e book

โรงเรยี นสารวทิ ยา

บนั ทกึ รกั การอา่ น

ด.ช.ชชู นินทร์ กรวยสวสั ดิ์ ชนั้ 1/5 เลขท่ี 7
เลขประจาตวั นกั เรยี น 36804
ปีการศกึ ษา 2565

นิทานอสี ป เรอ่ื ง กบกบั วัวกระทงิ
ผู้แต่ง : อสี ป

หนองนา้ ในป่าใหญ่มีกบอาศยั อยู่ กบตวั หน่งึ มองขนึ้ มาจากหนองนา้ เห็นววั กระทิงหลายตวั กาลงั ตอ่ สกู้ นั
กบอทุ านออกมาวา่

"ความหายนะกาลังจะมาหาพวกเราแล้ว"
กบอีกตวั โผลข่ นึ้ มาถามว่า

"ทาไมเจา้ ถงึ พดู เช่นนั้น เจา้ ดูสบิ รรดาวัวกระทงิ กาลังต่อสู้แย่งชิงความเป็ นใหญ่ในฝูงของ
พวกมัน แตพ่ วกมันอยูไ่ กลมาก"

กบตวั แรกพดู ตอบวา่
"จริงอยูท่ พี่ วกมันอยู่ไกลมาก และวัวกระทงิ เป็ นสัตวต์ า่ งชนิดกับพวกเรา แต่ถ้าวัวกระทงิ ตัวใด
ถูกขับไล่ออกจากฝูงหรอื ออกจากบริเวณทงุ่ หญ้าแล้ว วัวกระทงิ กจ็ ะว่งิ หนีมาทางเราแฃ้วกเ็ หยยี บ
เรา คราวนีเ้ จา้ เข้าใจรึยงั ว่าวัวกระทงิ เกยี่ วข้องกบั ความปลอดภัยของพวกเราอยา่ งไร"

:: นิทานเรื่องนีส้ อนใหร้ ู้ว่า ::
วิสยั ทศั นท์ ่ีกวา้ งไกล ทาใหม้ องการณไ์ กลไดล้ ว่ งหนา้

broad vision foresight

นิทานอีสป เรอื่ ง ลาป่ า และลาบ้าน
ผู้แตง่ : อีสป

ชายคนหนง่ึ ออกเดินทางไปยงั หมบู่ า้ น โดยมีลาบา้ นเดนิ เทียมเกวียนแบกสมั มาภาระมาหนกั องึ้ ทนั ใดนน้ั ก็มีลา
ป่าตวั หนง่ึ เดินผา่ นมาจงึ พดู กบั ลาบา้ นว่า

"โถ่! เจา้ ช่างน่าสงสารเหลอื เกิน ทาไมเจ้าถกู ใช้เยย่ี งทาสเช่นนี้ ดสู ิแบกของมาเตม็ เกวียนคง
หนักน่าดู เมอื่ เปรียบเทยี บแล้ว ข้าสบายกว่าเจ้าเยอะ ข้าอสิ ระทจี่ ะไปไหนมาไหน และทส่ี าคัญข้าไม่
ตอ้ งทางานหนักดว้ ย"

"ไม่เป็ นไรหรอก ข้าทนได้ เพราะนายมีบญุ คุณตอ่ ข้าคอยปกป้องข้าเสมอจากอันตรายต่างๆ
ถงึ จะต้องแลกกบั ความเหนื่อยยากบ้างเล็กๆ น้อยๆ แต่นายกไ็ ม่เคยปล่อยใหข้ ้าอด"

ขณะท่ีลาบา้ นพดู มีสิงโตตวั หนง่ึ ออกล่าเหย่ือ เม่ือมนั เห็นลาบา้ นมนั ไม่กลา้ เขา้ ไปตะครุบ เพราะกลวั
คนขบั เกวียนท่ีมีปืน แตเ่ ม่ือเหลือบมองไปขา้ งๆ เหน็ ลาป่าตวั หน่งึ มนั จงึ รบี ว่งิ ตะปบลาป่ าทนั ที ลาป่าสไู้ ม่ไหว
เลยตกเป็นอาหารของสงิ โต

:: นิทานเร่อื งนีส้ อนใหร้ ู้ว่า ::
การตอบแทนพระคณุ ผมู้ ีบญุ คณุ ยอ่ มไดร้ บั ความรกั ความเอ็นดู
Reward of the benevolent would receive love and affection

นิทานอีสป เรือ่ ง ฉันอยากเป็ นฉัน
ผู้แต่ง : อสี ป

ลาป่าเหน็ ลาบา้ นจงึ เดนิ เขา้ ไปหาลาตวั นนั้ และรูส้ กึ อิจฉาท่ีลาบา้ นนน้ั มีขนท่ีสวยงาม เรยี บเป็นมนั และอว้ น
สมบรู ณไ์ ดส้ ดั ส่วน มนั คดิ วา่ ลาบา้ นคงไดร้ บั การเลีย้ งดอู ยา่ งดี

แต่เม่ือเจา้ ของลาบา้ นนาขา้ วของมากมายมาตง้ั ไวบ้ นหลงั ลาบา้ นตวั นนั้ และเม่ือเขาข่ีลาบา้ นไปเขา
ชแ้ สต้ ีลาบา้ นอยา่ งโหดรา้ ย

ลาป่าก็พดู วา่ "พช่ี ายข้าไม่อยากทจ่ี ะเหมือนพชี่ ายอีกแล้ว เพราะกว่าพชี่ ายจะได้ขนอัน
สวยงามและเรยี บเป็ นมัน พช่ี ายตอ้ งทางานหนักเช่นนีเ้ ชียวหรอื "

:: นิทานเร่ืองนีส้ อนใหร้ ู้ว่า ::
ส่ิงท่ีเหน็ ว่าดีอาจจะไม่ดีอยา่ งท่ีคิด
What you think is good may not be as good as you think.

นิทานอีสป เรื่อง หมกี บั หมาป่ า
ผู้แตง่ : อสี ป

หมีตวั หน่งึ ถกู ชาวบา้ นนามาเลีย้ งตง้ั แตเ่ ล็กๆ ชาวบา้ นสอนใหม้ นั เป็นหมีท่ีเช่ือง มีนิสยั ออ่ นโยน นา่ รกั
จนวนั หนง่ึ หมีไดเ้ ดนิ เท่ียวเขา้ ไปในป่าลกึ ขณะท่ีมนั กาลงั เพลนิ เพลินชมนกชมไมอ้ ยู่นน้ั ก็มีฝงู หมาป่า ดรุ า้ ย
มาลอ้ มเจา้ หมีไว้ เพราะเหน็ วา่ หมตั วั นีด้ อู ่อนแอ ไม่ดรุ า้ ย

"เจ้าหมีเชือ่ ง วันนีพ้ วกข้าจะกนิ เจ้าเป็ นอาหาร"
พดู จบหมาป่าตวั หนง่ึ ก็กระโดดกระโจนเขา้ ไปหาหมี หวงั ท่ีจะตะปบใหต้ าย
หมีเห็นดงั นน้ั สญั ชาตญาณความเป็นหมีของมนั ก็เกิดขนึ้ ทนั ที มนั จงึ ใชม้ ือตบหมาป่ าท่ีกระโจนเขา้ มาหา
ดว้ ยพลงั ทงั้ หมดท่ีมี ทาใหห้ มาป่ากระเดน็ ไปไกล ดิน้ ตายในทนั ที
"ยังมใี ครคดิ จะกนิ ข้าเป็ นอาหารอีกไหม"
ฝงู หมาป่าเห็นดงั นน้ั ก็พากนั ว่งิ หนีไมค่ ดิ ชีวติ

:: นิทานเรอื่ งนีส้ อนใหร้ ู้ว่า ::
อย่าตดั สนิ คนจากท่าทางภายนอก
Don't judge people by their outward appearance.

นิทานอสี ป เร่อื ง นกกระทาและสุนัขจงิ้ จอก
ผู้แตง่ : อีสป

นกกระทาเกาะอย่บู นตน้ ไมส้ งู ตระหง่านตน้ หน่งึ สนุ ขั จงิ้ จอกเดินผา่ นมาพอดี เหน็ นกกระทาจงึ คดิ หาวธิ ีท่ีจะ
กินนกกระทาตวั นนั้ มนั เลยแกลง้ นกกระทาตวั นนั้ วา่

"โอ เจา้ นกกระทาเจ้าช่างงดงามอะไรขนาดนี้ ดจู ะงอยปากของเจา้ สิมีสีแดงเข้ม ขนอ่อนของ
เจ้ามีสมี ่วงสดใส หากเจา้ หลับสนิทในนิทรา เจา้ คงจะงดงามยงิ่ นักเป็ นแน่นอน"

เม่ือสนุ ขั จงิ้ จอกพดู จบนกกระทาผโู้ งเ่ ขลาก็หลบั ตาเพราะคาเยนิ ยอของสนุ ขั จงิ้ จอกจอมเจา้ เลห่ ์ ทนั ใดนน้ั
สนุ ขั จงิ้ จอกก็ตรงเขา้ ไปตะปบมนั และคาบไวใ้ นปากทนั ที เจา้ นกเคราะหร์ า้ ยตวั นน้ั ก็สง่ เสียงรอ้ งครา่ ครวญ
ดว้ ยความตกใจ และคดิ วา่ มนั คงตายแนๆ่ ทนั ใดนน้ั มนั ก็คิดเล่หก์ ลหลอกสนุ ขั จงิ้ จอกและพดู วา่

"โถ่ ข้าน่ีมันโง่เขลายง่ิ นักทไ่ี ว้ใจเจา้ แต่กอ่ นตายข้าขออะไรเจา้ สักอย่างจะได้ไหม ข้าขอใหเ้ จ้า
เรียกช่อื ข้าสักครั้งและข้าตงจะนอนตายตาหลับในปากเจา้ ทนั ท"ี

เม่ือนกกระทาพดู จบ สนุ ขั จงิ้ จอกก็อา้ ปากเรยี กนกกระทา นกกระทารีบบินออกจากปากของสนุ ขั จงิ้ จอก
ทนั ที แลว้ พดู วา่

"ข้าคงจะไม่นอนในทที่ ไี่ ม่ควรนอนหรอก ข้าควรไปนอนในทข่ี องข้าเองจะดกี ว่า"
:: นิทานเรอื่ งนีส้ อนใหร้ ู้ว่า ::

หนามยอกตอ้ งเอาหนามบง่ เจา้ เลห่ ม์ าก็เจา้ เลห่ ก์ ลบั
Thorns The sly came, the sly returned.

นิทานอสี ป เรือ่ ง ทองคากับกอ้ นกรวด
ผู้แต่ง : อีสป

ประเทศอนั ไกลโพน้ มีพอ่ คา้ มาจากประเทศอ่ืนไดเ้ ขา้ มาขายทองคา แตค่ นในประเทศนน้ั ไม่
รูจ้ กั ทองคาเลย จงึ ไม่สนใจท่ีจะซอื้ มาครอบครอง พอ่ คา้ แปลกใจเลยรอ้ งถามว่า

"อ้าว เจ้าไม่รู้จกั ทองคาเลยหรอื มันเป็ นของมคี ่าสาหรับประเทศข้ายง่ิ นัก เจา้ ไม่
ตอ้ งการของมคี ่าของข้าบ้างหรือ"

ชาวบา้ นตอบวา่
"ไม่หรอก ข้าเอามากใ็ ช้ไม่เป็ น ไม่รู้ประโยชนข์ องมัน"
"หากเจ้าคิดว่าของๆ ข้าไม่มีค่า ข้าอยากจะรู้ว่าของมีค่าของประเทศเจ้าคืออะไร หาก
ไม่ใช่ทองคา"
"กอ้ นกรวดไง มคี ่ายง่ิ นักสาหรับประเทศเรา"

:: นิทานเรอื่ งนีส้ อนใหร้ ู้ว่า ::
ไมค่ วรยดึ ติดกบั ส่ิงใดส่งิ หนง่ึ ท่ีคิดว่ามีคา่ สาหรบั เรา
เพราะบางทีของท่ีคิดว่ามีคา่ นนั้ อาจะดไู รค้ ่าสาหรบั คนอ่ืน
You should not be attached to something that you think is valuable
to us because sometimes what you think is valuable may seem

worthless to others.

นิทานอสี ป เรือ่ ง กรรมของม้า
ผู้แต่ง : อสี ป

หมปู ่าและมา้ เป็นเพ่อื นกนั มนั มกั จะชวนกนั ไปเล็มหญา้ ดว้ ยกนั
หมปู ่ามีนสิ ยั ชอบทาลายหญา้ และทาใหน้ า้ ข่นุ อยเู่ สมอ ทาใหม้ า้ รูส้ กึ ไมพ่ อใจในการกระทาของหมปู ่าย่งิ
นกั มนั จงึ อยากส่งั สอนหมปู ่าใหส้ าสมกบั ความแคน้ จงึ ไปขอความชว่ ยเหลือจากนายพราน
นายพรานบอกมา้ ว่า
"เจา้ ตอ้ งยอมใหข้ ้าผูกบงั เหยี นเข้ากับตวั เจ้า และใหข้ ้าขึน้ ไปน่ังบนหลังเจ้า ถ้าเจา้ ตกลงตามนีข้ ้า
กจ็ ะช่วยเจ้า"
มา้ ตกลงทาตามท่ีนายพรานขอ

นายพรานปีนขนึ้ ไปน่งั บนหลงั มา้ แลว้ ใหม้ า้ พาไปจดั การกบั หมปู ่า หลงั จากท่ีจดั การกบั หมปู ่า
แลว้ นายพรานก็ข่ีมา้ กลบั บา้ นของเขา เม่ือกลบั ถงึ บา้ นเขาก็นามนั มาผกู ไวใ้ กลร้ างหญา้ ท่ีหนา้ บา้ นของเขาเอง

:: นิทานเรื่องนีส้ อนใหร้ ู้ว่า ::
ใหท้ กุ ขแ์ ก่ท่าน ทกุ ขน์ น้ั ถึงตวั
make you suffer that suffering

นิทานอสี ป เรอ่ื ง หมาป่ ากับแม่ม้า
ผู้แต่ง : อสี ป

ลกู หมาป่ากาลงั จอ้ งไปท่ีฝงู ลกู มา้ มนั เดินไปหาฝงู ลกู มา้ ฝงู นนั้ และถามแมม่ า้ วา่
"ทาไมลูกม้าตวั นั้นถงึ เดนิ ไม่ค่อยทนั ลูกม้าตวั อน่ื ล่ะ ขาเขาเป็ นอะไรรึ ทาไมพวกเจ้า

ไม่พาไปรักษา หรอื ว่าพวกเจ้าไม่รู้ว่ารักษาอย่างไรข้ามียาทจ่ี ะรักษาใหล้ ูกม้าตัวนั้นหาย
ได้" หมาป่าพดู

แมม่ า้ พดู "ขอบใจเจ้ามากหมาป่ า ถา้ อยา่ งนั้นเจา้ กร็ ักษาขาข้าใหห้ ายได้สขิ าของข้า
เดนิ ไม่ถนัด เจ้าช่วยดใู หห้ น่อยซิ"

หมาป่ าตอบตกลง
หมาป่าจงึ เดินไปหาแม่มา้ ยืนอยหู่ ลงั แม่มา้ แม่มา้ ไดโ้ อกาสก็คิดส่งั สอนเลยใชข้ าดา้ นขวา
เตะหมาป่าจนฟันแตกละเอียด เลือดไหลเตม็ ปาก

:: นิทานเรื่องนีส้ อนใหร้ ู้ว่า ::
คนช่วั ยอ่ มมีการกระทาท่ีแสดงวา่ เป็นคนช่วั
Evil people have actions that show that they are wicked.

นิทานอสี ป เร่อื ง แมวป่ ากบั ชาวบา้ น
ผู้แตง่ : อสี ป

บา้ นหลงั หนง่ึ มีชายจบั ตวั แมวป่าได้ วนั หนง่ึ มนั เดินเขา้ มาในเลา้ ไก่ของเขาเพ่ือท่ีจะเขา้ มากินไก่ เขาโมโหมากจงึ
จบั ตวั แมวป่ากดมนั จมนา้ ตายในถงั มนั ออ้ นวอนขอชีวติ

"ทา่ นอยา่ ฆ่าข้าเลย ข้าช่วยกาจัดหนูให้ทา่ น โปรดปล่อยข้าไปสักครัง้ เถอะ เพราะข้ายงั มี
ประโยชนต์ ่อทา่ นอยู่นะ"

"คงไม่จาเป็ นหรอกหากผู้ทช่ี ่วยหวังผลตอบแทนมหาศาลอย่างเจ้า เลีย้ งไว้หรอื ปล่อยไปกต็ อ้ ง
กลับมาทาเรื่องช่ัวๆ อกี เหมอื นเดมิ ฉะนั้นข้าควรจะตัดไฟตัง้ แต่ตน้ ลมไปเลยเสยี ดกี ว่า"

เม่ือเขาพดู เสรจ็ ก็จบั แมวป่ากดนา้ ทนั ที

:: นิทานเรือ่ งนีส้ อนใหร้ ู้ว่า ::
บญุ คณุ เพยี งเล็กนอ้ ย อย่าคดิ แลกกบั ความสญู เสียครง้ั ใหญ่
little gratitude Don't trade it for a big loss.

นิทานอีสป เรื่อง เสอื ดาวกบั หมูป่ า
ผู้แต่ง : อีสป

เสือดาวตวั หน่งึ ว่งิ ไล่ลา่ หมปู ่า หมปู ่าพยายามว่งิ หนีอยา่ งไมค่ ดิ ชีวติ แต่ก็ไม่พน้ เสือดาวไปได้ เพราะ
ขา้ งหนา้ เป็นพมุ่ ไม้ หนาทบึ ขวางกน้ั อยู่

เม่ือเสือดาวจบั หมปู ่าไดแ้ ลว้ ก็ตะปบซา้ ยขวาครงั้ แลว้ ครง้ั เล่า จนหมปู ่าทนไม่ไหว หมปู ่าบอกกบั เสือ
ดาวว่า

"ขอร้องละ อยา่ ตะปบข้าอีกเลย ฆ่าข้าซะเถอะ ข้าทนความทรมานตอ่ ไปไม่ไหวแล้ว"
เสือดาวไม่ไดท้ าตามคาขอรอ้ งของหมปู ่า กลบั รูส้ กึ สนกุ สนานท่ีไดแ้ กลง้ เหย่ือใหท้ รมานก่อนกินเป็น
อาหาร จงึ ทาการตะปบหมปู ่าตอ่ ไปอย่างทารุณ
"ข้าเจบ็ ปวดเหลือเกนิ ข้าทนไม่ไหวแล้ว ฆ่าข้าเสียเดยี๋ วนีเ้ ถอะ"
เสือดาวไดย้ ินคารอ้ งขอก็หวั เราะ
"ไม่มที าง ข้าจะทรมานเจ้าไปเร่ือยๆ จนกว่าข้าจะพอใจ"
หมปู ่าไดย้ ินดงั นน้ั ก็ฮดึ สู้ เอาเขีย้ วแหลมยาวของมนั ฝังเขา้ กลางอกเสือดาว จนเสือดาวตายคาท่ี

:: นิทานเรอ่ื งนีส้ อนใหร้ ู้ว่า ::
ความเจ็บปวดเป็นประสบการณท์ าใหค้ นเราแข็งแกรง่
Pain is an experience that makes a person strong.

ปกหลัง