ลูกสาวก้านัน โอ้ตัว ฉันนี้ ยังไม่มีใคร หมั้น ฉันลูก สาว ก านัน สวยลาวัลย์ ไม่มีใคร เหมือน ด้วยใจ หวังไว้ หวังมีชาย เป็นเพื่อน เป็นคู่รัก ร่วมเรือน ฉันจึงเตือน ให้ชาย รู้ตัว หากใครรักฉัน พ่อเป็นก านัน อย่าเพิ่ง นึก กลัว รัก เรื่อง ส่วนตัว ขอให้หัวใจ ตรงกัน อยากเป็น เจ้าของ หาเงินทอง มาหมั้น แต่งลูกสาว ก านัน ช้านานวัน จะไม่ ได้ชม
อารีดัง โอ้อารีดังก่อนยังเคยชื่นบาน ทุกๆ วันรื่นรมย์สมใจ ถึง ยามราตรีเหล่าชายชาตรีทั่วไป ระเริงใจร้องร าตามเสียงเพลง เรามาสนุก ทุกข์ใดไม่มี ถึงใครย่ ายีมิคิดกลัวเกรง จะขอยืนสู้อยู่ไม่หนีจะขอยอมพลีเลือดละเลง ให้ลือระเบ็งว่า ไทยก็สู้ แต่มาไม่นานพวกเราทหารไทยรบทั่วไป ถิ่นแดนแคว้น ฉันอยู่ เรามาเพื่อชาติปราบอริราชศัตรู หวังเชิดชูเสรีที่รักยิ่ง ได้พบนางหนึ่งสมควรชม ฉันนึกนิยมน้ าใจรักจริง ทั้งรูปอร่ามติดใจฉัน เรามีรักกันสัมพันธ์ยิ่ง น้ าใจน้องจริง สาวอารีดัง ได้กอดได้จูบได้ลูบได้คล าเธอ หลงละเมอคะนึงถึงน้อง นาง ถึงยามราตรีหากมีนารีร่วมทาง โฉมส าอางอารีดังพี่รัก ยิ่ง ยามฟ้าครวญคร่ าน้ าตาหลั่งนอง ฉันเคยประคองน้อง นางทุกสิ่ง แม้วันนี้ห่างตั้งไกลแสน ยังแดนแคว้นไทยอันไกล ยิ่ง หัวใจรักจริงหญิงอารีดัง หัวใจรักจริงหญิงอารีดัง ๆ ๆ ๆ
ครูบนดอย หวีดหวิว วังเวง เพลงแห่ง พนา ที่อยู่ บนดอย เสียดฟ้า ยากหา ผู้ใด กรายกล้ า เด็กตัว น้อยน้อย คอยแสง แห่ง อารยธรรม เพื่อส่อง เจือจุน หนุนน า ให้ความรู้ศิวิไลซ์ ดั่งแสง เรืองรอง ที่ส่องพนา ถึงจะ ไกลสูง เทียมฟ้า ความรัก เมตตา พาใกล้ ท่ามกลาง เด็ก น้อย ภาพครูบนดอย ซึ้งใจ อุ้มโอบ ส่องชีวิตใหม่ เสริมค่า คนไทย เทียมกัน ครูบนดอย ดุจแสง หิ่งห้อย กลางปาา ขจัด ความมืด นานา สร้างเสริม ปัญญา คงมั่น ศรัทธา หน้าที่ พร้อมพลีสุขสารพัน เขาอยู่อย่างผู้ สร้างสรรค์ สมค า ของครูผู้ให้ จากแสง เลือนราง ระหว่าง ยอดดอย เริ่มส่อง ประกาย ใหญ่น้อย ความรู้เรื่องดอย น้อยใหญ่ แต่ครูบนดอย ผู้คอย สร้างสรรค์ชาติไทย ยังต้อง ล าเค็ญ เข็ญใจ ขอได้อุ้มชูครูดอย
สาลิกาคืนถิ่น เมื่อฝนโปรยจากฟ้า ที่ฉันมาเมืองหลวง โดน ความรัก โดนความรักหลอกลวง ต้องช้ าทรวง น้ าตาร่วงไหลหลั่ง คิดถึงแฟนคนเก่า ใจสาวเศร้าจัง นอนน้ าตารินหลั่ง หม่นหมางอกเรา.. เมื่อรู้ตัวก็สาย สุดเสียดายความสาว นั่งรถเบ็นซ์ นั่งรถเบ๊นซ์เด่นพราว โธ่หนอเราหลงมัวเมาเขาพา ฉันหลงไปทุกสิ่ง เป็นหญิงเที่ยวบาร์ จึงเสียตัวดังว่า อายฟ้าแหละดิน วอน พี่ที่อยู่นา คอยก่อนพี่จ๋า สาริกาคืนถิ่น ลาเมืองกรุงเลือดลิ้นยุงมันกิน ตรมอุราสาริกาโบยบิน กลับคืนถิ่นด้วยความล าเค็ญ เมื่อถึงเดือนสิบสอง ยิ่งหมองใจไม่เว้น เก็บความ ช้ า เก็บความช้ า ค่ าเย็น นั่งนึกเป็น เหมือนคืนเพ็ญ ฟ้าโปร่ง เอาหัวใจหมองไหม้ ใส่ไว้ในกระทง ความ ช้ าใจลอยส่ง ลงน้ าเจ้าพระยา
น ้าตาลาไทร มาแล้วแก้วตา สัญญาให้ไว้ยังจ า บุญหนี บาปน า พี่มาไม่เจอนวลนาง ทั่วถิ่น พนาตาม หาหมดทาง เจ้าทิ้งสัญญาหรือนาง พี่อ้างว้าง อารมณ์ นางไม้แม่เอย ไยเฉยให้ช้ าวิญญา นวล น้องไม่มา ยิ่งพาอุราระบม หรือเจ้า เขาไพร บังไว้ซ่อนชม ข้าขอวอนไพรพนม ยอมสิ้นลม บวงสรวงจอมไพร เทพารักษ์ร่มไทร สาขา อุ้มสมพานางน้อง มาให้ข้าเถิดหนาพระไทร มีน้ าตา ข้าหลั่งริน จากใจขอหลั่งไว้ล้างเท้าเทวดา ขอหนุนตักนาง จนสางอรุโณทัย ยอมแม้ สิ้นใจ เซ่นสรวงแด่ปวงเทวา คอย เจ้า แม้เงา ไม่เห็นเจ้ามา พี่นี้มีเพียงน้ าตา รินหลั่งลาราก ไม้ไทรงาม
มนต์รักแม่กลอง เจื้อยแจ้วแว่วเสียงส าเนียง ขับร้อง ดังเพลง มนต์รักแม่กลอง ล่องลอยพลิ้วหวานซ่านมา กล่อม สาวงามบ้านอัมพวา มนต์รักแม่กลองแว่วมา เหมือนสายธาราแม่กลองร าพัน พี่ต้องจากลาขวัญตานิ่มน้อง ไม่ลืมลาสาวแม่ กลอง ต้องครวญหวนมาสักวัน กลิ่น เนื้อนางไม่ จางสัมพันธ์ เราสองล่องเรือร่วมกัน ร้องเพลงชม จันทร์ลุ่มน้ าแม่กลอง ไม่ลืม น้ าใจไมตรี สาวงามบ้านบางคณฑีเอื้อ อารีเรียกร้อง ให้ดื่มน้ าตาลพร้อมกับยิ้มหวาน ของนวลละออง ก่อนลาจากสาวแม่กลอง เรา ร่วม ปิดทองงานวัดบ้านแหลม เจื้อยแจ้วแว่วเสียงส าเนียงขับร้อง คร่ าครวญลา สาวแม่กลอง ล่องลอยเมื่อคืนข้างแรม กรุ่น หอม ไอทะเลเคล้าแซม มนต์รักแม่กลองแทรกแซม คิดถึงพวงแก้มนวลสาวแม่กลอง
ลานรักลั่นทม หอมเอยหอมดอก ลั่นทม กลิ่นลอยตามลม เคล้ากลิ่นเส้นผม ของนาง กลิ่นหอมละมุนเหมือน ดังกลิ่นกรุ่นสองปราง แม้นได้แนบแอบเนื้อของนาง ใครบ้างจะทนอยู่ไหว หอมเอยหอมกลิ่น เกล้านาง ไม่เคยจืดจางหอม ไม่ราร้าง...หัวใจ ดอกของลั่นทมน้องแซมเสียบผม ...วิไล น้องปลดให้มอบแทนหัวใจ ว่าเราเคยได้รัก กัน ลานรัก สลักหัวใจ ลั่นทมเอนก้านกิ่งไหว หลบ สายลมไล่จูบพัลวัล ช่างเหมือนแก้มสาว เจ้าหลบ แก้มขาวหนีจูบไม่ทัน สองแก้มเท่านั้น แดงระเรื่อ เจือสีชมพู หอมเอยหอมกลิ่น แก้มนวล กลิ่นยังอบอวล ย้อนสายลมหวล...ชื่นชู ลั่นทมหอมมาเหมือนเจอ หน้าตาโฉมตรู คิดถึงน้องแก้มสีชมพูณ.ลานแอบชู้ ลั่นทม