยปลอบใจ ทาใหม้ แี รงฮดึ ขึ้นมาอกี คร้ัง
พวกเขาว่ิงกันมาอีกสักพักหน่ึงก็เจอปั้มนา้ มันอยู่ด้านหนา้ พรอ้ มกบั มอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์สีดาคนั หนึง่
จอดอยู่ที่หนา้ รา้ น ตอนน้เี ขาภาวนาแทบจะร้อยรอบวา่ ขอใหม้ นั สตาร์ทตดิ ชเวฮยอนอูขึ้นคร่อมรถมอเตอร์ไซค์
แล้วพยายามที่จะสตาร์ทมันอย่างเอาเป็นเอาตาย โชคยงั ดีที่มันยังมแี บตเตอรี่ แม้น้ามันจะเหลอื ไม่มากก็ตาม
ชเวฮยอนอูบดิ วอรม์ เคร่ืองมนั อยู่สองสามครั้งพลางเรยี กให้พคั มุนอาขึ้นมาน่งั บนมอเตอร์ไซค์
“มนุ อา! ข้ึนมาเร็ว !” พัคมุนอารบี วง่ิ ข้นึ ไปนั่งซ้อนมอเตอร์ไซคท์ ี่ชเวฮยอนอูเปน็ คนขบั ไม่ทันทจี่ ะได้
พดู อะไรชเวฮยอนอกู ็พูดประโยคสัน้ ๆ วา่ ‘กอดให้แนน่ ๆ’ แลว้ กข็ ับออกไปทันที
พัคมนุ อาซุกใบหน้าตวั เองลงทีแ่ ผน่ หลงั กว้างของชเวฮยอนอู เพราะตอนนช้ี เวฮยอนอูขับมอเตอร์ไซค์
เรว็ มากแถมต้องขับเลี้ยวหลบรถที่จอดอยู่บนถนนอีก ทาให้คนทซ่ี ้อนอยู่ขา้ งหลงั รู้สึกว่าจะตกลงจากรถได้ทุก
เม่อื
“มุนอา ดูขา้ งหลงั ให้ฉนั หนอ่ ย” พคั มุนอายกหนา้ ข้ึนจากแผ่นหลังของชเวฮยอนอูแล้วหนั ไปมองขา้ ง
หลัง พวกเขายังโดนตามอยู่ แตก่ แ็ ค่ซอมบส้ี องสามตัวท่ีอยู่บนทางทีเ่ ขาเพงิ่ ผา่ นมาพยายามวง่ิ ตามพวกเขา
“มตี ามมาเยอะไหม” ชเวฮยอนอถู าม
“มีแค่นิดเดยี ว”
หลงั จากนน้ั ชเวฮยอนอกู ็ไม่ได้พูดอะไรตอ่ ขบั กนั มาสักพักชเวฮยอนอูก็จอดลงทีป่ มั้ น้ามนั ปัม้ หน่ึง
เพราะวา่ ตอนนรี้ ถทขี่ บั อยู่น้ามนั จะหมดแล้ว ถา้ เขาจะขบั ไปที่อันซานกค็ วรจะเติมเสยี ก่อน
“ยอนอู ทางไปอนั ซานยงั อีกไกลไหม ตอนนี้ใกล้จะเยน็ แลว้ นะ” พัคมนุ อาถามพลางมองทอ้ งฟ้าท่ี
ตอนน้ีเริ่มกลายเป็นสีส้มอ่อน ๆ

17

“อกี ไม่ใกลไ้ มไ่ กลก็จะถึงแลว้ เราต้องไปถงึ ทีน่ ่นั ได้อย่างปลอดภัย เช่อื ใจฉันไหม” ระหวา่ งท่ีพวกเขา
สนทนากันอยู่ก็ลงความระมดั ระวังตวั ของตัวเองลงไปเล็กน้อย ซอมบ้ตี วั หนงึ่ วิ่งมาจากขา้ งหลังพัคมนุ อา และ
เตรียมตัวจะกดั

“มุนอาระวงั !” ชเวฮยอนอทู ี่อยู่ขา้ งหนา้ พัคมนุ อาเหน็ อย่างนน้ั ก็พดู เตือนพัคมนุ อาพลางคว้าตัวของพัค
มุนอาให้เข้ามาหาตวั เองเพ่ือหลบการโจมตีของซอมบต้ี ัวนนั้ พอคว้าร่างของพัคมุนอาไดแ้ ล้วชเวฮยอนอูกว็ ิง่
พาพัคมุนอาไปซ่อนในร้านคา้ ของป้ัมน้ามันพรอ้ มกบั ล็อกประตู และไปหลบกนั อยู่ทห่ี ลงั เคานเ์ ตอร์

“หลบอยใู่ นนีส้ ักพกั จนกวา่ มันจะเลิกสนใจเราดีกวา่ นะ” ชเวฮยอนอูพดู พลางมองไปท่หี นา้ ประตู
“เดย๋ี วฉนั จะไปดูหลงั รา้ น อยู่ตรงนี้ อย่าซนนะ” ชเวฮยอนอูพูดต่อ
“ไปด้วยกันไม่ไดเ้ หรอ” ชเวฮยอนอูสา่ ยหวั พลางยิม้ ออกมาบาง ๆ
“ไปแป๊บเดียว ไมต่ ้องหว่ งนะ” พูดจบชเวฮยอนอูกเ็ ดนิ ไปที่หลงั ร้านทนั ที
ผ่านไปสักพักชเวฮยอนอทู ่ีเดินไปหลังร้านก็กลับมาน่งั อยู่ข้าง ๆ กับพัคมนุ อาทห่ี ลงั เคาน์เตอร์พร้อมกับ
ของกินสว่ นหนึ่ง
“กนิ ก่อนสิ อีกสกั พักหน่งึ เราก็จะออกเดนิ ทางกนั ต่อแล้ว”
“แลว้ นายไม่กินเหรอ” ชเวฮยอนอสู า่ ยหัวก่อนจะหนั มามองหน้าของพัคมนุ อา
“ฉันไมห่ ิว นายกนิ เถอะ”
ผา่ นไปสักพักพวกเขาทงั้ คู่กอ็ อกมาจากรา้ นค้า และตอนน้ีพระอาทติ ย์ก็กาลังจะตกดินแล้ว พวกเขา
ตอ้ งรีบออกเดนิ ทางกนั ต่อแล้ว ชเวฮยอนอูเดนิ ไปคร่อมรถมอเตอรไ์ ซค์บก๊ิ ไบค์สดี าท่ีตอนน้ีกลายเป็นรถคู่ใจของ
เขาไปซะแล้ว พัคมุนอาท่ีรู้หน้าทกี่ ข็ ึน้ ไปซ้อนทนั ทีที่ชเวฮยอนอขู ึน้ ไปน่งั บนมอเตอร์ไซค์ และพวกเขาก็ขับกนั ไป
ต่อบนถนนท่จี ะพาพวกเขาไปสู่เขตอันซาน ตอนนเ้ี ขาแค่ต้องขบั ตรงไปเทา่ นน้ั
เวลาผ่านไปจนถงึ ยามคา่ คนื ที่พระจนั ทร์ขน้ึ มาทาหนา้ ทีใ่ ห้แสงสว่างแทนพระอาทติ ย์ พวกเขายงั คงขับ
รถมอเตอร์ไซค์คันเดิมอยู่บนท้องถนนท่ไี ร้ผู้คนมีเพียงสตั วป์ ระหลาดท่ีคอยไลต่ ามพวกเขาเท่านั้น แตอ่ ีกไม่ไกล
พวกเขาก็จะถงึ สถานท่ีปลอดภัยแลว้ ชเวฮยอนอบู ดิ คนั เร่งใหร้ ถว่งิ ไปใหเ้ รว็ กวา่ เดิม คนท่ีนัง่ ซอ้ นอยู่ด้านหลงั พอ
รถเรมิ่ ขบั เคลอ่ื นเรว็ ขนึ้ กจ็ าเป็นต้องกอดคนท่ีนงั่ อยู่ขา้ งหน้าให้แนน่ ขนึ้ เพื่อไม่ใหต้ วั เองตก
ในทส่ี ุดพวกเขาก็มาถึงเขตอันซาน ทนี่ มี่ เี จา้ หน้าที่คอยตรวจสอบคนที่จะเขา้ มาในเขตปลอดภัยอยู่
ตลอดเวลา
“ลงมาจากยานพาหนะแล้วชมู อื ข้นึ !” เสยี งของเจ้าหน้าท่ีคนหนึง่ ดงั ขน้ึ พร้อมกับปากกระบอกปืนทจี่ อ่
มาทางพวกเขา พวกเขากย็ อมทาตามอยา่ งวา่ งา่ ย พอเหน็ ว่าพวกเขายอมจานนแล้วเจ้าหน้าทบี่ างส่วนก็เดนิ เขา้
มาตรวจสอบพวกเขาว่าตดิ เชื้อหรอื ไม่ ชเวฮยอนอูกระซบิ อะไรบางอย่างกับเจา้ หน้าท่ีทม่ี าตรวจสอบตนเอง
กอ่ นทเี่ จ้าหนา้ ทค่ี นนน้ั จะพยักหนา้ ใหแ้ ล้วพาพัคมุนอาเขา้ เขตอันซานไปโดยทย่ี งั ปล่อยใหช้ เวฮยอนอยู นื อยู่ดา้ น
นอก
“แล้วเขาละ่ ! ทาไมถงึ ไม่พาเขาเขา้ มาดว้ ย!” พคั มนุ อายงั ไมเ่ ข้าใจสถานการณ์ท่เี กิดขึน้ ข้างหน้าก็ได้แต่
มองหน้าเจา้ หนา้ ที่สลบั กับหน้าของชเวฮยอนอู ก่อนทคี่ นที่ยังยนื อยู่ขา้ งนอกเขตนัน้ จะพูดออกมา “ขอโทษนะ
มุนอา แต่ว่า..ฉันคงทาให้นายได้แค่น้ี ฉันคงไปต่อกับนายไม่ไดแ้ ล้ว” ย่งิ ชเวฮยอนอูพูด พัคมุนอากย็ ิ่งไม่เข้าใจ

18

‘ตอนนเี้ กิดอะไรขน้ึ ’ พัคมุนอายงั คงไม่เขา้ ใจสถานการณต์ รงหนา้ ทาให้น้าตาสายแรกเร่มิ ไหลออกจากดวงตา
ทง้ั คนู่ นั้ ชเวฮยอนอทู เ่ี ห็นอย่างน้ันก็ได้แตย่ ิม้ ออกมาบาง ๆ พรอ้ มกับเลา่ สถานการณ์กอ่ นหนา้ นีใ้ ห้ฟัง “ยังจา
เรือ่ งที่เกดิ ข้ึนที่ปมั้ น้ามันได้ไหม” พัคมนุ อาพยักหน้า ชเวฮยอนอจู ึงเลา่ ต่อ “ตอนที่มซี อมบ้มี าจู่โจมนาย โชคดที ี่
ฉนั ควา้ ตวั นายมาได้ทัน แต่ฉนั ก็ไดร้ บั บาดเจ็บแทน ฉันโดนกัดเขา้ ท่ีแขนซ้าย..”

เม่ือหลายชวั่ โมงก่อน ณ เหตุการณท์ ่ีปั้มน้ามัน ‘พอฉันช่วยนายได้ เราก็หนเี ขา้ ไปในปม้ั น้ามนั กนั แล้ว
ฉนั กบ็ อกให้นายหลบอยู่ที่หลังเคานเ์ ตอรใ์ นระหวา่ งทฉี่ ันไปที่หลังรา้ น’

“เดย๋ี วฉันจะไปดหู ลังร้าน อยู่ตรงน้ี อยา่ ซนนะ” ฉนั พดู ไปแบบนัน้ แล้วก็เดินหนนี ายไปท่ีหลังรา้ นเพ่ือ
ไปทาแผลที่ตัวเองโดนกดั

“ไม่คดิ เลยว่าชุดปฐมพยาบาลที่โดยองเกบ็ ไว้จะไดใ้ ช้เร็วขนาดน้ี...” ชเวฮยอนอูพูดพลางถอดเสอ้ื คลมุ
แขนยาวตัวนอกออก เหลือเพียงเสื้อเชต้ิ แขนสั้นใหเ้ ขาสะดวกตอ่ การทาความสะอาดแผล

“หนกั กวา่ ท่ีคดิ เยอะเลยนะ” ชเวฮยอนอูมองแผลท่ีตัวเองถูกกัดกไ็ ดเ้ พยี งแค่แคน่ หัวเราะอยู่ในลาคอ
พลางทาความสะอาดแผลของตัวเอง

‘ตอนนน้ั ฉนั ขอแคว่ ่าใหน้ ายมายังทปี่ ลอดภยั ให้ไดก้ ่อน สว่ นตวั ฉนั จะตาย หรอื อะไรก็ตามฉันก็จะไม่
เสียดาย’

เหตกุ ารณ์ปจั จุบัน ณ เขตปลอดภยั อนั ซาน “ตอนนี้ฉนั ก็พานายมาทป่ี ลอดภัยไดแ้ ล้ว..” น้าเสยี งของช
เวฮยอนอดู ูอ่อนลง แตร่ อยย้ิมกย็ งั ประดับอยู่บนใบหนา้ หลอ่ เหลาน้นั

พัคมนุ อาที่ตอนนีเ้ ขา้ ใจเหตุการณ์ตรงหนา้ แล้วว่ามันเกดิ อะไรขึน้ กก็ ล้นั นา้ ตาที่เกบ็ เอาไวไ้ ม่ได้อีก
“นาย..จะทาแบบน.ี้ .ฮกึ ..ทาไม…” ชเวฮยอนอมู องหน้าพัคมุนอาอยู่สกั พักก่อนจะตอบ

“เพราะนายคือคนที่ฉนั รกั คนทฉ่ี ันรักคนสดุ ท้าย...ท่ฉี ันยงั เหลืออยู่” พัคมนุ อาไม่ไดพ้ ูดอะไรต่อได้แต่
รอ้ งไห้สะอนื้ อยู่อย่างนั้น ชเวฮยอนอูทีเ่ ห็นอยา่ งน้ันกอ็ ดท่ีจะเสียดายไม่ได้ที่ครัง้ น้ีจะเป็นคร้ังสุดท้ายแล้วท่เี ขา
จะไดป้ ลอบพัคมุนอา และมองหนา้ ของคนทเี่ ขารกั

“ไมร่ ้องสิ ถา้ นายร้อง ฉันกท็ าใจใหต้ วั เองตายไม่ไดน้ ่ะสิ” ถีงแมจ้ ะอยากเขา้ ไปปลอบขนาดไหน แต่
ตอนน้ีเขาเปน็ ผู้ติดเชอ้ื ท่ีไมร่ ู้จะกลายร่างตอนไหน มันเสี่ยงเกินไป

“ฮกึ ...อ...อย่ามาพูดแบบนีน้ ะ...นายห้ามตาย! ฉนั ไม่อนุญาตให้นายตาย!” ชเวฮยอนอกู ็ได้แต่ย้มิ กบั
ความเอาแต่ใจของคนตรงหน้าเขา ก่อนท่เี ขาจะเรยี กเจ้าหน้าทีค่ นหน่ึงให้มาหาเขาแลว้ ก็พดู อะไรสักอยา่ งกบั
เจ้าหน้าท่คี นนน้ั ชเวฮยอนอถู อดสร้อยล็อกเกตประจาตัวของตวั เองออกก็เปน็ เวลาเดยี วกันทเ่ี จา้ หน้าท่พี าตัว
ของพัคมนุ อามาหาเขา

ชเวฮยอนอสู วมสร้อยล็อกเกตของตัวเองให้พัคมุนอา “น้เี ปน็ ของชน้ิ สดุ ทา้ ยทฉ่ี นั มีให้นาย ดูแลมนั ใหด้ ี
นะ”

พวกเขาอาลากนั เสรจ็ แลว้ และเจ้าหนา้ ที่กก็ าลังเตรยี มตวั ท่ีจะจัดการกับผู้ทต่ี ดิ เช้ือ แตก่ ลับมีผู้หญงิ คน
หน่งึ ท่เี หมอื นว่าจะเป็นหมอ หรอื ไม่กน็ ักวิทยาศาสตร์คนหน่ึงเดินมาหาพวกเขาเสียก่อน

19

“น้นั ผู้ตดิ เช้อื เหรอ” ผู้หญงิ คนนัน้ ถาม ก่อนจะมีเจา้ หน้าที่คนหน่ึงเดนิ ไปรายงานเธอ เธอพยกั หน้าสอง
สามทีเป็นอนั เข้าใจก่อนจะยื่นขอเสนอท่เี หมือนเป็นเชงิ บังคับมากกว่าให้พวกเขา

“เธอ ช่ือพัคมนุ อาใชไ่ หม” พคั มนุ อาที่โดนถามพยักหน้าให้เธอคนนั้นเป็นคาตอบกอ่ นที่ผู้หญงิ คนนั้น
จะพดู ต่อ

“ฉันมีขอเสนอใหเ้ ธอคือส่งเพื่อนเธอมาเป็นตัวทดลองให้การผลติ วัคซนี เพือ่ ที่จะไม่โดนฆ่าตอนนี้ และ
เธอต้องมาเปน็ ลูกมือของฉันกับเพ่ือนเธอจะโดนฆ่าตรงนี้ต่อหน้าเธอ และเธอก็เขา้ ไปใชช้ ีวิตธรรมดา ๆ ในเขต
ปลอดภยั ” แนน่ อนวา่ ยังไงพัคมุนอาก็ต้องยอมรับข้อเสนอทีจ่ ะทาให้ชเวฮยอนอูรอด “ถา้ เขากลายร่าง คณุ
สัญญากบั ผมไดไ้ หมว่าคณุ จะรักษาเขาให้กลับมาเป็นเหมือนเดมิ ” ผู้หญงิ คนนั้นส่งรอยยิ้มหวาน ๆ มาใหก้ ่อนจะ
ตอบตกลงส่ิงทพ่ี ัคมุนอาพูด

หลงั จากน้ันก็เป็นไปตามขอ้ เสนอชเวฮยอนอกู ลายเปน็ หนูทดลองให้การผลติ วคั ซนี การทรมานนับครั้ง
ไมถ่ ้วนได้เรม่ิ ขึน้ หลังจากน้นั ชเวฮยอนอูโดนชะลอการกลายรา่ งไปเรอ่ื ย ๆ เพื่อที่พวกเขาจะได้ไวรสั ดี ๆ ไว้
ตรวจสอบ และพัคมุนอาก็เป็นลูกมือที่ได้แต่คอยรับรู้ความทรมานของชเวฮยอนอโู ดยที่ไมส่ ามารถช่วยเหลือ
อะไรได้

20

หลายปีผา่ นไป พวกเขาก็สามารถผลติ วัคซนี ที่รกั ษาคนท่ตี ิดไวรสั น้นั ได้จรงิ ๆ แตส่ าหรับคนท่ีกลายร่าง
ไปแลว้ ..พวกเขากย็ ังเลือกที่จะฆ่าท้ิงโดยไมล่ งั เล ‘ใช่ หลังจากท่ีพวกเขาผลติ วคั ซีนได้ เขาก็ไม่ได้ชะลอการกลาย
รา่ งของชเวฮยอนอูอีก’ ตอนนพ้ี ัคมนุ อารู้แลว้ วา่ สิ่งท่ีหมอคนนั้นสัญญากับเขาในตอนนนั้ เปน็ เพยี งแคล่ มปาก
พวกเขาไม่ไดค้ ดิ จะทามันจรงิ ๆ สุดท้ายแลว้ ..เขากพ็ าชเวฮยอนอูมาทรมาน และสุดทา้ ยแลว้ ชเวฮยอนอูก็ต้อง
ตาย

ตอนน้พี ัคมนุ อาเขา้ สู่วัยทางานแลว้ และประเทศเกาหลีก็กาลังฟืน้ ฟู ตอนนเ้ี ขาพักอยู่ที่บ้านหลงั เล็ก ๆ
ในอันซานที่ทม่ี ีหลมุ ศพของชเวฮยอนอูอยู่..

“นายนม้ี ัน..ข้โี กงท่ีสุดเลยยอนอู” พคั มุนอาน่ังลงท่หี น้าหลุมศพของชเวฮยอนอู
“นายข้ีโกงมากที่ปล่อยให้ฉันอยู่คนเดยี ว ขนาดตัวนายไม่อยู่แล้วนายก็ยังท้งิ ของแทนใจของตัวเองไว้
ให้ฉันอีก...” ยิง่ พดู เทา่ ไหร่ น้าตาทพ่ี ยายามอดกลน้ั ก็เร่ิมไหลออกมา
“ฮกึ ..ฉนั ขอโทษทีช่ ว่ ยนายไมไ่ ด้…” พคั มุนอารู้สึกผิดมาโดยตลอดหลงั จากท่ีชเวฮยอนอตู ายไป แต่พอ
เขาขอโทษก็มีสายลมเฉ่ือย ๆ พัดใส่เขาอยา่ งแผ่วเบาคลา้ ยวา่ กาลงั ปลอบประโลมเขา
“นายกาลงั ปลอบฉันเหรอ...ยอนอู” เมอื่ รู้สึกได้อย่างนนั้ พคั มุนอาก็ได้แตย่ ้ิมออกมาบาง ๆ
“ขอบคุณนะ นายน้ี...มกั จะอ่อนโยนอยู่เสมอเลยนะ” พคั มุนอาพดู พลางเปิดสรอ้ ยลอ็ กเกตท่ชี เวฮยอน
อูท้งิ ไว้ในออกมาดู ภายในสร้อยลอ็ กเกตนนั้ เป็นภาพของเขากับชเวฮยอนอูทเ่ี ราเคยถา่ ยดว้ ยกัน...
“ฉนั จะเขม้ แข็งขึ้นให้วนั ขา้ งหนา้ และมีความสุขมาก ๆ เพื่อนายนะ”

21

ประวัติผเู้ ขียน

1.ช่อื - นามสกุล: นางสาวกุลณัฐ ขันคา
ช้ันมธั ยมศึกษาตอนปลายปีที่ 5 หอ้ ง 13
เลขที่ 10

2.ชอ่ื - นามสกุล: นางสาวกรี ตกิ ุล กสิ สกุลกรี ติ
ชน้ั มธั ยมศึกษาตอนปลายปีท่ี 5 หอ้ ง 13
เลขท่ี 16

3.ชอ่ื - นามสกลุ : นางสาวสธุ มิ า ช่างเสถยี รสวสั ดิ์
ช้นั มัธยมศึกษาตอนปลายปีท่ี 5 หอ้ ง 13
เลขที่ 18

4.ชอ่ื - นามสกุล: นางสาวกมลชนก งวดชยั
ชน้ั มธั ยมศึกษาตอนปลายปีที่ 5 ห้อง 13
เลขท่ี 21

5.ช่ือ - นามสกุล: นางสาวชนสรณ์ รอดสกุล
ชัน้ มธั ยมศึกษาตอนปลายปีท่ี 5 หอ้ ง 13
เลขที่ 22

6.ชื่อ - นามสกลุ : นางสาวษมาวีย์ เบ็ญจวรรณ
ช้นั มธั ยมศึกษาตอนปลายปีท่ี 5 ห้อง 13
เลขที่ 23

7.ชือ่ - นามสกลุ : นางสาวรมลิ จิตต์ภักดี
ชนั้ มธั ยมศกึ ษาตอนปลายปีท่ี 5 ห้อง13
เลขที่ 29

แรงบันดำลใจในกำรแต่งเร่ืองในกำรเขียนของผแู้ ต่ง

: ทาไมผู้แต่งถงึ ได้แต่งแนวเร่ืองนม้ี าได้คะ ได้แรงบันดาลใจมาจากไหน?
ผ้แู ตง่ : ก็ไดแ้ รงบันดำลใจมำจำกกำรมองข้นึ ไปบนฟำ้ ในตอนเช้ำคะ่ ตอนที่มองขน้ึ ไปเน่ียเรำก็จะเห็นพระ
อำทติ ย์ส่งแสงสว่ำงจำ้ อยเู่ สมอ มันก็ถือเป็นของสวยงำม และสดใสของโลกอย่ำงหนึ่งอ่ะคะ่ แตเ่ รำไม่เคย
สัมผสั หรอื แตะต้องดวงอำทิตยไ์ ด้เลย กเ็ ลยนกึ ถึงควำมรักทีไ่ มส่ มหวังอ่ะคะ่ ตอนแรกกไ็ มไ่ ดจ้ ะแต่งเปน็
แนวซอมบ้ี หรืออะไรหรอกค่ะ กจ็ ะแต่งเปน็ แนวรักในวัยรุ่นทั่วไป แตต่ อนน้ันมีอำรมณอ์ ย่ำงแต่งแนวซอมบ้ี
พอดีเลยเอำมำรวมกนั

ณ โรงเรียนมธั ยมชายล้วนแห่งหนึง่ “อนิ ชอนนัมดง” ดูเปน็ วันธรรมดาวันหน่ึงของชเวฮยอนอู แต่อยู่ๆ
เขาก็ไดย้ ินเสยี งคนกรีดรอ้ งเสียงดัง เมอ่ื ออกไปดเู ขาจึงพบว่ามีซอมบี้อยู่ในโรงเรียนน้ี ไมร่ อชา้ กลุ่มของชเวฮ
ยอนอูกห็ าทีซ่ ่อนจากฝูงซอมบี้

เก็บไว้ป้องกนั ตวั ไม่มีใครปกปอ้ งนำยได้ตลอด 24 ชม.หรอกนะ
ฉนั กไ็ ม่ไดต้ ้องกำรคนมำคอยปกปอ้ งอยแู่ ล้ว

แต่ทว่าในวันทีท่ ุกคนในประเทศกาลงั จะตาย เพอื่ นในกลุ่มของชเวฮยอนอู “พัคมุนอา” คนท่ีชเวฮ
ยอนอแู อบชอบ เขาต้องคอยปกป้องคนท่ีตัวเองรักถึงท่ีสดุ แมต้ ัวของเขาจะต้องเจ็บตัว แต่เพื่อทีจ่ ะให้พคั มนุ อา
ปลอดภยั แล้วจะใหเ้ ขาเจบ็ เจียนตายกย็ อ่ มได้

มนุ อำระวัง !

เขาจะปกป้องพัคมุนอาอย่างสดุ ชีวติ เขาสญั ญากับตัวเองไว้อยา่ งนนั้