ชิวิต 21.12.64

คาํ ชี้แจง

Pocket Book เรื่องชีวิต (LIFE) เลมน้ีเขียนไวเม่ือ 10 ปท่ีแลว ผูเขียนมีความประสงคจะ
ทาํ เปน e-book เพือ่ เกบ็ ไวอา นยามเหงาและสง ใหเพือ่ นๆอานทาง online

จากใจจริง
รองศาสตราจารย์ ดร. วไิ ล ต้งั จติ สมคดิ

27พฤศจกิ ายน 2564

คาํ นํา

Pocket Book เล่มน้ีไดเ้ ขียนข้ึนจากประสบการณ์ตรงท่ีไดส้ มั ผสั ไดพ้ บไดเ้ ห็น จึงไดน้ าํ มา
เล่าสู่กนั ฟัง โดยถ่ายทอดเป็ นลายลกั ษณ์อกั ษรเน้ือหามี 5 เร่ืองย่อย แฝงดว้ ยขอ้ คิดต่างๆ เพื่อ
ให้ผูอ้ ่านได้อ่านอย่างสบายใจ เป็ นการจรรโลงจิตใจและท่ีลืมไม่ได้คือ ผูช้ ่วยศาสตราจารย์
ลัดดา เสนาวงษ์ ท่ีกรุณาพิสูจน์อักษร คุณดุษฎี พงษ์ทรัพย์ ท่ีช่วยพิมพ์ให้สวยงาม และ
คุณภูสิทธิ พลายชมภู ที่กรุณาจดั ทาํ เป็นรูปเล่มสวยงาม

สุดทา้ ยน้ีผเู้ ขียนหวงั เป็นอยา่ งยง่ิ วา่ ผอู้ า่ นจะไดร้ ับประโยชน์จากเน้ือหาสาระในคร้ังน้ี

รองศาสตราจารย์ ดร. วไิ ล ต้งั จติ สมคดิ
ปี 2553

สารบัญ หน้า

ไมผ้ ลิใบ 1
เต่านอ้ ยหลงทาง 5
พิราบจ๋าอยา่ หนีฉนั ไป 8
โลกหมุนเวยี น 10
บทเรียนแห่งชีวติ 13

1

ไม้ผลใิ บ

ลมเย็น ๆ พดั สัมผสั ผิวกาย พร้อมกับวิตามินดีที่ส่งผ่านตามลาํ แสงอาทิตยย์ ามเขา้ ที่
พุทธมณฑล สาวรุ่นใหญ่ Size S (วยั 60 ปี Size M = 70 ปี Size L = 80 ปี Size XL = 90 ปี )
กบั หนุ่มวยั ใส (30 ปี ) กาํ ลงั รับอากาศบริสุทธ์ิ และแลว้ สายตาของสาวรุ่นใหญ่ Size S ก็มองเห็น
หญา้ ท่ีถูกตดั เรียบราวกบั กาํ มะหยสี่ ีเขียวท่ีวาววบั เหมือนโรยดว้ ยกากเพชร (น้าํ คา้ งท่ีตอ้ งบนยอด
หญา้ ) เมื่อรับแสงอาทิตยส์ ่งประกายดูราวกับถูกแต่งแตม้ ไวอ้ ย่างสวยงาม ต่อเบ้ืองหน้าองค์
พระประธาน ท่ีทรงประทานพรแก่ทุกสรรพส่ิงในสวนธรรมแห่งน้ี เสียงนกเอ้ียง นกแตว้ แร้ว
ทอ้ งดาํ และนกพิราบต่างบรรเลงขบั กล่อมพร้อม ๆ กบั เสียง หน่ึง สอง สาม ของกลุ่มผูร้ ักษ์
สุขภาพราว ๆ 10-20 คน ท่ีพร้อมใจส่งเสียงดงั ระคนกบั เสียงเพลงปลุกเร้าของติ๊กชิโร่ จิตใจของ
คนสูงวยั เหล่าน้ีราวกบั หนุ่มสาววยั เบญจเพศเส้ือผา้ ท่ีสวมใส่จะใส่ตามสีของวนั วนั น้นั อุปกรณ์ท่ี
ใชค้ ือ ท่อน้าํ สีฟ้าทุกคนจะพร้อมเพรียงกนั ตามจงั หวะราวกบั กองเชียร์กีฬาสี โดยมีลีดเดอร์หนุ่ม
นอ้ ยร่างทว้ มนาํ ทีม สาวรุ่นใหญ่ Size S เม่ือไดย้ ิน ไดฟ้ ัง และเห็นภาพเช่นน้ีหัวใจก็คึกคะนอง
อยากจะร่วมวงเชียร์กีฬาสีดว้ ย แต่ดว้ ยสองเทา้ ท่ีกาํ ลงั อ่อนแรงก็ทาํ ให้หัวใจท่ีคึกคะนองชะลอ
ไปไดช้ ว่ั ขณะ และคิดวา่ รออีกสักสองครู่ 2 เทา้ น้ีคงจะพร้อมเพรียงเขา้ ร่วมกบั กลุ่มวยั งามกลุ่มน้ี
ชวั ร์ !

และแลว้ หนุ่มวยั ใส กส็ ะกิดสาวรุ่นใหญ่ Size S ที่หยดุ กา้ วเทา้ มวั แต่เพลินกบั รอบขา้ ง จน
ตอ้ งเตือนวา่ พร้อมท่ีจะเดินหรือยงั

"หน่ึง รอบองค์พระประธาน" เสียงสาวรุ่นใหญ่ Size S ดงั ข้ึน พร้อมกบั เดินก้มหน้า
(นิสัยประจาํ ตวั ) หนุ่มวยั ใสกส็ ่งซิกโดยทาํ มือหงายแลว้ กระดกข้ึนเพ่ือเป็นสัญญาณใหค้ ุณแม่ใน
ดวงใจเงยหนา้ เดินอยา่ งสง่างามสมตามวยั

คุณแม่ของหนุ่มวยั ใสยอ้ นอดีต (นี่ไงข้ึนสะพานพระราม 6 เป็ นเช่นน้ีนี่เอง) ก่อนจะเดิน
แลว้ พูดข้ึนวา่ "แม่ขอบใจหนูมากนะ ที่ให้กาํ ลงั ใจแม่จนแม่ไดม้ ีโอกาสให้เทา้ 2 ขา้ งน้ีไดส้ ัมผสั
อากาศบริสุทธ์ิ เยน็ สบาย"

2

"ดี แลว้ แม่.....ออย (ชื่อเล่นของหนุ่มวยั ใส) อยากใหแ้ ม่มาเดินทุกวนั ทาํ อยา่ งน้ีเด๋ียวก็เขา้
กลุ่มโน้นได"้ ลูกชายผูป้ รารถนาดีพูดให้กาํ ลงั ใจ (กลุ่มรักษ์สุขภาพ ออ้ ! ต้งั เองนะ ยงั ไม่ได้
สมั ภาษณ์กลุ่มน้ีเลยวา่ เขามีช่ือกลุ่มวา่ อะไร)

"ท่ีแม่ยอมมาเดินนี่ เพราะลูกพดู เสมอวา่ ทีแม่รอหมอ 1-2 ชว่ั โมงแม่รอได้ แต่มาเดินออก
กาํ ลงั กายแค่ 30 นาที มนั ยากจงั เลยนะแม่" คุณแม่รุ่นใหญ่ Size s ยอมจาํ นนกบั เหตุผลท่ีลูกพูด
เลยเล่าความหลงั ที่ตอ้ งมาเดินใหฟ้ ังอีกคร้ัง

"ลูกดูตน้ ลีลาวดีซิ! (ตน้ ลน่ั ทมนน่ั เอง) เม่ือเดือนท่ีแลว้ ตน้ มนั โกร๋ น ไม่มีใบ ไม่มีดอกเลย
มาเดือนน้ี (ธันวาคม) มีท้งั ใบและดอกเริ่มผลิออกมาแลว้ ทีแรกนึกว่ามนั เรียงกนั ยืนตน้ ตาย ยงั
คิดอย่วู ่าเสียดาย กว่าจะปลูกไดแ้ ละดอกก็ส่งกล่ินหอมดว้ ยนะ เวลายืนใกล้ ๆ โดยเฉพาะอยใู่ ต้
ตน้ มนั หอมเยน็ จงั เลย" คุณแม่ช้ีชวนใหล้ ูกดู

"ทีแรก ออยก็คิดเหมือนแม่ แต่น่ีมนั คงจะฟูมฟักสลดั ความเก่าเพื่อโชวค์ วามงามรุ่นใหม่
ออกมานะ" ลูกชายแสดงความคิดเห็น

"อนั ที่จริงมนั คงไม่ยอมพ่ายแพค้ วามเปลี่ยนแปลงของธรรมชาติ มนั คงตอ้ งสงวนพนั ธุ์
เพ่อื ใหเ้ กิดลูกหลาน คงไม่ยอมจากไปง่าย ๆ ไม่อยา่ งน้นั คงจะสูญพนั ธุ์ไปก่อนหนา้ น้ีแลว้ " แม่วยั
60 ปี ขอออกความเห็นร่วมดว้ ยและพดู ไม่ยอมหยดุ เหมือนกลวั ถูกแยง่ พดู วา่

"ดูปมของตน้ ไมซ้ ิ! ปมไหนที่เหี่ยวแหง้ ก็หยดุ ชะงกั ไม่มีใบ ไม่มีดอก ตรงไหนดูแลว้ ปม
มนั อูม ๆ แน่หละ...ใบอ่อนเริ่มแตก พร้อมท้งั มีดอกออกมาน่ีไง แสดงให้เห็นวา่ ฉันยงั มีชีวิตอยู่
นะ พร้อมแสดงความเป็นตวั ตนออกมาเพื่อไมใหใ้ ครมาโคน่ มนั ทิ้งไป"

"แม่ดูซิน่าจะจริงอยา่ งแม่พดู นะ" สาวรุ่นใหญ่ Size S ยมิ้ ออกมาอยา่ งภาคภูมิใจ ที่ลูกนอ้ ย
ยอมรับความคิดเห็น นี่ไงนกั พฤกษศาสตร์ สมคั รเล่นมาแลว้ (ดูซิทุกตน้ ท่ีเรียงรายก็จะเร่ิมมีใบ
บางตน้ ก็มีดอก ดูแลว้ ก็รู้ว่าความสวยงามกาํ ลงั จะเริ่มข้ึนอีกคร้ังนะ ลูกน้อยพูดเออออเอาใจคุณ
แม่น่าดูเลย)

“แม่ ! ตน้ ไมก้ ็มีชีวิตนะมนั หวงแหนชีวิตเหมือนกนั มนั ไม่ยอมพ่ายแพก้ บั ส่ิงแวดลอ้ มท่ี
เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วในขณะน้ี แต่ทาํ ไมมนุษยถ์ ึงไม่รักและหวงแหนชีวิตท่ีควรจะไดส้ ืบ
ชาติพนั ธุ์ต่อไปก็ไม่รู้ ทาํ ลายกนั และกนั บางชีวิตไม่มีทางปกป้องตนเองเลย ก็ถูกจบชีวิตอย่าง

3

หลีกเล่ียงไม่ได้ (นึกถึงภาพซากศพทารกกวา่ 2 พนั กวา่ ชีวิต) เฮอ้ ! น่าสงสารจงั เลย แต่บางคร้ัง
คนเราก็อาจจะไม่อยากทาํ ก็ได้ แต่หาสถานีร่อนลงไม่ได้ ก็เลยตอ้ งเอาความอยู่รอดของตวั เอง
ก่อน อยา่ งน้ีจะโทษใครนะ สังคม สภาพแวดลอ้ ม ครอบครัว หรือการศึกษาดีนะ" คุณชายลูก
นกั วชิ าการเร่ิมวเิ คราะห์ปัญหา

"แม่คิดว่าทุกภาคส่วนนะ ที่จะตอ้ งมีส่วนร่วมรับผิดชอบแต่ที่น่าจะโทษมากท่ีสุดก็คือ
ครอบครัว" คุณแม่นกั วชิ าการร่วมวงกบั เขาดว้ ยคนนะ

"ครอบครัวดี แต่พนั ธุ์ทางก็มีเยอะนะแม่" นกั วิชาการตวั น้อย (ลูกคนเล็กนะจ๊ะจะบอก
ให)้ แสดงความเห็นเพมิ่ เติม

"เห็นดว้ ยจะ้ สภาพแวดลอ้ มก็มีส่วนเพราะลทั ธิเอาอยา่ งตามแบบต่างชาติ ประกอบกบั
จิตใจท่ีไม่เขม้ แข็ง ขาดความเช่ือมน่ั และขาดส่ิงยึดเหนี่ยวจิตใจ ทาํ ให้เดินหลงผิดได้นะลูก"
คุณแม่นกั วชิ าการเสริมต่อเช่นกนั

"ตอนท่ีออยเดก็ ๆ ออยก็หนีเรียนไปเล่นเกม แม่ยงั ไม่ตีออยเลยกลบั สนบั สนุนใหเ้ ล่นอีก
แม่คิดอยา่ งไรล่ะ" ลูกนอ้ ยคงสงสยั มานาน คราวน้ีคงไดค้ าํ ตอบแน่

"ออ้ ! ตอนน้นั แม่ก็อยากตีดว้ ยซ้าํ แต่ป๋ า (คุณพ่อของลูกนอ้ ย) ให้ขอ้ คิดวา่ น่าจะทาํ วิกฤต
ให้เป็ นโอกาส ค่อย ๆ พูดนะคุณ และส่งเสริมให้อย่ใู นขอบเขตท่ีจะทาํ ได้ ไม่เสียการเรียนเป็ น
ใชไ้ ด"้ คุณแม่เผยความไม่ลบั ให้คนข้ีสงสัยพงั พร้อมกบั เล่าให้ฟังต่อไปอีก (เครื่องติดแลว้ ดบั
ไม่ไดไ้ ง)

"หนูจาํ ไดไ้ หมแม่บอกหนูวา่ ทาํ ไมถึงเสียตงั คใ์ ห้ร้านเกมล่ะ หนูน่าจะทาํ เกมข้ึนเองแลว้
ขายใหร้ ้านเกมบา้ งซิ อยา่ ดีแต่เป็นผเู้ สพนะ เป็นผสู้ ร้างบา้ งจะไดไ้ หม"

"ออยจะทาํ ดูนะ ไอเดียแม่นี่เขา้ ท่าเหมือนกนั " นกั สร้างเกมสมคั รเล่นเริ่มป๊ิ งไอเดียคุณแม่
และแลว้ วนั น้ีกม็ ีผชู้ ่วยศาสตราจารย์ ดร.เกม แลว้ นะจะบอกให้

เสียงนกกาเหวา่ ก็ส่งเสียงดงั ไปทว่ั สวนธรรม สองแม่ลูกหยดุ การสนทนา พร้อมกนั น้นั ส่ี
ตากม็ องเห็นกระรอกหางฟเู ป็นพวงวงิ่ ผา่ นหนา้ เราสองแม่ลูก อยา่ งไม่กลวั วา่ จะถูกจบั แต่อยา่ งใด
ว่ิงจากตน้ หน่ึงไปยงั อีกตน้ หน่ึงอยา่ งมีความสุขไร้กงั วล น่ีแหละธรรมสถาน พระพุทธองคท์ รง
ประทานพรใหท้ ุกสรรพส่ิงอยรู่ ่วมกนั โดยไม่เบียดเบียนกนั

4

เชา้ น้ี หรือเชา้ วนั ไหนก็ตาม ทุกสิ่งท่ีอยใู่ นสวนธรรมสงบแห่งน้ี มีแต่สุข สดช่ืน ไม่วา่ จะ
เป็นฟ้า ดิน หรือน้าํ กต็ าม ต่างกย็ นิ ดีใหท้ ุกชีวติ ที่เขา้ มาสมั ผสั ดว้ ยตวั เอง แลว้ จะรู้ไดโ้ ดยไม่ตอ้ งมี
ใครมาแนะนาํ และแลว้ คุณลูกวยั ใสกข็ บั รถพาคุณแม่รุ่นใหญ่ Size S กลบั บา้ นดว้ ยรอยยมิ้ พร้อม
กบั เหง่ือซึม ๆ ตามใบหน้าซ่ึงพอจะเห็นไดบ้ า้ ง ขณะที่ขบั รถตามรถปิ กอพั คนั หน่ึง เพ่ือจะออก
จากสวนธรรมนี่เอง ทนั ใดมือขวาของคนขบั รถคนั หนา้ ก็ส่งสัญญาณโบกข้ึนลง พร้อมกบั ชะลอ
การขบั รถและเปิ ดไฟฉุกเฉิน ลูกน้อยกลอยใจก็ชะลอตามพร้อมกบั เบรกเพื่อจะหยดุ ตามรถคนั
หนา้ และแลว้ คุณแม่รุ่นใหญ่ Size S ก็สงสัยว่าเกิดอะไรข้ึนนะก็พบว่าคนขบั รถคนั หนา้ เดินลง
จากรถพร้อมกบั กม้ ลงหยบิ ของสิ่งหน่ึงข้ึนมา ทนั ใดน้นั สี่ตาของสองแม่ลูกท่ีเห็นสิ่งน้นั อยใู่ นมือ
ชายวยั กลางคนน้ีคือลูกเต่า ท่ีพยายามเดินกระเตาะกระแตะขา้ มถนนนน่ั เอง

HAVE A BEAUTIFUL DAY

5

เต่าน้อยหลงทาง

เม่ือคืนฝนตกหนกั ท้งั คืน จนน้าํ นองถนน แต่ 2 แม่ลูกก็หาไดย้ อ่ ทอ้ ในการออกกาํ ลงั กาย
แต่อยา่ งใด

ก่ิงไมเ้ กล่ือนถนนเลยนะ น้าํ ตามร่องรอบองค์พระประธานก็มีน้าํ ขงั พอสมควร แต่ไม่
ท่วมถนน หรือ หญา้ รอบ ๆ องคพ์ ระเลย น้าํ ในสระหนา้ องคพ์ ระจะมากกวา่ ปกติ

"แม่เดินระวงั หน่อยนะ เด๋ียวจะไถลลงร่องน้าํ พร้อม ๆ กบั กิ่งไมเ้ หล่าน้ีนะ" หนุ่มหน้า
Intend เกาหลี ตาไม่มีเล่าเตง๊ คอยเตือนคุณแม่เหม่อลอย น่ารักอยา่ งน้ีใครจะไม่รักใหร้ ู้ไปซิ!

และแลว้ สายตาท้งั 2 คู่ก็มองเห็นเต่านอ้ ยในร่องน้าํ ท่ีขดุ รอบองคพ์ ระประธานจะเห็นวา่
นี่คือความชาญฉลาดของผวู้ างแปลน เวลาฝนตกก็จะระบายลงร่องน้าํ หมด จึงไม่ท่วมให้เสียภูมิ
ทศั น์

"แม่! แม่! ลูกเต่าอยใู่ นร่องน้าํ ไม่รู้วา่ มนั เดินมาที่นี่ไดอ้ ยา่ งไร" หนุ่มหนา้ เกาหลีเช้ือสาย
ไทยพดู ข้ึน

"เออ! จริงดว้ ยชิ ท้งั ๆ ท่ีหมู่บา้ นเต่าอยตู่ ้งั ไกลนะ"
คุณแม่พดู เห็นดว้ ย
ท่ีจริงหมู่บา้ นเต่า (เราต้งั ชื่อกนั เองนะ) จะสังเกตให้ดีเวลาขบั รถหรือเดินเขา้ มาในสวน
ธรรมแห่งน้ี จะมีคูน้าํ ยาวตลอดแนว มีเต่ามากมายจนตอ้ งมีป้ายใหร้ ะวงั ขบั รถชา้ ๆ ไม่เช่นน้นั จะ
ทบั เต่าตาย หากมาออกกาํ ลงั กายยามเชา้ แลว้ มองไปที่คูน้าํ แห่งน้ี จะเห็นเต่าข้ึนมารับวิตามินดี
ยามเชา้ กบั เขาดว้ ยนะ ผ่ึงแดดเรียงรายกนั เป็ นแถว บริเวณปูนซีเมนตท์ ่ีเทลาดลงในคูน้าํ ห่างกนั
เป็ นระยะ ๆ จะมีพ่อเต่า แม่เต่า ป้าเต่า จนถึงลูกหลานเต่า ตวั เล็กตวั นอ้ ย สรุปชาติพนั ธุ์ของเต่า
นนั่ เอง บริเวณพ้ืนท่ีที่ถดั ออกไปจะเป็ นสวนที่ตกแต่งสวยงามมีไมด้ ดั เป็ นพุ่ม ๆ พ้ืนหญา้ ถูกตดั
เรียบสวยงาม เป็ น Location ที่ดี หากจะถ่ายรูปสาํ หรับคู่บ่าว-สาว ผูส้ าํ เร็จปริญญาต่างๆและท่ี
พกั ผอ่ นสาํ หรับครอบครัว ถือไดว้ า่ เป็ นสวนสาธารณะเพ่ือทุกคนจริง ๆไม่มีชนช้นั อีกท้งั ไม่เสีย
ค่าเขา้ สวน แถมยงั ไดฟ้ ังธรรมะท้งั ยามเชา้ และยามเยน็ ช่วยกล่อมเกลาจิตใจเป็ นการศึกษาตาม
อธั ยาศยั (Informal Education) พร้อมท้งั ยงั ไดฟ้ ังวง Orchestra แบบธรรมชาติวงใหญ่ ไม่วา่ จะ

6

เป็ นกุ๊กกู้ กาเหว่า ๆ ตอ้ ยตีวิด เจี๊ยบ ๆ (ลูกไก่ยงั มีเลย) ฯลฯ บรรเลงประสานเสียงกนั ไดไ้ พเราะ
ไม่วา่ ใครไดย้ นิ แลว้ จิตใจสดชื่น ทุกคนพอใจ (ประเมินแบบสภาพจริง) ต่างซ้ืออาหารปลา ไม่วา่
จะเป็ นขนมปัง อาหารเม็ดเล้ียงปลาในคูคลองกนั อย่างสบายใจ ไม่มีใครบงั คบั ให้ทาํ ปลาก็ตวั
ใหญ่ ๆ ไม่วา่ จะปลาดุก ปลาตะเพียน ปลาคราฟ เต่าและอื่น ๆ มากมาย ต่างแยง่ อาหารกนั เจา้ เต่า
แยง่ ไม่ทนั หวั หดเขา้ กระดองทุกคร้ัง สงสัยเง่ียงปลาดุกคงจะแหลมคมทิ่มแทงหัวมนั นนั่ เอง แต่
คนเล้ียงต่างก็กระจายอาหารแบบไม่ลาํ เอียง ดูแลว้ เพลินตาเพลินใจ และแลว้ ก็เห็นแขกที่ไม่รับ
เชิญตวั ยาวใหญ่ทีเดียว พวกน้ีเป็นผคู้ วบคุมไม่ใหป้ ลากาํ เนิดมากเกินไป (ออ้ ! พวกตวั เงินตวั ทอง
ไง มนั อยอู่ ยา่ งสบายใจเช่นกนั เพราะรู้วา่ เป็นเขตอภยั ทานไม่มีการล่าเกิดข้ึนแน่นอน)

กลบั มาพูดถึงเจา้ เต่าน้อยต่อดีกว่า จากหมู่บา้ นเต่ามาถึงตรงน้ีไกลน่าดู ทาํ ไมถึงเดินมา
ไกลอยา่ งน้ีแลว้ พอ่ แม่ พ่ี ๆ ไปอยหู่ นไหนกนั นะ(คุณแม่คิดในใจ) จากน้นั จึงพดู กบั ลูกนอ้ ยข้ึนวา่

"เอ! ลูก เราจะจบั เจา้ เต่านอ้ ยไปปล่อยที่หมู่บา้ นเต่าดีไหมจ๊ะ"
"แม่เราน่าจะดูนะว่า ลูกเต่าตวั น้ีจะไปไหนกนั แน่ เขาอาจจะไปแสวงหาถิ่นใหม่ก็ได้ ท่ี
หมู่บา้ นเต่าอาจจะอย่กู นั อยา่ งหนาแน่น ลูกเต่าเลยอยากแสวงหาดินแดนใหม่ก็ไดน้ ะ" ลูกนอ้ ย
แสดงความคิดเห็นอยา่ งน่าฟังทีเดียว
"ลูกจ๋า ลูกเต่าก็เปรียบเหมือนเด็กที่อยากจะเรียนรู้กบั สิ่งแวดลอ้ มไปเร่ือย ๆ โดยไม่มี
การศึกษาหรือถามจากพ่อแม่หรือผูใ้ หญ่หรือผูม้ ีประสบการณ์มาก่อน คิดว่าตวั เองคิดถูกทาํ ถูก
ซ่ึงเม่ือเกิดอะไรข้ึนผทู้ ่ีเสียใจที่สุดคือ พอ่ แม่ หรือผทู้ ี่รักเขานนั่ เอง บางเรื่องกพ็ อจะแกไ้ ขได้ บาง
เร่ืองกส็ ายจนเกินแกแ้ ต่ถึงอยา่ งไรครอบครัวตวั เองเท่าน้นั ท่ีจะปลอบใจและใหอ้ ภยั ตลอดจน
คอยยนิ ดีกบั ความสาํ เร็จของลูกหลาน" คุณแม่พดู เฉไฉเรื่องอื่นแลว้ แต่ลูกนอ้ ยกไ็ ม่ขดั จงั หวะแต่
อยา่ งใด พร้อมกบั ฟังอยา่ งต้งั ใจต่อไป
"หากเด็กเดินทางผิด ก็หลงทางแต่จะหาทางออกไดห้ รือไม่ก็ตนเองเท่าน้ันท่ีจะคิดได้
หากคิดไดก้ ็เจอทางออกที่ดี หากคิดไม่ไดก้ ็เขา้ รกเขา้ พงไป หาทางออกไม่ไดก้ ็เกิดทุกข์ ทุกข์
ท้งั ตวั เอง และผูท้ ี่รอเขาให้กลบั บ้านมาอยู่อย่างอบอุ่นใจอีกคร้ัง จาํ ไวน้ ะลูกไม่มีใครรักเรา
มากกวา่ พอ่ แม่ และคนในครอบครัวของเราเท่าน้นั หากเราไม่รักตวั เอง แลว้ จะรอใหค้ นอื่น
ท่ีไม่ใช่คนในครอบครัวมารักเราหรือจ๊ะ"

7

"แม่พูดอยา่ งน้ีลูกเต่าก็เดินหลงทางเป็นดว้ ยซินะ แลว้ ลูกเต่าจะหาทางออกเจอไหมเนี่ย"
ลูกชายดึงเขา้ เร่ืองเต่าแลว้ นะ

"ลูกเห็นร่องน้าํ น้ีไหม ยงั มีน้าํ อยู่ มนั คงจะเดินไปตามน้าํ เพื่อหาทางออก เราลองดูเดิน
ตามมนั มย๊ั " คุณแม่อยากรู้เหมือนกนั

"แม่เห็นไหมมนั หาทางออกของมนั โดยเดินไปตามน้าํ เห็นสระน้าํ หน้าพระประธาน
ไหม มนั คงอยากอยทู่ ี่ใหม่จริง ๆ นะ" ลูกชายเดาเอาเอง

"แม่ก็ยินดีกบั เต่านอ้ ยตวั น้ีท่ีหาทางออกไดด้ ี สงสัยพ่อแม่สั่งสอนมาดีรู้จกั สู้ชีวิต ไม่เป็ น
เหยอ่ื สตั วอ์ ่ืน" คุณแม่เฉไฉต่ออีก

"แม่วา่ พ้ืนฐานของเด็กตอ้ งมีการอบรมสั่งสอน ใกลช้ ิดกบั พอ่ แม่จะดีเป็นการสร้างความ
เขม้ แข็งให้กบั เด็ก ไม่หลงทางไปกบั ส่ิงแวดลอ้ มที่กาํ ลงั เปลี่ยนแปลงจนเราวิ่งตามไม่ทนั " จิต
วญิ ญาณครูมาแลว้

"หากเด็กเดินหลงทางก้าวเดินผิด ปัญหาจะเกิดข้ึนไม่ว่าจะเป็ นปัญหาต่อตัวเอง
ครอบครัว และสังคม ที่สุดก็ไม่สามารถเยยี วยาได้ บางคนก็หมดอนาคตไปเลย" คุณแม่เลคเชอร์
ยดื ยาว

"แม่! ถา้ คนเราจะมีประสบการณ์ไดก้ ็ตอนท่ีไดเ้ ผชิญหน้า แลว้ ก็จะรู้ว่าสิ่งท่ีเกิดข้ึนดี
หรือไม่ แต่อายแุ ละวนั เวลาก็ผา่ นไปเกินกว่าจะถอยกลบั ไปแกไ้ ขได้ ส่วนคนที่อายนุ อ้ ยและวนั
เวลายงั ไม่ผา่ นไป แต่ขาดประสบการณ์ก็จะแยกแยะหรือตดั สินใจกระทาํ ส่ิงหน่ึงสิ่งใด แบบลอง
ผดิ ลองถูก โดยไม่มีตวั แบบท่ีดีหรือไดค้ าํ ปรึกษาจากผอู้ าวโุ สกเ็ สี่ยงต่อการหลงทางแน่นอน แม่
เห็นดว้ ยไหมครับ" ลูกนอ้ ยนกั วิชาการอิสระพูดไดน้ ่าฟัง น่าสนใจทีเดียว คุณแม่อมยิม้ เป็ นการ
ตอบรับลูก และยงั นึกอยู่ในใจว่าอย่างน้อยเจา้ เต่าน้อยก็สามารถเดินหาทางออกไปได้ โดยไม่
หลงทางและเป็นเหยอื่ ของสตั วอ์ ื่น ท่ีหิวโหยไดใ้ นคร้ังน้ีถือเป็นประสบการณ์ที่ดีของเต่านอ้ ย แต่
โชคดีเช่นน้ีกค็ งไม่เสมอไปนะเจา้ เต่านอ้ ย

Bon Voyage

8

พริ าบจ๋าอย่าหนีฉันไป

ทุก ๆ เสาร์-อาทิตย์ จะเพ่ิมรอบพิเศษไปสวนธรรม (พุทธมณฑล) ช่วง 17.00 น. เพราะ
เป็นคิวของลูกชายคนโตท่ีจะตอ้ งพาคุณแม่ไปทาํ ทาน (ใหอ้ าหารปลา)

"แม่ จะซ้ือขนมปัง หรืออาหารเมด็ ดีครับ" หนุ่มเสาไฟจิตใจดีเสนอใหค้ ุณแม่เลือก
"ขนมปังจะ้ ลูก" คุณแม่ผยู้ ง่ิ ใหญ่แต่เพยี งผเู้ ดียว
"น่ีครับ 7 ปอนด์ 100 บาทครับ" คนขายบอกราคา คุณแม่จ่ายอยา่ งพอใจในสินคา้
"แม่จะเล้ียงปลาตรงไหนดีครับ" หนุ่มเสาไฟใจดีถามต่อ
"แลว้ แต่ลูกซิจ๊ะ" คุณแม่เปิ ดโอกาสแบบประชาธิปไตยไง
ออม (ช่ือเล่นของลูกชายคนโต) "แม่ไปนง่ั ตรงน้นั ดีกวา่ ตรงน้นั มีมา้ หินปูน แม่จะไดน้ ง่ั
สะดวกดีไหม ลูกชายพดู เอาใจ"
"OK เลยลูก" คุณแม่ตอบรับ
พ่ีออมผใู้ จดีแบ่งขนมปังส่วนหน่ึงใหน้ กพิราบสีขาวที่เดินมาใกล้ ๆเหมือนกบั ขอกินบา้ ง
เจา้ พิราบดาํ น้าํ ตาลและเทา เห็นพิราบขาวไดก้ ินก็เขา้ มาแยง่ แต่แรงของเจา้ พิราบขาวสู้เจา้ พิราบ
เทาไม่ได้ ก็เดินถอยและเรียบ ๆเคียงเขา้ มาหาพ่ีออม โดยไม่เกรงกลวั วา่ จะเกิดอนั ตรายต่อตวั เอง
พี่ออมก็เหมือนรู้ใจแบ่งขนมปังโดยแบ่งเป็ นชิ้นเล็ก ชิ้นน้อย เพ่ือแบ่งปันให้นกพิราบทุกตวั ได้
กินเหมือนกนั โดยไม่ตอ้ งแยง่ กนั แต่ที่ไหนไดก้ ลบั มีเพ่ือนนกพิราบมาเป็ นฝงู ต่างก็รุมแยง่ ขนม
ปังกินกนั ใหญ่ พ่ีออมแบ่งขนมปังใหน้ กเหล่าน้ีไม่ทนั เพราะมนั มากนั เป็นกลุ่มใหญ่ข้ึน น่ีแหละ
มีอาหารที่ไหนต่างก็รุมแย่งกนั กินเพ่ือเล้ียงชีพตวั เอง ไม่มีการแบ่งปันซ่ึงกนั และกนั อนั ที่จริง
ธรรมชาติของสัตวม์ นั ล่าเหย่อื เพื่อเป็นอาหารใหม้ นั มีชีวิตรอดเท่าน้นั ซ่ึงต่างจากมนุษยล์ ่าเหยื่อ
เพื่ออาหารแลว้ ยงั ไม่พอ ยงั ล่าเพื่อผลประโยชน์ส่วนตวั อีก น่ีแหละคือความโหดร้ายท่ีเกิดข้ึนใน
โลกใบน้ี จนทาํ ใหส้ ตั วบ์ างชนิดตอ้ งสูญพนั ธุ์ไปเลย (คุณพระช่วยที)
และแลว้ หนุ่มเสาไฟก็สะกิดคุณแม่ "แม่เหม่อลอยดูนก อยากจะเล้ียงนกบา้ งไหม" พูด
เสร็จกส็ ่งขนมปังใหแ้ ม่เล้ียงนกบา้ ง

9

"ลูก! ดูนกพิราบสีขาวน่ีสิ มนั เดินมาหาลูกไม่กลวั ลูกเลย หนูลองส่งขนมปังในมือใหน้ ก
กินซิ มนั จะกลวั หนูไหม" คุณแม่ใหล้ ูกชายทดสอบ ลูกชายยมิ้ และปฏิบตั ิตามเพราะอยากรู้ อยาก
เห็นเช่นกนั

"แม่ดูซิมนั เดินมากินท่ีมือออม มนั ไม่กลวั ออมเลย มนั เช่ืองจงั " ลูกชายพดู จากสิ่งท่ีเห็น
"จะ้ ลูกเชื่อไหมมนั อยใู่ กลช้ ิดกบั คน จนมนั จะกลายเป็นสตั วเ์ ล้ียงของมนุษยไ์ ปแลว้ หาก
ปล่อยมนั เขา้ ป่ ามนั คงหากินไม่เป็ น เพราะมีแต่คนหยิบย่ืนใหม้ นั มนั รู้จกั แต่บิน ส่งเสียงเท่าน้นั
ส่วนการหาอาหารมนั ตอ้ งรอใหค้ นเล้ียงมนั นี่แหละเราทาํ ใหม้ นั ลืมความเป็ นจริงของธรรมชาติ
ของมนั หนูนึกถึงไก่ในเลา้ ไหม มนั รู้จกั แต่นอนกบั กินและกินเท่าน้นั มนั ไม่มีโอกาสไดแ้ ตะดิน
คุย้ เขี่ยหากินตามธรรมชาติเลย ถึงเวลามนั ก็ถูกนาํ ไปเป็ นอาหารเท่าน้นั เอง แต่นกพิราบคนไม่
ชอบกินมัน มันเกิดเร็วมาก จนต้องมีการนําไปปล่อยป่ า แต่มันไม่ได้ฝึ กความเป็ นอยู่ตาม
ธรรมชาติ ในท่ีสุดมนั กบ็ ินกลบั มา มนั ลืมพ้ืนเพเดิมของมนั แลว้ หละลูก" คุณแม่อธิบายเพ่ิมเติม
"แม่! แม่ลองให้มันกินขนมปังดูนะ ออมจะไม่ให้มัน ดูซิมันจะตามออมอีกไหม"
ลูกอยากทดลองใหม่อีกคร้ัง และแลว้ ผลการทดลองกป็ รากฏวา่ มนั เดินตามคุณแม่ มนั หนั หลงั ให้
พีอ่ อม
"แม่! นกมนั ฉลาดนะเนี่ย มนั รู้นะวา่ ใครให้มนั ก็ตามคนน้นั ไป ดูซิ!มนั เหมือนคนเราเลย
นะ ใครใหผ้ ลประโยชน์ก็จะเขา้ กบั คนคนน้นั ทนั ที ไม่วา่ คนเดิมมีความสนิทสนมหรือมีบุญคุณ
ต่อกนั ก็ตาม เขา้ กบั ยคุ สมยั น้ีเลยนะแม่" ลูกชายแสดงความคิดเห็นจากสถานการณ์ที่ไดพ้ บเห็น
และพดู เปรย ๆ ต่ออีกวา่
"พิราบจ๋าอยา่ หนีฉนั ไป" คุณแม่มองหนา้ ลูกชายแลว้ อมยมิ้ ในอารมณ์ขนั ของลูกชายคนน้ี
ยิ่งนกั ท่ีมีคาํ พูดท่ีแหลมคมแฝงไวด้ ว้ ยขอ้ คิดสําหรับคนรุ่นใหม่ท่ีอาจจะเลือกทางเดินในชีวิตท่ี
โลกศิวไิ ลซ์เช่นน้ีกเ็ ป็นได้

Oh! Good Idea

10

โลกหมุนเวยี น

 อนั ความหมุนเวยี นผลดั เปลี่ยนท่ีในโลกเรา ท้งั เขาท้งั เรากค็ งจะเห็นทวั่ กนั ไม่เท่ียงไม่แท้
ปรวนแปรทุกวนั ต่างเปล่ียนแปรผนั ย่ิงนานนับวนั มากหน โลกเราทุกวนั กลบั เปลี่ยนแปรผนั
ง่ายดาย ท้งั หญิงท้งั ชายมีดีมีร้ายเจือปน แต่ก่อนเศรษฐีเด๋ียวน้ีชิจน ผลดั เปล่ียนเวียนวนจะแน่ไฉน
กบั โชคโลกเรา

 โลกเรานี่กเ็ หมือนเวทีท่ีกวา้ งใหญ่ เราเกิดมาเพ่อื ใชก้ รรมเก่า ต่างมีกรรมทุกผทู้ ุกหมู่เหล่า
เพราะวา่ เขากบั เราเกิดมาแสดงละครกนั ละครของโลกมีโศกมีทุกขส์ ุขปน ทุกขเ์ คลา้ ระคนชวั่ ดี
เจด็ หนปนกนั อยู่ ๆ กร็ ้ายแลว้ หายไปพลนั สบั เปลี่ยนแปรผนั ความดีเลวน้นั ช่างกลบั ช่างกลาย

 โลกเราผนั แปรเกิดแก่เจบ็ ตายวา่ ยวน คนเราทุกคนเกิดมาไม่พน้ ความตาย เม่ือเกิดมาแลว้
ไม่แคลว้ สักรายบทบาทสุดทา้ ยไม่มีแคลว้ ตายเพื่อนเอ๋ย เป็ นคนท้งั ทีรีบก่อความดีให้สม ทุกๆ
สังคมจะไดน้ ิยมชมเชยเม่ือพลาดเพล่ียงพล้าํ อย่าซ้าํ นกั เลย ไม่ช่วยก็เฉยโปรดเถิด อย่าเยย้ ผ่อน
หนกั ผอ่ นเบา ชีพยงั อยใู่ หเ้ ขาช่ืนชูประเสริฐกวา่ ไยจะมาอิจฉากนั เล่า อยา่ เป็นคนเสียทีท่ีเกิดเปล่า
เพราะวา่ เขากบั เราไม่วายใกลต้ ายทุกเวลายามชีวิตยงั จะฝากจะฝังอะไร คร้ังถึงตายไปโลกเราจะ
ไดบ้ ูชา ดว้ ยเหตุฉะน้ีความดีนานาอุตส่าห์ใฝ่ หาประเสริฐหนกั หนายง่ิ กวา่ อะไร

"แม่ชอบฟังเพลงหรือครับแม่" ทายาทคนโตเห็นแม่เพลิดเพลินคลอเสียงตามเพลง จึง
ถามอยา่ งสงสยั

"จะ้ หนูฟังเน้ือเพลงซิมนั ซ้ึงใจมีความหมายท่ีดี ประกอบกบั ครูเอ้ือ สุนทรสนาน ร้องได้
ไพเราะมากเลยนะจ๊ะ" คุณแม่กาํ ลงั อินกบั เพลงยุคสมยั คุณแม่ยงั เอ๊าะๆ D.J. สมคั รเล่นก็เอาใจ
ผฟู้ ังเป็นอยา่ งดีเปิ ดเพลงเดียวตลอดทางท่ีรถ Jazz คู่ใจวิง่ พาสองแม่ลูกไปสวนธรรมพทุ ธมณฑล
ทุกวนั หยดุ เสาร์-อาทิตยแ์ ละวนั หยดุ นกั ขตั ฤกษ์ บุญของคุณแม่ท่ีไดล้ ูกกตญั ญูท้งั สองคนและได้
พ่อสุด LOVE เป็ นร่มโพธ์ิร่มไทรของเราอีก นี่แหละตอ้ งสร้างบุญ ต่อบุญตลอดชีวิต และแลว้
เจา้ Jazz คู่ใจของลูกรัก กน็ าํ พาเราสองแม่ลูกมาถึงเป้าหมาย

"แม่วนั น้ีจะซ้ือขนมปังหรืออาหารเมด็ เล้ียงปลาดีครับ" ลูกชายถามข้ึนเหมือนกระตุกคุณ
แม่กลบั มาสู่โลกความเป็นจริง

11

"ตามใจลูกเถอะ" คุณแม่ให้สิทธ์ิลูกเลือก แม่คา้ จาํ หนา้ เราได้ จึงนาํ เกา้ อ้ีมาให้คุณแม่นง่ั
เมื่อคุณแม่ไดท้ ่ีนงั่ อยา่ งสบายกบ็ รรยายเน้ือหาของเพลงสิ่งท่ีแม่ประทบั ใจในเน้ือหาน้นั อยา่ งไร

"ลูกรู้ไหมเน้ือหาของเพลงน้ีเขา้ กบั ทุกยคุ ทุกสมยั เลยนะ และแลว้ คุณแม่ก็พดู เน้ือร้องแต่
ไม่ไดร้ ้องเพลงใหฟ้ ัง เพราะร้องไม่เขา้ จงั หวะ"

"ลูก! เน้ือหาเพลงน้ีหากพิจารณาให้ดีจะตรงกบั หลกั ศาสนาคืออนิจจงั ทุกขงั อนัตตา"
เพ่ือให้เราพึงสังวร แม่ชอบมาที่สวนธรรมพุทธมณฑลแห่งน้ี สงบ สุข มีแต่บรรยากาศทาง
ธรรมชาติจริง ๆ ลูกจะเห็นวา่ ช่วงเชา้ จะเป็นคนกลุ่มผสู้ ูงวยั ท่ีพอจะละหนา้ ท่ีการงานท่ีเร่งด่วนได้
กจ็ ะมาสงบใจ พร้อมท้งั ไดอ้ อกกาํ ลงั กาย และมีความสุขในเวลาส้นั ๆ ที่จะพบปะสงั สรรคก์ บั คน
รุ่นเดียวกนั พูดง่าย ๆ คือมีเพ่ือนคุยกนั ทาํ ใหม้ ีคุณค่าแห่งชีวิตเพราะมีคนเห็นความสาํ คญั ซ่ึงกนั
และกนั เป็นการใหเ้ กียรติกนั ของคนรุ่นน้ี

ส่วนช่วงเยน็ จะมีหลาย generation จะเห็นวา่ หลงั เลิกงาน บางคนก็พาครอบครัวมาทาน
ขา้ วท่ีนี่ นักเรียน นักศึกษา ก็มาหลงั เลิกเรียน บางคนก็มาฝึ กเดินใหม่ในยามชรามีท้งั แบบใช้
Walker และสามขา มีญาติหรือคนดูแลคอยเชียร์ใหก้ าํ ลงั ใจเพื่อจะเดินโดยไม่ตอ้ งใชอ้ ุปกรณ์ น่ีก็
เป็ นอีกชีวิตหน่ึง บางคร้ังก็มีเสียงแว่วว่าท่ีเป็ นเช่นน้ีก็เพราะมาใชก้ รรมเก่า นี่สิเป็ นการปลอบ
ขวญั เพ่ือจะไดห้ าทางสุขใจไดอ้ ีกเหมือนกนั บางคร้ังก็มีเสียงเลด็ ลอดมาวา่ เม่ือไรจะเดินไดเ้ สียที
นะ น่ีแหละอีกมุมของเส้ียวชีวิตคนและอีกเส้ียวชีวิตที่ได้พบได้ยินคือทุกคนอยากได้รับ
การศึกษาที่ดี ทดั เทียมกบั ผอู้ ื่นจนตอ้ งพดู แบบปลอบใจตวั เอง เร่ืองก็มีอยวู่ า่ เพ่ือนรุ่นพี่เล่าใหฟ้ ัง
เหตุเกิดท่ีร้านทาํ ผมแห่งหน่ึง เพ่ือนรุ่นพ่ี ซ่ึงปกติท่านกเ็ ป็นนกั จิตวทิ ยาตวั ยง มีมนุษยสมั พนั ธ์สูง
จึงพดู คุยกบั ช่างทาํ ผมตามปกติที่ผหู้ ญิงจะพดู คุยกนั และแลว้ กม็ ีหนูนอ้ ยเขา้ มา คุณแม่ซ่ึงเป็นช่าง
ทาํ ผมและแลว้ นกั มนุษยสัมพนั ธ์จะพดู คุยจากรุ่นลูกถึงรุ่นหลาน และคาํ ถามตอนหน่ึงของเรื่องน้ี
คือ "ลูกสาวเรียนอยทู่ ่ีไหนคะ" เพ่อื นรุ่นพ่ถี ามช่างทาํ ผม

"...คอนแวนต์ค่ะ" ช่างทาํ ผมพูดดว้ ยความภาคภูมิใจในช่ือน้ี ในที่น้ีขอละชื่อไวเ้ พราะ
เด๋ียวน้ีลิขสิทธ์ิแรง อะไร ๆ ก็ฟ้อง แลว้ ก็เรียกค่าเสียหายแพงดว้ ยนะ ผูเ้ ขียนคงมีเบ้ียไม่พอจ่าย
แน่นอน ทาํ งานมาท้งั ชีวิตพอเล้ียงชีพตวั เองเท่าน้นั ซ่ึงชื่อจริงของโรงเรียนน้ีคือโรงเรียนวดั . . .
นน่ั เอง

12

หากฟังแค่ประโยคคาํ ตอบน้ีนกั การศึกษาและผูเ้ ก่ียวขอ้ งอาจจะขาํ แต่ถา้ นาํ ไปคิดแลว้
อาจจะขาํ ไม่ออกกเ็ ป็นได้

นอกจากเรื่องน้ีแลว้ ยงั มีเร่ืองเล่าให้ฟังอีกเรื่องคือ การบริหารงานในระบบราชการ ตอ้ ง
ใหม้ ีการอนุมตั ิตามลาํ ดบั ข้นั จนถึงผมู้ ีอาํ นาจอนุมตั ิเป็นคนสุดทา้ ย และแลว้ กต็ อ้ งมีเรื่องที่ตอ้ งให้
ผูบ้ ริหารตดั สินใจหรืออนุมตั ิ ปรากฏว่าผูบ้ ริหารติดราชการและจาํ เป็ นตอ้ งมีเหตุให้ตดั สินใจ
ด่วน มิเช่นน้ันจะเสียหายคืองานตอ้ งหยุดชะงกั หมด สองพ่ีน้องที่มิไดม้ ีตาํ แหน่งบริหารใด ๆ
ต่างกป็ รึกษาวา่ จะเอาอยา่ งไรดี และแลว้ กม็ ีเสียงหน่ึงในสองพดู ข้ึนวา่ "เอาละติดต่อเช่ารถเอกชน
ไดเ้ ลย"

อีกคนหน่ึงจึงถามดว้ ยความสงสยั วา่ "เรามีอาํ นาจทาํ ไดห้ รือ"
สาวเจา้ ผูเ้ ฉียบขาดคิดถึงส่วนรวมมาก่อนจึงพูดดงั ๆ ข้ึนว่า "ออ้ ! ก็อาํ นาจคุณพระศรี
รัตนตรัยไง" เสียงหวั เราะกด็ งั ข้ึนพร้อมกนั โดยมิไดน้ ดั หมาย
สิ่งที่เล่าใหฟ้ ังน่ีเป็นตวั อยา่ งหน่ึงท่ีพอจาํ ไดใ้ นโลกหมุนเวยี นใบน้ี
"แม่ ๆ กลบั ไดแ้ ลว้ นะเร่ิมมืดแลว้ และกห็ ิวขา้ วดว้ ย" ลูกชายเรียกขวญั ท่ีไม่อยู่
กบั เน้ือกบั ตวั ของคุณแม่
"จะ้ ! ลูก" คุณแม่ตื่นจากภวงั คแ์ ลว้ จ๊ะ

AMAZING AMAZING

13

บทเรียนแห่งชีวติ

วนั น้ีก็เหมือนทุกวนั ที่ไดม้ าเดินออกกาํ ลงั กาย พระประธานก็ทรงประทานพรให้กบั ทุก
คนที่มาอยู่ในสวนธรรมแห่งน้ี วนั น้ีเป็ นวนั พิเศษมีประชาชนทุกวยั มาอยู่ร่วมกันต่อหน้า
พระประธานร่วมใจกนั ใส่บาตร เนื่องในวนั ท่ี 5 ธนั วาคม 2553 เป็ นวนั เฉลิมพระชนมพรรษา
ของพระบาทสมเด็จพระเจา้ อยู่หัว พระประมุขของปวงชนชาวไทย ทุกคนต้งั จิตอธิษฐานให้
พระองค์ทรงมีพระพลานามยั สมบูรณ์แข็งแรง เป็ นร่มโพธ์ิร่มไทรของเราตลอดไป มีพระมา
ปักกลด มีญาติโยมมาทาํ บุญ และมีสตรีนุ่งขาวห่มขาวบวชชีพราหมณ์พร้อมใจกนั มารักษาศีล
ประชาชนไม่ว่าหญิง-ชาย ไม่ว่าเด็กผูใ้ หญ่ หรือคนแก่ต่างก็ยงั หันหน้าเขา้ วดั รักษาศีลพร้อม
เพรียงกนั ภาพเช่นน้ีไม่วา่ ใครเห็นแลว้ ก็ตอ้ งปล้ืมใจเช่นเดียวกบั ผเู้ ขียนอยา่ งแน่นอน เพราะวนั น้ี
เป็นวนั ท่ีพิเศษ พอ่ สุด LOVE มีโอกาสพาสุดท่ีรักมาออกกาํ ลงั กาย ขณะที่เดินรอบตน้ สาละเขาก็
เล่าเหตุการณ์ท่ีสะทอ้ นใจท่ีเขาไดเ้ ห็นเพ่ือบอกเล่าใหส้ ุดที่รักฟังข้ึนวา่

"วนั ก่อนผมไปธนาคาร ..... (เป็นรัฐวิสาหกิจ) แลว้ ไดพ้ บเห็นคุณยายท่านหน่ึงเขา้ ไปถาม
พนักงานว่าเงินเบ้ียยงั ชีพเข้าสมุดธนาคารแล้วหรือยงั " พ่อสุด LOVE เล่าให้ฟังต่ออีกว่า
พนกั งานสาวกต็ อบคุณยายท่านน้นั วา่

"เขา้ แลว้ คะ่ คุณยายจะเบิกเท่าไหร่ค่ะ"
"ขอเบิก 400 บาทจะ้ " คุณยายพูดอยา่ งเตม็ ปากเตม็ คาํ ยินดีท่ีมีเงินใชจ้ ่าย อนั ที่จริงเบ้ียยงั
ชีพของคุณยายไดจ้ ากรัฐบาล 500 บาท ต่อเดือน ขณะท่ีพ่อสุด LOVE ไดพ้ บเหตุการณ์เช่นน้ีก็
สะทอ้ นใจอย่างย่ิงและคิดว่าอนาคตค่าของเงินคงจะเปล่ียนแปลงแบบน้ี จากเงินเกษียณอายุ
ปัจจุบนั หลวงให้ใชก้ ็พอดีกบั สภาพท่ีเป็ นอยู่ อนาคตคงจะคลา้ ยกบั คุณยายท่านน้ีคงจะมีคาํ ถาม
วา่ เงินเกษียณเขา้ แลว้ หรือยงั และตอ้ งเบิกให้พอกบั ค่าใชจ้ ่ายในสภาพการณ์น้นั เมื่อสุดท่ีรักฟัง
เร่ืองที่เกิดข้ึนจึงบอกกบั พอ่ สุด LOVE วา่
"เดก็ รุ่นน้ีจะตอ้ งมีการเตรียมตวั เพือ่ กา้ วสู่สูงวยั หรือไม่ ใครจะบอกไดน้ ะ ประสบการณ์ท่ี
ไดพ้ บเห็นคงตอ้ งเล่าให้ลูกและลูกศิษยฟ์ ัง แลว้ คงตอ้ งถามว่า เขาคิดอย่างไรและจะเตรียมตวั
อยา่ งไรในอนาคต กค็ งเท่าน้ีเอง"

14

และแลว้ สายตาของพ่อสุด LOVE ก็มองเห็นผ้ึงรังใหญ่เกาะติดอยู่กับกิ่งไม้ใหญ่ต้น
จามจุรี และกพ็ ดู กบั สุดท่ีรักวา่

"คุณเห็นผ้ึงงานไหม มนั มีความมานะ พยายาม อดทน พากเพียรขนาดไหน แมต้ วั มนั จะ
ตายมนั ก็ยอม มนั รู้จกั แต่จะสร้างรังหาน้าํ หวานจากเกสรดอกไมม้ าให้นางพญาและตวั อ่อนมนั
ทาํ งานแต่เชา้ จนมืดค่าํ ไม่มีตวั ผ้ึงงานตวั ไหนบ่นเลย น่าจะให้เด็ก ๆ ไดเ้ รียนรู้เขา้ ใจชีวิตของผ้ึง
งานนะ" พอ่ สุด LOVE สาธยายใหส้ ุดท่ีรักฟัง นี่แหละผา่ นพน้ สะพานพระราม 6 แลว้ ก็เป็นอยา่ ง
น้ี

สอนนกั ศึกษาจนเคยชิน เห็นธรรมชาติแลว้ ก็จะนาํ มาเป็ นคติสอนใจ ให้เอาเยี่ยงอยา่ งผ้ึง
คุณครูกเ็ ป็นอยา่ งน้ีนะไม่วา่ กนั

"สองรอบแลว้ นะ เหนื่อยเหมือนกนั " สุดท่ีรักเริ่มข้ีเกียจเดินแลว้ หาเหตุไง
"อีก 1 รอบไหวไหม ไขมนั ในเลือดจะได้ตกใจเลยว่ิงเขา้ หัวใจไม่ทนั ไง" ฟังพ่อสุด
LOVE ซิ เอาสุขภาพมาข่คู นข้ีวิตก กลวั ดว้ ย ความเหนื่อยที่พูดไวก้ ็พบั ไปเลย (อนั ที่จริง 1 รอบ
ทางเดินรอบตน้ สาละกไ็ ดน้ ่าจะเกิน 500 เมตรนะ คาดคะเนตามคนท่ีเคยตกเลข)
"คุณ! คุณ! ดูพระอาทิตยซ์ ิกาํ ลงั จะลบั ขอบฟ้าสวยงามวงั เลยนะ แสงที่ส่องหลงั องค์
พระประธานเหมือนแสงท่ีประกายออกตามองคท์ ่าน สีของแสงอาทิตยท์ ี่หลากหลาย เช่น แดง
สม้ เหลือง ดูแลว้ สวยงามจริง ๆ ธรรมชาติสร้างมาไดเ้ หมาะจริง ๆ นะ" สุดท่ีรักตื่นเตน้ กบั ภาพที่
ไดเ้ ห็น
"เอา้ ! เพลินตาเพลินใจหายเหน่ือยแลว้ หรือ ดื่มน้าํ หน่อยนะ จะไดส้ ดชื่น ค่อย ๆ ดื่มนะ
อยา่ รีบร้อนเด๋ียวสาํ ลกั นะ จะบอกให้" พอ่ สุด LOVE เป็ นห่วงภรรยาผอู้ ่อนแอ (ห้ามอิจฉานะคน
อ่ืนเขากท็ าํ เช่นน้ีเหมือนกนั แหละ)
ขณะที่พอ่ สุด LOVE ขบั รถเพื่อจะพากลบั บา้ น ทนั ใดก็เห็นมือโบกข้ึน-ลง ของพระภิกษุ
ซ่ึงยืนอยกู่ บั สามเณร 2 รูป พ่อสุด LOVE ก็จอดรับพระและสามเณรข้ึนรถพร้อมกบั กล่าวข้ึนวา่
"นมสั การพระคุณเจา้ ท่านจะไปท่ีไหนหรือครับ"
"อาตมาจะขอไปลงปากทาง เพราะรอรถแทก็ ซี่นานแลว้ แต่ไม่มีรถแท็กซี่เขา้ มาสักคนั "
พระภิกษุกล่าวตอบ

15

"พระคุณเจา้ จะกลบั วดั ไหนหรือครับ" โชเฟอร์ผนู้ ่ารักแสดงเจตจาํ นงจะไปส่งใหถ้ ึงวดั
"วดั บุณยประดิษฐน์ ะโยม" พระภิกษตุ อบโยมผเู้ อ้ืออาทร
"ถา้ อยา่ งน้นั ผมไปส่งใหน้ ะครับพระคุณเจา้ " โชเฟอร์ผใู้ จดีแจง้ ความประสงคท์ นั ที
เมื่อไปถึงวดั พระท่านใหพ้ รแก่โชเฟอร์และคู่ชีวติ น่ีแหละเมืองพทุ ธไม่วา่ ใครกต็ ามที่เจอ
เหตุการณ์เช่นน้ีก็ทาํ เช่นเดียวกบั โชเฟอร์ผูน้ ่ารัก สิ่งที่คิดอยู่ในใจเสมอคือทาํ วนั น้ีให้ดีที่สุด
เพราะวนั น้ีจะเป็ นอดีตของวนั พรุ่งน้ีอยูก่ บั ความจริงปัจจุบนั เป็ นดีท่ีสุด สิ่งใดท่ีเคยเห็นผูอ้ ่ืนทาํ
ในปัจจุบนั อาจจะตาํ หนิเขา เม่ือเวลาผา่ นไปประสบการณ์น้นั เม่ือมาถึงตวั เองบา้ งกจ็ ะถูกคนรุ่น
ใหม่ตําหนิเราเช่นเดียวกันกับคร้ังหน่ึงที่เราเคยตําหนิคนรุ่ นเก่ามาแล้วดังที่มีคําพูดที่ว่า
"กงเกวียนกาํ เกวียน" และขอฝากขอ้ คิดอีกนิดว่าการเป็ นแบบอย่างที่ดีดีกว่าคาํ พร่ําสอนร้อยคาํ
พนั คาํ ขอใหอ้ ดีตเป็นบทเรียนที่ดีสาํ หรับเราเท่าน้นั เป็นพอ

GOOD LUCK !