รายการแข่งขัน : พินิจวรรณคดี ระดับชั้น ม.1 – 3 ข้อสอบและกระดาษค าตอบ การแข่งขันความสามารถด้านภาษาไทย ค าชี้แจง 1. ก ำหนดเวลำที่ใช้ในกำรสอบ 90 นำที 2. ชุดข้อสอบประกอบด้วย 2.1 บทอ่ำนวรรณคดี 2.2 ข้อสอบมีทั้งหมด 4 ตอน คะแนนเต็ม 100 คะแนน 2.3 กระดำษค ำตอบ 3. ให้นักเรียนท ำข้อสอบ ซึ่งมีทั้งหมด 4 ตอน คะแนนเต็ม 100 คะแนน โดยให้เขียนตอบลงในกระดำษค ำตอบ ระบุชื่อ – นำมสกุลนักเรียน สังกัดโรงเรียน และเครือข่ำย ลงบนหัวกระดำษค ำตอบ เขียนด้วย ลำยมือที่อ่ำนง่ำย ชัดเจน ใช้เวลำสอบตำมที่ก ำหนด โดยสำมำรถดูบท อ่ำนวรรณคดีได้ 4. ห้ำมท ำข้อสอบจนกว่ำจะถึงเวลำสอบ 5. ห้ำมน ำข้อสอบออกนอกห้องสอบ
นิทานค ากลอน เรื่อง พระอภัยมณี ตอนพระอภัยมณีหนีนางผีเสื้อสมุทร ๏ จะกล่ำวกลับจับควำมไปตำมเรื่อง ถึงบำทเบื้องปรเมศพระเชษฐำ องค์อภัยมณีศรีโสภำ ตกยำกอยู่คูหำมำช้ำนำน กับด้วยนำงอสุรีนีรมิต เป็นคู่ชิดเชยชมสมสมำน ต้องรักใคร่ไปตำมยำมกันดำร จนนำงมำรมีบุตรบุรุษชำย ไม่คลำดเคลื่อนเหมือนองค์พระทรงเดช แต่ดวงเนตรแดงดูดังสุริย์ฉำย ทรงก ำลังดังพระยำคชำพลำย มีเขี้ยวคล้ำยชนนีมีศักดำ พระบิตุรงค์ทรงศักดิ์ก็รักใคร่ ด้วยเนื้อไขมิได้คิดริษยำ เฝ้ำเลี้ยงลูกผูกเปลแล้วเห่ช้ำ จนใหญ่กล้ำอำยุได้แปดปี จึงให้นำมตำมอย่ำงข้ำงมนุษย์ ชื่อสินสมุทรกุมำรชำญชัยศรี ธ ำมรงค์ทรงมำค่ำบุรี พระภูมีถอดผูกให้ลูกยำ เจียระบำดคำดองค์ก็ทรงเปลื้อง ให้เป็นเครื่องนุ่งห่มโอรสำ สอนให้เจ้ำเป่ำปี่มีวิชำ เพลงสำตรำสำรพัดหัดช ำนำญ วันหนึ่งนำงอสุรีผีเสื้อน้ ำ ออกจำกถ้ ำเที่ยวหำภักษำหำร จับกระโห้โลมำกุมภำพำล กินส ำรำญรื่นเริงบันเทิงใจ ฯ ๏ ฝ่ำยกุมำรสินสมุทรสุดสวำท ไม่ห่ำงบำทบิดำอัชฌำสัย ควำมรักพ่อยิ่งกว่ำแม่มำแต่ไร ด้วยมิได้ขู่เข็ญเช่นมำรดำ เห็นทรงธรรม์บรรทมสนิทนิ่ง หนีไปวิ่งเล่นอยู่ในคูหำ โลดล ำพองลองเชิงละเลิงมำ เห็นแผ่นผำพิงผนิดปิดหนทำง หนักหรือเบำเยำว์อยู่ไม่รู้จัก เข้ำลองผลักด้วยก ำลังก็พังผำง เห็นหำดทรำยพรำยงำมเป็นเงินรำง ทะเลกว้ำงข้ำงขวำล้วนป่ำดง
ไม่เคยเห็นเป็นน่ำสนุกสนำน พระกุมำรเพลินจิตพิศวง ออกวิ่งเต้นเล่นทรำยสบำยองค์ แล้วโดดลงเล่นมหำชลำลัย ด้วยหน่อนำถชำติเชื้อผีเสื้อสมุทร ด ำไม่ผุดเลยทั้งวันก็กลั้นได้ ยิ่งถูกน้ ำก ำลังยิ่งเกรียงไกร เที่ยวเลี้ยวไล่ขี่ปลำในสำชล ระลอกซัดพลัดเข้ำในปำกฉลำม ลอดออกตำมซีกเหงือกเสือกสลน เห็นฝูงเงือกเกลือกกลิ้งมำกลำงชล คิดว่ำคนมีหำงเหมือนอย่ำงปลำ ครั้นถำมไถ่ไม่พูดก็โผนจับ ดูกลอกกลับกลำงน้ ำปล้ ำมัจฉำ ครั้นจับได้ให้ระแวงแคลงวิญญำณ์ เช่นนี้ปลำหรืออะไรจะใคร่รู้ ฉุดกระชำกลำกหำงขึ้นกลำงหำด แลประหลำดลักษณำมีตำหู จะเอำไปให้พระบิดำดู แล้วลำกลู่เข้ำในถ้ ำด้วยก ำลัง ถึงหุบห้องร้องบอกบิตุเรศ พระลืมเนตรเหลียวหำทั้งหน้ำหลัง เห็นลูกลำกเงือกน้ ำแต่ล ำพัง จำกบัลลังก์มำห้ำมแล้วถำมไป เมื่อกี้เห็นเล่นอยู่ในคูหำ เงือกนี้เจ้ำเอำมำแต่ข้ำงไหน พระลูกเล่ำตำมจริงทุกสิ่งไป พระตกใจจึงว่ำด้วยปรำนี แม้นแม่เจ้ำเขำรู้ว่ำแรงนัก กลัวจะลักลอบพำบิดำหนี จะโกรธเกรี้ยวเคี้ยวเล่นเป็นธุลี ไม่พอที่ชีวันจะบรรลัย ฯ ๏ พระฟังค ำน้ ำเนตรลงพรำกพรำก คิดถึงยำกยำมวิโยคยิ่งโศกศัลย์ แถลงเล่ำลูกยำสำรพัน จนพำกันมำบรรทมที่ร่มไทร แม่ของเจ้ำเขำเป็นเชื้อผีเสื้อสมุทร ขึ้นไปฉุดฉวยบิดำลงมำได้ จึงก ำเนิดเกิดกำยสำยสุดใจ จนเจ้ำได้แปดปีเข้ำนี่แล้ว ไปเปิดประตูคูหำถ้ำเขำเห็น ตำยหรือเป็นว่ำไม่ถูกเลยลูกแก้ว แม้นสินสมุทรสุดสวำทพ่อคลำดแคล้ว ไม่รอดแล้วบิตุรงค์ก็คงตำย ฯ ๏ ฝ่ำยเงือกน้ ำนอนกลิ้งนิ่งสดับ กิตติศัพท์สองแจ้งแถลงไข
รู้ภำษำมนุษย์แน่ในใจ จะกรำบไหว้วอนว่ำให้ปรำนี ค่อนเขยื้อนเลื่อนลุกขึ้นทั้งเจ็บ ยังมึนเหน็บน้อมประณตบทศรี พระผ่ำนเกล้ำเจ้ำฟ้ำในธำตรี ข้ำขอชีวิตไว้อย่ำให้ตำย พระรำชบุตรฉุดลำกล ำบำกเหลือ ดังหนังเนื้อนี้จะแยกแตกสลำย ทั้งลูกเต้ำเผ่ำพงศ์ก็พลัดพรำย ยังแต่กำยเกือบจะดิ้นสิ้นชีวัน พระองค์เล่ำเขำก็พำเอำมำไว้ เศร้ำพระทัยทุกข์ตรอมเหมือนหม่อมฉัน ขอพระองค์จงโปรดแก้โทษทัณฑ์ ช่วยผ่อนผันให้ตลอดรอดชีวำ ซึ่งปำกถ้ ำท ำลำยลงเสียหมด ให้โอรสยกตั้งบังคูหำ ข้ำเห็นอย่ำงนำงมำรจะนำนมำ จะอำสำเกลี่ยทรำยเสียให้ดี หนึ่งพวกพ้องของข้ำคณำญำติ ขอรองบำทบงกชบทศรี แม้นประสงค์สิ่งไรในนที ที่สิ่งมีจะเอำมำสำรพัน ฯ ๏ พระฟังเงือกพูดได้ให้สงสำร จึงว่ำท่ำนคิดนี้ดีขยัน รู้เจรจำสำรพัดน่ำอัศจรรย์ อยู่พูดกันอีกสักหน่อยจึงค่อยไป เรำตรองตรึกนึกจะหนีนำงผีเสื้อ แต่ใต้เหนือไม่รู้แห่งต ำแหน่งไหน ท่ำนเจนทำงกลำงทะเลคะเนใจ ท ำกระไรจึงจะพ้นทรมำน ฯ ๏ ฝ่ำยเงือกน้ ำค ำนับอภิวำท ข้ำพระบำททรำบสิ้นทุกถิ่นฐำน อันน้ ำนี้มีนำมตำมบุรำณ อโนมำนเคียงกันสีทันดร เป็นเขตแคว้นแดนที่นำงผีเสื้อ ข้ำงฝ่ำยเหนือถึงมหิงษะสิงขร ข้ำงทิศใต้ไปจนเกำะแก้วมังกร หนทำงจรเจ็ดเดือนไม่เคลื่อนคลำ ไปกลำงย่ำนบ้ำนเรือนหำมีไม่ สมุทรไทซึ้งซึกลึกหนักหนำ แต่ส ำเภำชำวเกำะเมืองลังกำ เขำแล่นมำมีบ้ำงอยู่ลำงปี ถ้ำเสียเรือเหลือคนแล้วนำงเงือก ขึ้นมำเลือกเอำไปชมประสมศรี เหมือนพวกพ้องของข้ำรู้พำที ด้วยเดิมทีปู่ย่ำเป็นมนุษย์
อำยุข้ำห้ำร้อยแปดสิบเศษ จึงแจ้งเหตุแถวทำงกลำงสมุทร แม้นจะหนีผีเสื้อด้วยแรงรุทร เห็นไม่สุดสิ้นแดนด้วยแสนไกล แต่โยคีมีมนต์อยู่ตนหนึ่ง อำยุถึงพันเศษถือเพทไสย อยู่เกำะแก้วพิสดำรส ำรำญใจ กินลูกไม้เผือกมันพรรณผลำ พวกเรือแตกแขกฝรั่งแลอังกฤษ ขึ้นเป็นศิษย์อยู่ส ำนักนั้นหนักหนำ ด้วยโยคีมีมนต์ดลวิชำ ปรำบบรรดำภูตพรำยไม่กรำยไป แม้นพระองค์ทรงฤทธิ์จะคิดหนี ถึงโยคีเข้ำส ำนักไม่ตักษัย เผื่อส ำเภำเขำซัดพลัดเข้ำไป ก็จะได้โดยสำรไปบ้ำนเมือง แต่ทำงไกลไม่น้อยถึงร้อยโยชน์ ล้วนเขำโขดคีรีรัตน์ขนัดเนื่อง กลำงคงคำสำรพัดจะขัดเคือง จงทรำบเบื้องบงกชบทมำลย์ แม้นก ำลังดังข้ำจะพำหนี เจ็ดรำตรีเจียวจึงจะถึงสถำน อสุรีมีก ำลังดังปลำวำฬ ตำมประมำณสำมวันจะทันตัว ถ้ำแก้ไขให้นำงไปค้ำงป่ำ ได้ล่วงหน้ำไปเสียบ้ำงจะยังชั่ว จะอำสำพำไปมิได้กลัว ชีวิตตัวบรรลัยไม่เสียดำย แต่พระองค์ทรงคิดให้รอบคอบ ถ้ำเห็นชอบท่วงทีจะหนีหำย จึงโปรดใช้ให้องค์พระลูกชำย ไปหำดทรำยหำข้ำจะมำฟัง ฯ ............................................................................................................. ๏ ฝ่ำยผีเสื้อเมื่อจะจำกพรำกลูกผัว แต่พลิกตัวกลิ้งกลับไม่หลับใหล ให้หมกมุ่นขุ่นคล้ ำในน้ ำใจ จนเสียงไก่แก้วขันสนั่นเนิน พอม่อยหลับกลับจิตนิมิตฝัน ว่ำเทวัญอยู่ที่เกำะนั้นเหำะเหิน มำสังหำรผลำญถ้ ำระย ำเยิน แกว่งพะเนินทุบนำงแทบวำงวำย แล้วอำรักษ์ควักล้วงเอำดวงเนตร ส ำแดงเดชเหำะกลับไปลับหำย ทั้งกำยสั่นพรั่นตัวด้วยกลัวตำย พอฟื้นกำยก็พอแจ้งแสงตะวัน
จึงก้มกรำบบำทบงสุ์พระทรงศักดิ์ แล้วนำงยักษ์เล่ำตำมเนื้อควำมฝัน ไม่เคยเห็นเป็นวิบัติอัศจรรย์ เชิญทรงธรรม์ช่วยท ำนำยร้ำยหรือดี ฯ ๏ พระฟังนำงพลำงนึกคะนึงหมำย ซึ่งฝันร้ำยก็เพรำะจิตเรำคิดหนี เห็นจะไปได้ตลอดรอดชีวี แต่นำงผีเสื้อนั้นจะอันตรำย พอได้ช่องลองลวงดูตำมเล่ห์ สมคะเนจะได้ไปดังใจหมำย จึงกล่ำวแกล้งแสร้งเสเพทุบำย เจ้ำฝันร้ำยนักน้องต้องต ำรำ อันเทวัญนั้นคือมัจจุรำช จะหมำยมำดเอำชีวิตริษยำ แล้วเสแสร้งแกล้งท ำบีบน้ ำตำ อนิจจำใจหำยเจียวสำยใจ แม้สิ้นสูญบุญนำงในปำงนี้ ไม่มีที่พึ่งพำจะอำศัย จะกอดศพซบหน้ำโศกำลัย ระก ำใจกว่ำจะม้วยไปด้วยกัน นึกจะใคร่สะเดำะพระเครำะห์เจ้ำ พอบรรเทำโทษำที่อำสัญ เหมือนงอนง้อขอชีวิตแก่เทวัญ กลัวแต่ขวัญเนตรพี่จะมิท ำ ฯ ๏ ฝ่ำยว่ำนำงผีเสื้อก็เชื่อถือ คิดว่ำซื่อสุจริตพิสมัย จึงตอบว่ำถ้ำกระนั้นฉันจะไป อยู่เขำใหญ่ในป่ำพนำวัน พระโฉมยงจงอยู่ในคูหำ เลี้ยงรักษำลูกน้อยคอยหม่อมฉัน จะอดใจให้เหมือนค ำที่ร ำพัน ถ้วนสำมวันก็จะมำอย่ำอำวรณ์ แล้ววันทำลำองค์พระทรงโฉม ปลอบประโลมลูกแก้วแล้วสั่งสอน อย่ำแข็งนักรักตัวกลัวบิดร แม้นไม่นอนมำรดำจะมำตี ฯ ๏ สินสมุทรสุดแสนสงสำรแม่ ด้วยรู้แน่ว่ำบิดำจะพำหนี ให้ห่วงหลังกังวลด้วยชนนี เจ้ำโศกีกรำบก้มบังคมคัล บิดำดูรู้แจ้งจึงแกล้งห้ำม จะวอนตำมเขำไปไยในไพรสัณฑ์ อยู่เป่ำปี่ตีเกรำะเสนำะครัน แล้วรับขวัญลูกน้อยกลอยฤทัย ฯ ๏ นำงผีเสื้อเมื่อแรกก็แปลกจิต ครั้นทรงฤทธิ์ปลอบลูกชำยหำยสงสัย
จึงรีบออกนอกคูหำแล้วคลำไคล ไปเขำใหญ่ในป่ำพนำวัน ฯ ๏ ฝ่ำยองค์พระอภัยวิไลโฉม ปลอบประโลมลูกชำยจะผำยผัน จึงหยิบปี่ที่เป่ำเมื่อครำวนั้น เอำผ้ำพันผูกดีแล้วลีลำ ให้ลูกรักผลักแผ่นศิลำล้ม สมอำรมณ์รีบออกนอกคูหำ เลียบลีลำศหำดทรำยชำยคงคำ แลชลำล้วนคลื่นเสียงครื้นโครม ฯ ............................................................................................................ ๏ เงือกผู้เฒ่ำเคำรพอภิวำท ขอรองบำทบริรักษ์จนตักษัย เสด็จขึ้นทรงบ่ำจะพำไป พระหน่อไทให้ขี่ภริยำ อันอ ำนำจชำติเชื้อผีเสื้อน้ ำ ปลำไม่กล้ ำกรำยกลัวทั่วทิศำ ด้วยกลิ่นอำยคล้ำยท่ำนผู้มำรดำ เมื่อจับข้ำข้ำจึงอ่อนหย่อนก ำลัง สัตว์ในน้ ำจ ำแพ้แก่ผีเสื้อ เปรียบเหมือนเนื้อเห็นพยัคฆ์ให้ชักหลัง อย่ำเกรงภัยในชลที่วนวัง ขึ้นนั่งยังบ่ำข้ำจะพำไป ฯ ๏ พงศ์กษัตริย์ตรัสชวนสินสมุทร สอนให้บุตรขอสมำอัชฌำสัย พระทรงบ่ำเงือกน้ ำงำมวิไล พระหน่อไทยขอสมำขึ้นบ่ำนำง เงือกประคองสององค์ลงจำกฝั่ง มีก ำลังลีลำศค่อยวำดหำง ค่อยฟูฟ่องล่องน้ ำไปท่ำมกลำง ลูกสำวนำงเงือกงำมตำมลีลำ ฯ ๏ พระโฉมยงองค์อภัยมณีนำถ เพลินประพำสพิศดูหมู่มัจฉำ เหล่ำฉลำมล้วนฉลำมตำมกันมำ ค่อยเคลื่อนคลำคล้ำยคล้ำยในสำยชล ฉนำกอยู่คู่ฉนำกไม่จำกคู่ ขึ้นฟ่องฟูพ่นฟองละอองฝน ฝูงพิมพำพำฝูงเข้ำแฝงวน บ้ำงผุดพ่นฟองน้ ำบ้ำงด ำจร กระโห้เรียงเคียงกระโห้ขึ้นโบกหำง ลอยสล้ำงกลำงกระแสแลสลอน มังกรเกี่ยวเลี้ยวลอดกอดมังกร ประชุมซ่อนแฝงชลขึ้นวนเวียน ฝูงม้ำน้ ำท ำท่ำเหมือนม้ำเผ่น ขึ้นลอยเล่นเลี้ยวลัดฉวัดเฉวียน
ตะเพียนทองล่องน้ ำน ำตะเพียน ดำษเดียรดูเพลินจนเกินมำ เห็นละเมำะเกำะเขำเขียวชอุ่ม โขดตะคุ่มเคียงเคียงเรียงรุกขำ จะเหลียวซ้ำยสำยสมุทรสุดสำยตำ จะแลขวำควันคลุ้มกลุ้มโพยม จะเหลียวดูสุริย์แสงเข้ำแฝงเมฆ ให้วิเวกหวำดองค์พระทรงโฉม ฟังส ำเนียงเสียงคลื่นดังครื้นโครม ยิ่งทุกข์โทมนัสในฤทัยทวี พอเย็นย่ ำค่ ำพลบลงโพล้เพล้ ท้องทะเลมืดมัวทั่ววิถี พระห้ำมเงือกสองรำด้วยปรำนี ประเดี๋ยวนี้ลมกล้ำสลำตัน เห็นละเมำะเกำะใหญ่ที่ไหนกว้ำง หยุดเสียบ้ำงให้สบำยจึงผำยผัน เรำหนีนำงมำได้ก็ไกลครัน ต่อกลำงวันจึงค่อยไปให้ส ำรำญ ฯ ๏ ตำเงือกน้ ำซ้ ำสอนพระทรงศักดิ์ ยังใกล้นักอย่ำประมำทท ำอำจหำญ นำงรู้ควำมตำมมำไม่ช้ำนำน จะพบพำนพำกันตำยวำยชีวัน อันตำข้ำถ้ำค่ ำเห็นสว่ำง ทั้งเดินทำงเรี่ยวแรงแข็งขยัน ถ้ำแดดกล้ำตำมัวเป็นหมอกควัน จะผำยผันล่วงทำงไปกลำงคืน แล้วว่ำยแหวกแบกองค์พงศ์กษัตริย์ พลำงสะบัดโบกหำงไปกลำงคลื่น สลำตันลั่นพิลึกเสียงครึกครื้น จนดึกดื่นรีบรุดไม่หยุดเลย ครั้นรุ่งเช้ำเข้ำเกำะเสำะลูกไม้ พระลูกให้บิตุรงค์ทรงเสวย เงือกก็หำอำหำรกินตำมเคย แล้วรีบเลยล่วงไปในคงคำ ฯ ๏ ฝ่ำยนำงผีเสื้อสมุทรที่สุดโง่ ไปนั่งโซเซำอยู่ริมภูผำ ขอชีวิตพิษฐำนตำมต ำรำ ต้องอดปลำอดนอนอ่อนก ำลัง ได้สำมวันรันทดสลดจิต เจียนชีวิตจะเด็ดดับไม่กลับหลัง อุตส่ำห์ยืนฝืนใจให้ประทัง ค่อยเซซังซวนทรงไม่ตรงตัว เห็นลูกไม้ในป่ำคว้ำเข้ำปำก ก ำลังอยำกยืนขยอกจนกลอกหัว ที่มืดหน้ำตำลำยค่อยหำยมัว คิดถึงผัวเหยำะย่ำงมำกลำงไพร
ถึงประตูคูหำเห็นเปิดอยู่ เอ๊ะอกกูเกิดเข็ญเป็นไฉน เข้ำในห้องมองเขม้นไม่เห็นใคร ยิ่งตกใจเพียงจะดิ้นสิ้นชีวี แลดูปี่ที่เป่ำเล่ำก็หำย นำงยักษ์ร้ำยรู้ว่ำพำกันหนี เสียน้ ำใจในอำรมณ์ไม่สมประดี สองมือตีอกตูมฟูมน้ ำตำ ลงกลิ้งเกลือกเสือกกำยร้องไห้โร่ เสียงโฮโฮดังก้องห้องคูหำ พระรูปหล่อพ่อคุณของเมียอำ ควรหรือมำทิ้งขว้ำงหมองหมำงเมีย ทั้งลูกน้อยกลอยใจไปด้วยเล่ำ เหมือนควักเอำดวงใจน้องไปเสีย น้องร้อนรุ่มกลุ้มใจดังไฟเลีย ทูนหัวเมียช่ำงไม่ไว้อำลัยเลย ถึงแปดปีนี่แล้วไม่แคล้วคลำด เคยร่วมอำสน์อกอุ่นพ่อคุณเอ๋ย ตั้งแต่นี้น้องจะได้ผู้ใดเชย เหมือนพระเคยคู่เคียงเมื่อเที่ยงคืน เสียแรงรักหนักหนำอุตส่ำห์ถนอม สู้อดออมสำรพัดไม่ขัดขืน ช่ำงกระไรใจจืดไม่ยืดยืน นำงสะอื้นอ้ำปำกจนรำกเรอ ด้วยแรงน้อยถอยทบสลบหลับ แล้วก็กลับพลิกฟื้นตื่นเผยอ ร้องเรียกลูกผัวเฟือนเหมือนละเมอ ไม่เห็นเธอทอดกำยดังวำยปรำณ ระก ำอกหมกมุ่นหุนพิโรธ ก ำลังโกรธกลับแรงก ำแหงหำญ ประหลำดใจใครหนอมำก่อกำร ช่ำงคิดอ่ำนเอำคู่ของกูไป ศิลำนี้ที่มนุษย์จะเปิดนั้น สักหมื่นพันก็ไม่อำจจะหวำดไหว ยักขินีผีสำงหรืออย่ำงไร มำพำไปไม่เกรงข่มเหงกู พลำงร ำพึงถึงจะไปไม่ไกลนัก จะตำมหักคอกินเหมือนชิ้นหมู โมโหหุนผลุนออกนอกประตู เที่ยวตำมดูรอยลงในคงคำ กระโดดโครมโถมว่ำยสำยสมุทร อุตลุดด ำด้นเที่ยวค้นหำ ไม่เห็นผัวคว้ำไปได้แต่ปลำ ควักลูกตำสูบเลือดด้วยเดือดดำล ค่อยมีแรงแผลงฤทธิ์ค ำรนร้อง ตะโกนก้องเรียกหำโยธำหำญ
ฝ่ำยปีศำจรำชทูตภูตพรำยพำล อลหม่ำนขึ้นมำหำในสำชล อสุรีผีเสื้อจึงซักถำม มึงอยู่ตำมเขตแขวงทุกแห่งหน เห็นมนุษย์นวลละอองทั้งสองคน มำในวนวังบ้ำงหรืออย่ำงไร ฯ .......................................................................................................... ๏ สินสมุทรหยุดอยู่ดูนำงยักษ์ เห็นผิดพักตร์มำรดำน่ำสงสัย ด้วยเห็นแม่แต่รูปนิมิตไว้ สงสัยใจออกขวำงกลำงคงคำ แล้วร้องถำมตำมประสำเป็นทำรก นี่สัตว์บกหรือสัตว์น้ ำด ำนักหนำ โจนกระโจมโครมครำมตำมเรำมำ จะเล่นข้ำท่ำไรจะใคร่รู้ ฯ ๏ ฝ่ำยนำงอสุรีผีเสื้อน้ ำ ได้ยินค ำโอรสนึกอดสู เป็นห่วงผัวมัวแลชะแง้ดู ไม่เห็นอยู่ด้วยกันนี่ฉันใด หรือจวนตัวกลัวเมียไปเสียก่อน หรือซุ่มซ่อนอยู่เกำะละเมำะไหน จ ำจะปลอบโดยดีแม้นมิไป จึงจะได้จับกุมตะลุมบอน จึงตอบโต้โป้ปดโอรสรำช มิใช่ชำติยักษ์มำรชำญสมร เจ้ำแปลกหรือคือนี่แลมำรดร เมื่อนั่งนอนอยู่ในถ้ ำไม่จ ำแลง ออกเดินทำงอย่ำงนี้ต้องนิมิต รูปจึงผิดไปกว่ำเก่ำเจ้ำจึงแหนง ไม่ปิดง ำอ ำพรำงอย่ำคลำงแคลง แม่แกล้งแปลงตัวตำมเจ้ำงำมมำ ไหนพ่อเจ้ำเล่ำแม่ไม่แลเห็น อย่ำงหลงเล่นจงไปอยู่ในคูหำ แต่จำกอกหกวันแล้วขวัญตำ ขอมำรดำอุ้มหน่อยเถิดกลอยใจ ฯ ๏ สินสมุทรฟังเสียงส ำเนียงแน่ รู้ว่ำแม่มั่นคงไม่สงสัย ดูรูปร่ำงอย่ำงเปรตสมเพชใจ ช่ำงกระไรรำศีไม่มีงำม กระนี้หรือพระบิดำมิน่ำหนี ทั้งท่วงทีไม่สุภำพท ำหยำบหยำม จ ำจะบอกหลอกลวงหน่วงเนื้อควำม อย่ำให้ตำมเข้ำไปชิดพระบิดำ จึงเสแสร้งแกล้งว่ำข้ำไม่เชื่อ จะฉีกเนื้อกินเล่นเป็นภักษำ
ถ้ำเป็นแม่แน่กระนั้นจงกรุณำ อย่ำงตำมมำมุ่งหมำยให้วำยปรำณ ด้วยองค์พระชนนีเป็นผีเสื้อ อันชำติเชื้ออยู่ถ้ ำล ำละหำน พระบิดรร้อนรนทนทรมำน เคยอยู่บ้ำนเมืองมนุษย์สุดสบำย คิดถึงวงศ์พงศำคณำญำติ จึงสำมำรถมำนี่ไม่หนีหำย เห็นมำรดรซ่อนตัวด้วยกลัวตำย ลูกจึงว่ำยน้ ำอยู่แต่ผู้เดียว ประทำนโทษโปรดปล่อยไปหน่อยเถิด ที่ละเมิดแม่คุณอย่ำฉุนเฉียว ลูกขอลำฝ่ำธุลีสักปีเดียว ไปท่องเที่ยวหำประเทศเขตนคร แม้พบอำย่ำปู่อยู่เป็นสุข บรรเทำทุกข์ภิญโญสโมสร จึงจะชวนบิตุเรศเสด็จจร มำสถำนมำรดรไม่นอนใจ ฯ ๏ อสุรีผีเสื้อไม่เชื่อถ้อย นึกว่ำน้อยหรือตอแหลมำแก้ไข แกล้งดับเดือดเงือดงดอดฤทัย ท ำปรำศรัยเสียงหวำนด้วยมำรยำ ถ้ำแม้นแม่แต่แรกรู้กระนี้ ชนนีก็จะได้ไม่เที่ยวหำ นี่นึกแหนงแคลงควำมจึงตำมมำ ไม่โกรธำทูนหัวอย่ำกลัวเลย จะไปไหนไม่ห้ำมจะตำมส่ง ไหนทรงฤทธิ์บิตุรงค์เล่ำลูกเอ๋ย แม่ขอพบพูดจำประสำเคย แล้วทรำมเชยจึงค่อยพำบิดำไป ฯ ๏ สินสมุทรสุดฉลำดไม่อำจบอก ยังซ้ ำหลอกลวงแม่พูดแก้ไข มิใช่กำรมำรดำจะคลำไคล ขอเชิญไปอยู่ในถ้ ำให้ส ำรำญ ซึ่งจะให้ไปบอกออกมำหำ บิดำข้ำขี้ขลำดไม่อำจหำญ พระแม่อย่ำทำรกรรมให้ร ำคำญ ไม่ช้ำนำนบิตุรงค์คงจะมำ ฯ ๏ อสุรีผีเสื้อเหลือจะอด แค้นโอรสรำวกับไฟไหม้มังสำ ช่ำงหลอกหลอนผ่อนผันจ ำนรรจำ แม้นจะว่ำโดยดีเห็นมิฟัง จะจับไว้ให้พำไปหำพ่อ แล้วหักคอเสียให้ตำยเมื่อภำยหลัง โกรธตวำดผำดเสียงส ำเนียงดัง น้อยหรือยังโหยกเหยกเด็กเกเร
ช่ำงว่ำกล่ำวรำวกับกูไม่รู้เท่ำ มำพูดเอำเปรียบผู้ใหญ่ท ำไพล่เผล เอำบิดรซ่อนไว้ในทะเล ท ำโว้เว้ว่ำกล่ำวให้ยำวควำม ยิ่งปลอบโยนโอนอ่อนยิ่งหลอนหลอก แม้นไม่บอกโดยดีจะตีถำม พลำงโผโผนโจนโจมเสียงโครมครำม เข้ำไล่ตำมคลุกคลีตีไปพลำง สินสมุทรผุดออกนอกรักแร้ แล้วล่อแม่ตบหัตถ์ผัดผำงผำง แกล้งหลบลี้หนีวนไปต้นทำง หมำยให้ห่ำงพระบิดำได้คลำไคล นำงผีเสื้อเหลือแค้นแสนสำหัส แต่ฉวยพลัดแพลงคลื่นลื่นไถล อุตลุดผุดด ำปล้ ำกันไป เหมือนเล่นไล่ตำมละเมำะทุกเกำะเกียน ถึงเขำใหญ่ในน้ ำง้ ำชะเงื่อม พระหลบเลื่อมเลี้ยวลัดฉวัดเฉวียน เข้ำหำดทรำยชำยตื้นขึ้นบนเตียน เที่ยววิ่งเวียนวนรอบขอบคิรี เห็นมำรดำล่ำลับแล้วยับยั้ง แกล้งถอยหลังลงน้ ำแล้วด ำหนี ไม่พ่นผุดรุดไปในนที ตั้งภักดีตำมติดพระบิดร ฯ ..................................................................................................................... ๏ นำงเงือกน้ ำบอกส ำคัญว่ำนั่นแล้ว คือเกำะแก้วพิสดำรเป็นชำนเขำ พระฟังนำงสร่ำงโศกค่อยบรรเทำ จึงว่ำเรำเห็นจะรอดไม่วอดวำย แล้วพิศดูภูผำศิลำเสื่อม ชะโงกเงื้อมน้ ำวลชลสำย แลลิบลิบหลังคำศำลำรำย มีเสำหงส์ธงปลำยปลิวระยับ พระยินดีชี้บอกสินสมุทร โน่นแน่กุฏิ์มุงกระเบื้องเหลืองสลับ พระหน่อน้อยค่อยเรียงเคียงค ำนับ หมำยประทับที่เสำหงส์ตรงเข้ำมำ ฯ ๏ ฝ่ำยโยคีที่อยู่บนภูเขำ กับคนเหล่ำเหลือตำยหลำยภำษำ ทั้งจีนจำมพรำหมณ์แขกไทยชวำ วิลันดำฝรั่งพรั่งพร้อมกัน เป็นร้อยคนปรนนิบัติอยู่เช้ำค่ ำ บ้ำงต้มน้ ำเก็บลูกไม้มำให้ฉัน เป็นเหล่ำล้อมพร้อมหน้ำเวลำนั้น บ้ำงนวดฟั้นปรนนิบัตินั่งพัดวี
พอบ่ำยเบี่ยงเสียงคลื่นดังครื้นครึก อึกทึกมำข้ำงหน้ำคิรีศรี ครั้นดูลมก็ไม่พัดสงัดดี พระโยคีจับยำมตำมต ำรำ แล้วบอกศิษย์ซึ่งนั่งอยู่ทั้งหลำย วันนี้ชำยมีศักดิ์จักมำหำ ผีเสื้อน้ ำท ำฤทธิ์ติดตำมมำ เสียงชลำเลื่อนลั่นสนั่นดัง จ ำจะไปคอยดูอยู่ที่หำด ช่วยตวำดขู่ขับให้กลับหลัง ฉวยไม้เท้ำก้ำวย่ำงจำกบัลลังก์ แขกฝรั่งพรั่งพร้อมล้อมลีลำ ถึงหำดกว้ำงทำงแลกระแสสมุทร เห็นมนุษย์ไรไรไหลนักหนำ ผีเสื้อน้ ำท ำฤทธิ์ติดตำมมำ เวทนำแลดูอยู่ทุกคน ฯ ............................................................................................................ ๏ ฝ่ำยผีเสื้อเหลือโกรธโลดทะลึ่ง เสียงโผงผึงเผ่นโผนตะโกนผัว เหตุไฉนไปนั่งก ำบังตัว เชิญทูนหัวเยี่ยมหน้ำมำหำน้อง นิจจำเอ๋ยเคยอยู่เป็นคู่ชื่น ทุกวันคืนค่ ำเช้ำไม่เศร้ำหมอง จนมีลูกปลูกเลี้ยงเคียงประครอง มิให้ข้องเคืองขัดพระอัชฌำ อยู่ดีดีหนีเมียมำเสียได้ เสียน้ ำใจน้องรักเป็นนักหนำ จึงอุตส่ำห์พยำยำมสู้ตำมมำ ขอเป็นข้ำบำทบงสุ์พระทรงธรรม์ พระเสด็จไปไหนจะไปด้วย เป็นเพื่อนม้วยภัสดำจนอำสัญ ประทำนโทษโปรดเลี้ยงแต่เพียงนั้น อย่ำบำกบั่นควำมรักน้องนักเลย ฯ ๏ พระอภัยใจอ่อนถอนสะอื้น อุตส่ำห์ฝืนพักตร์ว่ำนิจจำเอ๋ย แม่ผีเสื้อเมื่อไม่เห็นในใจเลย พี่ไม่เคยอยู่ในถ้ ำให้ร ำคำญ คิดถึงน้องสองชนกที่ปกเกล้ำ จะสร้อยเศร้ำโศกำน่ำสงสำร ด้วยพลัดพรำกจำกมำเป็นช้ำนำน ไม่แจ้งกำรว่ำข้ำงหลังเป็นอย่ำงไร จึงจ ำร้ำงห่ำงห้องให้น้องโกรธ จงงดโทษพี่ยำอัชฌำสัย แม้นไปได้ก็จะพำแก้วตำไป นี่จนใจเสียด้วยนำงต่ำงกระกูล
พี่มนุษย์สุดสวำทเป็นชำติยักษ์ จงคิดหักควำมสวำทให้ขำดสูญ กลับไปอยู่คูหำอย่ำอำดูร จงเพิ่มพูนภำวนำรักษำธรรม์ อย่ำฆ่ำสัตว์ตัดชีวิตพิษฐำน หมำยวิมำนเมืองแมนแดนสวรรค์ จะเกิดไหนขอให้พบประสบกัน อย่ำโศกศัลย์แคล้วคลำดเหมือนชำตินี้ พี่ขอบุตรสุดใจเอำไปด้วย เป็นเพื่อนม้วยเหมือนสุดำมำรศรี ขอลำแก้วแววตำไปธำนี อย่ำรำคีขุ่นข้องให้หมองมัว ฯ ๏ ผีเสื้อน้ ำซ้ ำวอนด้วยอ่อนหวำน ไม่โปรดปรำนอนุกูลเลยทูนหัว ถ้ำทิ้งไว้ไหนน้องจะครองตัว ทั้งจำกผัวจำกบุตรสุดอำลัย มิขออยู่สู้ตำยวำยชีวิต ไม่เห็นจิตน้องรักจะตักษัย เชิญพระองค์ลงมำชลำลัย เมียจะให้มนต์เวทวิเศษครัน แล้วร้องเรียกลูกยำมำด้วยพ่อ แม่จะขออ ำลำเจ้ำอำสัญ อย่ำสงสัยใจจริงทุกสิ่งอัน ไม่ร ำพันพูดลวงเจ้ำดวงใจ ฯ ๏ สินสมุทรสุดแสนสงสำรแม่ ช ำเลืองแลดูหน้ำน้ ำตำไหล จึงกรำบกรำนมำรดำแล้วว่ำไป จะเข้ำใกล้ทูนหัวลูกกลัวนัก เมื่อวำนนี้ตีข้ำน้อยไปหรือ ระบมมือเหมือนกระดูกลูกจะหัก ซึ่งรักลูกลูกก็รู้อยู่ว่ำรัก มิใช่จักลืมคุณกรุณำ ถึงตัวไปใจลูกยังผูกคิด พอปลดปลิดเปลื้องธุระจะมำหำ อย่ำกริ้วโกรธโปรดปรำนเถิดมำรดำ ไปไสยำอยู่ในถ้ ำให้ส ำรำญ ฯ ๏ ฝ่ำยโยคีมียศพจนำรถ ให้โอวำทนำงยักษ์ไม่หักหำญ จงตัดบ่วงห่วงใยอำลัยลำน อย่ำปองผลำญลูกผัวของตัวเลย ทั้งนี้เพรำะเครำะห์กรรมท ำให้วุ่น จึงสิ้นบุญวำสนำสีกำเอ๋ย เห็นมิได้ไปอยู่เป็นคู่เชย ด้วยสองเคยปลูกเลี้ยงกันเพียงนั้น อย่ำควรคิดติดตำมด้วยควำมโกรธ จะเป็นโทษกับสีกำเมื่ออำสัญ
จงยับยั้งฟังค ำรูปร ำพัน ไปสวรรค์นฤพำนส ำรำญใจ ฯ ๏ นำงผีเสื้อเหลือโกรธพิโรธร้อง มำตั้งซ่องศีลจะมีอยู่ที่ไหน ช่ำงเฉโกโยคีหนีเขำใช้ ไม่อยู่ในศีลสัตย์มำตัดรอน เขำว่ำกันผัวเมียกับแม่ลูก ยื่นจมูกเข้ำมำบ้ำงช่วยสั่งสอน แม้นคบคู่กูไว้มิให้นอน จะรำนรอญรบเร้ำเฝ้ำตอแย แล้วชี้หน้ำด่ำอึงหึงนำงเงือก ท ำซบเสือกสอพลออีตอแหล เห็นผัวรักยักคอท ำท้อแท้ พ่อกับแม่มึงเข้ำไปอยู่ในท้อง ท ำปั้นเจ๋อเย่อหยิ่งมำชิงผัว ระวังตัวมึงให้ดีอีจองหอง พลำงเข่นเขี้ยวเคี้ยวกรำมค ำรำมร้อง เสียงกึกก้องโกลำลูกตำโพลง ฯ ๏ พระโยคีชี้หน้ำว่ำอุเหม่ ยังโว้เว้วุ่นวำยอีตำยโหง เพรำะหวงผัวมัวเมำเฝ้ำตะโกรง ว่ำกูโกงมึงก็ตกนรกเอง อียักษำตำโตโมโหมำก รูปก็กำกปำกก็เปรำะไม่เหมำะเหมง นมสองข้ำงอย่ำงกระโปรงดูโตงเตง ผัวของเองเขำระอำไม่น่ำชม จึงหนีมำอำศัยกูให้อยู่ มิใช่กูรู้เห็นเท่ำเส้นผม มำตีชำว่ำกูผิดในกิจกรม จะให้สมน้ ำหน้ำสำแก่ใจ แล้วเสกทรำยปรำยขว้ำงมำกลำงคลื่น ดังลูกปืนยิงยักษ์ให้ตักษัย ผีเสื้อกลัวตัวสั่นเพียงบรรลัย ก็หลบไปตำมวนชลธำร ฯ
ตอนที่ 1 ค าชี้แจง ให้เลือกค าตอบที่ถูกต้องที่สุด แล้วท าเครื่องหมาย ลงในช่องบนกระดาษค าตอบ (60 คะแนน) 1. ค ำประพันธ์ต่อไปนี้แสดงให้เห็นว่ำเป็นควำมฝันชนิดใด “พอม่อยหลับกลับจิตนิมิตฝัน ว่ำเทวัญอยู่ที่เกำะนั้นเหำะเหิน มำสังหำรผลำญถ้ ำระย ำเยิน แกว่งพะเนินทุบนำงแทบวำงวำย แล้วอำรักษ์ควักล้วงเอำดวงเนตร ส ำแดงเดชเหำะกลับไปลับหำย ทั้งกำยสั่นพรั่นตัวด้วยกลัวตำย พอฟื้นกำยก็พอแจ้งแสงตะวัน” ก. บุพนิมิต ข. ธำตุโขก ค. จิตนิวรณ์ ง. เทพสังหรณ์ 2. ค ำที่พิมพ์ตัวหนำในข้อใดไม่ได้หมำยถึง “พระอภัยมณี” ก. จึงอุตส่ำห์พยำยำมสู้ตำมมำ ขอเป็นข้ำบำทบงสุ์พระทรงธรรม์ ข. เห็นทรงธรรม์บรรทมสนิทนิ่ง หนีไปวิ่งเล่นอยู่ในคูหำ ค. ขอพระองค์ทรงธรรม์ช่วยกันภัย แต่พอได้หยุดหย่อนผ่อนสบำย ง. จึงก้มกรำบบาทบงสุ์พระทรงศักดิ์ แล้วนำงยักษ์เล่ำตำมเนื้อควำมฝัน 3. ค ำที่พิมพ์ตัวหนำในข้อใดไม่ได้หมำยถึง “นำงผีเสื้อสมุทร” ก. วรพักตร์นารีศรีโสภา ลีลำมำเข้ำในห้องเห็นสององค์ ข. ขนเนตรเกศกรอ่อนสะอำด ดังสุรางค์นางนาฏในวังหลัง ค. ดูรูปร่างอย่างเปรตสมเพชใจ ช่ำงกระไรรำศีไม่มีงำม ง. แล้วร้องถำมตำมประสำเป็นทำรก นี่สัตว์บกหรือสัตว์น้ าด าหนักหนา 4. ค ำประพันธ์ต่อไปนี้กล่ำวถึงบริเวณของสถำนที่ใด “อันน้ ำนี้มีนำมตำมบุรำณ อโนมำนเคียงกันสีทันดร เป็นเขตแคว้นแดนที่นำงผีเสื้อ ข้ำงฝ่ำยเหนือถึงมหิงษะสิงขร ข้ำงทิศใต้ไปจนเกำะแก้วมังกร หนทำงจรเจ็ดเดือนไม่เคลื่อนคลำ ไปกลำงย่ำนบ้ำนเรือนหำมีไม่ สมุทรไทซึ้งซึกลึกหนักหนำ แต่ส ำเภำชำวเกำะเมืองลังกำ เขำแล่นมำมีบ้ำงอยู่ลำงปี ถ้ำเสียเรือเหลือคนแล้วนำงเงือก ขึ้นมำเลือกเอำไปชมประสมศรี” ก. เกำะคิรีรัตน์ ข. เกำะนำงผีเสื้อสมุทร ค. เกำะเมืองลังกำ ง. เกำะแก้วพิสดำร
5. ค ำประพันธ์ในข้อใดมีสัมผัสพยัญชนะมำกที่สุด ก. ได้สำมวันรันทดสลดจิต เจียนชีวิตจะเด็ดดับไม่กลับหลัง อุตส่ำห์ยืนฝืนใจให้ประทัง ค่อยเซซังซวนทรงไม่ตรงตัว ข. ไม่เห็นช่องตรองตรึกนึกวิตก ทุกข์ในอกนั้นสักเท่ำภูเขำหลวง พระกอดลูกน้อยประทับไว้กับทรวง ให้เหงำง่วงงีบหลับระงับไป ค. จะไปลอยคอยองค์ทรงสวัสดิ์ ให้สมนัดซึ่งสัญญำเธอมำหนอ แล้วออกจำกวนวังไม่รั้งรอ ค่อยเคลื่อนคลำยว่ำยคลอกันไคลคลำ ง. จึงถำมเงือกว่ำไฉนจึงไหวหวั่น สลำตันลมใหญ่ก็ไม่เหมือน ไม่เห็นแสงสุริยันตะวันเดือน เป็นคลื่นเคลื่อนคลอนลั่นสนั่นดัง 6. ค ำประพันธ์ในข้อใดให้จินตภำพต่างกับข้ออื่น ก. ฉนำกอยู่คู่ฉนำกไม่จำกคู่ ขึ้นฟ่องฟูพ่นฟองละอองฝน ฝูงพิมพำพำฝูงเข้ำแฝงวน บ้ำงผุดพ่นฟองน้ ำบ้ำงด ำจร ข. เห็นละเมำะเกำะเขำเขียวชอุ่ม โขดตะคุ่มเคียงเคียงเรียงรุกขำ จะเหลียวซ้ำยสำยสมุทรสุดสำยตำ จะแลขวำควันคลุ้มกลุ้มโพยม ค. จะเหลียวดูสุริย์แสงเข้ำแฝงเมฆ ให้วิเวกหวำดองค์พระทรงโฉม ฟังส ำเนียงเสียงคลื่นดังครื้นโครม ยิ่งทุกข์โทมนัสในฤทัยทวี ง. กระโห้เรียงเคียงกระโห้ขึ้นโบกหำง ลอยสล้ำงกลำงกระแสแลสลอน มังกรเกี่ยวเลี้ยวลอดกอดมังกร ประชุมซ่อนแฝงชลขึ้นวนเวียน 7. ค ำประพันธ์ในข้อใดใช้โวหำรต่างกับข้ออื่น ก. แลดูปี่ที่เป่ำเล่ำก็หำย นำงยักษ์ร้ำยรู้ว่ำพำกันหนี เสียน้ ำใจในอำรมณ์ไม่สมประดี สองมือตีอกตูมฟูมน้ ำตำ ข. ถึงประตูคูหำเห็นเปิดอยู่ เอ๊ะอกกูเกิดเข็ญเป็นไฉน เข้ำในห้องมองเขม้นไม่เห็นใคร ยิ่งตกใจเพียงจะดิ้นสิ้นชีวี ค. เห็นลูกไม้ในป่ำคว้ำเข้ำปำก ก ำลังอยำกยืนขยอกจนกลอกหัว ที่มืดหน้ำตำลำยค่อยหำยมัว คิดถึงผัวเหยำะย่ำงมำกลำงไพร ง. ลงกลิ้งเกลือกเสือกกำยร้องไห้โร่ เสียงโฮโฮดังก้องห้องคูหำ พระรูปหล่อพ่อคุณของเมียอำ ควรหรือมำทิ้งขว้ำงหมองหมำงเมีย
8. ค ำประพันธ์ในข้อใดใช้โวหำรต่างกับข้ออื่น ก. อสุรีผีเสื้อเหลือจะอด แค้นโอรสรำวกับไฟไหม้มังสำ ช่ำงหลอกหลอนผ่อนผันจ ำนรรจำ แม้นจะว่ำโดยดีเห็นมิฟัง ข. พลำงร ำพึงถึงจะไปไม่ไกลนัก จะตำมหักคอกินเหมือนชิ้นหมู โมโหหุนผลุนออกนอกประตู เที่ยวตำมดูรอยลงในคงคำ ค. ด้วยแรงน้อยถอยทบสลบหลับ แล้วก็กลับพลิกฟื้นตื่นเผยอ ร้องเรียกลูกผัวเฟือนเหมือนละเมอ ไม่เห็นเธอทอดกำยดังวำยปรำณ ง. นำงเงือกน้อยสร้อยเศร้ำเข้ำมำผลัด แบกกษัตริย์ว่ำยเสือกเสลือกสลน ก ำลังสำวครำวด่วนด้วยจวนจน ออกกลำงชลโบกหำงผำงผำงไป 9. ข้อใดกล่ำวไม่ถูกต้อง ก. พระบิดำของพระอภัยมณีคือ ท้ำวสุทัศน์ ข. พระอนุชำของพระอภัยมณีคือ ศรีสุวรรณ ค. พระอภัยมณีมีโอรสเพียงพระองค์เดียวคือ สินสมุทร ง. พระมำรดำของพระอภัยมณีคือ นำงประทุมเกสร 10. เหตุกำรณ์ในค ำประพันธ์ข้อใดเกิดขึ้นเป็นอันดับแรก ก. จึงจ ำร้ำงห่ำงห้องให้น้องโกรธ จงงดโทษพี่ยำอัชฌำสัย แม้นไปได้ก็จะพำแก้วตำไป นี่จนใจเสียด้วยนำงต่ำงกระกูล ข. จึงกล่ำวแกล้งแสร้งเสเพทุบำย เจ้ำฝันร้ำยนักน้องต้องต ำรำ อันเทวัญนั้นคือมัจจุรำช จะหมำยมำดเอำชีวิตริษยำ ค. ไม่คลำดเคลื่อนเหมือนองค์พระทรงเดช แต่ดวงเนตรแดงดูดังสุริย์ฉำย ทรงก ำลังดังพระยำคชำพลำย มีเขี้ยวคล้ำยชนนีมีศักดำ ง. ถึงหุบห้องร้องบอกบิตุเรศ พระลืมเนตรเหลียวหำทั้งหน้ำหลัง เห็นลูกลำกเงือกน้ ำแต่ล ำพัง จำกบัลลังก์มำห้ำมแล้วถำมไป 11. เหตุกำรณ์ในค ำประพันธ์ข้อใดเกิดขึ้นเป็นอันดับสุดท้ำย ก. จึงหนีมำอำศัยกูให้อยู่ มิใช่กูรู้เห็นเท่ำเส้นผม มำตีชำว่ำกูผิดในกิจกรม จะให้สมน้ ำหน้ำสำแก่ใจ ข. สินสมุทรหยุดอยู่ดูนำงยักษ์ เห็นผิดพักตร์มำรดำน่ำสงสัย ด้วยเห็นแม่แต่รูปนิมิตไว้ สงสัยใจออกขวำงกลำงคงคำ ค. พระอภัยภูมินทร์กับสินสมุทร ช่วยกันฉุดนำงเงือกเสือกเข้ำฝั่ง
แล้วกรำบกรำนโยคีมีก ำลัง แขกฝรั่งพรั่งพร้อมล้อมพูดจำ ง. ร้องเรียกลูกผัวเฟือนเหมือนละเมอ ไม่เห็นเธอทอดกำยดังวำยปรำณ ระก ำอกหมกมุ่นหุนพิโรธ ก ำลังโกรธกลับแรงก ำแหงหำญ 12. ค ำประพันธ์ในข้อใดไม่ได้สะท้อนค่ำนิยมของสังคมไทย ก. เห็นทรงธรรม์บรรทมสนิทนิ่ง หนีไปวิ่งเล่นอยู่ในคูหำ โลดล ำพองลองเชิงละเลิงมำ เห็นแผ่นผำพิงผนิดปิดหนทำง ข. นึกจะใคร่สะเดำะพระเครำะห์เจ้ำ พอบรรเทำโทษำที่อำสัญ เหมือนงอนง้อขอชีวิตแก่เทวัญ กลัวแต่ขวัญเนตรพี่จะมิท ำ ค. พอม่อยหลับกลับจิตนิมิตฝัน ว่ำเทวัญอยู่ที่เกำะนั้นเหำะเหิน มำสังหำรผลำญถ้ ำระย ำเยิน แกว่งพะเนินทุบนำงแทบวำงวำย ง. จึงก้มกรำบบำทบงสุ์พระทรงศักดิ์ แล้วนำงยักษ์เล่ำตำมเนื้อควำมฝัน ไม่เคยเห็นเป็นวิบัติอัศจรรย์ เชิญทรงธรรม์ช่วยท ำนำยร้ำยหรือดี 13. ค ำประพันธ์ที่พิมพ์ตัวหนำมีควำมหมำยตรงกับส ำนวนไทยข้อใด “นำงผีเสื้อเหลือโกรธพิโรธร้อง มำตั้งซ่องศีลจะมีอยู่ที่ไหน ช่ำงเฉโกโยคีหนีเขำใช้ ไม่อยู่ในศีลสัตย์มำตัดรอน เขาว่ากันผัวเมียกับแม่ลูก ยื่นจมูกเข้ามาบ้างช่วยสั่งสอน แม้นคบคู่กูไว้มิให้นอน จะรำนรอญรบเร้ำเฝ้ำตอแย” ก. ตำบอดสอดตำเห็น ข. ชั่วช่ำงชี ดีช่ำงสงฆ์ ค. ชักน้ ำเข้ำลึก ชักศึกเข้ำบ้ำน ง. หมูเขำจะหำม เอำคำนเข้ำมำสอด 14. ค ำประพันธ์ในข้อใดเลียนเสียงธรรมชำติ ก. ลงกลิ้งเกลือกเสือกกำยร้องไห้โร่ เสียงโฮโฮดังก้องห้องคูหำ ข. ช่ำงกระไรใจจืดไม่ยืดยืน นำงสะอื้นอ้ำปำกจนรำกเรอ ค. ร้องเรียกลูกผัวเฟือนเหมือนละเมอ ไม่เห็นเธอทอดกำยดังวำยปรำณ ง. ไม่เห็นแสงสุริยันตะวันเดือน เป็นคลื่นเคลื่อนคลอนลั่นสนั่นดัง 15. ค ำประพันธ์ข้อใดใช้ควำมเปรียบต่างจำกข้ออื่น ก. แม้นแม่เจ้ำเขำรู้ว่ำแรงนัก กลัวจะลักลอบพำบิดำหนี จะโกรธเกรี้ยวเคี้ยวเล่นเป็นธุลี ไม่พอที่ชีวันจะบรรลัย ข. แม้นก ำลังดังข้ำจะพำหนี เจ็ดรำตรีเจียวจึงจะถึงสถำน อสุรีมีก ำลังดังปลำวำฬ ตำมประมำณสำมวันจะทันตัว
ค. อันอ ำนำจชำติเชื้อผีเสื้อน้ ำ ปลำไม่กล้ ำกรำยกลัวทั่วทิศำ ด้วยกลิ่นอำยคล้ำยท่ำนผู้มำรดำ เมื่อจับข้ำข้ำจึงอ่อนหย่อนก ำลัง ง. ไม่คลำดเคลื่อนเหมือนองค์พระทรงเดช แต่ดวงเนตรแดงดูดังสุริย์ฉำย ทรงก ำลังดังพระยำคชำพลำย มีเขี้ยวคล้ำยชนนีมีศักดำ 16. ค ำประพันธ์ในข้อใดไม่มีควำมเปรียบเทียบ ก. สินสมุทรฟังเสียงส ำเนียงแน่ รู้ว่ำแม่มั่นคงไม่สงสัย ดูรูปร่ำงอย่ำงเปรตสมเพชใจ ช่ำงกระไรรำศีไม่มีงำม ข. จึงหนีมำอำศัยกูให้อยู่ มิใช่กูรู้เห็นเท่ำเส้นผม มำตีชำว่ำกูผิดในกิจกรม จะให้สมน้ ำหน้ำสำแก่ใจ ค. อันเทวัญนั้นคือมัจจุรำช จะหมำยมำดเอำชีวิตริษยำ แล้วเสแสร้งแกล้งท ำบีบน้ ำตำ อนิจจำใจหำยเจียวสำยใจ ง. สินสมุทรกุมำรชำญฉลำด ฟังพระบำทบิตุรงค์ให้สงสัย จึงทูลถำมควำมจริงด้วยกริ่งใจ เหตุไฉนจึงจะป็นไปเช่นนั้น 17. ค ำว่ำ “ดัง” ในค ำประพันธ์ข้อใดใช้ในควำมหมำยต่างจำกข้ออื่น ก. นำงผีเสื้อเหลือโกรธโลดทะลึ่ง โตดังหนึ่งยุคุนธร์ขุนไศล ลุยทะเลโครมครำมออกตำมไป สมุทรไทแทบจะล่มถล่มทลำย ข. ฝ่ำยพระอภัยมณีซึ่งหนียักษ์ กับลูกรักเงือกน้ ำไปตำมคลื่น บรรลุทำงกลำงชลำได้ห้ำคืน เห็นทะมื่นมำข้ำงหลังดังสะเทือน ค. ด ำริพลำงนำงมำรอ่ำนพระเวท ให้สองเนตรโชติช่วงดังดวงแก้ว แลเขม้นเห็นไปไวแววแวว อยู่โน่นแล้วลุยตำมโครมครำมไป ง. เรำลงเลขเสกท ำไว้ส ำเร็จ ดังเขื่อนเพชรภูตปีศำจไม่อำจใกล้ มันอยู่แต่ห่ำงห่ำงช่ำงเป็นไร ท ำไม่ได้นัดดำเจ้ำอย่ำกลัว 18. เรื่องพระอภัยมณีได้รับยกย่องว่ำมีข้อดีตรงกับข้อใด ก. เป็นหนังสือที่ดีเด่นด้ำนวรรณศิลป์ ข. เป็นหนังสือผูกเรื่องยำว แต่งเรื่องดีทั้งกลอนและควำมคิด ค. เป็นหนังสือที่แต่งอย่ำงสร้ำงสรรค์ มีเนื้อเรื่องสนุกสนำน ชวนให้ติดตำม ง. เป็นหนังสือที่แสดงจินตนำกำรอันกว้ำงไกลของผู้แต่ง มีแนวคิดลึกซึ้ง คมคำย
19. ข้อใดกล่ำวถึงค ำประพันธ์ต่อไปนี้ไม่ถูกต้อง “จะไปไหนไม่พ้นผีเสื้อน้ ำ วิบำกกรรมก็จะสู้อยู่เป็นผี ท่ำนส่งเรำเข้ำที่เกำะละเมำะนี้ แล้วรีบหนีไปในน้ ำแต่ล ำพัง แล้วว่ำแก่สินสมุทรสุดที่รัก แม้นนำงยักษ์มำรับจงกลับหลัง อันตัวพ่อของตำยวำยชีวัง กันแสงสั่งลูกยำด้วยอำลัย” ก. สะท้อนคุณธรรมของผู้ถูกปกครองเด่นชัดที่สุด ข. แสดงให้เห็นว่ำผู้พูดมีควำมมุ่งมั่นพยำยำมและกล้ำหำญ ค. ผู้พูดรู้ต้นตอของปัญหำทั้งหมดว่ำมำจำกตน จึงขอเป็นคนยุติเรื่อง ง. แสดงให้เห็นว่ำผู้พูดยอมสละชีวิตตนเองเพื่อควำมอยู่รอดของผู้อื่น 20. ข้อใดกล่ำวถึงเรื่องพระอภัยมณี ตอนหนีนำงผีเสื้อสมุทรได้ถูกต้อง ก. นำงผีเสื้อสมุทรเหมือนกับแม่โดยทั่วไปที่รักสำมีมำกกว่ำลูก ข. พระอภัยมณี คือ นักพูดที่มีควำมสำมำรถ รู้จักใช้วำทศิลป์ในกำรแก้ปัญหำ ค. เพลงปี่ของพระอภัยมณีเปรียบเหมือนอำวุธร้ำยที่สำมำรถสังหำรศัตรูให้พินำศได้ ง. พระเอกเป็นนักรบที่กล้ำหำญ ใช้อำวุธวิเศษ พละก ำลัง และเวทมนตร์ไว้ป้องกันตัวและ คุ้มครองผู้อื่น 21. ค ำประพันธ์ใดไม่ได้สะท้อนคุณธรรมของตัวละครในเรื่อง ก. ทั้งสองเงือกเสือกกำยหมำยไม่รอด ถึงม้วยมอดมิให้แจ้งแห่งนุสนธิ์ ข. พระโยคีมีญำณว่ำหลำนรัก จงส ำนักอยู่ให้สมอำรมณ์หมำย ค. พระทรงเลือกลูกมะซำงปรำงมะยง ประทำนองค์โอรสสู้อดออม ง. ออกเดินทำงอย่ำงนี้ต้องนิมิต รูปจึงผิดไปกว่ำเก่ำเจ้ำจึงแหนง 22. ข้อใดมีคุณค่ำในด้ำนกำรสะท้อนภำพชีวิตของคนไทยในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น ก. แต่ส ำเภำชำวเกำะเมืองลังกำ เขำแล่นมำมีบ้ำงอยู่ลำงปี ข. อำยุข้ำห้ำร้อยแปดสิบเศษ จึงแจ้งเหตุแถวทำงกลำงสมุทร ค. ด ำริพลำงนำงมำรอ่ำนพระเวท ให้สองเนตรโชติช่วงดังดวงแก้ว ง. ลูกขอลำฝ่ำธุลีสักปีเดียว ไปท่องเที่ยวหำประเทศเขตนคร
23. ค ำประพันธ์ใดไม่ได้สะท้อนให้เห็นควำมส ำคัญของปัญญำ ก. พระฟังค ำส ำรำญส ำเร็จคิด จึงว่ำผิดสำยสมรหำสอนไม่ ต ำรำนั้นแต่ครั้งตั้งเมรุไกร ว่ำถ้ำใครฝันร้ำยจะวำยปรำณ ให้ไปอยู่ผู้เดียวที่ตีนเขำ แล้วอดข้ำวอดปลำกระยำหำร ถ้วนสำมคืนสำมวันจะบันดำล ให้ส ำรำญรอดตำยสบำยใจ ข. แม้นก ำลังดังข้ำจะพำหนี เจ็ดรำตรีเจียวจึงจะถึงสถำน อสุรีมีก ำลังดังปลำวำฬ ตำมประมำณสำมวันจะทันตัว ถ้ำแก้ไขให้นำงไปค้ำงป่ำ ได้ล่วงหน้ำไปเสียบ้ำงจะยังชั่ว จะอำสำพำไปมิได้กลัว ชีวิตตัวบรรลัยไม่เสียดำย ค. กระโดดโครมโถมว่ำยสำยสมุทร อุตลุตด ำด้นเที่ยวค้นหำ ไม่เห็นผัวคว้ำไปได้แต่ปลำ ควักลูกตำสูบเลือดด้วยเดือดดำล ค่อยมีแรงแผลงฤทธิ์ค ำรนร้อง ตะโกนก้องเรียกหำโยธำหำญ ฝ่ำยปีศำจรำชทูตภูตพรำยพำล อลหม่ำนขึ้นมำหำในสำชล ง. สินสมุทรผลุดออกนอกรักแร้ แล้วล่อแม่ตบหัตถ์ผัดผำงผำง แกล้งหลบลี้หนีวนไปต้นทำง หมำยให้ห่ำงพระบิดำได้คลำไคล ถึงเขำใหญ่ในน้ ำง้ ำชะเงื้อม พระหลบเลื่อมเลี้ยวลัดฉวัดเฉวียน เข้ำหำดทรำยชำยตื้นขึ้นบนเตียน เที่ยววิ่งเวียนวนรอบขอบคีรี 24. พิจำรณำว่ำค ำประพันธ์ที่ก ำหนดให้มีคุณค่ำด้ำนใดเด่นที่สุด “ถึงประตูคูหำเห็นเปิดอยู่ เอ๊ะอกกูเกิดเข็ญเป็นไฉน เข้ำในห้องมองเขม้นไม่เห็นใคร ยิ่งตกใจเพียงจะดิ้นสิ้นชีวี แลดูปี่ที่เป่ำเล่ำก็หำย นำงยักษ์ร้ำยรู้ว่ำพำกันหนี เสียน้ ำใจในอำรมณ์ไม่สมประดี สองมือตีอกตูมฟูมน้ ำตำ ลงกลิ้งเกลือกเสือกกำยร้องไห้โร่ เสียงโฮโฮดังก้องห้องคูหำ” ก. คุณค่ำด้ำนสังคม ข. คุณค่ำด้ำนเนื้อหำ ค. คุณค่ำด้ำนอำรมณ์ ง. คุณค่ำด้ำนคุณธรรม
25. พิจำรณำว่ำค ำประพันธ์ที่ก ำหนดให้มีคุณค่ำด้ำนใดเด่นที่สุด “อันเทวัญนั้นคือมัจจุรำช จะหมำยมำดเอำชีวิตริษยำ แล้วเสแสร้งแกล้งท ำบีบน้ ำตำ อนิจจำใจหำยเจียวสำยใจ แม้นสิ้นสูญบุญนำงในปำงนี้ ไม่มีที่พึ่งพำจะอำศัย จะกดศพซบหน้ำโศกำลัย ระก ำใจกว่ำจะม้วยไปด้วยกัน” ก. คุณค่ำด้ำนสังคม ข. คุณค่ำด้ำนเนื้อหำ ค. คุณค่ำด้ำนอำรมณ์ ง. คุณค่ำด้ำนคุณธรรม 26. จำกค ำประพันธ์ข้อ 25 ใช้ศิลปะกำรประพันธ์ใด ก. อุปมำ ข. บุคคลวัต ค. อุปลักษณ์ ง. สัทพจน์ 27. พิจำรณำว่ำค ำประพันธ์ที่ก ำหนดใช้โวหำรกำรเขียนใด “ด้วยหน่อนำถชำติเชื้อผีเสื้อสมุทร ด ำไม่ผุดเลยทั้งวันก็กลั้นได้ ยิ่งถูกน้ ำก ำลังยิ่งเกรียงไกร เที่ยวเลี้ยวไล่ขี่ปลำในสำชล ระลอกซัดพลัดเข้ำในปำกฉลำม ลอดออกตำมซีกเหงือกเสลือกสลน เห็นฝูงเงือกเกลือกกลิ้งมำกลำงชน คิดว่ำคนมีหำงเหมือนอย่ำงปลำ ครั้นถำมไถ่ไม่พูดก็โผนจับ ดูกลอกกลับกลำงน้ ำปล้ ำมัจฉำ” ก. พรรณนำ ข. อธิบำยและบรรยำย ค. อธิบำยและพรรณนำ ง. บรรยำยและพรรณนำ 28. พิจำรณำว่ำค ำประพันธ์ที่ก ำหนดใช้ศิลปะกำรประพันธ์ใด “พงศ์กษัตริย์ทัศนำนำงเงือกน้อย ดูแช่มช้อยโฉมเฉลำทั้งเผ้ำผม ประไพพักตร์ลักษณ์ล้ ำล้วนข ำคม ทั้งเนื้อนมนวลเปล่งออกเต่งทรวง ขนงเนตรเกศกรอ่อนสะอำด ดังสุรำงค์นำงนำฏในวังหลวง พระเพลินพิศคิดหมำยเสียดำยดวง แล้วหนักหน่วงนึกที่จะหนีไป” ก. อุปมำ ข. บุคคลวัต ค. อุปลักษณ์ ง. สัทพจน์
29. นิทำนค ำกลอนเรื่อง พระอภัยมณีตอนหนีนำงผีเสื้อสมุทร ปรำกฏคุณค่ำด้ำนสังคม ยกเว้น ข้อใด ก. สังคมไทยในอดีตมีกำรติดต่อค้ำขำยกับต่ำงชำติ โดยใช้เรือส ำเภำ ข. สังคมไทยเป็นสังคมที่มีชนชั้น ยกย่องและเคำรพผู้อำวุโส ผู้ทรงศีล และผู้ปกครอง ค. ค่ำนิยมในกำรศึกษำเล่ำเรียน กำรประกอบอำชีพที่มีเกียรติ และกำรแต่งกำยของ ชำวบ้ำน ง. ควำมเชื่อเรื่องนรกสวรรค์ ชำตินี้ชำติหน้ำ ไสยศำสตร์ เวทมนตร์คำถำอำคม กำรท ำบุญ สะเดำะเครำะห์ 30. นิทำนค ำกลอนเรื่อง พระอภัยมณีตอนหนีนำงผีเสื้อสมุทร ปรำกฏคุณค่ำด้ำนคุณธรรม ยกเว้น ข้อใด ก. เงือกเฒ่ำ รู้จักรักษำสัจจะ มีควำมซื่อสัตย์ มีน้ ำใจ และกตัญญูรู้คุณ ข. พระอภัยมณี เป็นผู้น ำที่มีควำมมุ่งมั่น อดทน และเสียสละตนเพื่อผู้อื่น ค. พระโยคี มีควำมเมตตำ ใช้ก ำลังควำมสำมำรถช่วยเหลือคนดีที่ก ำลังเดือดร้อน ง. นำงผีเสื้อสมุทร เป็นภรรยำและแม่ที่ดี มีควำมรัก ห่วงใย อำทร เอำใจใส่สำมีและลูก
ตอนที่ 2 ค าชี้แจง ตอบค าถามต่อไปนี้ โดยเขียนลงในกระดาษค าตอบที่ก าหนดให้ (20 คะแนน) 1. เหตุใดพระอภัยมณีและพระอนุชำจึงถูกเนรเทศ 2. พรำหมณ์โมรำ สำนน และวิเชียร มีบทบำทส ำคัญในเรื่องอย่ำงไร 3. “ยิ่งถูกน้ ำก ำลังยิ่งเกรียงไกร เที่ยวเลี้ยวไล่ขี่ปลำในสำชล” ค ำประพันธ์นี้กล่ำวถึงตัวละครใด 4. “แต่ส ำเภำชำวเกำะเมืองลังกำ เขำแล่นมำมีบ้ำงอยู่ลำงปี” ค ำประพันธ์นี้สะท้อนให้เห็นสภำพสังคมไทยอย่ำงไร 5. “เขำว่ำกันผัวเมียกับแม่ลูก ยื่นจมูกเข้ำมำบ้ำงช่วยสั่งสอน” ค ำประพันธ์นี้ตรงกับส ำนวนไทยว่ำอย่ำงไร 6. “จึงหนีมำอำศัยกูให้อยู่ มิใช่กูรู้เห็นเท่ำเส้นผม มำตีชำว่ำกูผิดในกิจกรม จะให้สมน้ ำหน้ำสำแก่ใจ” ค ำว่ำ “กู” ในบทประพันธ์นี้หมำยถึงใคร 7. “โกรธตวำดผำดเสียงส ำเนียงดัง น้อยหรือยังโหยกเหยกเด็กเกเร ช่ำงว่ำกล่ำวรำวกับกูไม่รู้เท่ำ มำพูดเอำเปรียบผู้ใหญ่ท ำไพล่เผล” ค ำประพันธ์นี้เป็นค ำพูดของใคร และพูดกับใคร 8. “อันตำข้าถ้ำค่ ำเห็นสว่ำง ทั้งเดินทำงเรี่ยวแรงแข็งขยัน ถ้ำแดดกล้ำตำมัวเป็นหมอกควัน จะผำยผันล่วงทำงไปกลำงคืน” ค ำว่ำ “ข้ำ” ในค ำประพันธ์นี้หมำยถึงใคร 9. “จึงก้มกรำบบำทบงสุ์พระทรงศักดิ์ แล้วนำงยักษ์เล่ำตำมเนื้อควำมฝัน ไม่เคยเห็นเป็นวิบัติอัศจรรย์ เชิญทรงธรรม์ช่วยท ำนำยร้ำยหรือดี” ค ำประพันธ์นี้สะท้อนให้เห็นสภำพสังคมไทยในเรื่องใด 10. “พงศ์กษัตริย์ตรัสชวนสินสมุทร สอนให้บุตรขอสมำอัชฌำสัย พระทรงบ่ำเงือกน้ ำงำมวิไล พระหน่อไทยขอสมำขึ้นบ่ำนำง” ค ำประพันธ์นี้สะท้อนให้เห็นคุณธรรมใดของพระอภัยมณี
ตอนที่ 3 ให้นักเรียนบอกข้อคิดที่ได้จำกนิทำนค ำกลอน เรื่อง พระอภัยมณี ตอน พระอภัยมณีหนี นำงผีเสื้อสมุทร มำ 2 ข้อ พร้อมทั้งยกตัวอย่ำงค ำกลอนมำสนับสนุนค ำตอบ โดยเขียนลงใน กระดำษค ำตอบที่ก ำหนดให้ (10 คะแนน) ตอนที่ 4 ให้นักเรียนบอกคุณค่ำที่ได้จำกนิทำนค ำกลอน เรื่อง พระอภัยมณี ตอน พระอภัยมณีหนี นำงผีเสื้อสมุทร มำ 2 ข้อ พร้อมทั้งยกตัวอย่ำงค ำกลอนมำสนับสนุนค ำตอบ โดยเขียนลงใน กระดำษค ำตอบที่ก ำหนดให้ (10 คะแนน)
กระดาษค าตอบ พินิจวรรณคดี ม.1 – 3 ชื่อ.....................................................................................สกุล......................................................... ชั้น..............................โรงเรียน..........................................................เครือข่ำย................................. ตอนที่ 1 ค าชี้แจง ให้เลือกค ำตอบที่ถูกต้องที่สุด แล้วท ำเครื่องหมำย ลงในช่องบนกระดำษค ำตอบ (ข้อละ 2 คะแนน รวม 60 คะแนน) ข้อ ก ข ค ง ข้อ ก ข ค ง 1 16 2 17 3 18 4 19 5 20 6 21 7 22 8 23 9 24 10 25 11 26 12 27 13 28 14 29 15 30
ตอนที่ 2 ค าชี้แจง ตอบค ำถำมต่อไปนี้ โดยเขียนลงในกระดำษค ำตอบที่ก ำหนดให้ (ข้อละ 2 คะแนน รวม 20 คะแนน) 1. ____________________________________________________________________ 2. ____________________________________________________________________ 3. ____________________________________________________________________ 4. ____________________________________________________________________ 5. ____________________________________________________________________ 6. ____________________________________________________________________ 7. ____________________________________________________________________ 8. ____________________________________________________________________ 9. ____________________________________________________________________ 10. ___________________________________________________________________
ตอนที่ 3 ให้นักเรียนบอกข้อคิดที่ได้จำกนิทำนค ำกลอน เรื่อง พระอภัยมณี ตอน พระอภัยมณีหนี นำงผีเสื้อสมุทร มำ 2 ข้อ พร้อมทั้งยกตัวอย่ำงค ำกลอนมำสนับสนุนค ำตอบ โดยเขียนลงใน กระดำษค ำตอบที่ก ำหนดให้ (10 คะแนน) 1. _______________________________ _________________________________ _________________________________ _________________________________ _________________________________ _________________________________ _________________________________ _________________________________ _________________________________ _________________________________ _________________________________ _________________________________ _________________________________ _________________________________ _________________________________ _________________________________ _________________________________ _________________________________ 2. _______________________________ _________________________________ _________________________________ _________________________________ _________________________________ _________________________________ _________________________________ _________________________________ _________________________________ _________________________________ _________________________________ _________________________________ _________________________________ _________________________________ _________________________________ _________________________________ _________________________________ _________________________________
ตอนที่ 4 ให้นักเรียนบอกคุณค่ำที่ได้จำกนิทำนค ำกลอน เรื่อง พระอภัยมณี ตอน พระอภัยมณีหนี นำงผีเสื้อสมุทร มำ 2 ข้อ พร้อมทั้งยกตัวอย่ำงค ำกลอนมำสนับสนุนค ำตอบ โดยเขียนลงใน กระดำษค ำตอบที่ก ำหนดให้ (10 คะแนน) 1. _______________________________ _________________________________ _________________________________ _________________________________ _________________________________ _________________________________ _________________________________ _________________________________ _________________________________ _________________________________ _________________________________ _________________________________ _________________________________ _________________________________ _________________________________ _________________________________ _________________________________ _________________________________ 2. _______________________________ _________________________________ _________________________________ _________________________________ _________________________________ _________________________________ _________________________________ _________________________________ _________________________________ _________________________________ _________________________________ _________________________________ _________________________________ _________________________________ _________________________________ _________________________________ _________________________________ _________________________________