งาน-ม.4

ประวัตศิ าสตร์ศลิ ปะจนี

ประเทศจีนมีพัฒนาการทางวัฒนธรรมที
ต่อเนอ่ื งยาวนานนับตง้ั แต่สมยั ก่อน
ประวตั ิศาสตร์ จนถงึ สมัย ราชวงศ์ซ่งึ ใน
สมยั ราชวงศ์ศิลปวฒั นธรรมจนี ได้แพร่เข้า
ไปในญ่ีปุน่ เกาหลแี ละเอเชียตะวันออก
เฉียงใต้

สมยั กอ่ นประวตั ิศาสตร์

ดินแดนจีนเป็นพืน้ ทพ่ี บหลักฐานของมนษุ ย์
ตงั้ แต่ยุดก่อนประวัตศิ าสตรน์ ับต้ังแตส่ มัยหิน
เก่า ร่องรอยที่ สาคัญ คอื มนุษยป์ ักกงิ่ มนษุ ย์
แลนเทียน และมพี ฒั นาการเขา้ สยู่ คุ สมยั ของ
การตง้ั ถ่นิ ฐานท่ีสาคญั ในสมัยหนิ ใหม่ คือ
พบรอ่ งรอย

วฒั นธรรมยางเชา (Yang Shao)
วฒั นธรรมลงุ ชาน (Lung Shan)

วฒั นธรรมยางเชา

(Yang Shao
Culture)

วัฒนธรรมยางเชา
(Yang Shao Culture)

มีอายปุ ระมาณ 3,000-2,000 ปีกอ่ น
พทุ ธศกั ราช วฒั นธรรมยาง เชาจัดอยู่
ในสมยั หินใหม่ก่อนยุคราชวงศ์ ซ่ึงเปน็
ช่วงการตงั้ ถ่นิ ฐานระยะแรกทาง
ภาคเหนอื ของจีนหลักฐานทาง
โบราณคดีท่สี าคัญคือ การทาภาชนะ
ดนิ เผาเขยี นสแี ดง เปน็ วฒั นธรรมของ
การใชเ้ ครอื่ งมือหนิ ขัด และเปน็ สังคม
เกษตรกรรมยคุ แรกทคี่ ้นพบในประเทศ
จนี

วฒั นธรรมลงุ ชาน

(Lung Shan
Culture)

วัฒนธรรมลุงชาน
(Lung Shan Culture)

ประมาณ 2,500-2,000 ปกี อ่ น
พุทธศกั ราช วฒั นธรรมลุงชานเป็น
วฒั นธรรมสมัยหนิ ใหม่สังคม
เกษตรกรรมทีม่ คี วามซบั ซอ้ นซ่งึ พบ
ทางภาคกลางและภาคใตข้ องประเทศ
จนี หลัก ฐานทางโบราณคดีทส่ี าคญั
คอื เครอ่ื งมอื หินขดั ภาชนะดนิ เผาเป็น
แบบสดี าขัดมนั และภาชนะดนิ เผาทม่ี ี
3 ขา