นิทานอีสป เรื่อง ชาวประมง ผู้แต่ง : อีสป กลางท้องทะเลยามเย็น มีชาวประมงจับปลาโดยวิธีลากอวน ถึงกลางทะเลก็ลากอวนลงทะเล ปล่อยสักครู่ก็ลากอวนดู รู้สึกว่าอวนหนัก เขาคิด ว่าได้ปลาและคงเป็นปลาตัวใหญ่ ชาวประมงคนหนึ่งจึงพูดกับเพื่อนว่า "วันนี้พวกเราคงได้ปลาเยอะ เพราะอวนหนักมาก เรามาฉลองกันก่อนเถอะ" ครั้นต่อมาก็ลากอวนขึ้นเรือ ก็พบว่ามีปลาอยู่ 3-4 ตัว พวกเขาต่างเศร้าโศกเสียใจยิ่งนัก ชาวประมงอีกคนได้พูดออกมาว่า "หยุดเศร้าเสียใจเถอะเพื่อน เพราะว่าร้องไห้คร ่าควรญไปปลาก็ไม่ติดอวนมาหรอก ข้าว่าความทุกข์มันก็ปะปนไปกับความสุข โอกาส หน้าเราค่อยกลับมาแก้มือกันใหม่ได้" นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า อย่าได้คาดหวังอะไรมากเกินไป เพราะมันอาจไม่เป็นอย่างที่หวังก็ได้ พุทธภาษิต อกิญฺจน นานุปตนฺติ ทุกฺขา. ทุกข์ ย่อมไม่ตกถึงผู้หมดกังวล.
นิทานอีสป เรื่อง แกะ หมาป่ า และราชสีห์ ผู้แต่ง : อีสป แกะฝูงหนึ่งเที่ยวเดินกินหญ้า และหลงเข้าไปในฝูงหมาป่า พวกหมาป่าจึงท าการล้อมฝูงแกะไว้และทยอยจับกินเป็นอาหารกันจนหมดทุกตัว ก่อนที่แกะตัวสุดท้ายจะถูกจับกินนั้น มันได้กล่าวค าขอร้องให้หมาป่าปล่อยมันไป "ปล่อยข้าไปเถอะ ข้าเพียงแต่เดินทางหลงมาในฝูงของเจ้า เจ้าอภัยให้ข้าได้ไหม" กล่าวจบมันก็ถูกหมาป่ากัดกินในทันที ฝูงหมาป่าเมื่ออิ่มกันแล้ว ต่างก็พากันนอนหลับ ขณะนั้นได้มีลูกราชสีห์พลัดหลงเข้ามาในกลุ่มของพวกหมาป่า พวกมันก็ล้อมลูก ราชสีห์ไว้ ตังใจว่าจะจับกินเหมือนฝูงแกะ ลูกราชสีห์กลัวมากจึงบอกกับฝูงหมาป่าว่า "พ่อกับแม่และญาติของข้าอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ ถ้าพวกเจ้ายังไม่ปล่อยข้า พวกเจ้าต้องถูกจับกินแน่ๆ" พวกหมาป่าต่างไม่เชื่อที่ลูกราชสีห์พูดและพากันหัวเราะ ขณะนั้นกลุ่มราชสีห์ที่ซุ่มอยู่ก็พากันออกมาล้อมกลุ่มหมาป่าไว้ พวกหมาป่าพอเห็นดังนั้นก็พากันตกใจ คิดจะวิ่งหนีแต่ก็ไปไหน ไม่ได้เพราะถูกล้อมไว้หมด ในที่สุดฝูงราชสีห์ก็จับฝูงหมาป่ากินเป็นอาหาร หมาป่าตัวสุดท้ายก่อนที่จะถูกจับกินก็ร าพึงขึ้นว่า "ถ้าข้ายอมปล่อยราชสีห์น้อยไป ข้าคงไม่ถูกจับกินแบบนี้" นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ท าให้ผู้อื่นเดือดร้อนก็จะได้รับความเดือดร้อนกลับมา พุทธภาษิต มธุวา มญฺญตี พาโล ยาว ปาป น ปจฺจติ, ยทา จ ปจฺจตี ปาป อถ ทุกข นิคจฺฉติ. ตราบเท่าที่บาปยังไม่ให้ผล คนเขลายังเข้าใจว่ามีรสหวาน, แต่บาปให้ผลเมื่อใด คนเขลาย่อมประสบทุกข์เมื่อนั้น.
นิทานอีสป เรื่อง หมาป่ าหลงกลลา ผู้แต่ง : อีสป ลากินหญ้าอยู่ในทุ่งหญ้าที่เขียวขจี สายตาก็เหลือบเห็นหมาป่าตัวหนึ่งเข้ามาหามัน "มันไม่ได้มาดีแน่" ลาพูด แล้วจึงแกล้งท าเป็นเจ็บขา เมื่อหมาป่าเห็นก็ถามว่า "ขาเจ้าเป็นอะไรท าไมจึงเดินขาไม่เสมอกัน" ลาก็ตอบว่า "ข้าโดนหนามต าเท้าก่อนที่ข้าจะมากินหญ้าที่นี่" ลาคิดใช้อุบายหลอกล่อให้หมาป่าหลงกลมันว่า "เจ้าช่วยดูเท้าที่เจ็บให้ข้าหน่อย เพราะมันเจ็บเหลือเกิน" หมาป่าพยายามหาหนามที่จ าเท้าของลา ลาได้โอกาสก็ใช้ขาอีกข้างหนึ่งเตะหมาป่าอย่างสุดก าลังท าให้ฟันมันล่วงหมดปาก และมันก็ร าพึงร าพันกับตัวเองว่า พ่อสอนให้มันฆ่าสัตว์ แต่ไม่ได้สอนให้มันรักษาสัตว์ นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ความหวังดีของเราอาจกลับมาท าร้ายเราเอง พุทธภาษิต เอก ธมฺม อดีตสฺส มุสาวาทิสฺส ชนฺตุโน วิติณฺณปรโลกสฺส นตฺถิ ปาป อการิย . คนพูดเท็จ ล่วงสัตย์ธรรมเสียอย่างหนึ่ง ไม่ค านึงถึงโลกหน้าจะไม่พึงท าบาปเป็นอันไม่มี.
นิทานอีสป เรื่อง หมาบ้านกับหมาป่า ผู้แต่ง : อีสป หมาบ้านตัวหนึ่ง เป็นหมาตะกละตะกลาม กินไม่รู้จักอิ่ม อิ่มไม่รู้จักพอ แม้ว่าเจ้านายจะเลี้ยงอย่างดีแล้ว มันก็เที่ยวลักของบ้านโน้นบ้านนี้กิน อยู่เป็นประจ า วันหนึ่ง มีหมาป่าตัวหนึ่งเข้าไปลักไก่เจ้านายของหมาบ้านตัวนั้นไปกิน หมาบ้านเห็นเข้าพอดี จึงร้องด่าว่า "ไอ้หัวขโมย แกนี่เก่งแต่ขโมยเขากินนะ" หมาป่าถามว่า "แกว่าข้ารึ" หมาบ้านตอบว่า "ก็ว่าแกน่ะซิ จะมีใครเสียอีกเล่า" หมาป่าย้อนว่า "แต่ข้าก็เคยเห็นแกเที่ยวลักของบ้านโน้นบ้านนี้กินอยู่บ่อยๆ เหมือนกันนะ หรือว่าจะเถียง" นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า การจะว่าคนอื่นเลว ตัวเองก็ต้องไม่ท าเลวด้วย พุทธภาษิต ส โวหาเรน โสเจยฺย เวทิตพฺพ . ความสะอาด พึงรู้ได้ด้วยถ้อยค า.
นิทานอีสป เรื่อง หญิงสาวและถังนม ผู้แต่ง : อีสป ก็เริ่มฝันกลางวันพร้อมกับร าพึงร าพันกับตัวเองว่า "ถ้าเราขายนมถังนี้ไปเงินที่ได้เราจะเอาไปซื้อไข่ไก่มาฟักเป็นตัว ซื้อสัก 300 ฟอง เผื่อไว้ว่าอาจเสียหรือถูกสัตว์อื่นกิน ก็คงจะเหลือสัก 250 ตัวเป็นอย่างน้อย" หญิงสาวชาวชนบทยังคงฝันต่อไปว่า "พอมันฟักเป็นตัวแล้วมันก็จะโตเต็มที่ในช่วงปีใหม่พอดี และในช่วงปีใหม่เราก็จะมีเงินซื้อเสื้อผ้าสวยๆ ใส่ไปงานรื่นเริงในหมู่บ้าน บรรดา ชายหนุ่มทั้งหลายก็คงตกใจในความงามของเราเป็นแน่ และเข้ามาหวังจะเอาชนะใจเพราะอยากจะได้เราเป็นคู่ครอง เอ เราจะพยักหน้าหรือจะ สั่นศีรษะดี ไม่ได้ เราจะต้องสั่นศีรษะและปฏิเสธชายหนุ่มทุกคน" หญิงสาวพดูพลางยิม้อย่ผูเู้ดียวในขณะที่หญิงสาวชาวชนบทกา ลงัจินตนาการฝันหวานอย่นูั้ ่น ถงันา้ นมใบทหี่ล่อนเทินบนศีรษะนนั้ก็เอียง เอน และหล่นลงมาจากศีรษะ น ้านมไหลนองเต็มพื้น ความฝันของหญิงสาวจังมลายหายไปในเวลาเพียงชั่ววินาทีเดียว นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า คนเราอย่ามัวแต่เพ้อฝัน ควรท าตามความฝันนั้นด้วยจึงจะเกิดผล พุทธภาษิต อโมฆ ทิวส กริรา อปฺเปน พหุเกน วา ย ย วิวหเต รตฺติ ตทูนนฺตสฺส ชีวิต .
นิทานอีสป เรื่อง กบ 2 ตัว ผู้แต่ง : อีสป ณ ป่าใหญ่แห่งหนึ่ง มีกบ 2 ตัว เป็นเพื่อนบ้านกัน กบตัวหนึ่งอาศัยอยู่ในบึงที่มีน ้าเต็ม กบทั้งหลายชื่นชอบบึงที่มีลักษณะนี้มาก เพราะอุดมสมบูรณ์น่าอยู่ ส่วนกบอีกตัวอยู่ไกลออกไปจากบึง ที่นั่นมีเพียงแอ่งน ้าจากน ้าฝนที่ตกลงมาอยู่ในรอยเกวียนที่เหยียบไว้เท่านั้น กบ ตัวที่ 2 ใช้ดื่มดับกระหายได้เล็กๆ น้อยๆ พอประทังชีวิต กบอาศัยอยู่ในบึงจึงชักชวนกบที่อยู่ในห้วยมาอยู่ด้วยกัน "นี่เจ้ามาอยู่กับข้าเถอะ ตรงที่ที่เจ้าอยู่มันไม่สะดวกสบายเหมือนกับข้าเลย ที่นี่เต็มไปด้วยความอุดมสมบูรณ์" "ไม่เป็นไร ข้าชินกับสถานที่ที่ข้าเคยอยู่แล้ว" กบที่อยู่ในบึงพยายามชักชวน แต่ก็ไม่เป็นผลส าเร็จ จนวันต่อมากบที่อาศัยอยู่ในรอยเกวียนที่มีน ้าขังอยู่ ก็ถูกล้อเกวียนที่แล่นมาทับ จนถึงแก่ความตาย นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า อย่าเป็นคนอวดดี จงฟังค าแนะน าของคนอื่น และน ามาปรับใช้ในชีวิตประจ าวัน พุทธภาษิต อปฺปมตฺโต หิ ฌายนฺโต ปปฺโปติ วิปุล สุข . ผู้ไม่ประมาทพินิจอยู่ ย่อมถึงสุขอันไพบูลย์.
นิทานอีสป เรื่อง งู กบ และเหยี่ยว ผู้แต่ง : อีสป กบจ านวนหนึ่ง ขึ้นมาจากน ้าเพื่อกระโดดโลดเต้นกันท่ามกลางสายฝนที่โปรยปราย มีกบจ านวนหนึ่งพลัดหลงเข้าไปในรังของงูพิษ พวกมันทั้งหมดจึงถูกจับกิน ขณะนั้น แม่กบมาทันเห็นงูพิษกินลูกกบตัวสุดท้ายพอดี แม่กบร ่าไห้เสียใจ ต่อว่างูพิษต่างๆ นานา ว่าท าไมถึงใจร้าย กับลูกกบนัก เจ้างูได้ตอบกับแม่กบว่า "พวกมันเข้ามาถึงรังที่อยู่ของข้าก็สมควรเป็นอาหารของข้า" หลังจากนั้นไม่นาน เหยี่ยวตัวหนึ่งท ารังอยู่บนต้นไม้ใหญ่ใกล้ที่อยู่ของงู พวกลูกงูจึงพากันเที่ยวปีนต้นไม้เล่น และพลัดหลงเข้าไปในที่อยู่ ของเหยี่ยว เหยี่ยวจึงจัดการกินงูพิษกินเป็นอาหาร ขณะที่ก าลังกินงูตัวสุดท้ายนั้น แม่งูก็เลื้อยเข้ามาเห็นพอดี จึงท าการต่อว่าแม่เหยี่ยว "ท าไมเจ้าไม่ปล่อยลูกข้ากลับไป มันพลัดหลงเข้ามาเจ้าไล่มันไปก็ได้ ท าไมเจ้าต้องจับมันกินเป็นอาหารด้วย" "ไม่ใช่แค่ลูกของเจ้า แต่รวมถึงตัวเจ้าด้วยที่ข้าจะจับกินเพื่อเป็นอาหาร" พูดจบนกเหยี่ยวก็จับแม่งูกินในทันที :: นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า :: คิดท าร้ายผู้อื่น ผู้อื่นก็อาจคิดกลับมาท าร้ายเราได้เช่นกัน :: พุทธภาษิต :: ปจฺฉา ตปฺปติ ทุกฺกฏ . ความชั่วย่อมเผาผลาญในภายหลัง.
นิทานอีสป เรื่อง สุนัขจิ้งจอกกับแม่ไก่ ผู้แต่ง : อีสป แม่ไก่เจ้าเล่ห์ตัวหนึ่งต้องการกลั่นแกล้งสุนัขจิ้งจอก ด้วยกลัวว่าวันหนึ่งมันอาจจะมาท าร้ายลูกตน จึงวางแผนไปหาสัตว์แข็งแรงกว่า เพื่อ ร้องทุกข์ที่แม่ไก่ถูกสุนัขจิ้งจอกรังแก แม่ไก่ขอร้องให้สัตว์ทั้งหลายส่งเสริมความยุติธรรม และหยุดยั้งความป่าเถื่อนของสุนัขจิ้งจอก แม่ไก่กล่าว ขึ้นว่า "หากท่านทั้งหลายมองเข้าไปนัยน์ตาของมัน และพวกท่านจะเข้าใจ" เสือพูดขึ้นว่า "ข้าท าอยู่บ่อยๆ เลยทีเดียว นัยน์ตาของสุนัขจิ้งจอก แสดงแต่ความขี้ขลาดและความระมัดระวัง ไม่มีอะไรน่ากลัวอย่างที่ เจ้าพูดเลย" หมูป่ากล่าวว่า "เมื่อใดก็ตามที่สุนัขจิ้งจอกเห็นข้า มันจะหลีกทางให้ข้าเสมอ สิ่งที่ข้าเห็นจากนัยน์ตาของสุนัขจิ้งจอกคือ ความอ่อนน้อม ถ่อมตน และความอดกลั้น" หมาป่ากล่าวอีกว่า "ข้ารู้จักสุนัขจิ้งจอกดี เมื่อใดที่เกิดการต่อสู้มันจะเป็นฝ่ ายหลบหลีกไปก่อนเสมอ นัยน์ตาของสุนัขจิ้งจอกแสดง ความว่าง่ายและความอ่อนโยน" แม่ไก่จึงโต้ตอบไปว่า "พวกท่านเข้าใจผิด ท าไมพวกท่านจึงไม่เห็นความโหดร้ายที่อยู่นัยน์ตาของสุนัขจิ้งจอก" เสือตวาดว่า "เงียบเดี๋ยวนี้นะ! เจ้าพูดจาย ่ายีสุนัขจิ้งจอกมากเกินไป" หมูป่าพูดกับแม่ไก่ว่า "การที่ผู้อ่อนแอกว่าพูดจาให้ร้ายผู้ที่แข็งแรงกว่าโดยที่เขายังมิได้มีความผิดใดๆ ก็ไม่ต่างอะไรกับผู้ที่แข็งแรงกว่า ก าลังรังแกผู้ที่อ่อนแอกว่านั่นแหละ" :: นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า :: พูดจาใส่ร้ายป้ายสีผู้อื่น อาจน าพาความเดือดร้อนมาสู่ตน :: พุทธภาษิต :: ตเมว วาจ ภาเสยฺย ยายตฺตาน น ตาปเย ปเร จ น วิหึเสยฺย สา เว วาจา สุภาสิตา.
นิทานอีสป เรื่อง ความคิดของลา ผู้แต่ง : อีสป ในขณะที่ชายชราก าลังให้อาหารลาอยู่นั้น เขาก็ตกใจเมื่อได้ยินเสียงร้องตะโกนของชาวบ้านคนหนึ่งบอกว่า "เร็วเข้า รีบวิ่งเร็ว พวกทหารข้าศึกมาแล้ว" ชายชราเจ้าของลาจึงบอกว่า "วิ่งหนีไปเลย" แต่ลาตัวนั้นยังคงยืนอยู่กับที่แล้วหันมาถามชายชราว่า "นายช่วยบอกข้าหน่อยถ้าหากว่าข้าตกไปอยู่ในมือของพวกศัตรู นายว่าเขาจะให้ข้าแบกของหนักเป็น 2 เท่าเหมือนกับที่นายให้ข้าแบกไหม" ชายชราตอบว่า "มันจะท ากับเจ้าเช่นนั้นแน่นอน" ลาพูดต่อไปว่า "ถ้าเป็นอย่างนั้นข้าจะหนีไปท าไม ถึงยังไงข้าก็ต้องแบกของหนักเหมือนเดิม" :: นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า :: ทุกคนต่างทีหน้าที่กันทั้งนั้นไม่ว่าอยู่ที่ไหนๆ :: พุทธภาษิต :: อลโส คิหี กามโภคี น สาธุ อสญฺญโต ปพฺพชิโต น สาธุ ราชา น สาธุ อนิสมฺมการี โย ปณฺฑิโต โกธโน ต น สาธุ
นิทานอีสป เรื่อง กบกับวัวกระทิง ผู้แต่ง : อีสป หนองน ้าในป่าใหญ่มีกบอาศัยอยู่ กบตัวหนึ่งมองขึ้นมาจากหนองน ้าเห็นวัวกระทิงหลายตัวก าลังต่อสู้กัน กบอุทานออกมาว่า "ความหายนะก าลังจะมาหาพวกเราแล้ว" กบอีกตัวโผล่ขึ้นมาถามว่า "ท าไมเจ้าถึงพูดเช่นนั้น เจ้าดูสิบรรดาวัวกระทิงก าลังต่อสู้แย่งชิงความเป็นใหญ่ในฝูงของพวกมัน แต่พวกมันอยู่ไกลมาก" กบตัวแรกพูดตอบว่า "จริงอยู่ที่พวกมันอยู่ไกลมาก และวัวกระทิงเป็นสัตว์ต่างชนิดกับพวกเรา แต่ถ้าวัวกระทิงตัวใดถูกขับไล่ออกจากฝูงหรือออกจากบริเวณทุ่ง หญ้าแล้ว วัวกระทิงก็จะวิ่งหนีมาทางเราแฃ้วก็เหยียบเรา คราวนี้เจ้าเข้าใจรึยังว่าวัวกระทิงเกี่ยวข้องกับความปลอดภัยของพวกเราอย่างไร" :: นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า :: วิสัยทัศน์ที่กว้างไกล ท าให้มองการณ์ไกลได้ล่วงหน้า :: พุทธภาษิต :: ปญฺญา หิเสฏฺ ฐา กสุลา วทนฺตินกฺขตฺตราชาริว ตารกาน ค สีล สิรี จาปิ สตญฺจ ธมฺโม อนฺวายิกา ปญฺญวโต ภวนฺติ. คนฉลาดกล่าวว่า ปัญญาประเสริฐ เหมือนพระจันทร์ ประเสริฐกว่าดาวทั้งหลาย แม้ศีลสิริและธรรมของสัตบุรุษ ย่อมไปตามผู้มี ปัญญา.
นิทานอีสป เรื่อง ลาป่ า และลาบ้าน ผู้แต่ง : อีสป ชายคนหนึ่งออกเดินทางไปยังหมู่บ้าน โดยมีลาบ้านเดินเทียมเกวียนแบกสัมมาภาระมาหนักอึ้ง ทันใดนั้นก็มีลาป่าตัวหนึ่งเดินผ่านมาจึง พูดกับลาบ้านว่า "โถ่! เจ้าช่างน่าสงสารเหลือเกิน ท าไมเจ้าถูกใช้เยี่ยงทาสเช่นนี้ ดูสิแบกของมาเต็มเกวียนคงหนักน่าดู เมื่อเปรียบเทียบแล้ว ข้าสบายกว่าเจ้า เยอะ ข้าอิสระที่จะไปไหนมาไหน และที่ส าคัญข้าไม่ต้องท างานหนักด้วย" "ไม่เป็นไรหรอก ข้าทนได้ เพราะนายมีบุญคุณต่อข้าคอยปกป้องข้าเสมอจากอันตรายต่างๆ ถึงจะต้องแลกกับความเหนื่อยยากบ้างเล็กๆ น้อยๆ แต่นายก็ไม่เคยปล่อยให้ข้าอด" ขณะที่ลาบ้านพูดมีสิงโตตัวหนึ่งออกล่าเหยื่อ เมื่อมันเห็นลาบ้านมันไม่กล้าเข้าไปตะครุบ เพราะกลัวคนขับเกวียนที่มีปืน แต่เมื่อเหลือบ มองไปข้างๆ เห็นลาป่าตัวหนึ่งมันจึงรีบวิ่งตะปบลาป่าทันที ลาป่าสู้ไม่ไหวเลยตกเป็นอาหารของสิงโต :: นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า :: การตอบแทนพระคุณผู้มีบุญคุณ ย่อมได้รับความรักความเอ็นดู :: พุทธภาษิต :: เย วุฑฺฒมปจายนฺติ นรา ธมฺมสฺส โกวิทา ทิฏฺ เฐธมฺเม จ ปาสส า สมฺปราโย จ สุคฺคติ. คนรู้จักขนบธรรมเนียม ย่อมย าเกรงผู้เฒ่าผู้แก่ ในชาตินี้ก็มีผู้สรรเสริญ ชาติหน้าก็ไปดี.
นิทานอีสป เรื่อง ฉันอยากเป็นฉัน ผู้แต่ง : อีสป ลาป่าเห็นลาบ้านจึงเดินเข้าไปหาลาตัวนั้น และรู้สึกอิจฉาที่ลาบ้านนั้นมีขนที่สวยงาม เรียบเป็นมัน และอ้วนสมบูรณ์ได้สัดส่วน มันคิดว่าลาบ้านคงได้รับการเลี้ยงดูอย่างดี แต่เมื่อเจ้าของลาบ้านน าข้าวของมากมายมาตั้งไว้บนหลังลาบ้านตัวนั้น และเมื่อเขาขี่ลาบ้านไปเขาใช้แส้ตีลาบ้านอย่างโหดร้าย ลาป่าก็พูดว่า "พี่ชายข้าไม่อยากที่จะเหมือนพี่ชายอีกแล้ว เพราะกว่าพี่ชายจะได้ขนอันสวยงามและเรียบเป็นมัน พี่ชายต้องท างาน หนักเช่นนี้เชียวหรือ" :: นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า :: สิ่งที่เห็นว่าดีอาจจะไม่ดีอย่างที่คิด :: พุทธภาษิต :: อิจฺฉา หิ อนนฺตโคจรา. ความอยากมีอารมณ์หาที่สุดมิได้เลย .
นิทานอีสป เรื่อง หมีกับหมาป่า ผู้แต่ง : อีสป หมีตัวหนึ่งถูกชาวบ้านน ามาเลี้ยงตั้งแต่เล็กๆ ชาวบ้านสอนให้มันเป็นหมีที่เชื่อง มีนิสัยอ่อนโยน น่ารัก จนวันหนึ่งหมีได้เดินเที่ยวเข้าไปในป่าลึก ขณะที่มันก าลังเพลินเพลินชมนกชมไม้อยู่นั้น ก็มีฝูงหมาป่า ดุร้ายมาล้อมเจ้าหมีไว้ เพราะเห็นว่า หมัตัวนี้ดูอ่อนแอ ไม่ดุร้าย "เจ้าหมีเชื่อง วันนี้พวกข้าจะกินเจ้าเป็นอาหาร" พูดจบหมาป่าตัวหนึ่งก็กระโดดกระโจนเข้าไปหาหมี หวังที่จะตะปบให้ตาย หมีเห็นดังนั้น สัญชาตญาณความเป็นหมีของมันก็เกิดขึ้นทันที มันจึงใช้มือตบหมาป่าที่กระโจนเข้ามาหาด้วยพลังทั้งหมดที่มี ท าให้หมา ป่ากระเด็นไปไกล ดิ้นตายในทันที "ยังมีใครคิดจะกินข้าเป็นอาหารอีกไหม" ฝูงหมาป่าเห็นดังนั้นก็พากันวิ่งหนีไม่คิดชีวิต :: นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า :: อย่าตัดสินคนจากท่าทางภายนอก :: พุทธภาษิต :: ยถา น สกฺกา ปฐวี สมาย กาตุ มนุสฺเสน ตถา มนุสฺสา แผ่นดินนี้ ไม่อาจท าให้เรียบเสมอกันทั้งหมดได้ ฉันใด มนุษย์ทั้งหลายจะท าให้เหมือนกันหมดทุกคนก็ไม่ได้ ฉันนั้น
นิทานอีสป เรื่อง นกกระทาและสุนัขจิ้งจอก ผู้แต่ง : อีสป นกกระทาเกาะอยู่บนต้นไม้สูงตระหง่านต้นหนึ่ง สุนัขจิ้งจอกเดินผ่านมาพอดี เห็นนกกระทาจึงคิดหาวิธีที่จะกินนกกระทาตัวนั้น มันเลย แกล้งนกกระทาตัวนั้นว่า "โอ เจ้านกกระทาเจ้าช่างงดงามอะไรขนาดนี้ ดูจะงอยปากของเจ้าสิมีสีแดงเข้ม ขนอ่อนของเจ้ามีสีม่วงสดใส หากเจ้าหลับสนิทในนิทรา เจ้า คงจะงดงามยิ่งนักเป็นแน่นอน" เมื่อสุนัขจิ้งจอกพูดจบนกกระทาผู้โง่เขลาก็หลับตาเพราะค าเยินยอของสุนัขจิ้งจอกจอมเจ้าเล่ห์ ทันใดนั้นสุนัขจิ้งจอกก็ตรงเข้าไปตะปบมัน และคาบไว้ในปากทันที เจ้านกเคราะห์ร้ายตัวนั้นก็ส่งเสียงร้องคร ่าครวญด้วยความตกใจ และคิดว่ามันคงตายแน่ๆ ทันใดนั้นมันก็คิดเล่ห์กล หลอกสุนัขจิ้งจอกและพูดว่า "โถ่ ข้านี่มันโง่เขลายิ่งนักที่ไว้ใจเจ้า แต่ก่อนตายข้าขออะไรเจ้าสักอย่างจะได้ไหม ข้าขอให้เจ้าเรียกชื่อข้าสักครั้งและข้าตงจะนอนตายตาหลับ ในปากเจ้าทันที" เมื่อนกกระทาพูดจบ สุนัขจิ้งจอกก็อ้าปากเรียกนกกระทา นกกระทารีบบินออกจากปากของสุนัขจิ้งจอกทันที แล้วพูดว่า "ข้าคงจะไม่นอนในที่ที่ไม่ควรนอนหรอก ข้าควรไปนอนในที่ของข้าเองจะดีกว่า" :: นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า :: หนามยอกต้องเอาหนามบ่ง เจ้าเล่ห์มาก็เจ้าเล่ห์กลับ :: พุทธภาษิต :: ชีวเตวาปิ สปฺปญฺโญ อปิ วิตฺตปริกฺขยา ปญฺญาย จ อลาเกน วิตฺตวาปิ น ชีวติ. ถึงสิ้นทรัพย์ ผู้มีปัญญาก็เป็นอยู่ได้, แต่อับปัญญาแม้มีทรัพย์ก็เป็นอยู่ไม่ได้.
ทานอีสป เรื่อง ทองค ากับก้อนกรวด ผู้แต่ง : อีสป ประเทศอันไกลโพ้น มีพ่อค้ามาจากประเทศอื่นได้เข้ามาขายทองค า แต่คนในประเทศนั้นไม่รู้จักทองค าเลย จึงไม่สนใจที่จะซื้อมาครอบครอง พ่อค้าแปลกใจเลยร้องถามว่า "อ้าว เจ้าไม่รู้จักทองค าเลยหรือ มันเป็นของมีค่าส าหรับประเทศข้ายิ่งนัก เจ้าไม่ต้องการของมีค่าของข้าบ้างหรือ" ชาวบ้านตอบว่า "ไม่หรอก ข้าเอามาก็ใช้ไม่เป็น ไม่รู้ประโยชน์ของมัน" "หากเจ้าคิดว่าของๆ ข้าไม่มีค่า ข้าอยากจะรู้ว่าของมีค่าของประเทศเจ้าคืออะไร หากไม่ใช่ทองค า" "ก้อนกรวดไง มีค่ายิ่งนักส าหรับประเทศเรา" :: นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า :: ไม่ควรยึดติดกับสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่คิดว่ามีค่าส าหรับเรา เพราะบางทีของที่คิดว่ามีค่านั้นอาจะดูไร้ค่าส าหรับคนอื่น :: พุทธภาษิต :: ตฏุ ฺ ฐีสขุาอิตรีตเรน. ความสันโดษด้วยปัจจัยตามมีตามได้ น าสุขมาให้.