Destinesia Academy

50 | P a g e

"บา้ จริง!!" ผมสบถออกมาเมอ่ื ร่างของตวั เองเขา้ ใกลเ้ ขตปราสาทกลางเต็มที
ม่านพลงั งานสีขาวมปี ระกายมุกเงนิ ถูกคลุมรอบโซนทางเขา้ ซ่ึงม่านพลงั น้ี
เป็นปัญหาใหญส่ าหรบั ผมเพราะมนั คือพลงั ทถี่ กู ร่ายข้ึนเป็นพิเศษสาหรบั
นกั เวทยท์ ีม่ ีพลงั ประจาตวั สามารถส่งผลกระทบร้ายแรงต่อผอู้ ่นื มนั จะช่วย
ลดพลงั งานของพลงั และสามารถลงโทษนกั เวทยท์ ดี่ ึงดนั ใชเ้ วทยข์ องตนเอง
โดยการสะทอ้ นกลบั พลงั น้นั ๆที่ทาใหส้ ามารถเจ็บปวดเขา้ ไปถึงกระดูก
ทรมานเจียนตาย และใช่ครับทีผ่ มสามารถบอกเลา่ ความรุนแรงของมนั ได้
ละเอยี ดขนาดน้ีเพราะผมเคยโดนมาแลว้ ยงั ไงละ่ !!

"มา่ นพลงั เขม้ ข้นึ อกี แลว้ หรอ"
แอสเตอร์ทเี่ ดินผ่านมนั เขา้ ไปแลว้ หันมาถามผม

"นายไปเถอะ" ผมผ่อนลมหายใจเขา้ ออกปัดมือเบาๆเป็นเชิงให้แอสเตอร์เขา้
ไปดา้ นในก่อนเพราะผมยงั คงตอ้ งใชเ้ วลาทาใจก่อนพาร่างตวั เองผ่านพลงั
บา้ ๆนี่ไปใหไ้ ด้

"ง..ง้นั เจอกนั ทีโ่ ต๊ะยีส่ ิบเจด็ นะ" เพื่อนสนิทของผมเอ่ยดว้ ยน้าเสียงผสม
ความเป็นห่วงในคาพูดเลก็ นอ้ ยก่อนเดนิ เขา้ ไปในตวั อาคารโดยหันหลงั คอย
ลอบมองผมเป็ นระยะจนสุดสายตา

ผมเมม้ ปากตวั เองแน่นค่อยๆยืน่ แขนผ่านม่านพลงั เขา้ ไปหน่ึงขา้ ง
พลนั เวทยล์ ดมนตรากระทบกบั ผวิ ความเจ็บปานร่างกายจะขาดออกจากกนั
ไดเ้ ขา้ เล่นงานผมทนั ที จนตอ้ งรีบดึงมือกลบั อย่างรวดเร็วเพ่ือไม่ให้

DESTINESIA ACADEMY

P a g e | 51

ความเจบ็ ปวดน้นั แทรกซึมเขา้ ร่างกายในส่วนอน่ื ไปมากกว่าน้ี ทาไมกนั นะ
...ทาไมวนั น้ีอาจารยใ์ หญถ่ งึ เพ่ิมพลงั งานมนั ให้เขม้ ขน้ กว่าปกติ

ในคราวก่อนมา่ นพลงั น้ีผมสามารถเห็นมนั ไดเ้ พียงลางๆเท่าน้นั
ไม่ไดเ้ ห็นชดั จนสามารถสมั ผสั ไดถ้ งึ พลงั ทาลายลา้ งมากมายมหาศาลขนาด
น้ี แสดงวา่ ในวนั น้ีตอ้ งมีสิ่งผิดปกติบางอย่างแน่นอน แตจ่ ะอะไรกช็ ่าง
อาจารยใ์ หญก่ ็ไม่ควรทากบั ผมแบบน้ีสิ

"อีกสักต้งั จาเรด" ฟันบนลา่ งของผมสบกนั แน่นกอ่ นคอ่ ยๆปิดเปลือกตาลง
เพ่อื เตรียมเดินผ่านมา่ นพลงั นี่เขา้ ไปดว้ ยหัวใจที่ต่ืนกลวั จนแทบควบคุมไม่
อยู่ แต่ในขณะน้นั เองร่างของผมไดถ้ ูกใครบางคนว่ิงชนกระทบอย่างแรงจน
ร่างคะมาควา่ หนา้ ลงบนพ้ืนหญา้ ซ่ึงเต็มไปดว้ ยหิมะท่กี าลงั ละลายลงส่งผล
ใหใ้ บหนา้ ของผมเปี ยกชุ่มไปดว้ ยน้าอีกท้งั ไอค้ นทีว่ ิ่งชนยงั ลม้ ทบั ตวั ผมดว้ ย
นี่สิ

"นี่เธอ!!"

"ข..ขอโทษจริงๆ" เสียงหวานใสจากคนบนร่างทาใหผ้ มรูไ้ ดใ้ นทนั ทวี ่าเธอ
เป็นเด็กสาว ร่างเลก็ คอ่ ยๆขยบั ตวั ลกุ ข้นึ ในจงั หวะเดยี วกนั กบั ผมทด่ี นั ตวั ลกุ
จากพ้ืนพรอ้ มกบั เธอเช่นกนั เราสองคนวุ่นกบั การปัดเศษหญา้ และเศษดนิ
ออกจากร่างกายเพียงครู่นึงก่อนเงยหนา้ สบตาเพ่อื พิจารณาใบหนา้ กนั และ
กนั

เรือนผมสีน้าตาลเขม้ ใบหนา้ ขาวชมพูรูปไขไ่ ดร้ ูป จมูกโดง่ เชิดร้นั และ
ดวงตาสีน้าตาลอ่อนมีประกายระยิบระยบั อยภู่ ายใน

DESTINESIA ACADEMY

52 | P a g e

ซ่ึงแฝงไปดว้ ยความใสซ่ือเลก็ ๆอยา่ งน่าเอน็ ดู เด๋ียวนะ!! โรงเรียนเรามี
ผูห้ ญงิ ทหี่ นา้ ตาน่ารกั แบบน้ีอยดู่ ว้ ยหรือเน่ีย

"เฮ"้ เดก็ สาวตรงหนา้ ผมกระแอมเบาๆพลางโบกมือมาดา้ นหนา้ เม่อื เหน็ ผม
ยืนจอ้ งใบหนา้ ของเธอไมว่ างตา "นายโอเคด.ี ..ใชไ่ หม?"

ผมสูดหายใจเขา้ ลึกๆกอ่ นจะหมนุ ตวั เดินตรงเขา้ ไปในตวั ปราสาท
โดยไมไ่ ดต้ อบกลบั หรือแสดงท่าทางใดๆออกไป หากแต่ความเจ็บปวดใน
ร่างกายทม่ี ลายหายมนั ทาใหผ้ มตอ้ งชะงกั เทา้ ลงดว้ ยสีหนา้ ตกใจปนกบั
ประหลาดใจในคราวเดียวกนั "!??" ทาไมเมอ่ื ครู่ตอนท่รี ่างผมผ่านมา่ นพลงั
เขา้ มามนั ถงึ ไม่รู้สึกเจบ็ อยา่ งทค่ี วรจะเป็นกนั นะ พระเจา้ ช่วย ยยั ซุ่มซ่ามนนั่
ทาอะไรกบั ตวั ผม!!

"จาเรดมีอะไรหรือเปลา่ " เสียงของแอสเตอร์เรียกสติผมใหค้ ืนกลบั ก่อนร่าง
ตวั เองจะถูกเพอื่ นสนิทดงึ เขา้ ไปในโถงหอ้ งอาหารทเ่ี ตม็ ไปดว้ ยเหลา่ นกั
เวทยห์ นาตา "หนา้ นายดูแดงๆนะแลว้ นี่ลงไปคลุกโคลนมาหรือไง" มนั ดนั
หลงั ผมเบาๆให้เดินไปดา้ นหนา้ เคลา้ เสียงหวั เราะเม่อื เหน็ สภาพคลา้ ยกบั
หมาตกน้าของผม

"เลิกลอ้ เถอะ" ผมเดนิ นาแอสเตอร์ไปยงั โตะ๊ ทานอาหารประจาของกลุม่ โดย
ร่ายคาถากลบั คนื ในใจไปดว้ ยเพอ่ื ใหเ้ ส้ือผา้ ผมเผา้ ที่เลอะเศษโคลนกลบั คืน
สภาพเดมิ

"โอว้ วแยล่ ะ่ ...พวกเด็กปีสามน่ีจาเรด" แอสเตอร์พูดกระซิบขา้ งหูเมื่อเราสอง
คนเดนิ เขา้ ใกลโ้ ต๊ะประจาเตม็ ทดี ว้ ยน้าเสียงกวนประสาท อาาาา สงสยั วนั น้ี

DESTINESIA ACADEMY

P a g e | 53

ผมคงมีโอกาสไดล้ องพลงั เวทยใ์ หม่แลว้ ล่ะ
"เบาๆพอนะฉนั ไม่อยากโดนกกั บริเวณอกี "

"ฉันรูแ้ ลว้ น่าแอส" ผมเอย่ เสียงทแี่ ฝงการตาหนิเลก็ ๆกอ่ นฉีกยิ้มออกมาเมือ่
นึกแผนการบางอย่างกบั การจดั การกบั ไอพ้ วกเด็กท่ไี มร่ ูจ้ กั วา่ ของใครเป็ น
ของใครไดใ้ นหวั "อืมมถา้ เปลี่ยนน้ามะนาวแกว้ น้นั ใหร้ อ้ นแรงข้ึนจะเป็น
ยงั ไงกนั นะ" ผมพึมพากบั ตวั เองและกา้ วเทา้ ตรงไปยงั โตะ๊ ทย่ี ส่ี ิบเจด็ พร้อม
กบั สะบดั นิ้วเลก็ ๆเพอ่ื ร่ายคาถาน้นั ไปดว้ ย

"นายจะทาอะไรน่ะบา้ เถอะจาเรดนน่ั เดก็ ปี สามเองนะ" ไอค้ ตั เตอร์ที่ไม่รู้วา่
โผล่มาจากมุมไหนของห้องอาหารเอย่ ปรามผมเสียงดุ
"ฟังฉนั อยู่หรือเปลา่ จาเรด"

"เงียบปากไดแ้ ลว้ คตั เตอร์" แอสเตอร์เอย่ เสียงเบาปนกระซิบแฝงความ
ตาหนิในน้าเสียง ทาใหค้ นทีถ่ กู ปรามเงียบลงแทบจะในทนั ที

เม่ือถงึ โตะ๊ ไมส้ ีน้าตาลขดั เงารอบขา้ งเต็มไปดว้ ยกลมุ่ เดก็ นกั เวทย์
ปี สามนงั่ ลอ้ มรอบโตะ๊ ผมจึงวางมอื ท้งั สองขา้ งยนั ไวก้ บั พ้นื ไมท้ าใหก้ ลมุ่
เด็กหนุ่มท่ีนงั่ ต้งั หนา้ ต้งั ตาทานอาหารเงยหนา้ ข้นึ มองผม แอสเตอร์และ
ไอค้ ตั เตอร์ท่ีเดนิ ตามมาทหี ลงั เป็นสายตาเดียว

"มอี ะไรหรือเปลา่ " หน่ึงในน้นั เค้ยี วขนมปังตยุ้ ๆพลางเอ่ยถามไปดว้ ยสีหนา้
หาเร่ืองผมข้นั สุด

"พวกนายกาลงั แย่งโต๊ะฉนั "

DESTINESIA ACADEMY

54 | P a g e

"แย่หน่อยนะจาเรดมนั ไมม่ ีป้ายไหนบอกว่านายเป็นเจา้ ของโต๊ะน้ี" อกี คน
ช่วยผสมโรงก่อนยน่ื มอื หยิบแกว้ น้าของตวั เองมาถอื ไวใ้ นมือ

ผมหวั เราะในลาคอ มองเพื่อนสนิทสลบั ซา้ ยขวาและพยกั หนา้
ชา้ ๆอย่างเขา้ ใจ "ง้นั ฉนั คงตอ้ งหาทีน่ งั่ ใหมส่ ินะ" ยกน้ิวเกาจมูกเบาๆ

"นน่ั คือสิ่งทถ่ี กู เลยละ่ " เดก็ คนน้นั ยมิ้ เยาะมุมปากอย่างผูช้ นะ ผมจงึ ตอ้ งยก
ธงขาวยอมแพด้ ว้ ยการตหี นา้ เศร้าแลว้ ยอมหมนุ ตวั กลบั หลงั เพอ่ื เดินออก
จากโต๊ะน้นั พร้อมกบั นบั หน่ึงถึงหา้ ในใจ

"พอไดแ้ ลว้ !"

"ชู่วว!..." ผมคอ่ ยๆกา้ วเทา้ ทลี ะนิด "สาม.." ทีละนิด "สอง..."
และทีละนิด "หน่ึง..."

"เหย้ !!!!!" เสียงร้องโวยวายหลายเสียงดงั ข้นึ สนน่ั โถงรบั ประทานอาหาร
"ร้อน!!....ช่วยดว้ ยรอ้ น!!" มาพรอ้ มกบั เสียงฝีเทา้ วิ่งชุลมุนรอบๆตวั ผมก่อน
เสียงเหล่าน้นั จะเบาลงจากการที่เด็กพวกน้นั วิง่ กระเจดิ กระเจงิ ไปดา้ นนอก
โดยผมไมห่ ันหลงั กลบั ไปมองพวกมนั สักนิดเดยี ว

"ไหนบอกเบาๆไง!!" เอสเตอร์ตะโกนใส่หนา้ ผมก่อนจะเดนิ ไปนงั่ ยงั โต๊ะ
ประจาของเราดว้ ยท่าทางฉุนเฉียวเอาเรื่อง

"ใหต้ ายสิเป็นเพอ่ื นกบั นายน่ีมนั ...น่ีมนั ..เหอะ!!" ไอค้ ตั เตอร์ก็ไม่ต่างกนั
"ถา้ พวกเราโดนทาโทษนายตอ้ งรับโทษคนเดยี ว!" และมนั ก็เดนิ ไปนง่ั ตรง

DESTINESIA ACADEMY

P a g e | 55

ขา้ มกบั แอสเตอร์โดยมผี มเดินไหวไหลอ่ ย่างไม่รูร้ อ้ นรูห้ นาวทงิ้ ตวั นงั่ ลง
ขา้ งๆเหลา่ เพื่อนสนิทเชน่ เดยี วกนั

"...."

"...."

"...."

ความเงยี บปกคลุมกลมุ่ เราไปครู่นึง เหตุผลก็เกิดจากคตั เตอร์และ
แอสเตอร์เนี่ยแหละที่ทาให้กลมุ่ ของผมกร่อยและน่าเบ่ือขดี สุด ใหต้ ายสิ
เครียดเป็นบา้ !!! ผมจึงตอ้ งหาวธิ ีให้สองคนน้ีไดอ้ ยู่ดว้ ยกนั ตามลาพงั เผอื่ ว่า
คนท้งั คนู่ ่าจะพอปรับความเขา้ ใจกนั ไดบ้ า้ ง แตจ่ ะวธิ ีไหนดีละ่ ?

ผมยกมอื เทา้ คางเอนแกม้ แตะกบั ฝ่ามอื ของตนเองพลางกวาด
สายตามองไปรอบๆตวั จนกระทง่ั สะดุดเขา้ กบั เดก็ ผูห้ ญงิ ผมสีน้าตาลเขม้
ตาเป็นประกายคนน้นั อกี คร้งั

"เฮเ้ ลิกโกรธกนั แลว้ ช่วยฉนั หนอ่ ย" ผมกระแอมเบาๆเพยิดหนา้ ไปทางร่าง
เลก็ ทาให้คนท้งั ครู่ ีบหันขวบั ตามไปทนั ที

"คนน้นั เหรอ" คตั เตอร์ขมวดควิ้ มุ่นอย่างใชค้ วามคดิ แอสเตอร์ก็ไมต่ า่ งกนั
"ไม่เคยเห็นมากอ่ น" คตั เตอร์ตอบและลกุ ข้นึ ยนื สอดส่องหาเหยอ่ื ท่มี นั
ตอ้ งการใชพ้ ลงั ดว้ ย ก่อนจะมุ่งตรงไปยงั กลุม่ คนเดินกนั วุ่นวายเพ่ือเตรียม
ไปตกั อาหารเซ็ตใหม่ที่เพิง่ จะวางลง

DESTINESIA ACADEMY

56 | P a g e

คนตวั สูงแตะมอื ไปยงั ดาห์เลียเด็กผหู้ ญงิ นิสยั ห้าวหาญของชมรม
ฟันดาบที่ยนื อยหู่ ่างจากโตะ๊ ของพวกผมพอประมาณ โดยทีค่ นโดนสะดุง้ ตวั
เลก็ นอ้ ย พลนั มือของคตั เตอร์แตะสัมผสั กบั ร่างเธอร่างกายที่เคยเป็นผชู้ าย
ในคราแรก ไดแ้ ปรเปลีย่ นเป็นดาห์เลียในพริบตาเดยี ว และใช่ครับน่ีคอื พลงั
ประจาตวั ของมนั ไมม่ ใี ครทาไดใ้ นโรงเรียนน้ีและไมม่ วี ิชาสอนที่สามารถ
ทาใหแ้ ปลงร่างเป็นผอู้ ื่นในเวลาอนั รวดเร็วเท่าน้ีดว้ ย

ผมกบั แอสเตอร์นงั่ มองการกระทาของเพอื่ นสนิทของเรา คตั เตอร์
มนั ทาทยี นื น่ิงฟังกล่มุ สาวๆคยุ กนั หน่ึงในน้นั ก็มีเธอคนน้นั ดว้ ย จนผา่ นไป
เพยี งครู่มนั จงึ เดินกลบั มาพร้อมกบั ร่างเดมิ ทค่ี อ่ นขา้ งอิดโรยพอสมควร

"โอลเิ วยี ...เธอชื่อ..โอลิเวยี " มนั ทิ้งตวั นงั่ ลงใชม้ ือสองขา้ งกมุ ขมบั ตวั เองโดย
ท่ีผมรีบผดุ ลุกจากท่นี ง่ั แลว้ ตรงไปยงั พ้นื ท่วี างของหวานตดั หนา้ ผูห้ ญงิ คน
หน่ึงไดท้ นั พอดิบพอดี กอ่ นจะถือวสิ าสะควา้ เคก้ แครอทชิ้นสุดทา้ ยมาครอง
ไวใ้ นมือ

"เฮ้ นน่ั มนั ของฉันนะ" เธอเทา้ เอวใส่ผมทาใบหนา้ บ้ึงตึงแสดงอาการไม่
พอใจอย่างชดั เจน...เพเนโลพี แมคคอย รูมเมทจอมเพ้ียนของยยั แดนดิ
ไลออนซ่ึงเพ้ยี นพอๆกนั

"ของเธอที่ไหนไมเ่ ห็นมชี ื่อติดไวน้ ่ี" หลงั ผมพดู จบก็ทาทา่ หมนุ จานเคก้ มอง
หาชื่อเธอดว้ ยสีหนา้ หยอกลอ้ ดกู ร็ ู้ไดไ้ ม่ยากวา่ ยยั นี่คงอยากฆา่ ผมทง้ิ เต็มที

"ฉนั เห็นมนั กอ่ นและนายตดั หนา้ ฉันจาเรด แอรอน"

DESTINESIA ACADEMY

P a g e | 57

เมอ่ื ฟังคาพูดถอื ดีของเธอผมก็ส่ายหนา้ ไปมาอย่างตอ้ งการกล้นั
เสียงหัวเราะ "ไม่ใชๆ่ ถา้ จะพูดใหถ้ ูกคือเธอชา้ ส่วนฉันไวกว่า ใครดใี ครได้
นะเพนนี" ผมขยิบตาใส่เธอหน่ึงทีก่อนเดนิ จากไปเพือ่ เขา้ หาบุคคลท่ผี มเพิ่ง
รู้จกั ช่ือเธอเมือ่ ครู่

จงั หวะพอดีเป๊ ะเลยจาเรดทาไมนายโชคดขี นาดน้ีนะ! ผมสบถ
เบาๆในใจก่อนพาร่างตวั เองเดินเขา้ หาโอลเิ วียซ่ึงเธอกาลงั ยนื เลือกอาหาร
อยอู่ กี ฝั่ง
"ฉันขอโทษท่เี สียมารยาท" ผมทาทพี ูดคยุ โดยสายตาจอ้ งมองไปยงั ถาดสลดั
"ไม่ไดต้ ้งั ใจจะเมินความเป็นห่วงของเธอ"
"โอว้ นายน่ีเอง" เธอพยกั หนา้ ชา้ ๆแลว้ หยบิ ท่คี ีบตกั เน้ือแกะยา่ งช้นั ดใี ส่ถาด
"ฉนั โอลิเวีย รูสโซ"
"ฉันไม่ไดอ้ ยากรู้สกั หน่อย"
"แยล่ ่ะฉันดนั บอกไปแลว้ สิชว่ ยลมื ๆไปละกนั นะ" โอลิเวียหัวเราะคกิ คกั
แลว้ เตรียมหมุนตวั เพือ่ เดินไปยงั ท่ีอน่ื ไม่ไดน้ ะ!! อยา่ เพิ่งไปสิ!! ผมร้องทว้ ง
ภายในหวั กอ่ นจะรู้ตวั อกี ทวี ่าผมไดย้ ่ืนมอื จบั แขนเธอเอาไวแ้ ลว้
"???"

DESTINESIA ACADEMY

58 | P a g e

"ฉ..ฉนั " บา้ เถอะจาเรด ทาอะไรของแกเนี่ย!! "ฉนั ..." พระเจา้ ชว่ ยผมทีผม
เกร็งแทบบา้ เลย!!

โอลิเวยี มองมือผมสลบั กบั ใบหนา้ ของผมพรอ้ มกะพริบตาถี่ๆ
อย่างตอ้ งการคาตอบ "ปล่อยไดห้ รือยงั ...คอื ฉันตอ้ งไปแลว้ น่ะ"

ผมน่ิงงนั อา้ ปากคา้ งเหวอแลว้ คอ่ ยๆปลอ่ ยแขนเล็กให้เป็นอิสระ
"อ..เอาเคก้ แครอทไหม"
"??"
"คอื ฉนั หยิบมาผดิ กลิน่ แครอทกบั กลน่ิ ชินนามอนแรงเป็นบา้ " ผมไมร่ อให้
เธอตอบก็รีบหยบิ เคก้ แครอทจากถาดตวั เองวางบนถาดโอลิเวียแลว้ รีบ
สาวเทา้ เร็วๆเพ่ือกลบั ไปยงั โต๊ะของตวั เอง
"จาเรด...น่ีนาย"

ผมวางถาดบนโตะ๊ ดงั ปึง! ส่งสายตาปรามไอแ้ อสเตอร์ไม่ใหพ้ ูด
อะไรอกี ทาเอามนั สองคนมองหนา้ กนั แลว้ หวั เราะเสียงดงั
"สวรรคโ์ ปรดเพือ่ นเรามีความรกั หรือนี่" คตั เตอร์หรี่ตาลงทาสีหนา้ ยยี วน
ให้ตายสิหนา้ มนั ตอนน้ีน่าโดนดอกกุหลาบผมยดั จมูกเป็นบา้
"สาวๆในเดสทิเนเซียคงอกหกั กนั เป็ นฝงู "

DESTINESIA ACADEMY

P a g e | 59

"ฉนั ไม่ไดช้ อบเธอ!!..." ผมตวาดใส่ "ใครท่ีไหนจะชอบคนท่เี พิง่ เคยพบหนา้
และรู้ชื่อกนั อย่ามาพดู อะไรบา้ ๆ"
"กน็ ายไม่เคยใส่ใจผหู้ ญิงคนไหนมากเท่าน้ีมากอ่ นนี่แสดงว่าถา้ นายไมไ่ ด้
ชอบเธอง้นั ก็คงมเี หตุผลอ่ืนสินะ"

ผมหยบิ ชอ้ นสอ้ มข้นึ มาถอื และเริ่มจดั การอาหารตรงหนา้ และ
ตอบคาถามพวกมนั ไปดว้ ย "ม่านพลงั น้นั มนั ไม่ไดผ้ ลกบั ฉัน"
"!!???"
"ไดย้ งั ไงมนั เป็นเวทยท์ รี่ ุนแรงมากไมน่ ่าเป็นไปไดท้ ่ีมนั จะไมส่ ่งผลกบั นาย"
แอสเตอร์ถึงกบั ถอดแวน่ วางบนโตะ๊ สองแขนผสานวางนาบกบั พ้ืนไมแ้ ลว้
มองหนา้ ผมดว้ ยความสงสยั
"ใช่..มนั แปลกมาก"

โอลิเวยี คนน้ีมีพลงั อะไรกนั นะถงึ สามารถพาผมผา่ นม่านพลงั เขา้
มาโดยไม่รูส้ ึกเจบ็ ปวดใดๆ
"ผหู้ ญิงคนน้นั มีบางอยา่ งทน่ี ่าสนใจ แลว้ ฉันก็อยากจะรูจ้ กั เธอกวา่ น้ีดว้ ย"
....โอลเิ วยี รูสโซ

DESTINESIA ACADEMY

60 | P a g e

To Be Continue

DESTINESIA ACADEMY