นิทานอีสป 5 เรื่อง

รวมนทิ านอสี ป 5 เรอ่ื ง

เร่ือง หนกู บั หอยนางรม

หนูตวั หน่ึงเดินออกจากบา้ นมาเพ่อื มาหาอาหาร จนมา
ถึงชายทะเล มนั กไ็ ดพ้ บกบั หอยนางรมท่ีกำ� ลงั นอนอา้
ปากอยู่ จึงคิดจะกินหอยตวั น้นั เพื่อประทงั ความเหนื่อย
และความหิว ในขณะท่ีมนั กำ� ลงั ยนื่ หวั เขา้ ไปในปาก
หอยนางรมน้นั

หอยนางรมกป็ ิ ดปากของมนั ลงงบั หวั เจา้ หนูพอดี
มนั จึงติดอยอู่ ยา่ งน้นั และไดแ้ ต่รำ� พงึ กบั ตวั เองวา่
"ไม่นึกเลยวา่ หอยนางรมท่ีขา้ คิดวา่ น่ากินจะกลาย
มาเป็ นสุสานของเราเสียน่ี"

:: นิทานเรื่องน้ีสอนใหร้ ู้วา่ ::
อยา่ เห็นแก่ผลประโยชนจ์ นหนา้ มืดตามวั

เร่ือง นกั เดินทางกบั ถุงเงิน

ชายสองคนเดินร่วมทางกนั มาบนถนน ทนั ใดน้นั คนหน่ึงกเ็ กบ็ ถุงเงิน
ซ่ึงมีเงินเตม็ ถุงได้

"ขา้ ช่างโชคดีอะไรเช่นน้ี ขา้ พบถุงเงินหน่ึงใบ ดูจากน้ำ� หนกั ใบ
น้ีจะตอ้ งมีทองเตม็ ถุงแน่ๆ" เขาเอ่ยข้ึน

"จงอยา่ พดู วา่ 'ขา้ พบถุงเงิน' สิ" เพื่อนร่วมทางของเขาเอ่ย "ท่าน
น่าจะพดู วา่ 'เราพบถุงเงิน' หรือ 'เราช่างโชคดีอะไรเช่นน้ี' จะดีกวา่
เพอ่ื นร่วมทางควรแบ่งปันท้งั โชคและเคราะห์ท่ีพานพบบนทอ้ งถนน
ดว้ ยกนั "

ทนั ใดน้นั พวกเขากไ็ ดย้ นิ เสียงตะโกน "หยดุ นะ เจา้ หวั ขโมย" และเมื่อ
มองลงไปรอบๆ พวกเขากเ็ ห็นฝงู ชนพร้อมกระบองในมือวง่ิ มาตามถนน
ชายคนที่พบถุงเงินตกใจจนแทบจะเสียสติ

"เราแยแ่ ลว้ ถา้ พวกเขาพบวา่ ถุงเงินอยกู่ บั ขา้ ละก"็ เขาครวญ
"ไม่ ไม่ ท่านไม่ไดพ้ ดู วา่ 'เรา' ก่อนหนา้ น้ี ดงั น้นั จงใชค้ ำ� วา่ 'ขา้ '
ต่อไปเถิด ตอ้ งพดู วา่ 'ขา้ แยแ่ ลว้ ' ถึงจะถกู " อีกฝ่ ายตอบ

:: นิทานเร่ืองน้ีสอนใหร้ ู้วา่ ::
หากไม่แบ่งปันโชคใหใ้ คร กจ็ งอยา่ หวงั จะแบ่งปันเคราะห์ร้ายใหผ้ อู้ ื่น

เร่ือง แกะกบั หมู

วนั หน่ึงคนเล้ียงแกะเจอหมตู วั หน่ึงอยใู่ นทอ้ งทุ่งซ่ึงแกะของเขากำ� ลงั
เลม็ หญา้ อยู่ เขาจึงวง่ิ แจน้ เขา้ ไปจบั ตวั เจา้ หมตู อนตวั น้นั อยา่ งรวดเร็ว
เจา้ หมูหวดี ร้องเสียงหลงทนั ทีที่คนเล้ียงแกะแตะมือบนตวั มนั ใคร
ไดย้ นิ เสียงดงั ขนาดน้นั กค็ งคิดวา่ เจา้ หมูจะตอ้ งเจบ็ ปวดทรมานมาก
แต่ขณะที่มนั กำ� ลงั หวดี ร้องและดิ้นรนเพื่อหนีใหพ้ น้ คนเล้ียงแกะก็
หนีบมนั ไวใ้ ตแ้ ขนพลางมุ่งไปยงั ร้านขายเน้ือในตลาด

พวกแกะในทุ่งเล้ียงสตั วต์ ่างประหลาดใจและขำ� กบั พฤติกรรม
ของเจา้ หมมู าก จึงพากนั ตามคนเล้ียงแกะและเหยอ่ื ของเขาไปจนถึง

"อะไรทำ� ใหเ้ จา้ ร้องครวญครางขนาดน้นั " แกะตวั หน่ึงถาม "คน
เล้ียงแกะจบั และอุม้ พวกเราออกจะบ่อย พวกเราคงรู้สึกอบั อายขาย
หนา้ เหลือเกินหากร้องโวยวายจะเป็นจะตายอยา่ งท่ีเจา้ ทำ� นี่น่ะ"

"อะไรต่ออะไรมนั คงดีหรอก" หมูตอบขณะท่ียงั คงกรีดร้อง
และตะกยุ ตะกาย "เขาจบั พวกเจา้ กเ็ พยี งเพราะตอ้ งการขนของเจา้
เท่าน้นั แต่เขาตอ้ งการเน้ือของขา้ อดู๊ ดดดด!"

:: นิทานเรื่องน้ีสอนใหร้ ู้วา่ ::
เป็นเรื่องง่ายที่จะแสดงความกลา้ หาญยามที่ไม่มีอนั ตราย

เร่ือง ชาวนากบั นกกระสา

นกกระสาเป็นนกซ่ือๆ และเชื่อถือไดโ้ ดยธรรมชาติ มนั ไดร้ ับคำ� เชิญ
ไปใหร้ ่วมงานรื่นเริงกบั พวกนกกระเรียนในทุ่งแห่งหน่ึงซ่ึงมีตน้ ไม้
เพ่ิงปลกู ใหม่ๆ ทวา่ งานเล้ียงจบลงดว้ ยหายนะ เมื่อนกทุกตวั ติดตาข่าย
ชาวนา

นกกระสาขอร้องใหช้ าวนาปล่อยมนั
"ไดโ้ ปรดปล่อยขา้ ไปเถิด" มนั ออ้ นวอน "ขา้ เป็นตระกลู นก
กระสาที่ท่านกร็ ู้ดีวา่ เป็นนกที่ซื่อสตั ยแ์ ละนิสยั ดี อีกท้งั ขา้ ยงั ไม่รู้วา่
พวกนกกระเรี ยนจะเป็ นพวกนกข้ีขโมย"

"เจา้ อาจจะเป็นนกท่ีดีมาก" ชาวนาตอบ "แต่ขา้ จบั เจา้ ไดะ้ พร้อม
กบั พวกนกกระเรียนข้ีขโมย และเจา้ จะตอ้ งไดร้ ับโทษเช่นเดียวกบั
พวกมนั "

:: นิทานเร่ืองน้ีสอนใหร้ ู้วา่ ::
คนเรามกั ถกู ตดั สินจากเพื่อนพอ้ งที่คบหาอยเู่ สมอ

เรื่อง พระจนั ทร์ในบ่อน้ำ�

ในขณะท่ีพอ่ คา้ เดินทางไกลผา่ นมาที่หม่บู า้ นแห่งหน่ึง พอ่ คา้ เดิน
ไปเร่ือยๆ จนพบกบั กลุ่มคนกลุ่มใหญ่กำ� ลงั อยลู่ อ้ มรอบบ่อน้ำ� นอก
หม่บู า้ น พวกเขากำ� ลงั จะลงไปในบ่อน้ำ� พอ่ คา้ เห็นเขา้ จึงถามวา่

"พวกท่านจะลงไปในบ่อน้ำ� ทำ� ไมหรือ?"
คนเหล่าน้นั ร้องตอบพอ่ คา้ วา่

"ทำ� ไมเล่า พวกเรามีเหตุผลท่ีจะลงไปในบ่อน้ำ� ท่านเขา้ มาดู
สิพระจนั ทร์หกคะเมนลบไปในบ่อน้ำ� และพวกเรากก็ ำ� ลงั จะลงไปเอา
มนั ข้ึนมาใหไ้ ด"้

กลุ่มคนพดู จบ พอ่ คา้ จึงระเบิดเสียงหวั เราะดงั ลนั่ แลว้ บอกกบั กลุ่ม
คนวา่

"พวกท่านจงมองข้ึนไปบนทอ้ งฟ้ า พระจนั ทร์ท่ีเห็นใน
บ่อน้ำ� มนั คือเงาของพระจนั ทร์"

แต่กลุ่มคนเหล่าน้นั ไม่เช่ือ แถมยงั ทำ� ร้ายร่างกายพอ่ คา้ จนได้
รับบาดเจบ็ สาหสั

:: นิทานเรื่องน้ีสอนใหร้ ู้วา่ ::
บางคนโง่เขลาเบาปัญญาเกินกวา่ จะสอนใหร้ ับฟังผอู้ ื่นได้