รวมสุดยอดพระคาถา

พระคาถาบูชาสมเดจ็ องคปฐมบรมศาสดา
พระพทุ ธสิกขี ท่ี๑ สมั มาสัมพุทธเจา

นะโม กาเยนะ วาจายะ เจตะสา วา วะชริ งั นามะ ปะฏมิ ัง อทิ ธธิ รรมะปาฏหิ าริยะกะรัง
สมเดจ็ พอ องคป ฐมตน พทุ ธะรูปง สัมมาสัมพุทโธ ภะคะวา อะหัง วนั ทามิ สัพพะโส
สะทา โสตถี ภะวนั ตุ เม
(สวดอยางนอ ย ๙ จบ )

นะโมพระพทุ ธสิกขพี ระพทุ ธเจา ขอไดโ ปรดดลบนั ดาลใหสรรพสัตวท้งั สามโลก ไดหลุดพน
จากภัยพบิ ัตวิ ฏั ฏสงสารโดยสิน้ เชงิ ดวยพระบารมมี ิอาจประมาณ ลกู ขอนอบนอ มนมัสการ
ดว ยจิตใจ ขอใหล ูกมีจติ สะอาดสวา งใส หลดุ พน ไซรส ูบานนิพพานเทอญ สมั ปะจติ ฉามิ

คาถาเงินลา น

ตงั้ นะโม ๓ จบ

นาสังสิโม พรหมา จะ มหาเทวา สพั เพยกั ขา ปะรายนั ติ (คาถาปดอุปสรรค)
พรหมา จะ มหาเทวา อภลิ าภา ภะวันตุ เม (คาถาเงนิ แสน)
มหาปุญโญ มหาลาโภ ภะวนั ตุ เม (คาถาลาภไมขาดสาย)
มิเตพาหหุ ะติ (คาถาเงนิ ลา น)

พทุ ธะมะอะอุ นะโมพทุ ธายะ วริ ะทะโย วิระโคนายัง วริ ะหิงสา วิระทาสี วิระทาสา
วริ ะอติ ถโิ ย พทุ ธสั สะ มานมี ามะ พุทธัสสะ สวาโหม (คาถาพระปจเจกพทุ ธเจา)

สัมปะติจฉามิ (คาถาเรง ลาภใหไ ดเรว็ ขึน้ ) เพง็ เพ็ง พา พา หา หา ฤา ฤา
สวด ๑o จบ ตวั คาถาตองวา ทั้งหมด

คาถามหาจนิ ดามณีมนต หลวงพอเดมิ วดั หนองโพธิ์

สทิ ธิวชิ า มหามนั ตัง จิณตามณี ทิวากะรัง ภูมยิ าโจระปาตสั สะมัง
ทิพพะจกั ขุง ฐาวะทิสสะเร จนั ทาเทวี อะสะมขุ ขี ทตุ ยิ า ปะทะลกั ขะณา

มณจี ินตา ปญ จะ ทานังยะสัง ทาสที าสัง มาตาปตุ ตงั วะโอระสงั
จิณตามณี สะหัสสะโกติ เทวานัง มนสุ สะภาวงั สะมะณะจิตตัง ปุรสิ ะจิตตัง อาคจั ฉาหิ
ปะริเทวนั ติ ปยังมะมะ สพั เพชะนา พะหชู ะนา มหามณจี นิ ตา เอหิ พุทธัง ปโยเทวะ
มนุสสานัง มหามณีจนิ ตา เอหิ ธัมมงั ปโย พรหมมานะมตุ ตะโม มหามณจี ินตา เอหิ สังฆงั
ปโย นาคะสปุ นนานงั ปน นิ ทะรยิ ัง นะมามิหัง พุทโธ โส ภะคะวา ธัมโม โส ภะคะวา

สงั โฆ โส ภะคะวา อนิ ทะเสนห า พรหมมะเสนห า อสิ ะระเสนห า อติ ถเี สนห า
ราชาเทวี มนตรรี กั ขัง จิตตงั มรณัง จติ ตัง มะมะ

คาถามหาจกั รพรรดิ์ หลวงปูดู วดั สะแก

นะโม (๓ จบ)
นะโมพุทธายะ พระพทุ ธไตรรัตนญาณ มณีนพรัตน สสี ะหสั สะ สุธรรมา
พทุ โธ ธัมโม สงั โฆ ยะ ธา พทุ โม นะ พุทธะบชู า ธมั มะบชู า สังฆะบชู า

อคั คีทานัง วะรังคนั ธงั สวี ลี จะมหาเถรงั อะหังวนั ทามิ ทูระโต
อะหงั วันทามิ ธาตุโย อะหังวนั ทามิ สพั พะโส พุทธะ ธัมมะ สังฆะ ปเู ชมิ

หมายเหตุ : หลวงปดู ู ทานกลา ววา "คาถานีเ้ ปน ของดี หม่ันทอ งไวท กุ วนั "
ภาวนาพระ วา คาถานี้

"อนั ตะรายาป วนิ สั สนั ตุ อะเสสะโต พทุ ธงั รกั ษา ธมั มงั รกั ษา สังฆังรกั ษา "

นมสั การพระอรหนั ต ๘ ทิศ

สมั พทุ โธ ทิปะทงั เสฏโฐ นิสนิ โน เจวะ มชั ฌเิ ม
โกณฑญั โญ ปุพพะภาเค จะ อาคะเณยเย จะ กสั สะโป
สารปี ตุ โต จะ ทักขเิ ณ หะระตเิ ย อปุ าลี จะ ปจ ฉเิ มป จะ อานนั โท พายพั เพ จะ ควมั ปะติ
โมคคลั ลาโน จะ อตุ ตะเร อสิ าเณป จะ ราหโุ ล อเิ ม โข มงั คลาพุทธา
สพั เพ อธิ ะ ปะติฏฐิตา วันทติ า เต จะ อัมเหหิ สกั กาเรหิ จะ ปชู ติ า

เอเตสงั อานภุ าเวนะ สพั พะโสตถี ภะวนั ตุ โน
อจิ เจวะมจั จนั ตะนะมสั สะเนยยงั นะมสั สะมาโน ระตะนตั ตะยงั ยงั
ปุญญาภสิ นั ทงั วปิ ุลัง อะลัตถัง ตสั สานุภาเวนะ หะตันตะราโย ฯ
สมเดจ็ พระพฒุ าจารย( โต พรหมรังษี ) ทา นวา มอี ทิ ธิฤทธิด์ านลาภผล และมงคลทั้งปวง

พระคาถาเพ่มิ พลงั จิตเทพนมิ ิตคมุ ครอง

(หลวงปเู รอื ง อาภสั สะโร)

นะโม (๓ จบ)

ปุพพะ นิมติ ตัง ทฬั หังนติ ิ อะระหังพทุ โธ นโมพทุ ธายะ
นะมะพะทะ มะอะอุ

พทุ ธังแคลว คลาด พระเจา ยา งบาท แคลวคลาดดวยพระพุทธัง
ธัมมงั แคลวคลาด พระเจายา งบาท แคลวคลาดดวยพระธมั มงั
สังฆังแคลวคลาด พระเจายา งบาท แคลวคลาดดวยพระสังฆัง

เปนพระคาถา เพิม่ ตบะเดชะ เวลาท่ีสวดพระคาถาน้จี ะมเี ทพพรหมมาคมุ ครอง มาตรแมน จะ
มีเหตุรา ยกจ็ ะมนี มิ ติ บอกใหเรารกู อ น หมน่ั ภาวนาไวเ ถดิ แคลว คลาดมหามงคลทัง้ ปวง

พระคาถาครอบจักรวาล

(หลวงปหู ลิว ปณ ณโก วัดไรแ ตงทอง)

นะโม (๓ จบ)

นมัสสติ วา ติโลกะนาถงั จกั จติ เค ทัง สะนงั โหติ
นามะกัปเป สอุ าคะโต ปญจปทมุ ัง ทสิ วา
นโมพุทธายะ วนั ทะติ

พทุ ธงั สรณงั คจั ฉามิ ธัมมัง สรณงั คัจฉามิ สังฆงั สรณังคจั ฉามิ

เปน พทุ ธคาถาปองกันไดหลายอยาง ใชส วดเพ่อื ความสิริมงคลไดทกุ วนั ทําน้าํ มนตอ าบ
๗ เสาร ๗ องั คารส่ิงเสนิยดจญั ไรจะออกไป พระคาถานหี้ ลวงพอ เมฆไดม อบใหหลวงปหู ลวิ

วัดไรแ ตงทอง ซงึ่ หลวงปูหลิวทานไดม อบใหสาธุชนไดใชสืบมา

คาถา มารวชิ ยั หลวงปมู ี วัดมารวิชยั

นะโม (๓ จบ)

อะหงั ภะคะวา มาระชยั ยัง
อปั ราชัยยงั สิหะพยคั ฆา
ครธุ โธนานา สัพยงั นินิสสู ู
พทุ ธะ พุทธะ อตั ตะ อตั ตะ เตชะโส ภะคะวา

พระคาถาน้ี เดมิ เปน คาถาโบราณพบท่ฐี านพระประธานวดั มารวิชยั หลวงปูมที า นไดเอามา
สวดทํานา้ํ มนตส วดรดคนท่โี ดนคุณไสย หรือตอ ชะตา หากภาวนาระหวา งทานขา ว
หลวงปทู า นวา เปน เหตุทาํ ใหอ ยูยงคงกระพัน ใชส วดกบั พระเครอ่ื งก็มอี านุภาพดีมาก

พระคาถาชัยยะปฐวี ชนะสิ่งท้ังปวง(ครบู าเจาชัยวงศา)

นะโม (๓ จบ)

รติ ติ ริตติ มิตติ จตุ ติ ธรณปี รติ ตะ
สมุหะติ สมหุ ะตา สมหุ ะเสมา สมุหะนยั ยะ เอวงั เอหิ

พระคาถาชยั ยะปฐวนี ้ี เปน พระคาถาธรณศี าสตร ทีห่ ลวงปคู รูบาเจา ชยั วงศาไดรับถา ยทอด
จากครูบาเจา ศรวี ชิ ัย เปน พระคาถาขอความเจรญิ ในชวี ิตโดยฝากตนไวก บั พระแมธรณี

เวลาไปไหนเมอื่ เจอธรณีประตู ใหเ อามอื แตะและวา พระคาถานี้
ทา นวาคนเหลานน้ั จะไดร บั การคุมครองปกปอ งจากองคแ มพระธรณี

และจะไมตอ งเสนียดจัญไรคุณไสย และธรณสี ารทัง้ ปวง.

คาถาโพธ์ิสตั วจตุคามรามเทพ

นะโม (๓ จบ)

จะตุคามรามะเทวงั โพธสิ ตั ตงั มะหาคณุ งั มะหิทธิกงั อะหงั ปเู ชมิ
สิทธิลาโภ นริ นั ตรงั นะโมพทุ ธายะ

ขอบารมพี ระเทวราชโพธิ์สตั วองคพอ จตคุ ามรามเทพ
อภบิ าลปกปกรกั ษาขาพเจาใหอยูดวยความสขุ ความเจรญิ
กาวหนามนั่ คง ประสพความสาํ เรจ็ ในชีวิตและการงาน อดุ มดว ยลาภยศสรรเสรญิ
มั่งมีศรีสขุ มชี ยั ชนะเหนอื หมมู าร ตลอดกาลนานเทอญ สาธุ สาธุ สาธุ

คาถาทา วเวสสุวรรณ

นะโม (๓ จบ)

อติ ิป โส ภะคะวา ยมมะราชาโน ทา วเวสสุวรรณโณ
มะระณงั สุขัง อะหงั สคุ ะโต นะโม พุทธายะ

ทา วเวสสุวรรณโณ จาตุมะหาราชกิ า ยักขะพนั ตาภทั ภูรโิ ต
เวสสะ พุสะ พทุ ธงั อะระหัง พุทโธ ทาวเวสสวุ รรณโณ นะโม พุทธายะ

คาถาทา วเวสสุวรรณ ในคัมภีรโบราณ ไดก ลา วไวว า ผูใดหวงั ความเจรญิ ในลาภยศ
ทรัพยสนิ เงินทอง อาํ นาจวาสนา ใหบ ชู า ทา วเวสสุวรรณ หรอื ทาวกเุ วร ทาวเวสสุวรรณเปน

เทพแหง ขมุ ทรพั ย เปน มหาเทพแหง ความรํา่ รวย มง่ั คงั่

พระคาถาโสฬสมงคล หลวงปูเอ่ยี ม วดั สะพานสูง

โสฬะสะมงั คะลัญเจวะ นะวะโลกตุ ตะระธมั มา

จัตตาโร จะ มะหาทีปา ปญจะพทุ ธามะหามนุ ี

ตรีปฏ ะกะธัมมักขันธา ฉะกามาวะจะราตะถา

ปญ จะทะสะภะเวสจั จงั ทะสะมังสลี ะเมวะจะ

เตระสะธตุ ังคาจะ ปาฏหิ ารัญจะทะวาทะสะ

เอกะเมรุ จะ สรุ าอัฏฐะ ทะเวจนั ทงั สรุ ยิ งั สคั คา

สัตตะสัมโพชฌงั คาเจวะ จทุ ทะสะจกั กะวตั ติจะ

เอกาทะสะวิษะณรุ าชา สัพเพเทวาสะมาคะตา

เอเตนะมังคะละเตเชนะ สพั พะโสตถภี ะวันตเุ ม

กลาวใหป รากฏ อปุ เทหโสฬส บนั ดาลชายหญงิ ภาวนาทีหน่งึ สองทดี จี รงิ สิบแปดทีดยี ่งิ มี
ผลานิงค ชกั ลูกประคาํ รอยแปดเลิศลํา้ ใหไดค าบทรงคงเกิดสวนบญุ มผี ลานิสงค พบแลว
อยา งง ไมพ บเรงหา ผใู ดไมพบบุญนอ ยถอดถด เสยี ชาตเิ กดิ มา เปนคนขดั สน มืดมนตหนกั
หนา พบแลว ทา นวาภาวนาประจํา เหมอื นชวี ิตเกิดมา เปนคนขัดสน มืดมนตหนกั หนา พบ
แลวทานวาภาวนาประจาํ เหมอื นไดดวงแกว แถม ทองผอ งแผว กศุ ลชักนาํ สงิ่ ใดปรารถนา
ภาวนาหัวคํา่ กศุ ลเลศิ ล้ํา ประมูลพนู มา อุบาทวจญั ไร กนั ทั้งโรคภัย ปรากฏคาถากลบั จติ
คดิ เหน็ ๆ อนัตตา มอิ าจมาทําลายตัวเรา ภาวนาภัยหัวคํา่ ทหี น่ึงประจาํ เทีย่ งคนื และย่ํารุง
เปน สามทีเกดิ สวัสดี มีลาภทุกประการอาหารการกินปรีเปรมเกษมสนั ต ภาวนา ๓-๗ เปน
สาํ เร็จการ ทกุ คํา่ สําราญกวาคนท้งั หลาย อายวุ ัณโณ บรมสุขโขภัญโญทัง้ ปลาย ถา ไฟไหมมา
ใหเสกขา วสาร สาดหวา นหลงั คา ลมพาพัดหวลอยาไดสงกา ฝนตกลงมาภาวนาปอ งกนั ถา
จะขายของเสกนํ้าประพรม สินคา สารพนั ระบอื ลอื ส่ัน พากนั เขามาคาเรือ เหนือใต เขยี น
คาถาไว แผน กระดาษปรารถนาเสกดว ยตวั เองปด หวั นาวา นําของสินคา ขายมกี าํ ไร ถาเปน
ความเสกนา้ํ ลา งหนา ทาแปงเสกเครอ่ื งแตงตน เสกหมากอยา นาน กินแลวยาตรา กระทบื เทา
สามทีแปลกายบายสคู คู วามตามท่ีเปาพนอยาหนี พลุง พลา นตอ งเวทยม นตถ าคาพลนั ให

ภาวนาเสกนํ้าลา งหนา กนั ทั้งคณุ ไสยอบุ าทว จญั ไร อคั คีโจรภยั ตามความปรารถนา

คาถาแคลว คลาด (หลวงปูเ อ่ียม วัดสะพานสงู )

ภะคะวาอติ ปิ ผ ดิ อทุ ธงั อํทโธ อะระหงั อะระหงั

คาถาเมตตาหลวง หลวงปูชอบ ฐานสโม

สขุ ัง สปุ ะติ สขุ ัง ปฏิพุฌต,ิ นะปาปะกัง สปุ นงั ปสสติ ,
มนุสสานัง ปโย โหต,ิ อมนสุ สานงั ปโ ย โหติ, เทวะตา รักขนั ต,ิ

นาสสะ อคั คีวา วสิ งั วา สัตถงั วา กะมะติ ฯ

(คาถา ท่ี หลวงปูช อบ ฐานสโม ใชลงเหรียญ เมตตาของทาน อนั ลือลัน่ )

เปน การเจริญเมตตาไปยงั สรรพสัตวไ มม ปี ระมาณ ใหห มสู ตั วและเทวดาไดร บั ความรมเยน็ เปน
สุขโดยทว่ั กนั

คาถาบูชาหลวงปบู รมครเู ทพโลกอดุ ร

โลกุตตะโร จะ มะหาเถโร
อะหงั วนั ทามิ ตงั สะทา
เมตตาลาโภ นะโสมยิ ะ อะหะพุทโธฯ

ภาวนา ๓ จบ ๗ จบ หรือ ๙ จบ เชา -เย็น ต่ืนนอน และกอนนอน

คาถาพระเจา ๑๖ พระองค

นะมะนะอะ นอกอนะกะ กอออนออะ นะอะกะองั
อมุ ิอะมิ มะหสิ ตุ งั สนุ ะพุทธงั สอุ ะนะอะ

คาถาธรรมราชานี้ จดั เปนใหญใ นบรรดาคาถาทั้งปวง คาถาบทใหญท ีเ่ รียกวา บทครู
ผูใ ดภาวานาไดอานิสงสม ากปราศจากภยั พบิ ตั ทิ ง้ั ปวง

คาถามงกุฎพระพุทธเจา

พระยนั ตแ หง ความสําเรจ็

อิตปิ โส วิเสเสอิ อเิ สเส พุทธะนาเมอิ อิเมนา
พทุ ธะตงั โสอิ อิโสตัง พุทธะปต อิ ิ

คาถาพระอติ ิปโ ส เรอื นเตย้ี ถา บคุ คลใดมีเคราะหกห็ ายหมด (ภาวนาทกุ วันมติ กนรก) เสกนาํ้ ลางหนา
กนั โรคภัยไขเจ็บคุณไสยท้งั มวล ถาจะใหมี ตะบะเดชะ ใหภ าวนาทกุ วนั เกดิ สงาราศี เปนเมตตาแกคน
ท้ังหลาย ใหภ าวนาแผเมตตาแกคนทง้ั ปวง ใครคดิ รายตอ งมอี ันเปนไปมหาละลวย ใหภาวนา ๑๘ จบ

พระคาถาสุนทรีวาณี (หัวใจ คาถาอาการวตั ตสูตร)

มนุ ินทะ วะทะนัมพุชะคัพภะ สัมภะวะสนุ ทะรี
ปาณีนงั สะระณัง วาณี มยั หัง ปณ ะยะตัง มะนัง

เปนคาถาทปี่ รากฏในคัมภรี สทั ทาวเิ สส มี ๓๒ คาํ พระคาถานเี้ ปน พระคาถาศักดส์ิ ทิ ธ์ิ
ผูใดเม่ือเรยี นพระไตรปฎก เรยี นพระธรรม เรียนวชิ า ภาวนาแลวสามารถดับอวิชชา
บงั เกดิ ปญญางาม ปญญากลายเปน สัญญา(สญั ญา --- ความจําไดห มายรู) คอื ความ
ทรงจําอันเลศิ ลาํ้ โบราณาจารยไ ดส ่งั สอนศิษยานศุ ษิ ยใ หท อ งทุกครง้ั กอ นทีจ่ ะเรียน
พระไตรปฎ ก ตลอดมา ผูท บี่ ชู าพระสุนทรีวาณจี ะเกิดความผอ งใส เกิดโชคลาภ และ
ประสบความสําเรจ็ ตางๆ

พระคาถาพระเศรษฐีนวโกฏิ

มาขะโย มาวะโย มัยหงั มาจะโกจิ อุปททะโว
ธญั ญะธารานิ ปะวัสสนั ตุ ธนัญชยั ยัสสะยะถาคะเร
สวุ ัณณานิหิรญั ญาจะ สัพพะโภคาจะรตั ตะนา
ปะวสั สนั ตุเม เอวังคะเร สมุ ะนะชะฏลิ ัสสะจะ
อะนาถะปณ ฑกิ ะ เมณทะกัสสะ โชติกะสุมงั คะละสจั จะ
มัณฑาตุ เวสสนั ตะรสั สะ ปะวัสสนั ติ ยะถาคะเร
เอเตนะสจั จะวชั เชนะ สพั พะสทิ ธิภะวนั ตุเมฯ

พระนวโกฎิน้ี ใครหมน่ั อาราธนา พรอ มสวดพระคาถาบูชาอยเู ปนเนืองนติ ย จะไมรยู ากจนเลย และ
หากยงั ม่ันคงใน ศลี ๕ หนักแนนเทาใด จะยง่ิ บรบิ ูรณ เพม่ิ พูนข้ึนทุกวันแล

คาํ ไหวบารมี 30 ทศั (แบบครูบาศรีวิชยั )

ทานะ ปาระมี สัมปนโน , ทานะ อุปะปารมี สมั ปนโน ,

ทานะ ปะระมตั ถะปารมี สัมปน โน
เมตตา ไมตรี กะรณุ า มุทิตา อเุ ปกขา ปาระมสี มั ปนโน , อิตปิ  โส ภะคะวา

สลี ะ ปาระมี สมั ปน โน , สีละ อปุ ะปารมี สมั ปน โน ,

สีละ ปะระมัตถะปารมี สัมปน โน
เมตตา ไมตรี กะรณุ า มุทติ า อุเปกขา ปาระมสี มั ปน โน , อติ ิป โส ภะคะวา

เนกขมั มะ ปาระมี สัมปน โน , เนกขมั มะ อุปะปารมี สัมปนโน ,

เนกขมั มะ ปะระมตั ถะปารมี สมั ปนโน
เมตตา ไมตรี กะรณุ า มทุ ิตา อเุ ปกขา ปาระมสี มั ปน โน , อิตปิ  โส ภะคะวา

ปญ ญา ปาระมี สมั ปน โน , ปญ ญา อปุ ะปารมี สมั ปนโน ,

ปญ ญา ปะระมตั ถะปารมี สัมปน โน
เมตตา ไมตรี กะรุณา มทุ ิตา อุเปกขา ปาระมีสมั ปนโน , อิตปิ  โส ภะคะวา

วริ ยิ ะ ปาระมี สัมปน โน , วริ ยิ ะ อุปะปารมี สัมปน โน ,

วิริยะ ปะระมตั ถะปารมี สมั ปนโน
เมตตา ไมตรี กะรุณา มทุ ิตา อุเปกขา ปาระมสี มั ปนโน , อติ ปิ  โส ภะคะวา

ขนั ตี ปาระมี สมั ปนโน , ขันตี อุปะปารมี สัมปนโน ,

ขนั ตี ปะระมัตถะปารมี สมั ปนโน
เมตตา ไมตรี กะรุณา มุทิตา อุเปกขา ปาระมสี ัมปน โน , อติ ิป โส ภะคะวา

สจั จะ ปาระมี สัมปน โน , สจั จะ อุปะปารมี สัมปน โน ,

สัจจะ ปะระมตั ถะปารมี สัมปน โน
เมตตา ไมตรี กะรุณา มุทติ า อุเปกขา ปาระมสี ัมปน โน , อิติป โส ภะคะวา

อะธฏิ ฐานะ ปาระมี สมั ปนโน , อะธฏิ ฐานะ อุปะปารมี สมั ปนโน ,

อะธฏิ ฐานะ ปะระมตั ถะปารมี สมั ปน โน
เมตตา ไมตรี กะรุณา มุทติ า อุเปกขา ปาระมสี มั ปนโน , อติ ปิ  โส ภะคะวา

เมตตา ปาระมี สัมปนโน , เมตตา อุปะปารมี สมั ปน โน ,

เมตตา ปะระมตั ถะปารมี สมั ปน โน
เมตตา ไมตรี กะรุณา มทุ ติ า อุเปกขา ปาระมีสมั ปนโน , อติ ปิ  โส ภะคะวา

อเุ ปกขา ปาระมี สมั ปนโน , อุเปกขา อปุ ะปารมี สมั ปนโน ,

อเุ ปกขา ปะระมัตถะปารมี สมั ปนโน
เมตตา ไมตรี กะรุณา มทุ ติ า อุเปกขา ปาระมสี มั ปนโน , อติ ิป โส ภะคะวา

ทะสะ ปาระมี สมั ปน โน , ทะสะ อุปะปารมี สมั ปนโน ,

ทะสะ ปะระมตั ถะปารมี สมั ปนโน
เมตตา ไมตรี กะรุณา มุทติ า อุเปกขา ปาระมีสมั ปนโน , อิติป โส ภะคะวา

พทุ ธงั สะระณงั คจั ฉามิ นะมามหิ งั