หนังสือ อยากอยู่ 110 ปี

อยากอยู ๑๑๐ ป

ÊØÃμÑ ¹ ¹Á‹Ø ¹¹·



อยากอยู ๑๑๐ ป

ÊØÃμÑ ¹ ¹‹ØÁ¹¹·



สรุ ัตน นุมนนท ผเู ปน ทีร่ กั

คุณสุรัตน ใชเวลาชวงเดือนกรกฎาคมถึงตนเดือนสิงหาคม ๒๕๕๔ อยู
หนา จอคอมพวิ เตอรเ ขยี นหนงั สอื เรอื่ ง อยากอยู ๑๑๐ ป เตรยี มไวแ จกญาตมิ ติ ร
และผูที่เคารพนับถือในปใหม ๒๕๕๕

แต...หลงั จากปดตนฉบบั ไดเพียง ๕ วนั กเ็ กิดเหตกุ ารณทีไ่ มคาดคิดมา
กอน

วนั พุธที่ ๑๗ สิงหาคม ๒๕๕๔ คุณสรุ ัตนเริม่ มีอาการเหนือ่ ยหลังจาก
ไปฟอกเลอื ดดว ยเครอื่ งไตเทยี มทโี่ รงพยาบาลสนามจนั ทร จงึ รดุ ไปพบหมอทโี่ รง
พยาบาลศนู ยน ครปฐมในตอนบา ย หมอเรมิ่ พบความวกิ ฤตใิ นรา งกายดว ยความ
ออ นแอของภมู คิ มุ กนั มภี าวะตดิ เชอื้ ในกระแสโลหติ รวมทง้ั ยงั พบวา มเี กลด็ เลอื ด
ตา่ํ และการทาํ งานของหวั ใจผิดปกติ

วนั พฤหสั บดีที่ ๑๘ สงิ หาคม ๒๕๕๔ อปุ กรณช ว ยชวี ติ นานาชนดิ เรยี ง
รายอยูรอบตวั คุณสรุ ัตน เพราะอาการทกุ ระบบทรุดลงเรว็ มากอยางไมนาเชือ่

และ...เมือ่ เวลา ๒๐.๐๕ นาิกา คณุ สุรตั นพรอมแลวทีจ่ ะเริม่ ตนเดิน
ทางอีกคร้ัง... เปน การเดินทางอยางกะทนั หนั ไมเจบ็ ปวด ไมทรมาน แตทําใหผู
ทีอ่ ยูขางหลงั งนุ งง สบั สน ปรบั ตวั ปรบั ใจไมทัน

ครอบครัวนุมนนท ขอขอบพระคุณทุกทานที่ทําใหเขาใจวา ความรัก
และความเปนมิตรตอกันมีความหมายมากกวาอะไรทั้งสิ้นสําหรับชีวิตของคน
ทั้งหลายท้ังปวง คุณสุรัตนเองคงจะพอใจและมีความสุขอยางยิ่งเมื่อความคิด
ที่วา “ชีวิตผมเปนอมตะแลว ผมอุทิศรางกายเพื่อการศึกษาแพทยใหกับโรง
พยาบาลจฬุ าลงกรณ และไมมีพิธีการใดๆ ท้ังสิ้นหลงั จากชีวิตสิ้นสดุ ลง” ไดเปน
ไปสมดังเจตนารมณทกุ ประการ

แถมสุข–รณดล–ปาลีรฐั –ธนชาติ–ธนิศา–ปารณ–นิธิรันดร– ปาณทั นมุ นนท

อยากอยู ๑๑๐ ป ๑

นสพ. Bangkok Post วนั ที่ 22 สค. 54 น. 9
Bangkok Post : Column: COMMENTARY:

Journalism master leaves special legacy

by Saritdet Marukatat *

It’s not about that “Special One” at Real Madrid. It’s about the “Special One” who’s
really special. Everybody has one. For some, that person might be somebody who does great
things.

For others, it might be the one proud of being a nobody, working humbly behind the
scenes and watching his success with no need to let the world know what has been done. Let
the achievement speak for itself. That’s enough with no need for anything else.

Ajarn Surat Numnonda is one who prefers a quiet life, quiet achievements without
a demand for rewards and recognition in return.

The former dean of Chulalongkorn University’s communication arts faculty is happy
to groom students at the Journalism Department year after year for the real world. Even after
retirement, he keeps watching them, making comments and suggestions from home. His teaching
duty never stops on campus. It goes beyond the faculty’s premise and looks like a never-ending
process until he and his students are apart for good.

His thrust for journalism is as simple as his life. A good journalist is one who embarks
on a quest for truth, hits the problem right at its source with no hesitation, and makes the story
simple and readable. Simplicity is the most powerful tool to make a big impact with a story.
You can write a story with a fancy writing style. That’s OK if you make sure that everything
you want to tell readers is there. But if your message can be lost along the way, it’s not worth
it and the effort sadly becomes meaningless.

Lots of things which Ajarn Surat teaches cannot be found in textbooks. They come
from his experience here in the country and abroad. For him the best way to be a good journalist
does not start with listening to lectures in the classroom. Problems are out there everywhere
within and outside Bangkok. On the ground, experience gives students a look at what’s going
on around them and a chance to search for problems and turn them into stories. That’s why
he took students out of Bangkok so they had a chance to practise in unfamiliar territory. That
gave his students an opportunity to use the skills in the classroom and instil an instinct to look

๒ สรุ ตั น นุมนนท

for what is called news. News cannot be made up; it’s real and it can happen anywhere being
north, east, west, south.

One thing which is unacceptable for Ajarn Surat is all laws and regulations which
hamper press freedom. Being a journalist with no press freedom is like not being a journalist at
all. His book Chains of Journalists is one of the mustreads for students majoring in journalism.
The book reminds those wanting to be journalists in the future about the long fight of veteran
journalists in the old days against authoritarian regimes and all legal obstacles put up by the
authorities to keep journalists at bay.

They used laws with hopes to tame this profession and deter the work of reporters
and editors.

For him, press freedom doesn’t come easy. It’s from the never-say-die attitude
of journalists to fight for the right thing to do. That was shown by reporters decades ago who
worked in a hostile environment and ran the risk of being jailed every day.

Journalism owes one thing or two to him, even though he never demands anything
in return for his determination to be part of the efforts set up in this field in Thailand. Journal-
ism was very new in this country four decades ago. It was something sitting between arts and
political science. It was a subject without an identity until he and other colleagues at the faculty
helped the programme to take shape. One journalist after another once were products of Ajarn
Surat and his working partners at the faculty until

For him, getting the job done is what satisfied him most. Watching his students play
a part in the world of journalism is more than enough for him. He is not asking for anything
more. Leave him a quiet life with dignity - that’s all he’s ever wanted.

A phone call at 1.04 pm last Friday came as a shock. Even in death, it seems he
stuck to his principles of simplicity as his wife, Ajarn Thamsook, got the message across.

“Ajarn Surat Numnonda passed away due to blood infection on Aug 18, 2011. He
was 79. His family has donated the body for medical students at Chulalongkorn University.

“He would sincerely like to apologise to everyone whom he morally, physically or
verbally offended when he was alive.”

The message reflects what Ajarn Surat told his students all along. It’s simple and
straightforward.

He has left - but his contributions and legacy to quality journalism remain.

* สฤษดิ์เดช มฤคทัต นิเทศศาสตร จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย เอกหนังสือพิมพ รุน ๑๗

อยากอยู ๑๑๐ ป ๓

จากคอลมั น ขอแสดงความนบั ถือ นิตยสารมติชนสุดสัปดาห
ฉบบั ประจําวันที่ ๒๖ ส.ค.-๑ ก.ย. ๒๕๕๔ ปที่ ๓๑ ฉบบั ที่ ๑๖๑๙

สิ่งที่ ลกู ศิษยลูกหาในแวดวงสือ่ มวลชน ใหกับ “อาจารยสรุ ัตน นุมนนท” อดีต
คณบดีคณะนิเทศศาสตร จฬุ าลงกรณมหาวิทยาลยั ได คือ ลอมกรอบเลก็ ๆ ในหนงั สือพิมพ
แจงการ “จากไป” ของอาจารย จากไปอยางธรรมดา เงียบสงบ สมถะ และปฏิบตั ิภารกิจ
สดุ ทาย โดยใหรางเปน “อาจารยใ หญ” ของนิสิตแพทย

ไมมีงานศพที่จะไปรบกวนผูใด มีเพียงคําขออภัย หากไดลวงเกินผูใด ดวยกาย
วาจา และใจ ระหวางมีชีวิตอยูเทานั้น

อาจารยส ุรตั น ยงั คงเสนคงวา กับความเรียบงายของครูนกั หนงั สือพิมพ
ขณะเปนนักเรียนอัสสัมชัญ บางรัก อาจารยสุรัตน นุมนนท เคยรวมเปนกอง
บรรณาธิการ หนังสือ “ยุววิทยา” ที่มี ส. ศิวรักษ เปนหัวเรือ มี อวบ สาณะเสน เปน ฝาย
ศิลป เปน หนงั สือทีถ่ กู สงั่ เกบ็ โดยครปู ระจาํ ชั้น ฐานเปน หนงั สือยว่ั ยใุ หเพือ่ นนกั เรียนกระดาง
กระเดอื่ ง บรรณาธกิ าร คอื ส. ศวิ รกั ษ ถกู กลา วหาเปน คอมมวิ นสิ ต นคี่ อื ความผาดโผนในวนั
นุงขาส้ันกอนทีจ่ ะออกไปเผชิญโลกกวาง ในฐานะผูสือ่ ขาวบีบีซีภาคภาษาไทย ชวงป ๒๕๐๕
เมือ่ บีบีซีเปดแผนกภาษาไทยขึ้นอีกคร้ัง หลังปดไปเพราะปญหาเศรษฐกิจ
จากนั้น อาจารยสรุ ัตนกลับบานเกิด อทุ ิศตนเปน “อาจารย” สอนลูกศิษยลกู หา

๔ สรุ ัตน นุมนนท

ดานสือ่ สารมวลชน ดํารงตน “เบา” เหมือนนกนอยในไรสม ไมมีคําวา ศ., รศ., ผศ. ฯลฯ ให
หนกั และรงุ รัง จะให “หนัก” ก็เฉพาะการย้ําเตือนใหลูกศิษย “หนัก” ในวิชาชีพ

“โซต รวนหนงั สอื พมิ พ” คอื ตาํ ราในชนั้ เรยี นทอี่ าจารยส รุ ตั นป ลกุ ใหล กู ศษิ ยป ลด
อํานาจเผดจ็ การยุครัฐบาลทหารออกไป

ชวงป ๒๕๒๖-๒๕๒๗ ขณะที่กระแส “ซาย” ลดต่ํา นิสิตนกั ศึกษาที่ออกจากปา
บางสวนกลับคืนสูมหาวิทยาลัย อาจารยสุรตั น ใช “นิสิตนักศึกษา” หนังสือพิมพฝกหัด
ของแผนกหนังสือพิมพ คณะนิเทศศาสตร จฬุ าฯ เปน เวทีจุดประกายใหมกับนิสิต

ประกายใหม ที่ไมใชหนังสือพิมพแนวอุดมการณ ซาย-ขวา หากแตเปน
“หนงั สอื พมิ พเ พอื่ ชมุ ชน” ทที่ าํ ขน้ึ โดยชมุ ชน และเพือ่ ชมุ ชน นสิ ติ หนงั สอื พมิ พใ นชว งนนั้ ถกู
จบั ขึ้นรถตูออกไปฝกทําหนงั สือในชมุ ชนตางๆ ตั้งแต สขุ ุมวิท นครปฐม หนองคาย อยุธยา
เชยี งใหม โดยอาจารยส รุ ตั นเ ขา มาควบคมุ อยา งใกลช ดิ แบบกนิ นอนรว มกนั เฉพาะทนี่ ครปฐม
ตึกแถว ๒ คหู าทีอ่ าจารยสรุ ตั นใชพกั พิง แลวนง่ั รถทวั รเขามาสอนหนงั สือทีก่ รงุ เทพฯ ทกุ วนั
น้ัน ถูกใชเปน “กองบรรณาธิการ” ของนิสิตหนุมสาวที่มีชีวิตชีวา

แมใ นวนั นี้ ทศิ ทาง “หนงั สอื พมิ พ” ไมไ ดม งุ เนน ไปทีช่ มุ ชนแตร ากฐานทีอ่ าจารยส ุ
รตั น พยายามปพู ื้นฐานใหกบั นิสิตหนุมสาวดังกลาว มิไดสญู หายไปไหน หลายคนยังคงเปน
ฟน เฟองที่ดีในแวดวงสื่อมวลชนบานเราขณะนี้

นาํ “การจากไป” ของ อาจารยสุรัตน นมุ นนท มากลาวถึง มิใชเพียงเพราะ
ผกู พันในฐานะ “ศิษยกบั อาจารย” หากแตอยากเนนยํ้าถึงความสมถะ เรียบงาย อันเปน
พื้นฐานสําคัญของอาชีพสื่อ หากปราศจากสิ่งเหลานี้ “สื่อ” ซึ่งอยูทามกลางผลประโยชน
และอาํ นาจอาจจะเผลอไผล หรือตั้งใจดึงเอาผลประโยชนและอาํ นาจนั้นมาเปน ลาภยศแหง
ตน หายนะแหง วชิ าชพี กย็ อ มมาถงึ ในวนั นี้ สถานการณข องสือ่ มวลชนสลบั ซบั ซอ น กวา “โซ
ตรวนหนงั สือพิมพ” ที่อาจารยสุรตั น เคยผลกั ดันใหรวมปลดโซตรวนนั้นลงเสีย

ความเหน็ ตา ง เรอื่ งจดุ ยนื และความคดิ ถกู นาํ มาเปน ขอ อา งทาํ ลายลา งกนั ทาํ ลาย
ลางผานขอสรุปงายๆ ลวกๆ และไรความรับผิดชอบ ดวยการปายสีวาสื่อที่แตกตางจาก
ตน รับเงินหรือผลประโยชน จากนักการเมืองและพรรคการเมือง แถลงการณเครือมติชน-
ขาวสด ตอรายงานคณะอนุกรรมการเฉพาะเรื่อง ตรวจสอบขอเท็จจริงกรณีการสงอีเมล
ของนักการเมือง ระบุการใหเงินและผลประโยชนแกผูประกอบวิชาชีพสื่อมวลชนของสภา
การหนังสือพิมพ ทีเ่ ผยแพรในสือ่ เครือมติชน และรวมท้ังในมติชนสุดสัปดาหฉบับนี้

เปน ความพยายามทจี่ ะตอบโตก ารปา ยสใี สร า ยดงั กลา วและเสมอื นเปน การยนื ยนั
อยา งเดด็ ขาดและมน่ั คงตอ การยดึ สมั มาอาชวี ะแหง สอื่ มวลชน ดง่ั ที่ อาจารยส รุ ตั น เคยสอน

ไมมีการรับเงินหรือผลประโยชนจ ากใคร หรือพรรคใด

อยากอยู ๑๑๐ ป ๕

อาลยั รัก อาจารยส รุ ัตน นุมนนท ทีจ่ ากไปอยางสงบเมือ่ คืนวันที่ ๑๘
สงิ หาคม ๒๕๕๔ อาจารยอ ทุ ศิ รา งเปน อาจารยใ หญใ หท โี่ รงพยาบาลจฬุ าลงกรณ
ถือเปน ครูจนวินาทีสุดทาย

อาจารยสุรัตนเปนอาจารยนิเทศศาสตรคนเดียว ที่พาลูกศิษยทําขาว
ทอ งถนิ่ ใหเ รยี นรถู งึ วญิ ญาณของนกั ขา วทรี่ กั ความถกู ตอ ง และเคารพในวชิ าชพี

พวกเรานิเทศศาสตร จฬุ าลงกรณมหาวิทยาลยั ภาควิชาหนังสือพิมพ
จะระลึกถึงพระคุณ “คร”ู ผูยิง่ ใหญผูนี้ ตลอดไป...

รวมจดั พิมพหนังสือเลมนี้ โดย JR รุน 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23
นิเทศศาสตรจฬุ าลงกรณมหาวิทยาลยั

๖ สรุ ัตน นุมนนท

อยากอยู ๑๑๐ ป

สุรตั น นุมนนท

ชรารําพึง
ปที่แลวโชคดีที่ คุณสถาพร ลิ้มมณี แหงโรงพิมพเดือนตุลา

เอื้อเฟอพิมพหนังสือเรื่อง ขาวแชแถมสุข ใหเปนวิทยาทานแจกแก
ญาติมิตรและผูที่เคารพนับถือ กลายเปนหนังสืออยางดีใชอวยพรในวันป
ใหม ทาํ ใหติดใจวาควรจะแจกหนงั สืออะไรดี ในปใหม ๒๕๕๕ ทบทวนไป
มาเห็นวา ความมีโรคมากเปนลาภอนั ประเสริฐ ของตัวเองนาจะเหมาะ
ที่สุด ไมถือเปน แบบอยางของชีวิตคนที่ไมรูจักรกั ษาสขุ ภาพ จนนาํ ไปสูการ
ฟอกเลือดหรือฟอกไตสดุ แลวแตจะเรียกขาน จึงเปน ทีม่ าของหนงั สือเลมนี้
เพอื่ อวยพรเนอื่ งในปใ หม โดยเลา เรอื่ งโรคทตี่ วั เองเผชญิ มา เดมิ คดิ จะตง้ั ชอื่
เรื่องวา ไมกลัวไมกลา<ไต อยากจะบอกวาไมก ลวั ตายแตไ มอ ยากตาย
เทานั้นเอง หากมีอายยุ ืนนานถึง ๑๑๐ ปก็ดีเสียดวยซ้ํา เลยเปลีย่ นเปนชือ่
วา อยากอยู ๑๑๐ ป ไมท ราบวา คนไทยทมี่ อี ายยุ นื นานปถ งึ ปานนจ้ี ะมมี าก

อยากอยู ๑๑๐ ป ๗

นอยเพียงใด แตสําหรับคนอังกฤษตามสถิติกระทรวงแรงงานและประกัน
สังคมบอกใหคนอังกฤษดีใจเลนๆ วาคนที่มีชีวิตอยูในปจจบุ นั มากกวา ๑๐
ลานคนจะมีอายยุ ืนยงเกินกวารอยป เทียบไดเทากบั ประชากรของประเทศ
ถึง ๑๗ เปอรเซ็นต นีเ่ ปน ขาวจากหนังสือพิมพเดลี่ เทเลกราฟขององั กฤษ
ตั้งแตปลายเดือนธันวาคมปที่แลว ฝน ของผมคงเปนความจริงยาก เพราะ
จาํ นวนโรคราย ๑๐ ชนิด พึงระวัง ประกอบดวย มะเรง็ ความดันโลหิตสงู
หลอดเลอื ดหวั ใจตบี ตนั เบาหวาน โรคกระดกู ตน คอ ปวดเอว เขา เสอื่ ม
ปวดศีรษะ เครียด ภูมิแพ ริดสีดวงทวาร นับดแู ลวโรคเหลานี้ผานมาใน
ชีวิตอยางจริงจัง ทั้งเรือ่ งความดันโลหิตสงู หลอดเลือดหวั ใจตีบ เบาหวาน
สวนโรคอื่นๆ ทีเ่ หลือกเ็ ฉียดๆ มีอาการบาง อยางริดสีดวงทวาร ขออีกโรค
เดียวอยาไดแพรงพรายมาหาเปน เดด็ ขาด คือโรคมะเรง็ แตถึงอยางไรผมมี
อีกมากโรคที่นอกเหนือจากโรครายเขามาเปนตัวประกอบทําใหถึงกับตอง
หมอบคลาน

ไสติ่งแตก
อายผุ มใกลหลกั ๘๐ ปเขาไปทกุ ขณะแตยังหางไกลจากหลักรอย

อีกนานโข มีกําไรชีวิตพอควร เพราะอายุเขาเลขหลัก ๖๐ ชีวิตมีกําไรนับ
เปน ปๆ เขาเลขหลกั ๗๐ กําไรตกแคเปนเดือน หากเขาเลขหลัก ๘๐ กาํ ไร
เหลือเพียงรอดชีวิตในแตละสปั ดาห ถึงหลัก ๙๐ เมื่อไหรนับไดเลยวาชีวิต
มีกาํ ไรนับเปน ชวั่ โมง ถาถึงหลกั ๑๐๐ กาํ ไรเหลือแคแตละนาที หากอยูถึง
๑๑๐ ปไมตองนับแลว ถือเสียวา ชีวิตนีเ้ ปน คนอมตะ

๘ สรุ ัตน นุมนนท

สาํ หรบั ผมกาํ ไรชวี ติ ใกลน บั ไดเ ปน รายสปั ดาห นงั่ สงสยั อยวู า มชี วี ติ
มาขนาดนี้ไดอยางไร ผานสมรภูมินกั รบเดนตายมาหลายคร้ังหลายหน จน
คิดจะสรางเหรียญวีรชนผูรอดตายใหตัวเองสักเหรียญหนึ่ง เริ่มตั้งแตวัย
ไมทันพนสามสิบถูก คุณหมอแมน แหงศิริราชพยาบาลเฉือนลางทองมี
ผลจากไสติ่งแตกหลายวันกวาจะไปพบคุณหมอมาลา ศีตะจิตต สถาน
พยาบาลตรงหวั มมุ ถนนสพี่ ระยา ซงึ่ วนิ จิ ฉยั วา อาการปวดทอ งหลายวนั เกดิ
จากอาการไสต ิง่ อกั เสบ ตอ งรบี ไปโรงพยาบาลดว น ดไี มก นิ ยาถา ยขบั ลาํ ไส
กอนหาหมอ เคยมีเรื่องเลาวามีผูกอการ ๒๔ มิถนุ ายน ๒๔๗๕ ทานหนึ่ง

อยากอยู ๑๑๐ ป ๙

กําลังมีชีวิตทางการเมืองรุงโรจนตองหมดไปเพราะกินยาถายโดยไมทราบ
วาเปนไสติ่งอกั เสบ ผูกอการทานน้ันคือ ดร.ตัว้ ลพานุกรม อดีตรฐั มนตรี
ในยคุ แรกของการปฏวิ ตั ิ ผมกเ็ กอื บจะซอื้ ยาถา ยกนิ อยแู ลว ดไี มอ ตุ รถิ งึ เพยี ง
นั้นจึงรอดชีวิตมาได จึงเปนเครื่องเตือนใจวาอยาพึ่งรานยาที่ขาดเภสัชกร
คุณภาพประจําราน รีบหาหมอที่นาไววางใจไดเปนการดี ผมเคยเจอคร้ัง
หนึง่ ไมส บายไปหาหมอในยามกลางวนั ไมม รี า นหมอเปด ในชว งน้ี เดนิ อยา ง
ออนเปลี้ยเพลียแรง เขารานหมอพดู ไทยไมชัดเจนใหยาแลวอาการไมปกติ
สงสยั ดว ยซาํ้ วา หมอรายนมี้ ใี บอนญุ าตประกอบวชิ าชพี แพทยห รอื เปลา เปน
หมอที่อยูแถบถนนลาดพราว

อยา งไรกด็ ผี มรอดตายมาไดอ ยา งหวดุ หวดิ ขนาดธานี ปเ ลยเ พอื่ น
นักเรียนขาสั้นโรงเรียนอัสสัมชัญบางรัก เอะใจไมหาย วารอดตายมาได
อยา งไร ทง้ั ๆ ทพี่ ีส่ าวเจอผา ไสต ิง่ แลว ลาโลก ไสติง่ แตกทาํ ใหห วาดกลวั เปน
เงารายฝงตัวมาตลอด และตองขอขอบคุณมิตรสนิทสองคนจากโรงเรียน
มธั ยมดวยกนั ทีเ่ อาใจใสดแู ลอยางใกลชิด สลุ กั ษณ ศิวรกั ษ ให จิว๋ (สจั จา
รตั นโฉมศรี) นอ งชายจากบา นพกั ของคณุ แมทตี่ รงกาํ แพงรวั้ ธรรมศาสตร
ทาพระจนั ทร คอยสงโจก ขาวตม ใหทุกเชาทีน่ อนรกั ษาตัวอยูโรงพยาบาล
จนหายขาด มานพ พรพิพัฒนก ลุ (โมมดั บาย โตฟาฟรอส) ขับรถพา
น่งั รับลมเยน็ เพือ่ รบั อากาศบริสุทธ ฝน รายไสติง่ กลับมาอีกครั้งหนึ่งใน
๔๐ ป เมื่ออาจารยแ ถมสุข เขาวยั เกินสาว ไปนอนรกั ษาตัวดวยโรคหอบ
หืดที่โรงพยาบาลศูนยนครปฐม เกิดอาการไสติ่งอักเสบ ผมไดแตใจหาย

๑๐ สรุ ัตน นุมนนท

วาบบอกลูกชายคนโต รณดล ใหมานอนเปนเพื่อนทีโ่ รงพยาบาลเพราะใจ
หวาดหวั่นเกรงกลัวความปลอดภัยของอาจารยแถมสุข และน่ันเปนครั้ง
แรกที่คุณหมอสุริยัน มหามงคล ไดชวยชีวิตอาจารยแถมสุขไวและตอ
อายุใหผมตอมาอีกหลายคร้ัง

หัวใจสลาย
ผา นไป ๓๐ ป ชายวยั เกนิ ๕๐ เรมิ่ มอี าการเตน ของหวั ใจผดิ ปกติ ไป

หาคณุ หมอพฒั นะ ศรตุ านนท ซึ่งเคยเปน ผูอํานวยการโรงพยาบาลศนู ย
นครปฐมชวยดูแลใหยาบําบัดอาการของโรคหัวใจระยะหนึ่งกอนผองถาย
ใหคณุ หมอชยั พจน สวสั ดิวลั ลภ แหงโรงพยาบาลศนู ยนครปฐมชวยดแู ล
ผมไมเครงครัดนกั ในการรกั ษาสขุ ภาพ ไมรับประทานผักผลไมใหมากตาม
คาํ แนะนาํ ของหมอ เชือ่ แตคาํ แนะนาํ ของกรู เู รือ่ งอาหารใหรูจกั อาหารพอก
ไขมันหนาทอง ทาํ ลายหัวใจ ไมวาจะเปน รานหาบเร ภตั ตาคาร แถบถนน
ใหญ ตามตรอกซอกซอยในเมอื งหลวงมากกวา จนไมแ นใ จวา จะเกดิ อาการ
หัวใจวายเมือ่ ใด ตอเมื่อไดยินกิตติศพั ทของวชิรพยาบาลรกั ษาโรคหวั ใจได
ดวยเครื่องมือทนั สมยั นาแปลก ณ พัทลงุ ของอาจารยแถมสุข รักษา
โรคหัวใจอยูทีโ่ รงพยาบาลแหงนี้แนะนาํ ใหไปหา คณุ บษุ กร เพชรสุวรรณ
พยาบาลวชริ พยาบาลญาตชิ นั้ หลานพาไปพบอาจารยแ พทยห ญงิ พรรณี
เสถียรโชค อายุรแพทยผูเชี่ยวชาญในเรื่องโรคหัวใจ อาจารยพรรณี
วินิจฉัยโรคแลวเห็นวาการเตนหัวใจของผมผิดปกติ เริ่มมีการทดสอบ
ราวกับสอบเขาโรงเรียนทหารหรือโรงเรียนประจําอะไรสักอยาง เตรียม

อยากอยู ๑๑๐ ป ๑๑

รองเทา วิ่งสายพานไมผานการทดสอบ ตรวจคลื่นหัวใจไมผาน ลงทาย
ตรวจสวนหัวใจสอบตกโดยสมบูรณ ถึงขั้นจะตองตอเสนเลือดหัวใจหรือ
ที่เรียกวาการทําบายพาสหัวใจ ในเวลาน้ันการผาตัดตอเสนเลือดหัวใจยัง
ไมคอยมีใครทํา ผูคนเกรงกลัว ขนาดเพื่อนสาวไทยอยูมาเลเซียพาสามี
ชาวมาเลเซียมาทําที่เมืองไทยเพราะมาเลเซียไมมีแพทยผูเชี่ยวชาญตอ
เสนเลือดหัวใจ แตตกใจเหน็ สภาพโรงพยาบาลเหมือนโรงฆาสัตว สาํ หรับ
คนไทยผูมีฐานะตองหอบสังขารไปทํากันที่สหรัฐอเมริกาเสียเงินเปนลาน
หากจะทาํ ในโรงพยาบาลเอกชนของคนไทย จะตอ งมหี มอจากเมอื งนอกทาํ
เสียคาทําหาแสนบาท ผมโชคดีไดพบศลั ยกรรมแพทยหวั ใจคณุ หมอสุทธิ
สุรเกียรติชานุกลู มือผาตดั ช้ันนําของประเทศ คนไขจากเชียงใหมกส็ งตอ
มาทีว่ ชิรพยาบาล จนมีการตั้งคําถามวา วชิรพยาบาลมีดีอยางไร คาํ ตอบ
คอื ผา ตดั แลว ตายนอ ย คาํ ตอบนถี้ า ยทอดความรสู กึ ไปถงึ อาจารยผ อู าวโุ ส
มหาวิทยาลัยเชียงใหมคือศาสตราจารย พันเอกพนู พล อาสนจินดา ที่
ไปนอนรอตอเสนเลือดหวั ใจเมือ่ ทราบขาววาผมทาํ แลวสบายดี ทานไดแต
ปลอบใจวาทานคงไมเปน ไร แตทานโชครายไมมีโอกาสฟน

เมอื่ คณุ หมอพรรณนี ดั ใหม าทาํ บายพาสตอ เสน เลอื ดหวั ใจสามเสน
เปนความรูสึกที่ไมกลัวแตก็ไมกลา ขอผัดผอนไปสอนหนังสืออีกสักเดือน
สองเดือนเพื่อทําใจใหแข็งกลา หมอไดแตบอกวาไมกลัวตายก็แลวไป ถึง
เวลาปด การสอนทาํ ใจหนกั แนน มารายงานตวั กบั คณุ หมอวา พรอ มแลว การ
นดั หมายผา ตดั เปน ไปอยา งรวดเรว็ ไมม คี วิ การผา ตดั มากเพราะเปน ของใหม

๑๒ สุรัตน นุมนนท

เห็นมีหมอฝร่ังจากตางประเทศคนหนึ่งมาจับขอมือที่หองนอนคนไขแลว
พยักหนาเหมือนกับบอกวาจัดการได จนถึงวันผาตัดตั้งแตเชาถูกวางยา
สลบไปรูสึกตื่นในหองซีซียูเมื่อถึงเวลาไดยินเสียงเพลงเคารพธงชาตินึกวา
เชาแลว ทั้งๆ ที่เพิ่งฟนตอนหกโมงเย็น ไดแตดีใจวาอันตวั ขาพเจารอดตาย
อีกคร้ังหนึ่ง แตหารูไมวาชีวิตจวนจะไปเสียแลว คุณหมอสุทธิบอกในวัน
ตอ มาวา ทราบไหมตอนกลางคนื หลงั ผา ตดั เกดิ ชอ็ ค ตอ งปม หวั ใจกนั ชลุ มนุ
และชว งทยี่ งั ไมย อมผา ตดั เมอื่ นดั หมายตอนแรกๆ นนั้ หากเสน ปอ กกไ็ ปเลย
ครับ! ตองขอขอบคุณคณุ หมอสุทธิ คุณหมอพรรณี คุณบษุ กร ทีช่ วย
ชีวิตใหอยูรอด ขอบคณุ เจาหนาที่ และนิสิตคณะนิเทศศาสตร จฬุ าลงกรณ
มหาวิทยาลัย เจาหนาที่คณะอักษรศาสตร มหาวิทยาลัยศิลปากรและ

อยากอยู ๑๑๐ ป ๑๓

เพื่อนๆ ของรณดลจากธนาคารแหงประเทศไทยชวยบริจาคเลือดตออายุ
ให การตอเสนเลือดหวั ใจ เปนการใชเสนเลือดจากลําขาสามเสนมาตอเขา
กับเสนเลือดหัวใจเปน ทางผานใหเลือดไหลรินไดตามปกติ เปนการกรําศึก
ที่ลาํ บาก ตองนอนโรงพยาบาลยาวนานถึง ๕ อาทิตย และตองกินยาตอ
เนื่องรักษาสภาพหวั ใจใหคงทนจนตลอดชีวิต

ผมไมมีสิ่งใดตอบแทนใหกับวชิรพยาบาล นอกจากจิตใจที่ระลึก
ถึงตลอด มีอยูครั้งหนึง่ บรรดาคณุ หมอทีท่ ําหนาที่ดวยความเสียสละไดรบั
การมองจากผบู รหิ ารของกรงุ เทพมหานครวา มคี วามเหน็ แกไ ด มกี ารปลอ ย
ขา วการทจุ รติ อยา งครกึ โครม ผมเคยนอนโรงพยาบาลแหง นเี้ หน็ การทาํ งาน
ของคณะแพทยท ไี่ มเ คยวา งเวน ไมม ชี ว่ั โมงหรอื วนั ทจี่ ะไดห ยดุ พกั ผอ นอยา ง
เตม็ ที่ ควรจะตองมีความยตุ ิธรรมตอเจาหนาทีแ่ ละคณะแพทย ไมเอาเรือ่ ง
หยุมหยิมในเรื่องการเบิกเงินทํางานลวงเวลาไมกี่บาทมาเปนสาระในการ
กลาวหาวาทุจริต ผมจึงเขียนจดหมายถึงผูวาราชการกรุงเทพมหานคร
(พลตรี จําลอง ศรีเมือง) ตามขอความตอไปนี้

๑๔ สรุ ัตน นุมนนท

๕๖/๒๑๗ หมูบานรมฟา ตาํ บลสนามจันทร
ถนนยิงเปา อําเภอเมือง นครปฐม ๗๓๐๐๐

๑๕ กรกฎาคม ๒๕๓๔

กราบเรียนทานผูวาราชการกรงุ เทพมหานคร

ผมอานหนังสือพิมพและดูขาวโทรทัศนมีลักษณะกลาวหาบรรดา
แพทยวชิรพยาบาล มีการฉอโกงเรือ่ งการทํางานลวงเวลา ผมทราบขาวนี้
ดวยความเศราสลดใจ ในลักษณะการออกขาวที่เปนการทําลายขวัญและ
กําลงั ใจแพทยผูปฎิบตั ิงานของวชิรพยาบาล

ผมอยากเห็นผูบังคับบัญชาที่จะออกมาปกปองมากกวาเหยียบย่ํา
ทําลายกัน โดยไมทราบถึงขอเท็จจริง ผมไมเชื่อในการดําเนินงานของ
ฝายที่ปฎิบัติงานเพื่อปราบปรามการทุจริตมิชอบ ที่บางคร้ังถือเพียงบัตร
สนเทหเพียงฉบับเดียวแลวตั้งหนาต้ังตาสอบสวนกินเวลาเปนป แลวลงมติ
วาขาราชการผูน้ันสุจริต และผมไมเชื่อการสอบสวนที่ทําตามลายลักษณ
อักษรและสอบปากคําเสร็จแลวสรปุ ความอยางงายๆ วามีการทุจริต

เหตกุ ารณทีเ่ กิดกบั บรรดาแพทยวชิรพยาบาลนั้นเปน ลกั ษณะการ
มุงทําลายมากกวาที่จะสงเสริมการปฎิบัติงานในหนาที่ ที่บรรดาแพทย

อยากอยู ๑๑๐ ป ๑๕

ไดอุทิศเวลาและชวยเหลือใหคนไขจํานวนมากมายรอดชีวิตที่มีมูลคาอัน
สุดประมาณ ผมเคยเปนคนไขของโรงพยาบาลวชิระ และขณะนี้ก็ยังได
รับการดูแลอยูซึ่งก็คงเปนไปตลอดชีวิต ท้ังนี้ดวยการชวยเหลือของแพทย
หญิงพรรณี เสถียรโชค และนายแพทยสุทธิ สุรเกียรติชานกุ ลู และแพทย
ตลอดจนถึงพยาบาลอื่นๆ อีกมาก เมื่อไดรับการผาตัดตอเสนเลือดหัวใจ
ผมยังซาบซึ้งถึงความหวงใยของแพทย การดูแลเอาใจใสของแพทยแมแต
วันอาทิตยที่เปนวันหยุดราชการ การชวยเหลือของแพทยไมไดจํากัดเพียง
ฐานะ ใหความหวงใยแมแตคนไขผูยากไร หลายคร้ังชวยเสาะแสวงหาเงิน
เพือ่ ชวยเหลือคนไขใหสามารถเปลีย่ นลิ้นหวั ใจได

สิ่งที่ผมอยากเห็นคือการใหขวัญและกําลังใจจากผูบริหารของ
กรุงเทพมหานครมากกวาการเหยียบย่ํา จะมีบุคคลภายนอกสักกี่คนที่
เห็นการทํางานของเจาหนาที่ทุกคนในวชิรพยาบาล ที่ผมอาจจะกลาวได
วา มคี วามวเิ ศษ ไมเ คยไดย นิ เสยี งตวาดคนไขด งั ทีป่ รากฏในโรงพยาบาลอกี
มากมาย ในวนั ที่ผมไปตรวจรักษาเพื่อวินิจฉยั โรคทุกระยะ ๒ เดือน หรือ ๓
เดือน คนไขที่แนนขนัด หองอันคับแคบ แพทยที่ตรวจไมไดหยุดพักจนถึง
เวลาเกือบ ๕ โมงเยน็ หองจายยาอันคับแคบ การจายยาเปน ไปอยางเชือ่ ง
ชา เพราะจาํ นวนเจา หนา ทหี่ รอื เภสชั กรนอ ย ซงึ่ เทยี บไมไ ดแ มแ ตโ รงพยาบาล
ในตางจังหวดั ทีส่ ามารถบริการไดรวดเร็วกวา

ทผี่ มเขยี นจดหมายฉบบั นี้ถึงทานผวู า ราชการกรงุ เทพมหานคร ทงั้

๑๖ สุรัตน นุมนนท

ที่ควรเขียนถึงนานแลวตั้งแตครั้งไดรบั การผาตัดเมือ่ เดือนกมุ ภาพนั ธ พ.ศ.
๒๕๓๓ เพื่อแสดงความขอบคณุ และชมเชยคณะแพทย พยาบาล และเจา
หนา ทที่ กุ คนไมว า จะเปน คนเขน็ รถพยาบาล เจา หนา ทีท่ าํ ความสะอาด ฝา ย
โรงครัว ที่ใหการเอื้อเฟอ เปน อยางดี

ผมอยากเห็นทานผูวาราชการกรุงเทพมหานครแสดงจิตใจที่เดน
กวานี้ในการใหกาํ ลงั ใจและปกปองผูใตบงั คบั บญั ชา และทานจะตองคาํ นึง
ถงึ วา ทกุ คนมมี าตรฐานชวี ติ ของตนเอง ของทา นเองมมี าตรฐานแบบหนึง่ แต
ทานจะคาดหวังใหทุกคนมีมาตรฐานอยางทานไมได ผมเชื่อวาแพทยวชิร
พยาบาลกว็ างมาตรฐานชวี ติ ของทา นอกี แบบหนึง่ หากทา นไมว างมาตรฐาน
ชีวิตของทานในแบบที่ทานพอใจแลว ผมเชื่อเหลือเกินวาปานนี้คงมีแพทย
วชริ พยาบาลออกอกี มากมาย ตามแบบสมยั นยิ มทเี่ รยี กกนั วา สมองไหล คง
ไมมแี พทยทีย่ อมเสยี สละทาํ งานอยภู ายในกรอบอนั เครง ครดั ทง้ั ทบี่ างทา น
มีชอื่ เสยี ง แตไ มไ ดร บั การยกยอ งหรอื ไดร บั การประโคมขา วความมชี ือ่ เสยี ง
เหมือนกับแหลงอืน่ ๆ

ผมไมทราบวาผูบริหารของกรุงเทพมหานครใหความเอาใจใสใน
โรงพยาบาลของกรงุ เทพมหานครมากนอยแคใด ทานผูวาฯเองอาจมีภาระ
มากมาย แตท า นจะเคยไปเยีย่ มเยยี นและดแู ลการปฎบิ ตั งิ านของเจา หนา ที่
มากนอยเพียงใด การตรวจเยี่ยมไมใชหมายความเพียงแตวาเดินผานไป
ตามจุดตางๆ ทานลองไปดูสภาพการทํางาน ดูสภาพของคนไขเปนวันๆ

อยากอยู ๑๑๐ ป ๑๗

หรือแมแตผูออกขาวในการทําลายขวัญตางๆ ลองไปตรวจสอบดูดวยใจ
เปนธรรมบาง ทุกคนอาจจะเขาใจอะไรตออะไรบางอยางที่ผมเปนคนหนึ่ง
ทีค่ ิดวาเขาใจเปนอยางดี

จดหมายฉบับนี้จึงเปนจดหมายฉบับหนึ่งที่ใหกําลังใจแกบรรดา
แพทยท ถี่ กู กลา วหาวา ทจุ รติ และผมจะไมป ระหลาดใจเลยถา บรรดาแพทย
เหลาน้ันจะพากนั เดินออกจากวชิรพยาบาลท้ังหมด หากไมไดรบั การแกไข
ดวยการใหความเหน็ ใจ ใหความเปน ธรรม และออกขาวทีฟ่ ง แลวชืน่ ใจจาก
ผูบริหารกรงุ เทพมหานคร

ขอแสดงความนับถือ
(นายสรุ ตั น นุมนนท)

จดหมายฉบับนี้สงสําเนาใหผูอํานวยการวชิรพยาบาลทราบ และ
ผมไดยินคาํ วา ขอบใจ จากคณุ หมอพรรณีดวยความปลื้มปติ แตไมมีคาํ
ตอบจากผูวาราชการกรุงเทพมหานคร แตเสียงตะโกนกลาวหาทุจริตจาง
หายไป ผมทราบจากคุณหรรษา แกวบัณฑิต เพือ่ นรัฐศาสตร รองผูวา
ราชการกรงุ เทพฝา ยบรหิ ารในยคุ นนั้ วา มสี ว นสนบั สนนุ ใหง บประมาณสรา ง
ศูนยหวั ใจใหวชิรพยาบาลจนกลายเปนศูนยหวั ใจทีด่ ี เธอยอมรบั วาแพทย
รักษาหัวใจกําลังตีจากหากไมไดรับการสนับสนุนท้ังในเรื่องงบประมาณ
และขวญั กําลังใจในคร้ังน้ัน

๑๘ สุรตั น นุมนนท

เบาหวานถามหา
อยูมานานรวม ๑๐ ป

ไมมีความเดือดรอนในเรื่องโรค
หวั ใจ แตเกิดอาการอยางหนึง่ ขึ้น
มาอยา งเฉยี บพลนั มที งั้ หวิ นา้ํ หวิ
ขาวจะเปน ลมบอยครั้ง คณุ หมอ
พรรณีตรวจพบความผิดปกติ
ของหัวใจ เอกซเรยแลวดูสภาพ
เหมือนเสนหัวใจแตกสลาย ตองนอนโรงพยาบาลอยูสักวันสองวัน ซึ่งไม
ทราบวาคุณหมอจะรักษาอยางไรตอไป เพียงใหเซ็นชื่อรับรองการผาตัด
อะไรทํานองน้ัน ซึ่งคิดวาคงทําบอลลูนใสเสนลวดขยายหัวใจซึ่งเปนการ
รกั ษาขยายเสน เลอื ดหวั ใจแบบใหมท เี่ พงิ่ เรมิ่ กระทาํ แตเ มอื่ ฉายเอกซเรยซ า้ํ
กลบั กลายเปน ปกตโิ ดยไมตอ งทาํ อะไร ไดรบั อนญุ าตใหก ลบั บาน ทราบตอ
มาวาเปน โรคเบาหวาน ตองรบั ประทานยาตามแพทยสงั่ ซํ้ายังหาวิธีรักษา
โรคดว ยตนเอง พตี่ ู (ขวญั ใจ วงษแ ข) ญาตผิ พู แี่ นะนาํ ใหก นิ นา้ํ มะกรดู ผสม
มะนาวดื่มกินจนรูสึกวาอาการเบาหวานไมปรากฎเหมือนแตกอน จากตอ
เสนเลือดหัวใจ มาถึงเบาหวานแลวไมมีความผิดปกติใดๆ มีชีวิตรืน่ รมยอยู
พักใหญ ทั้งเรือ่ งอาหารการกินและความเปนอยู

อยากอยู ๑๑๐ ป ๑๙

ตอมลกู หมากโตซํา้ ซาก
จากโรคหัวใจอันโหดราย กลับมาเผชิญกับตอมลูกหมากโตที่โหด

รายยิ่งกวา ตื่นไมเปนเวลาในยามหลับตอนกลางคืน เขาหองนํ้าบอยคร้ัง
สรางความรําคาญใจ ไปพบคุณหมอสุนัย จันทรฉายผูเอื้ออารีที่โรง
พยาบาลศูนยนครปฐม มีการตรวจดูตอมลูกหมากโตดวยความเจ็บปวด
เข็ดขยาดจนไมกลาจะคิดหรือพูดถึงการผาตัด ฝนใจรับประทานยาระงับ
อาการอยูนาน จนวันหนึ่งไปผาตัดตอกระจกที่โรงพยาบาลบํารุงราษฎร
เห็นโฆษณาที่นาสนใจวาผาตัดตอมลูกหมากโตอยางสบายๆ ดวยแสง
เลเซอร สอบถามแลวใชเงินเปนแสน แตก็แข็งใจลองติดตอใหหมอตรวจ
ตอมลกู หมากดู จําชือ่ หมอผิดกลายเปน หมออีกคนหนึง่ มาดแู ล หมอเพียง
แตลูบคลํา สรุปความอยางงายๆ วาตอมลูกหมากไมโต ใหยาระงับการ

๒๐ สรุ ตั น นุมนนท

ปส สาวะ ไดผลคือปวดทองนอยตองหยุดยาทันที เดือดรอนถึงคุณบุษกร
ตามเคย สงใหคุณหมอปภาภัค ณ สงขลา แพทยผูเชี่ยวชาญตอมลูก
หมากวินิจฉัย ไดผลวาตอมลูกหมากโตจริง สอบถามคุณหมอถึงเครื่อง
มือผาตดั ทนั สมยั ในโรงพยาบาลเอกชน ทานบอกวาไมตองถึงขนาดนั้น นน่ั
เหมาะสาํ หรบั คนเคลือ่ นตวั ไมได ของวชิรพยาบาลมีเครือ่ งมือผาตดั ทีเ่ รียก
วา สอ งกลอ งแบบเดยี วกบั การรกั ษาผหู ลกั ผใู หญใ นบา นเมอื ง คาํ อธบิ ายแค
นี้ทาํ ใหสบายใจ ยินยอมใหหมอผาตัดโดยดี

ชวงของการรอเวลาสองกลองตองงดเวนยาละลายลิม่ เลือดรกั ษา
หวั ใจหนึ่งสปั ดาห นึกวาสมองตัวเองจําแมน ประมาทไมจดชือ่ ยาที่หมอสง่ั
หา มไว พอใกลถ งึ เวลาจะงดยาจาํ ชอื่ ยาผดิ ไปงดยาอกี ขนานหนึง่ เลือดจาก
ทอ ปส สาวะไมย อมหยดุ หมอตอ งแกไ ขเปน พลั วนั แถมกอ นหนา ถงึ เวลาสอ ง
กลอ งเกดิ อาการเจบ็ คอไปกนิ ยาอมโบราณทหี่ มอไมไ ดส ง่ั เกดิ อาการทอ งผกู
รุนแรงหลังสองกลอง เดือดรอนพยาบาลเปนลนพน ตองนอนโรงพยาบาล
เกอื บ ๑๐วนั คนไขโ รคเดยี วกนั นอนนอ ยวนั กวา มาก มหิ นาํ ซาํ้ กอ นกลบั บา น
ไมกี่วันรูสึกเจบ็ ปลายเทาเดินไมถนดั หมอใหยาแก โดยไมทราบวานั่นเปน
อาการของโรคเกาตเขาไปอีกโรคหนึ่ง แตหมอใหกลับไปรกั ษาตวั ที่บาน

ถึงอยางไรผมก็พอใจกับการรักษาจากหมอและการเอาใจใสของ
พยาบาลในการผาตัดตอมลูกหมาก แมจะเจ็บปวดอยูบาง ตั้งแตเริ่มฉีด
ยาชาบล็อกหลังเพื่อสองกลองและลําบากกับการนอนพักรักษาตัวในหอง

อยากอยู ๑๑๐ ป ๒๑

คนไขร วมเพือ่ ใหอ ยใู กลช ดิ หมอ แตก ลบั สรา งความกงั วลใจใหก บั ลกู ๆ พอดี
กบั อาจารย แถมสขุ ยงั ไมส สู บายเพงิ่ ออกจากโรงพยาบาลมาพกั ฟน ทบี่ า น
นครปฐม ไมสามารถมาดูแลผมได แถมสรอยนองสาวตองมาดูแลตอน
กลางวนั มีพยาบาลพิเศษเฝากลางคืน ธนชาติ ลูกชายคนเล็กตองมาดูแล
คาใชจายหลงั เลิกงานทุกเย็น สวนรณดลมีเวลานอยทีจ่ ะมาดแู ล เปน ชวง
ติดประชุมอยูทีเ่ มืองจีน

ตอมลูกหมากโตไมเคยปราณีผม ตองกลับไปสองกลองที่วชิร
พยาบาลอีกครั้งหนึง่ คราวนี้ระมดั ระวังตวั มากกวาเดิม ทั้งเรื่องการงดยา
การขอนอนหองพิเศษ คุณบุษกรจัดหาหองให แตตองนอนหองรวมกอน
คืนหนึง่ วนั รุงขึ้นหองถึงวาง ขณะรายงานตวั อยทู ี่หองรวม มีเสียงเรียกให
ไปยังหองพิเศษอยางไมนาเชือ่ มาโนช กงกะนนั ทน เพื่อนอัสสมั ชัญทีผ่ นั
ตวั เองมาเปน อาจารยค ณะมณั ฑนศลิ ป มหาวทิ ยาลยั ศลิ ปากร เกดิ ปว ยหาย
แลว เตรยี มออกในวนั รงุ ขนึ้ ทราบวา ผมรอคอยหอ งพเิ ศษ ขอสละสทิ ธใิ์ หผ ม
เขาอยูแทนทนั ทีในเย็นวันนั้น หมดกงั วลใจไป

ดวยบุญบารมีของ หลวงพอวชิรพุทธมหามุนี พระรูปศักดิ์สิทธิ์
องคเทพเจาที่เคารพในวชิรพยาบาลชวยใหการรักษาพยาบาลปลอดโปรง
ดว ยดี มภี รรยาอยเู คยี งขา ง มคี นคอยบรกิ ารชว งกลางวนั และคอยซอื้ เสบยี ง
กรังมาให เพียงไมกี่วันก็ออกจากโรงพยาบาลกลับบานไดอยางปลอดภัย
ขับรถไดตามปกติ รวมทั้งไดชวยเหลือขับรถพาเพื่อนบาน คุณวิชัย โพธิ์

๒๒ สุรตั น นุมนนท

สุพรรณพงศ อดีตรองผูวาราชการจังหวัดซึ่งเกิดอาการหัวใจไมปกติไป
ยังโรงพยาบาลเอกชนที่ใกลที่สุด

ผมมีความสุขนั่งชมอุปรากรจากแผนดีวีดีทุกวัน มีอยูวันหนึ่งดู
ตดิ ตอ กนั ๒ เรอื่ ง ใชเ วลาประมาณ ๕ ชว่ั โมงทงั้ ๆ ทอี่ อกจากโรงพยาบาลไม
ถงึ อาทติ ย ตกดกึ เกดิ อาการปวดกระเพาะปส สาวะทนไมไ หว ตดิ ตอ ไปยงั โรง
พยาบาลเอกชนบอกจะมีหมอมาตอนเกาโมงเชา จาํ ตองรีบไปโรงพยาบาล
ศูนยนครปฐมกอน วันนั้นเปนวันสงกรานตไมมีหมอผูเชี่ยวชาญ ไดผูชวย
พยาบาลชายดูดเลือดจากทอปสสาวะออก เนื่องมาจากแผลที่เยบ็ แตก ให
หิ้วถุงโตงเตงกลับบาน ใหมาใหมเมื่อเปดวันทํางาน แตอาการปวดรุนแรง
ขึ้นตองรีบรุดเขาโรงพยาบาลเอกชน ไปนอนรอหมออยูจนไดเวลาหมอมา
เขามาดูอาการเพียงเล็กนอย ปลอยใหคนไขนอนหนาเขียวหนาเหลืองจะ
เปนจะตายใหได สกั พักใหญหมอกลับมาถามวา มีสตางครักษาไหม ถาม
หมอวาเทาไหร หมอบอกวาเจ็ดพันบาท บอกวามี ก็จะไปยากอะไร เรี่ยไร
คนในครอบครวั คนละพนั สองพนั ก็ครบแลว

กลองสองผาตัดของโรงพยาบาลกลองเล็กไมทันสมัยอยางวชิร
พยาบาลแตก ใ็ ชก ารไดด ี หลงั ผา ตดั แลว หมอไมก ลบั มาดแู ลเลยจนกลบั บา น
แตอาการผมยํา่ แย เมือ่ ถามถึงหมอผูผาตัด ผมถูกหลอกซ้ําแลวซํ้าเลาวา
กําลังจะมาบาง ตอนนี้อยูบานโปงบาง ชีวิตผมแขวนอยูกับความตายดวย
ความออนเพลียขนาดหนกั เผอิญเปน บญุ อีกไดคณุ หมอสนุ ยั จนั ทรฉาย

อยากอยู ๑๑๐ ป ๒๓

ผเู ชยี่ วชาญศลั ยกรรมซงึ่ ดแู ลผมในเรอื่ งตอ มลกู หมากมากอ น มาประจาํ โรง
พยาบาลแหงนี้ในชวงวนั หยดุ ไดมาชวยดแู ลและใหเลือดจนเกิดกาํ ลงั วงั ชา
ขึ้น รอดตายไปได จึงเปนหนี้บุญคุณของคุณหมอสนุ ัยอีกคร้ังหนึ่ง

ศรัทธาตอโรงพยาบาลแหงนี้หมดไปทั้งในเรื่องหมอ และพยาบาล
ที่ไมบอกความจริงและเลินเลอใหยาผิด แถมหนวงเหนี่ยวใหคนไขอยูเกิน
วนั ดวยคาํ พดู วาจะรีบเรงไปไหน และดวยคารักษาพยาบาลเบ็ดเสรจ็ ไมต่ํา
กวา ๔ หมื่นบาท เกินกวาที่หมอคยุ ใหฟงตอนแรกหลายเทาตวั

ตาซายบอดเลือดตากระจาย
ผา ตดั ตอ มลกู หมากทาํ เอาเขด็ เหลอื หลาย ไมน กึ วา จะมบี ญุ วาสนา

ตองผาตัดอะไรอีก ที่จริงกอนหนาผาตัดตอมลูกหมาก มีปญหาในเรื่อง
สายตามองไมชดั ไปรับการตรวจสายตาบอยคร้ัง หมอตาบอกแตเพียงวา

มีปญหาเรื่องตาเปนตอกระจก
จนวันหนึ่งขับรถยนตถอยหลัง
ออกจากประตูบาน รถเกิดเฉี่ยว
เสียหาย มีความรูสึกวาสายตา
ผิดปกติ ยกมือปดตาขวา ตาซาย
มืดสนิท ตองรับการผาตัดรักษา
โดยเร็ว ไมทันใจกับโรงพยาบาล
หลวง และดวยความกรุณาของ

๒๔ สรุ ัตน นุมนนท

คณุ หมอพรรณี เสถียรโชคแนะนาํ ใหไปผาตัดกบั คุณหมอเอกชยั ภาค
สวุ รรณ ทโี่ รงพยาบาลบาํ รงุ ราษฎรผ า ตดั ตอ กระจกตาดา นซา ยเปน ไปดว ย
ความเรยี บรอ ย แตย งั ไมม กี ารผา ตดั ดา นขวาและไมแ นใ จวา จะตอ งถงึ คราว
เคราะหอีกเมื่อไหร

สงิ่ ทเี่ กดิ ขน้ึ กบั ผมในเรอื่ งตาคอื เรอื่ งเสน เลอื ดตาเปราะบาง ตาแดง
บอยตองไปหาหมอ แตในชวงป ๒๕๕๑ – ๒๕๕๒ ผมชอบไปฝงเข็มเพื่อ
บําบัดอาการไตเสื่อมที่กรุงเทพฯ มีอยูวันหนึ่งตาแดง เห็นวาถึงเวลานัด
หมายตองไปฝง เข็มท้ังๆ ทีต่ าแดง พอกลบั ถึงนครปฐมเพือ่ ขบั รถทีจ่ อดทิ้ง
ไวไมทันกลับถึงบานเลือดในตาเริ่มไหล พอถึงบานเลือดไหลทวมตา มอง
ไมเห็น เดือดรอนตองไปหาคุณหมอกิตติยา มหามงคล จักษุแพทยโรง
พยาบาลศูนยนครปฐม ผูใกลชิดคุณหมอสุริยัน ที่ผมเกรงใจไมคอยกลา
ไปรบกวน แตคราวนี้ไมมีทางหลีกเลี่ยง หมอนําเขาโรงพยาบาลดวนเพื่อ
ระงับเลือดตา หมอใจหายกับอาการเลือดตาไหลของผม เพราะคุณหมอ
สุริยัน เข็ดกับอาการเลือดไหลไมหยุดของผมเมื่อครั้งผาตัดไสเลื่อน และ
ครั้งนี้กต็ องเปน ผูคอยแนะนาํ ในเรื่องการหยดุ เลือดตาอยางใกลชิด

สายตาผมหายเปน ปกตหิ ลงั จากนอนโรงพยาบาลเกอื บ ๒๐ วนั โดย
ฝมือคุณหมอท้ังสอง หาไมแลวผมคงเผชิญกับชีวิตอันมืดสนิท เหลือแตคํา
วา ชีวิตนี้มีแตห มานาํ

อยากอยู ๑๑๐ ป ๒๕

ปวดไสเ ลื่อน
จากป ๒๕๔๗ หลังการ

ผาตัดตอมลูกหมาก โรคภัยไข
เจ็บรบกวนผมตลอด ผาตัดครั้ง
สาํ คญั อกี ครง้ั หนงึ่ คอื การผา ตดั ไส
เลอื่ นทปี่ ลอ ยใหค า งเตงิ่ มาหลายป
ไมยอมไปหาหมอ จนถึงข้ันปวด
ราวทนไมไหวตองไปหาคุณหมอ
สุริยัน มหามงคล ศัลยแพทยผู
เชี่ยวชาญของโรงพยาบาลศูนย
นครปฐม เรื่องไมงายอยางที่คิด
กลายเปนคนไขรายแรกในจํานวนพันๆ รายของคุณหมอที่ทําพิษ มีเลือด
คลํ้าตามตัวไมหยุดเสมือนคราวที่เคยผาตัดตอมลูกหมากครั้งแรกตอง
นอนโรงพยาบาลแบบมาราธอน ๒๐ วนั แทนที่จะเปนเพียงสองคืนเหมือน
คนไขรายอืน่

ไตวายเริ่มแรก
ไตเรมิ่ คบื คลานเขา มาหาตวั เกดิ จากพษิ ภยั ของอาหารการกนิ การ

ใชยาปฏิชีวนะเกินขนาด กินอาหารเสริม ยาเสริมสุดแลวแตใครจะมาขาย
ใหหลงเชือ่ และเริม่ จับทางวาเปนโรคไตเมือ่ ครั้งตรวจเลือดทีว่ ชิรพยาบาล
คณุ บุษกร เหน็ ความผิดปกติของเลือดเกี่ยวกับการทาํ งานของไต จดั แจง

๒๖ สรุ ัตน นุมนนท

ติดตอถายเอก็ ซเรยไต พบวามีซีสอยูตรงไตจึงสงตอใหคุณหมอภัทรา คู
ระทองเปนผูดูแล ซึง่ ทานก็ชวยประคบั ประคองใหยารักษาอยูหลายป ตัว
คนไขเองขาดความเขาใจการควบคุมความเสื่อมของไต พยายามหาทาง
รักษาตามตํารับยาจีนและฝงเข็ม ดูออกจะดีในระยะแรกแตแลวอาการก็
ทรงตวั ไมไดผล จึงเปน คติที่สอนไววา หาหมอไวก อน ปลอดภัยดี อยา
อวดรูมากเกินไป

การเขา โรงพยาบาลผา ตดั ทงั้ ตอ มลกู หมาก ตอ กระจกและไสเ ลือ่ น
ทําอาการไตวายแยลงทุกขณะ ทีเ่ ห็นเดนชดั กต็ อนทีค่ ุณหมออษุ ณีย พลู
วิวัฒนชัยการ แพทยหญิงผูเชี่ยวชาญโรคไตโรงพยาบาลศูนยนครปฐม
เห็นระดบั ของเสียในเลือดเกินปกติตอนผมนอนรักษาเลือดตาไหล แนะนํา
ใหฟอกเลือดไดแลว ผมกลับไปหาอาจารยภ ทั ราอีกครั้งหนึ่ง คณุ หมอไม
วาอะไร จนอีกเดือนหนึง่ ถดั ไปกลบั ไปหาทาน ทานบอกไมรกั ษาแลว ระดบั
ของเสียในเลือดเกินกวาที่จะรักษา ควรจะไปฟอกเลือด ผมสารภาพวา
หมอที่นครปฐมเตือนแลว ทานบอกวาทราบดี คงจากรายงานรักษาตัวที่

อยากอยู ๑๑๐ ป ๒๗

โรงพยาบาลศูนยนครปฐมน่ันเอง ผมเพลียใจกลับมาพบคุณหมออุษณีย
หมอบอกวาหมอบอกแลว ผมไมมีความสุขนึกถึงช่ัวโมงอิสรภาพที่หายไป
ในวันฟอกเลือด กลัวสารพัดกลัว สูญเสียแหลงทองเที่ยวที่พเนจรไปตาม
ทีต่ างๆ คิดถึงการทองเทีย่ วคร้ังสุดทายเมือ่ อาการไตวายเริ่มปรากฏ ตอน
ตนป ๒๕๕๓ ไปเที่ยวเชียงของ นงั่ เครือ่ งบินจากดอนเมืองไปเชียงใหม ตอ
รถเมลปรบั อากาศไปเชียงราย น่ังรถเมลตอไปนอนพกั เชียงแสน ทลุ ักทุเล
ผานหวยเขาลําเนาไพรไปถึงเชียงของ นอนอยูสองคืน แตเริ่มมีอาการผิด
ปกติ เนื้อตัวบวม เดินเหินไมสูไหว รับประทานอาหารไมอรอย คนั ตามตวั
แตก ก็ ลบั ถงึ บา นนครปฐมจนได นง่ั รถปรบั อากาศจากเชยี งแสนถงึ เชยี งใหม
พกั คืนหนึง่ กอนน่งั เครือ่ งบินกลบั

น่ันเปนเหตุการณกอนถึงวันเวลาตองฟอกเลือดไมนานเทาใด
และเปนเวลาที่ใกลกับการนัดหมายตอเสนเลือดตรงลําแขนเขาเสนเพื่อ
ฟอกเลือดของคุณหมอสุนัย แตกลับมีปญหาเรื่องเลือดเกิดขึ้นอีก เมื่อ
ทนั ตแพทย ธารวทิ ย สขุ เจรญิ ซงึ่ รกั ษาฟน กนั มานานป ถอนฟน แลว เลอื ด
ไมห ยดุ เดอื ดรอ นถงึ คณุ หมอสรุ ยิ นั ตอ งหารอ งรอยของชอ งเลอื ดตรงแถบ
ฟน ที่ถอนเพื่อเยบ็ ใหเลือดหยดุ

ฟอกเลือดแลกชีวิต
ผมไมทราบเลยวาการรักษาโรคไตดวยการฟอกเลือดทําอยางไร

แตกลัวทุกครั้งเมื่อมองกระจกผานหองฟอกเลือด ไมพิสมัยกับเตียงคน

๒๘ สรุ ัตน นุมนนท

ปวยไตของวชิรพยาบาลที่เรียง
รายอยูในหองกระจก ไดแตอาน
ขอ ความวธิ กี ารฟอกเลอื ดดว ยวธิ ี
การตางๆ เทานั้น มีความขยาด
กลัวการทําเสนเลือด กลัวความ
เจ็บปวด กลัวการนอนอยูบน
เตียง ไดแตปลอบใจตัวเองวาถึง
คราวสูก็ตองสู จะกลัวไปใยกับ
การฟอกเลือด เจบ็ ปวด ลําบาก
เพียงไรไมวา ขอรอดชีวิตไวกอน

วันเวลาของการฟอก
เลือดใกลเขามาทุกขณะ คิดทําอยางไรจะมีความสุขกับการฟอกเลือด
พูดจาประสาเซอกับคุณหมอสุริยันวาอยากฟอกเลือดดวยเครื่องมือทัน
สมยั อยกู บั บา น คณุ หมอบอกวา เศรษฐเี งนิ ลา นเขากไ็ มท าํ กนั ทาํ เอาเศรษฐี
เงินรอยปดปากเงียบ คิดถึงการลางไตหนาทองหิ้วถุงโตงเตงอยูกับบาน
สบายดี แตมีภาระอันซับซอน สบายดีที่สุด คือการฟอกเลือดดวยเครื่อง
ไตเทียม เพียงแตตองเดินทางไปโรงพยาบาลเทานั้น

คุณหมออุษณียใหผมไปนัดหมายกับคุณหมอสุนัยตอเสนเลือด
เพอื่ ตอ สายยางฟอกเลอื ด พอดกี อ นหนา นนั้ ผมนอนอยโู รงพยาบาลถอนฟน

อยากอยู ๑๑๐ ป ๒๙

แลวเลือดไมหยุด รักษาตัวอยูหลายวันจนหาย ตรงกับวันนัดตอเสนเลือด
แขนซา ยทีไ่ มถ นดั ในการใชง าน ไดน อนโรงพยาบาลตอ ไปหลงั ทาํ ศลั ยกรรม
ขยบั แขนไมออก แมคณุ หมอสนุ ยั บอกวาตามปกติตอเสนแลวกลบั บานได
เลย แตไมปกติตามเคย นอนโรงพยาบาลอีก ๑๐ วนั ในใจคิดเรงรีบออก
จากโรงพยาบาล เพราะมีนัดหมายเที่ยวปกษใตกบั หลาน บอนด บิล และ
บิก๊ เฟรน จองต๋ัวเครื่องบินไปหาดใหญเรียบรอยแลว ดีใจหมออนุญาตให
ไปแตตองระมดั ระวังตัว การเที่ยวครั้งนั้นไมสนกุ ลกุ จากที่นอนแตละคร้ัง
ตอ งมคี นชว ยประคอง หากไมม ใี ครอยใู กลก ต็ อ งกระเสอื กกระสนลกุ ขน้ึ เอง
แตการทองเที่ยวก็ผานไป เปน การทองเทีย่ วหรรษาโหดตลอดหนึง่ อาทิตย

วันเวลารอคอยการฟอกเลือดเปนไปอยางเชื่องชารวมเวลา
ประมาณเดือนหนึ่งหลังทําเสน คุณหมอสุนัยดูเสนแลวเห็นแข็งแรงก็
อนุญาตใหไปฟอกเลือดได คุณหมออุษณีย สงตัวใหผมไปโรงพยาบาล
สนามจันทรที่มีเตียงรับคนปวยเพียงพอ การฟอกเลือดสุดแลวแตหมอจะ
กาํ หนดตามความจําเปนของแตละราย สองวนั ตอสปั ดาห หรือสัปดาหละ
สามวัน ฟอกเลือดแตละครั้งใชเวลาสีช่ ่ัวโมง วันหนึง่ มีผูปวยสามรอบ รอบ
เชา สาย และบาย วันพฤหสั บดีไมมีรอบบาย วันอาทิตยเปน วันหยุด แวะ
เวียนเตียงเปลี่ยนกันไป วุนวายในแตละรอบที่มีคนปวยลงจากเครื่องและ
ขึ้นเครือ่ ง นึกเสียวาเปนการผลัดเปลีย่ นเขาโรงมหรสพ สอนหนังสือ หรือ
รับจางทํางานเปนกะสุดแลวแตจะวาดฝน

๓๐ สรุ ตั น นุมนนท

ผมถูกกาํ หนดใหฟอกเลือดสปั ดาหละ ๓ วนั ผมเลือกวนั จนั ทร วัน
พธุ และวนั ศกุ ร ชวงเวลาของการฟอกเลือดเรียกงายๆ วารอบหนึง่ รอบ
สองและรอบสาม ผมเห็นวารอบสามสะดวกดี เปนชวงหลังอาหารกลาง
วันจากบาน แตกลับทรมานตองไปน่ังรอต้ังแตบายโมงเพื่อขึ้นชื่อรอคิวขึ้น
เครื่อง กวาจะถึงบายสองโมงครึ่งก็ยํ่าแย บางทีคอยนานถึงบายสามโมง
เกือบสี่โมงเย็นก็มี ลงทายคิดวาเปนผูชาญฉลาดขับรถดวยตัวเองไปลงชื่อ
คิวทีโ่ รงพยาบาลตั้งแตเจด็ โมงเชาไดชือ่ คิวเปน คนแรก กลบั มาบานรอคอย
ถึงบายสองโมงคอยออกจากบาน แตท้ังหมดใชเวลาเสียเปลาเปนช่ัวโมง
จึงขอเปลีย่ นเปนรอบสอง ไดเปลีย่ นอยางแทจริงเมื่อตนป ๒๕๕๔ ทางโรง
พยาบาลรองรับผูปวยไดเต็มรอบแตละรอบถึง ๓๓ เตียง คนไขสองรอบ
แรกมักจะเต็ม มีเหลือสําหรับรอบสามไมมากนัก ทางโรงพยาบาลขยับ
ขยายสถานที่จากช้ันสามขึ้นไปชั้นสี่ มีหองรองรบั ๙ หอง เตรียมไวรองรบั
คนปวยในอนาคตไวมากกวา ๔๐ เตียง หองใหญหมายเลขหนึง่ รบั ได ๑๐
เตียง ทีเ่ หลือรองรับไดหองละ ๕ เตียง ผูปวยจะมาจากหลายจังหวดั นอก
เหนอื จากนครปฐม มมี าจากสมทุ รสงคราม สพุ รรณบรุ ี กาญจนบรุ แี ละอนื่ ๆ
ที่วาไกลคือมาจากอาํ เภอสังขละบุรี กาญจนบุรี ผูอยูบานไกลจะมาแตเชา
มืดในรอบแรกเพือ่ รอเวลากลบั ถึงบานไมมืด สําหรบั ผมเปนผูปวยที่มีบาน
อยูใกลโรงพยาบาลมาก ขบั รถจากบานแคขามถนนใหญไมถึงสิบนาทีกถ็ ึง
โรงพยาบาลแลว ประหนึ่งวาชีวิตจะตองถกู จับใหมาปวย และเลือกบานได
ถกู หลกั ฮวงจุย

อยากอยู ๑๑๐ ป ๓๑

ผมจาํ ไดถึงฟอกเลือดวันแรก มีอาจารยแ ถมสุข ไปสงตัว ผมชวย
ตัวเองไดมาก จึงไมจําเปนตองน่ังรอคอยที่โรงพยาบาล หรือจะตองตาม
ไปอยูเปนเพื่อน ผมขึ้นเตียงนอนวันแรกนอนหนาวส่ัน ไมทราบวาเขามี
ผานวมใหยืมหมทับผาหมอีกชั้นหนึ่ง ไดแตคอยดเู วลาจากขางฝาหองนอน
เปนระยะๆ วา เมื่อไหรจะหมดเวลาเสียที

สวรรคบนั เทิง
หลังการฟอกเลือดครั้งแรกปรารภกับบิลหลานคนเล็กมาพักอยู

ที่บานชวงฤดูรอนวาไมไหวแลว ทีวีหนาเตียงไมชอบดู หลานแนะนําใหไป
ซื้อเครื่องเอ็มพี ๓ มาเครือ่ งหนึ่งเพือ่ โหลดเพลงจากแผนซีดีทีส่ ะสมไวท้ัง
อปุ รากรและเพลงคลาสสิคเขากบั เครือ่ งคอมพิวเตอรตอเขากบั เครือ่ งเอม็
พี พอไปซื้อจริงไดเครื่องเอม็ พี ๔ ที่ดีกวา บิล ตองชวยอัดแผนและสอน
ปูที่ไมคอยเอาไหนในการอัดแผน มีบอลพี่ชายชวยในบางโอกาส การอัด
เปนไปอยางเชื่องชา บางทีแผนหนึ่งนานเปนช่ัวโมง จนไดอาวมาสอนการ
อดั แผนใชเวลาแผนละไมกี่นาที

ระหวางที่ผมกําลงั อดั แผนอยูวนั หนึง่ บญุ สรา ง เจียมปรีชาเพือ่ น
สนทิ จากโรงเรยี นมธั ยมและรฐั ศาสตรร นุ เดยี วกนั มาเยยี่ มเหน็ สภาพผมแลว
รองโวยวายวา กูคิดถึงมึง นึกวา มึงแยแ ลว สบายดีนีห่ วา ไมไดสงั หรณ
ใจเลยวาจะไดพบเพื่อนเปนคร้ังสุดทาย เพราะเดือนหนึ่งตอมา บุญสราง
กห็ ัวใจวายไปกอน

๓๒ สุรตั น นุมนนท

จากเครื่องเลนเอ็มพีที่ถูกใจซื้อไดไมกี่เดือน ไดของเลนถูกใจใหม
ชิ้นหนึ่งคือ เครื่องเลนดีวีดีชนิดพกพาขนาด ๗ นิ้ว ดูภาพยนตไดนาน
สามช่ัวโมง แลวตองชารจไฟใหม ผมพกพาเปดเครื่องวางบนหนาทองดู
ภาพและฟงเสียงรองดวยหูฟงรุมรามอยูพักใหญ กวาจะเขาที่ปรับเปลี่ยน
ฟง เสยี งเพยี งดนตรแี ละเสยี งรอ งเขา กบั หฟู ง เลก็ วางเครือ่ งฟง ขา งตวั กลาย
เปนความงายกวากอนเพื่อเตรียมรับกับโอเปราที่สะสมไวมากกวา ๒๐๐
เรอื่ ง ดกู นั เปน ป เสยี อยา งเดยี วผมกลวั หจู ะดบั ไปเสยี กอ นกบั เสยี งเพลงจาก
อปุ รากรทีแ่ สบแกวหอู ยางเรือ่ งคารเ มน ของ ยอรช บิเซต ถาถึงขั้นหดู บั ก็
คงไดพบหมอรกั ษาแกวหเู พิม่ อีกทานหนึง่ และถาไมหาย ชีวิตฉนั จะเหลือ
เพียงเหลียวมองเพดาน หากท้ังตาบอดและหูดับขอบอกวาซาโยนาระ
ขอใชสิทธิเ์ ลือกตายจะดีกวา

สุขกับการฟอกเลือด
เรือ่ งบานใกลโรงพยาบาลเปน สขุ ไปแลว ผมตองเปลีย่ นพฤติกรรม

บางอยาง เริ่มจากออกจากบานประมาณสิบโมงครึ่ง นั่งรถถึงหนาหอง
อาหารโรงพยาบาล น่ังพักสักครูกอนบรรจงหยิบอาหารใสกลองชนิดโยน
ทิ้งเปนอาหารไทยหรืออาหารญีป่ ุน ขนมหวานและผลไมจดั เรียงรายนง่ั รบั
ประทานกอ นเพล วนั ไหนไมม ผี ลไมต ดิ ไป กซ็ อื้ ผลไมต รงปากทางรา นอาหาร
จากรถขายผลไม เปนที่ทราบของคนขายวาผมจะแตะตองผลไมเพียงสอง
ชนิด ไมสบั ปะรดกช็ มพูเทาน้ัน เดิมอาหารมีผูชวยทาํ แตหยดุ ทาํ เพราะไม
สะดวก จึงชวยกนั สองคนแสวงหาอาหารแตล ะมือ้ เสรจ็ จากอาหารสบิ เอด็

อยากอยู ๑๑๐ ป ๓๓

โมงกวา ไมใหถึงสิบเอด็ โมงครึง่ คอยๆ เชือ่ งชาขึ้นลิฟตไปชงั่ นํ้าหนกั ตวั เปน
คนใกลสดุ ทาย ยืดทองไมทนั หายอิม่ กข็ ึ้นเครือ่ งเขาสูหองหมายเลข ๘ หรือ
๙ ทันที เปน หองโปรง สะอาดตา มองเห็นทองฟาจากภายนอก

การเดินทางของผมจะมีถุงผาสองใบไดเปนของขวัญวันปใหมจาก
คุณหมอนพปฎล คูหาสวัสดิ์ใชบรรจุผาหมสําลีนุมที่ศิษยอาจารยแถม
สุขใหหลายปมาแลว อีกใบหนึ่งมีหมอนคลองคอ ซื้อจากนาขา อุดรธานี
ใชหนุนหลังหรือใสตนคอเวลาเจ็บปวดเวลานอนฟอกเลือดนานๆ ในถุงยัง
มีกลองอาหารที่โยนทิ้งหลังรับประทาน รวมท้ังอุปกรณอื่นๆ อีกเล็กนอย
พอขน้ึ เครือ่ งกจ็ ะนาํ ผา หม และเครือ่ งเลน ออกจากถงุ ขน้ึ นอนรอใหพ ยาบาล
มาเจาะเสนเลือด

ผมทําตัวใหสบายทุกครั้งที่ขึ้นเครื่อง เจาหนาที่ของโรงพยาบาล
เรยี กขานผมวา คณุ ปู กค็ ดิ เอาวา แกข นาดไหนสาํ หรบั นกั ฟอกเลือด ไดขาว
วา ผมอยใู นวยั ทแี่ กม ากเกอื บทสี่ ดุ ของผปู ว ยในแตล ะวนั ทขี่ นึ้ เครอื่ งประมาณ
๘๐ คน แตยังกระปรี้กระเปราตามประสาผูเฒาไรพลัง ผมจะคอยๆ คลี่
ผาหมสีขาวของโรงพยาบาลที่สะอาดสะอานหมตัวแลวหยิบผาหมสําลีหม
ทับซอนอีกช้ันหนึ่ง เทานี้ก็เปนความอบอุนในหองแสนเย็นได จากน้ันแจง
นํ้าหนักตัวใหพนักงานผูชวยไดจดพรอมกับวัดความดันโลหิต ตามดวย
พยาบาลที่มาแทงเสนเลือดเขาเสนมีท้ังเสนในและเสนนอก ชวงของการ
แทงเปนชวงที่ผมกลัวที่สุด เพราะเปนคนกลัวเข็ม ฝมือแทงขึ้นอยูที่ฝมือ

๓๔ สรุ ัตน นุมนนท

ของพยาบาล ไมใชแตผมเทานั้นที่กลัวแมแตพยาบาลที่แทงก็เกรงใจหาก
มีขอบกพรอง ผมแบงฝมือพยาบาลเปน สามระดบั แตปลอบใจใหเปน เรื่อง
ไมกงั วล คนไหนแทงเรว็ ไมสูเจบ็ ผมวาพุงแหลน คนไหนแทงชาเจบ็ เลก็ นอย
ผมวา ขวา งจกั รแตถ า แทงหนกั เจบ็ มากผมจะเรยี กวา ทมุ นาํ้ หนกั พยาบาลที่
ผมกลัวเปน พยาบาลพิเศษที่มาจากภายนอก ไมรูจักลาํ แขนผมดี ครั้งหนึง่
แทงซ้ําสองครั้งเสนเลือดถึงจะไหลผานไปได ผมเคยชํ้าเมื่อเจอพยาบาล
สายตาส้ันมือไมแมนตอนทําบายพาสทีว่ ชิรพยาบาล แทงซํ้าทกุ ครั้งจนผม
กลวั ก็เลยฝง ใจ เมื่อเจอสภาพเจบ็ หลายคร้ัง ผมจะไปกระซิบบอกวาอยา
ใหพยาบาลพิเศษมาแทงผม หัวหนาพยาบาลรับปาก แตมีอยูครั้งหนึ่งที่
ผมเอะอะเมื่อพยาบาลพิเศษมาแทงพลาดแลวชอนไชเสน คราวนี้ผมเก็บ
อารมณไมอยู นึกเสียใจทาํ ใหพยาบาลผูนั้นหายไปไมกลับมา ผมอยากจะ
ขอโทษ ผมสารภาพกับพยาบาลประจําวา คนในผิดพลาดได คนนอก
ผิดพลาดไมได ฉะน้ันมีหลายครั้งที่พยาบาลพิเศษจะแทงเข็ม ผมขอให
พยาบาลประจาํ มาแทงเขม็ แทน ปญ หาการแทงเขม็ เจาะเลือดนั้นตามสถิติ
ชายขี้ขลาดมากกวาหญิง ผูชายบางคนถึงกับเปน ลมเมือ่ เจอเข็มเจาะเลือด

หลังจากเครื่องทํางานเรียบรอยก็จะคอยๆ หลับตากอนถึงเที่ยง
จนหลบั สนิทแลวเสมือนกบั มีนาิกาปลกุ โดยสญั ชาตญาณจะลืมตาขึ้นมา
ตอนบายโมงหรือกวานั้นไมนาน จากน้ันไมเกินบายโมงครึ่งคณะพยาบาล
จะยกคณะมารายงานผลการฟอกเลือดใหคนไขทราบ ผมไมคอยเขาใจ
อะไร อยากทราบเพียงความดันโลหิตสูงหรือต่ํา ผลมักจะออกมาในทาง

อยากอยู ๑๑๐ ป ๓๕

สูงๆ ต่ําๆ เวลารับประทานยาแกความดนั โลหิตสูง กลายเปนความดันต่ํา
พองดยาความดันขึ้นสงู หมอจาํ ตองสง่ั งดยา เลยกลายเปน เรื่องเสีย่ งดวง
อีกเรือ่ งหนึง่ ทีผ่ มสนใจคือความเขมขนของเลือดตา่ํ รางกายไมสดใส ตอง
ฉีดยาเสริม ใหเลือด พอประทงั ไปได นอกจากผลเลือดเทานั้นทีม่ ีผลเลือด
ต่าํ อยูตลอดเวลา และผมตองรับประทานไขขาว ไขแดงทิ้ง เปนประจําชวง
อาหารเชาสองฟอง อาหารเย็นสองฟองเพื่อบํารุงเลือด หากมีอาการผิด
ปกติในเรือ่ งใดไมวาลาํ แขน ปวดหวั ตวั รอน เมือ่ คณะพยาบาลมาตรวจตอ ง
รีบรายงานพยาบาล เพื่อที่พยาบาลจะขอคําปรึกษาจากคุณหมออุษณีย
ใหแกไขรกั ษาเปน เรือ่ งๆ ไป โดยเฉพาะชวงแขนที่มีอาการบอบช้ํา ติดเชื้อ
ตองใหยาฉีดยากิน ซึ่งคนฟอกเลือดจะตองรักษาตัวเองดวยดี โดยเฉพาะ
การบีบลูกยางใหเสนเลือดแข็งแรงอยางสม่ําเสมอ อยาเผลอใชแขนที่ทํา
เสนเลือดยกของหนกั

ความสะอาดของรางกายเปนอีกสิ่งหนึ่งที่ตองระมัดระวัง ชําระ
ลางรางกายกอนไปโรงพยาบาล มีชดุ เฉพาะสําหรับขึ้นเครื่อง กลบั ถึงบาน
เปลี่ยนทันทีเพื่อซักใหม พกผาปดจมูกหลังรับประทานอาหาร เพราะครั้ง
หนึ่งเมื่อไขหวัดระบาด เสียงไอเสียงจามดังไปรอบขางเตียง จากนั้นมาจึง
คาดจมกู ปดปากทุกครั้ง กลับบานโยนผาปดจมกู ทิ้งจนเปน ความเคยชิน

ผมใชเครื่องโทรศัพทแจงทางบานดวยคําพูดสั้นๆ เพื่อแจงใหคน
ขบั รถทราบวาขึน้ เครือ่ งและลงเครือ่ งแทนคาํ อืน่ ซึง่ ฟง แลวไมงาม เพือ่ นดั

๓๖ สุรัตน นุมนนท

หมายกะระยะเวลาใหรถมารับ เมื่อขึ้นเครื่องแขนซายผมจะแนนิ่งอยูขาง
เตยี ง เปน การพนั ธนาการโดยสนิ้ เชงิ ผใู ดคดิ จะอา นหนงั สอื ดว ยมอื ขา งเดยี ว
ไมได นอกจากดโู ทรทัศนแขวนมีระบบหูฟง และมีรีโมทคอนโทรลใหยืมใช

ชว งสบายใจคอื ชว งฟง อปุ รากร ใชม อื ขวาหยบิ ดวี ดี ที วี่ างขา งตวั เปด
เครื่องฟงที่ทดสอบแลวกอนออกจากบาน เริ่มเปดเครื่องกอนที่พยาบาล
จะมาตรวจหรือหลังจากที่มาตรวจแลว โดยกะระยะเวลาของความยาว
ในแตละเรื่องจากสองช่วั โมงถึงสามชว่ั โมง บางเรื่องยาวเกินสามชั่วโมงถึง
สี่ชั่วโมงจะมีสองแผน แตไมมีมือเปลี่ยน ดูเพียงแผนเดียวมาฟงตอในการ
ฟอกเลือดคร้ังตอไป เวลาของการฟงอุปรากรฆาเวลาใหหมดไปกอนออก
จากเครือ่ ง เวลาสําหรบั การฟง เพลงจากเครื่องเลนเอ็มพีจึงไมคอยมี การ
ฟง เพลงนอกจากความสขุ แลว ยงั ชว ยปด กน้ั เสยี งรบกวนไมพ งึ ประสงคจ าก
รอบดานไดดวย

ชั่วโมงระทึกใจจบลงเปรียบเสมือนละครลาโรง เมื่อถึงเวลา
พยาบาลถอดเขม็ จะตอ งมพี นกั งานผชู ว ยมากดเสน ใหเ ลอื ดหยดุ ไหลทงั้ สอง
เสน มเี สน นอกและเสน ใน สองเสน จะแขง กนั วา เสน ไหนหยดุ กอ นหลงั ทแี่ ขง
คอื ใครจะเปน คนสดุ ทา ยทลี่ กุ จากเตยี งกลบั บา นได ผมไดค รองแชมปต ลอด
กาลในหองฟอกเลือดทีต่ วั เองเขาฟอก ไมวาจะมากอนใครหรือหลงั ใคร ได
ออกจากหอ งเปน คนสดุ ทา ย ใหมๆ ใชเ วลากดเลอื ดหยดุ ไมต าํ่ กวา ครงึ่ ชว่ั โมง
ตอๆ มาลดระดบั อยูในระยะเวลาหยดุ ตั้งแตหานาทีถึงสิบหานาทีและวนั ใด

อยากอยู ๑๑๐ ป ๓๗

โชคไมด กี ดเลือดกวา จะหยดุ สนทิ กนิ เวลาถงึ ๔๕ นาทใี ชผ ชู ว ยกดหลายมือ
ชวย สมัยอยูรอบสามผมเคยกลับบานถึง ๒ ทุม ครบเวลาที่เจาหนาที่จะ
กลับบานกนั เลือดไหลไมหยดุ เกิดบอยคร้ังท้ังๆ ทีค่ ิดวาหยุดแลว ตองกด
เลือดตออีกทั้งทีโ่ รงพยาบาลและทีบ่ า นเพราะรูวิธีการกดอยูบางหากเลือด
ไมไ หลเกนิ ควรถงึ ขน้ั กลบั ไปโรงพยาบาล ทาํ เองเพยี งใชม อื ใชผ า ซบั เลอื ดกด
ระยะแรกไมระมดั ระวงั ตวั ขบั รถไปนอกบาน เลือดไหลอยางนากลวั ตองมา
หยดุ เลอื ดทบี่ า น ผา ปด แผลกดเลอื ดผมจะแกะออกตอนบา ยโมงในวนั รงุ ขนึ้
หลงั วนั ฟอกเลือด หากมีเลือดซึมอยูเลก็ นอยกก็ ดเอง ไมยากลําบากอะไร
แตกวนใจเล็กนอย

ภารกิจการฟอกเลือดสิ้นสุดลง เมื่อพนักงานผูชวยพยุงหลังใหลุก
ขึ้น ลงจากเตียงเพือ่ ชง่ั น้ําหนกั ตวั อีกคร้ังหนึง่ กอนมีรถเขน็ มารบั ลงขางลาง
ตึกพยาบาลเพือ่ ขึ้นรถทีม่ าจอดรอ ผมไมมีแรงพอจะขับรถกลับบาน ถาจะ
มาก็เพียงขับรถมาไดแตไมกลาขบั เองเวลากลับ

ผูที่ไดรับการฟอกเลือดตามนัดหมายไมวาจะสองครั้ง หรือสาม
คร้ังตอสัปดาหจะขาดตอนไมไดเลย จะตองหาวันทดแทนวันที่ขาดหายไป
หมอเปรียบเทียบวาเสมือนรับประทานอาหารที่ไมควรวางเวน ความรูสึก
ในบางครงั้ เบอื่ หนา ย อยากหาทางลดทอนการฟอกเลอื ด มผี รู จู กั หลายราย
แนะนาํ ยาผบี อกวา รบั ประทานแลว หายใหเ อาเซง จหี๊ มมู าตม กบั นาํ้ ซาวขา ว
รับประทาน รบั รองวาไดผลดีนักหยุดฟอกเลือดได กําชับซ้ําวาไมเชื่ออยา

๓๘ สรุ ัตน นุมนนท

ลบหลู ทําเอาอยากลอง คุยกับเพื่อนคนไขรายหนึ่งบอกวาลองแลวกลืน
ไมลง เคยเห็นคนลองกินแลว กลบั เขาโรงนวดได ฟง ดูแลวกึ่งศรทั ธารีบไป
ถามคณุ หมออษุ ณีย ทานอธิบายวาไตของผมเสียหายเหลือสวนดีเพียง ๕
เปอรเซน็ ต สรปุ ไดวาขืนรับประทานเซงจี๊เขาไปก็ตายเปลา โคเรสเตอรอล
กจ็ ะยิ่งทวีสงู

นี่คือชีวิตหนึ่งของคนฟอกเลือด ที่ขาดไปคือความสนุกสนานนอก
บาน ไมไดไปเทีย่ วคางแรมในสถานทีใ่ ด ไมคอยกลาเขาโรงมหรสพ ในเมื่อ
หนั มองดสู ภาพตนเองทีผ่ มขาวโพลนทามกลางผมดาํ ผมแดงเตม็ โรง แตไม
วาชีวิตจะอยูในที่ใด ก็ทําตัวใหสบายจะขับรถตามภาษาคนชราที่ยังพอขับ
ได หรือไปตลาด แตหาอาหารอรอยรับประทานตามรานไมคอยได แมแต
ทาํ อาหารทีบ่ านตองจาํ กดั ประเภทอาหาร ไมวาพืชผัก ถั่ว จาํ พวกพืชที่ลง
ดิน เนื้อสตั วหามสารพัดเปน สวนใหญเหลือแตปลาบางชนิด ผลไมเหลือไม
กีอ่ ยาง แอป็ เปล องุนแดงเปน หลกั ในการรบั ประทาน สวนผสมอาหารหาม
สารพดั โดยเฉพาะเรือ่ งของเคม็ เครอื่ งดมื่ ทกุ ชนดิ หา มยกเวน นา้ํ หวานสแี ดง
ผสมน้ําดื่มไมหวานจัดใหเกิดกําลังวังชา หามดื่มน้ํามาก ขนมนมเนยหาม
เกือบหมด กลายเปนชีวิตกินเพือ่ อยูเทานั้น

โชคดีมีคนชวยเหลือ นับต้ังแตคนใกลตัวที่สุดคือภรรยาของผม
ที่ตองคอยจัดเตรียมอาหารท้ังที่ซื้อเอง ทําเอง หรือคนชวยทํา ซ้ํายังตอง
โดดเดี่ยวในวันที่ผมไปฟอกเลือด ผมไมทําใหชีวิตเปนทุกข แตจะสุขไดนาน

อยากอยู ๑๑๐ ป ๓๙

เพียงใดไมทราบ หากถึงวันที่ชวยตัวเองไมได ขาดคนดูแล วันน้ันคือทุกข
ของตนเองและครอบครวั และหากจะตอ งใชเ งนิ จา ยมากไมท ราบวา จะเหลอื
อะไรไวซื้อขาย ผมออกจะปลงชีวิต ไมอยากใหคนรอบขางหรือใครตองมา
ลําบากกบั ผม ชีวิตไมตง้ั อยใู นความประมาท พยายามใหนึกถึงความสุข
ในแตละครั้งที่ไปฟอกเลือด สัปดาหหนึ่งเพียงสามวัน วันละเพียงสี่ชั่วโมง
และจะตองฟอกอีกนานเทาใด บางรายฟอกกวา ๒๐ ปก็มี และผมเลือก
ทางสดุ ทา ยของชวี ติ ไวว า ชวี ติ ผมเปน อมตะแลว ผมอทุ ศิ รา งกายเพือ่ การ
ศกึ ษาแพทยใ หก บั โรงพยาบาลจฬุ าลงกรณ และไมม พี ธิ กี ารใดๆ ทงั้ สน้ิ หลงั
จากชีวิตสิ้นสดุ ลง

พระคุณรอบดาน
ชีวิตสะดวกสบายเพราะความกรุณาของผูมีพระคุณรอบขาง เริ่ม

จากครอบครัวแกวจาระนัย คุณอุดม ตองขับรถรับสง คุณสมทรง ผู
ภรรยาชวยเหลืองานติดตอระหวางบานและโรงพยาบาล ดูแลทุกขสุขทุก
อยางที่บานเทาที่เวลาจะอํานวย กลายเปนวาคุณสมทรง เสมือนลูกสาว
คนหนึ่งที่คุณพอของคุณสมทรงบอกเมื่อพบกันวามีลูกหลาย ขอยกให
เปน ลกู สาวคนหนึง่ ของบานเรา และยงั มี รงุ (กนกภรณ) บตุ รสาวของคณุ
อดุ ม และ คณุ สมทรงพยาบาลวิชาชีพของโรงพยาบาลศนู ยนครปฐมผูจบ
จากจุฬาฯ ชวยเหลือท้ังทางดานโรงพยาบาลและการเจาะเลือด ขอบคุณ
เอฟที่ชวยเปนคนกลางติดตองานระหวางโรงพยาบาลสนามจันทรกับคุณ
สมทรงแหงโรงพยาบาลศูนยนครปฐม

๔๐ สุรัตน นุมนนท

การเดินทางไปฟอกเลือดในแตละคร้ังราบรื่นดวยรถรับสงของ
ครอบครวั พุม คํา คือคุณทวีผูพอ หนุม ลกู ชาย ฝนลูกสาว ตุก ลกู เขย
ตางพรอมใจผลัดเปลี่ยนรับสงไปโรงพยาบาลและไปยังที่ตางๆ รวมถึง
กรุงเทพฯและยังมี คุณสมชาย ทิมหอม จากศิลปากร เปนผูขับรถ
บานใหในยามจําเปน ผูชวยเหลือในดานการขนสงไมไดมีเพียงเทานี้ยังมี
ลุงหนอม สามลอสูงอายุหนาองคพระปฐมเจดียชวยหอบหิ้วขาวของที่
ตลาดแลว ขสี่ ามลอ ใหน ง่ั มายงั ทจี่ อดรถทงิ้ ไวใ นบรเิ วณองคพ ระ อกี คนหนงึ่
คือ ลุงชาติ ชายสูงอายุขี่รถมอเตอรไซครับจางคอยหิ้วของจากหางบิ๊กซี
เดินขามฟากถนนซอยมาใสรถยนตที่จอดทิ้งไวในบริเวณหางโฮมโปรซึ่งมี
ที่จอดรถดีกวาตัวหางบิ๊กซีที่มีรถจอดหนาแนน

เบาใจมากในยามที่รถยนตขัดของบางเรื่องก็ไดชางทวีเพื่อนบาน
เรือนเคียงใหการชวยเหลือ เวลารถเสียจะมากหรือนอยท้ังภายในบานหรือ
ตามทองถนน กไ็ ดบริการของอเู ชง็ ซึง่ เรียกบริการไดทกุ ชวงเวลา ไมเคยมี
การปรปิ ากบน วา จากเชง็ และคณุ ดวงเดอื นผภู รรยา ตา งชว ยเหลอื และให
ความเหน็ อกเหน็ ใจตลอดเวลากบั การขบั รถของชายชราทรี่ ถเสยี ตามสภาพ
รถหรือที่ไมนาอภัยคือความสะเพราของผูใชรถ งานสาธารณปู โภคในบาน
ทั้งน้ําประปา ไฟฟา งานไม งานปูน ไมตองกังวล มีคณุ วินยั ดีเอีย่ ม นอง
ชายคณุ สมทรงซงึ่ เปน กาํ ลงั หลกั และมคี ณุ ทวที ชี่ ว ยงานในยามวา งจากการ
ขบั รถและคณุ วนิ ยั ไมว า ง และยงั มคี ณุ สวสั ด์ิ สมประกอบจากคณะอกั ษร
ศาสตร ศลิ ปากร ชว ยทง้ั ทางดา นงานปนู และงานสวนทาํ ใหร อบบา นเขยี วชอมุ

อยากอยู ๑๑๐ ป ๔๑

ความสุขที่เติมเต็มใหกับชีวิต คือการไดรับความชวยเหลือในเรื่อง
การสื่อสาร คณุ สมบูรณ ปรีชาทรัพย และ คุณนิศารตั น ขมุ ทอง จาก
คณะอักษรศาสตร ชวยงานเดินสารและงานพิมพเฉพาะการพิมพในเรื่อง
พิเศษ มีสมบรู ณค นสงหนงั สือพิมพอีกคนหนึง่ สงหนงั สือพิมพดวยความ
ซื่อสัตยใหทกุ วันตอนตีสีไ่ มใหตกหลนขาวสารบานเมือง และสาํ หรบั เพือ่ น
บา นจะตอ งขอขอบพระคณุ ทา นรองวชิ ยั และ คณุ แสงจนั ทร โพธสิ์ พุ รรณ
พงศ เอาใจใสชวยเหลือในยามไปโรงพยาบาลคร้ังตอมลูกหมากโตที่โรง
พยาบาลเอกชน และยงั ชวยอีกหลายเรือ่ ง และขอบคุณปเุ พือ่ นบานอีกคน
หนงึ่ ทชี่ ว ยในเรอื่ งอาหารไตในระยะแรกทฟี่ อกเลอื ด และอกี ทา นหนงึ่ คอื คณุ
นอย ราน ๕.๕ มะฮอกกานี ถนนตนสน นครปฐม ชางผมอดีตแชมปแหง
ประเทศไทยที่แตงผมใหดูงามมานานป กอนจะปลอยใหผมรกรุงรังเพราะ
ความเกียจครานที่จะทาํ ผิดกับอาจารยแถมสุขทีไ่ มยอมวางเวนไปทําผม
จนบางคนตะลึงไมเชื่อในอายุ อทุ านวา หนา สาวเดินแบบคนแก

บุคลากรฝายการแพทยที่มีบุญคุณเหลือลํ้ามีอยูมากทาน เริ่ม
จากคณุ หมอแมนแหงโรงพยาบาลศิริราชทีช่ วยใหรอดชีวิตจากไสติง่ แตก
ศาสตราจารยนายแพทยสุทธิ สุรเกียรติชานุกูล ศัลยแพทยเสนเลือด
หัวใจตอเสนเลือดหัวใจใหผมมีลมหายใจไดมานานนับสิบป และอีกทาน
หนึ่งคือศาสตราจารยแพทยหญิงพรรณี เสถียรโชค อายุรแพทยหญิง
ที่เปนผูตรวจการเตนหัวใจผิดปกติของผมเมื่อรับการตรวจที่วชิรพยาบาล
จนนาํ ไปสกู ารตอ เสน เลือดหวั ใจของคณุ หมอสทุ ธแิ ละดแู ลรกั ษาพยาบาล

๔๒ สุรัตน นุมนนท

หลงั ผาตัดเสนเลือดมาโดยตลอด

ผมตองตกเปนคนไขนอนวชิรพยาบาลเขาผาตัดตอมลูกหมากถึง
๒ ครั้งดวยฝมือของคุณหมอปภาภัค ณ สงขลา ชวยใหนอนหลับสบาย
ไมตองตื่นบอยคร้ังในยามค่ําคืน และสําหรับวชิรพยาบาลจะตองระลึก
ถึงศาสตราจารยแพทยหญิงภัทรา คูระทอง ผูชวยประคับประคอง
โรคไตไวหลายปกวาจะฟอกเลือด และที่เปนหนี้บุญคุณอยางมหาศาลกับ
คณุ บษุ กร เพชรสวุ รรณ พยาบาลอาวโุ สของวชริ พยาบาล ชว ยใหผ มมชี วี ติ
ยนื ยงมาไดด ว ยการชกั นาํ พาใหไ ดพ บแพทยผ เู ชยี่ วชาญแตล ะโรค บรกิ ารใน
เรื่องการเจาะเลือด ชวยหาหองพักคนไขพิเศษ ความชวยเหลือเหลานี้ได
กระทําตลอดมานับคร้ังไมถวนเปนเวลานับสิบป

ระยะหลงั เพยี งไมก ีป่ ม านโ้ี รงพยาบาลศนู ยน ครปฐมกลายเปน บา น
หลังที่สองของผม ตองพึ่งบริการพักพิงคร้ังแลวคร้ังเลา ผิดกับอาจารย
แถมสุขที่ใชโรงพยาบาลเปนบานพักมากอน แตผมมาแยงเขาพักโรง
พยาบาลแทนที่ เดิมเพียงแวะเวียนมาตรวจรักษาพยาบาลเปนคร้ังคราว
ตรวจหัวใจบาง กินยารักษาตอมลูกหมากโตบาง แตเมื่อยอนหลังกลับไป
จนถึงปจจุบันชีวิตผมฝากไวกับคุณหมอมากทานของโรงพยาบาลศูนย
นครปฐม มี คุณหมอพัฒนะ ศรุตานนท คุณหมอกาญจนา นันทนีย
ที่มีบุญคุณสุดประมาณคาใหกับเราทั้งสองท้ังในเรื่องรักษาพยาบาลและ
เรื่องอื่นๆ อีกมากหลาย คุณหมอสุนัย จันทรฉาย คุณหมอชัยพจน

อยากอยู ๑๑๐ ป ๔๓

สวัสดิวัลลภ คุณหมอสุริยัน และ คุณหมอกิตติยา มหามงคล
คุณหมอนพปฎล คูหาสวัสดิ์ คุณหมอมิตร รุงเรืองวานิช คุณหมอ
สุเมธ บรรเลงจิต คณุ หมอประทีป ศิริสาลิโภชน ทนั ตแพทยธารวิทย
สุขเจริญ และ คุณหมออุษณีย พูลวิวัฒนชัยการ ที่ชวยประคองชีวิต
ผมไวในแตละวันอยูในขณะนี้ รวมถึงจักษุแพทย เอกชัย ภาคสุวรรณ
โรงพยาบาลบํารุงราษฎรที่รักษาตอกระจก คุณหมอจุลธรรม ประทุม
สวุ รรณ โรงพยาบาลสนามจนั ทรทีค่ นพบวาผมเปน เกาตชวยบาํ บดั อาการ
โรคหลายครงั้ และมบี ญุ คณุ ตออาจารยแ ถมสขุ ชว ยเหลือฉกุ เฉินดว นครง้ั
หกลมสะโพกแตก และอีกทานหนึ่งคือ คณุ หมอ ธรรมนญู จันทโรจวงศ
ญาติผูพี่ของอาจารยแถมสุข เจาของคลีนิกตรงสถานีรถไฟนครปฐมที่
ชาวเมอื งรจู กั กนั ดชี ว ยปฐมพยาบาลแกค รอบครวั ตอนลกู ชายสองคนอยใู น
วยั เดก็ อาจารยแ ถมสุขในวัยเกินสาวเลก็ นอยและกับผมที่เริม่ มีผมหงอก
สอดแทรก

สุดทายนี้ขอขอบคุณคณะพยาบาลและเจาหนาทีข่ องโรงพยาบาล
ศูนยนครปฐม ในน้ําใจอันงดงาม และไมละเวนที่จะขอขอบคุณเจาหนาที่
ศูนยไตเทียมโรงพยาบาลสนามจันทรประกอบดวยคณะพยาบาลและ
พนักงานผูชวยรวมกันกวา ๒๐ ทานที่ชวยเหลือในการฟอกเลือดใหอยาง
เปน สขุ และขาดไมไ ดค อื บคุ คลผเู คยี งขา งในครอบครวั ทเี่ ปน กาํ ลงั ใจให และ
ผูที่เหนื่อยยากที่สุดคือภรรยาสุดที่รัก แถมสุข ชวยเหลือในยามยากตอง
เผชิญกบั โรคภยั และขอขอบคณุ ญาติมิตรและศิษยทีม่ าเยีย่ มเยียนใหกาํ ลงั

๔๔ สรุ ัตน นุมนนท

ใจและปรารถนาที่จะพบเห็นกนั อีก
ทา ยทสี่ ดุ ขอขอบคณุ ทา นผอู า นทจี่ าํ ทนอา นเรอื่ งของคนชราที่

ไมแนใจวาจิตปกติจนอาจจะตองมีพระคุณจากแพทยโรคจิตเปนคน
ลาสุดกอนวาระสดุ ทายของชีวิต

ผมขอใหทุกทานมีความสขุ ปราศจากโรคภยั มีชีวิตอมตะนบั
ได ๑๑๐ ป

สขุ สวัสดีปใหม ๒๕๕๕

อยากอยู ๑๑๐ ป ๔๕

ภาพปกหนา ชมพทู ีร่ กั
ภาพสีนํ้าป ๒๕๔๔
ศิลปน จรูญ เขียวดอกนอ ย
ศิลปนกลุม ART GIFT เพื่อนรฐั ศาสตร จฬุ าฯ
วาดใหเปน ของขวัญ

ART GIFT เปนศิลปนกลุมอาวุโสรวมตวั สรางผลงานศิลปกรรม
มี รองศาสตราจารย ดร.ระววี รรณ ประกอบผล ศษิ ยน เิ ทศศาสตร จฬุ าฯ
ผูมากความสามารถเปน ประธานกลุม

ภาพปกหลงั ภาพคูของ อาจารยส รุ ัตน กบั อาจารยแถมสขุ

ทีม่ าภาพประกอบ

หนา ๙ http://www.webmd.com/digestive-disorders/digestive-disease-appendicitis
หนา ๑๓ http://www.webmd.com/heart-disease/slideshow-visual-guide-to-heart-disease
หนา ๑๙ http://www.diabetescare.net/flash_article.asp?id=445619
หนา ๒๐ http://en.wikipedia.org/wiki/File:Corpora_amylacea_intermed_mag.jpg
หนา ๒๔ http://www.umm.edu/imagepages/1684.htm
หนา ๒๖ http://www.webboard.mthai.com/7/2006-10-08/272703.html
หนา ๒๗ http://www.medicinenet.com/kidney_disease_quiz/quiz.htm
หนา ๒๙ http://www.giamedical.com/pheonix.html

๔๖ สุรตั น นุมนนท