ดอกไม้พลาสติก

แค่ ‘ดอกไมพ้ ลาสติก’

ดวงดาวในดวงตา



คำนำ
หำกพูดถงึ ดอกไม้พลำสติกทุกคนจะนกึ ถงึ อะไรกัน
บ้ำง ควำมสวยงำม? ไม่มวี นั เหยี่ วเฉำ? ไม่เตบิ โต? หรือ ของ
ปลอม? แตใ่ นเรื่องสั้นเล่มนจี้ ะนำเสนอแนวคิดของ ดอกไม้
พลำสติกกบั ควำมรัก มำเปรียบเทียบกบั คูร่ กั แตล่ ะคู่ ซ่งึ จะมี
ทั้งหมด 3 ตอน 3 ค่รู ัก ทีม่ ีลกั ษณะแตกต่ำงกันตำมควำมหมำย
ของดอกไมพ้ ลำสตกิ ในแต่ละมุมมองของสำมคนจำกคนรอบตัว
ผู้เขยี น
สุดทำ้ ยนีผ้ ู้เขียนหวงั วำ่ เรอื่ งสั้นเลม่ นจ้ี ะสำมำรถมอบ
ประโยชนใ์ ห้แกผ่ ู้อ่ำนไดไ้ ม่มำกกน็ อ้ ยและสำมำรถใช้เป็น
แนวคิดในกำรเตือนใจให้ผ้อู ่ำนได้ และหำกเรอ่ื งส้นั เลม่ น้ีมี
ควำมผิดพลำดประกำรใดกข็ ออภัยมำ ณ ที่น่ีดว้ ย

ดวงดำวในดวงตำ

1

สำรบญั

เรอ่ื ง หนำ้
คำนำ 1
สำรบัญ 2
บทท่ี 1 3-10
บทที่ 2 11-15
บทท่ี 3 16-19
จำกใจผู้เขียน 20
ประวตั ผิ ู้เขียน 21-22

2

1
จอมปลอม

“สวสั ดีค่ะ ยนิ ดีตอนรบั เข้ำสู่ คณะนิเทศ ม.xx นะ
คะ”

“พช่ี ื่อผึ้ง อยปู่ ี 2 ในชว่ งรับน้องปีนี้พ่แี ลว้ ก็พวกท่อี ยู่
ขำ้ งหลังพ่ี จะรับหนำ้ ที่เปน็ พยำบำลนะคะ เพรำะฉะนั้นใคร
รสู้ ึกไม่สบำยตวั เดนิ มำหำพวกพี่ไดเ้ ลยนะคะ”

เจำ้ ของเสียงหวำนพดู พร้อมพำยมือไปหำเพ่อื นๆทอี่ ยู่
อยใู่ นกลุ่ม ตำมมำด้วยเสียงปรบมอื จำกเหล่ำน้องเฟรชชี่
จำกน้ันกม็ ีกำรแนะนำแตล่ ะกลุ่ม

3

เมื่อใกล้จะจบกจิ กรรมรับนอ้ งในวนั แรก พี่วำ๊ กสุด
โหดอย่ำง ‘พบี่ อส’ ก็วิ่งไปทำงกลมุ่ พยำบำลเพื่อใหห้ วำนใจของ
เขำป้อนนำ้ ใหห้ ำยเหนื่อย ก่อนทีจ่ ะตำมมำด้วยเสยี งแซวของ
เหลำ่ เพ่ือนๆในปเี ดยี วกัน ทำให้รุน่ นอ้ งเขำ้ ใจได้ว่ำ พีท่ ง้ั สองเขำ
ไมใ่ ชแ่ ค่เพือ่ นกนั ธรรมดำ

“โอ้ย พวกแกก็แซวกันอยนู่ น้ั ปลอ่ ยนอ้ งๆกอ่ นมย้ั
หิวแลว้ !” เมื่อโดนเพอื่ นๆแซวอยพู่ ักใหญ่ เจำ้ ตวั กเ็ ร่มิ หนำ้ แดง
และโวยวำยกลบเกลือ่ น

“จ้ำๆ ไปเถอะ ผ้ึงหวิ จนหนำ้ แดงไปหมดแลว้ ดู
ส5ิ 5555” ส้ินเสยี งของเพอ่ื นสนิทของฉนั อย่ำง ‘ฟำ้ ’ ก็สรำ้ ง
เสียงหวั เรำะให้เพื่อนอย่ำงล้นหลำม กอ่ นจะแยกย้ำยกันไปบอก
น้องๆใหก้ ลบั ไปพักผ่อนได้

“เกบ็ ของเสรจ็ ยังอะผง้ึ มีหนมุ่ มำรอแลว้ ”

4

“แกก็แซวไปเร่ือยไม่เบื่อบำ้ งหรอ 5555 ง้นั ฉนั ไป
กอ่ นนะ บำยจำ้ ”

“บำ๊ ยบำย”

“เหนื่อยมัย้ ”
“นิดหน่อยเอง เธอเถอะ วำ๊ กไปขนำดน้ันมีเสียงอย่ไู ด้
ไง5555”
“กแ็ ฟนเธอเก่งยงั ไงละ่ ”
“วันน้ีกินไรดี”
“อกี แลว้ นะ เขนิ แล้วเปลี่ยนเรื่องตลอดเลย 5555”
“อยำ่ มำแซวนะ”

5

หลงั จำกนั้นทงั้ สองคนก็ไปกนิ ขำ้ วดว้ ยกัน และไปสง่
เจ้ำหญงิ ของเขำตำมลำดับ ก่อนทจ่ี ะขอตัวไปสังสรรค์กบั
เพื่อนๆของเขำตำมภำษำพวกผ้ชู ำย

หลงั จำกท่ีผงึ้ ทำธุระส่วนตวั ของตัวเองเสร็จ และกำลัง
จะเตรยี มตัวนอนในไม่ชำ้ ก็มีสำยโทรศัพทเ์ ขำ้ มำโดยปลำยสำย
ไม่ใชใ่ ครท่ไี หนแตเ่ ป็นเพอื่ นสนิทเพยี งคนเดียวของเขำน้ันเอง

“ฮัลโหล วำ่ ไงฟ้ำ”
“แ..ก. เดี๋ยวน้ี...” ดทู ำ่ เพ่อื นสนทิ ของฉันก็กำลังสนุก
กบั กำรดม่ื และเสยี งเพลงที่ดงั กระหึ่มจำกรำ้ นสังสรรคน์ ั้นทำให้
ฉันไม่สำมำรถจับใจควำมสิง่ ท่ีเพอ่ื นตวั เองพูดได้
“แกพดู ดังๆหนอ่ ยฉนั ไมไ่ ดย้ ิน” ทำให้ฉันทอ่ี ยู่ที่
หอพกั ต้องเพิ่มเสียงของตัวเองให้ดงั ข้ึน เพ่ือหวงั ว่ำฟ้ำจะได้ยนิ
เสยี งฉนั บำ้ ง

6

สำยจำกเพอ่ื นของเขำยงั ไม่ถกู วำงแตผ่ ง้ึ ไม่ไดย้ ินเสยี ง
ของฟำ้ เลย ได้ยินแตเ่ สยี งเพลงและผคู้ น เธอก้ไดแ้ ตพ่ ดู ฮัลโหล
ซ้ำๆหวังท่จี ะให้เพ่อื นตอบรบั มำบ้ำง นำ่ แปลกที่ผึง้ ไม่ยอมวำง
สำยจำกเพอ่ื นสนทิ สักที เพรำะถ้ำเป็นปกติคงจะตดั สำยไปนำน
แลว้ แต่มบี ำงอย่ำงดลใจใหเ้ ขำต้องฟังในสง่ิ ทฟี่ ำ้ จะพดู ออกมำ
ใหไ้ ด้ เมอ่ื เวลำผ่ำนไปสักพัก ผง้ึ ก็เรม่ิ ตดั สนิ ในทีจ่ ะวำงสำย
ก่อนท่เี สยี งดนตรจี ะเร่มิ เบำลงตำมมำด้วยเสียงของฟำ้

“แกยังอยู่ปะ่ ”

“อย่ๆู ๆ มอี ะไร”

“เหมือนวำ่ ฉันจะเห็นบอส ควงสำวมำอะ ไมใ่ ช่แก
ใช่มัย้ ”

“..” ฉนั เงียบไปพักหน่งึ มันไม่ใช่ควำมรู้สกึ โกรธ แต่
กลบั รสู้ ึกสบั สน ฟำ้ อำจจะเมำเลยมองคนผิด บอสไมน่ ่ำทำแบบ
นั้นเพรำะเรำคบกันมำนำนและไม่เคยมปี ญั หำกัน ทุกอย่ำงดีมำ
ตลอด

7

“ฟ้ำ อยู่ทีไ่ หน สง่ โลมำเด๋ยี วไปหำ”

“เอำจรงิ ดิ”

“เออ ออกมำรับด้วย”

และสดุ ท้ำยฉนั ก็ยอมเปลี่ยนชุดเพอ่ื ออกมำอกี ครั้ง
แต่กน็ ะ สิบปำกว่ำก็ไม่เท่ำตำเหน็

“ถงึ แล้ว” ฉันเอย่ บอกปลำยสำยอยำ่ ง
กระสบั กระสำ่ ย

“อยขู่ ำ้ งหน้ำแล้ว อยไู่ หน”

เพยี งไม่นำนเพือ่ นซี้สองคนกไ็ ดเ้ จอหนำ้ กัน ทำใหเ้ หน็
ได้ชดั เลยวำ่ เพ่อื นของเธอยังไมไ่ ด้เมำเลยสกั นดิ เดียว น่ันย่ิงทำ
ใหค้ นที่เพิ่งมำถึงว้ำวุ่นใจ

“แกต้องใจเยน็ ๆกอ่ นนะ ไม่ว่ำจะเห็นอะไร หำยใจ
เข้ำห…” สำยตำของฉันไปหยุดกบั คนหนง่ึ และฉันคดิ วำ่ เขำ
เป็นคนที่ฉนั ตำมหำ ทำใหฉ้ ันไมไ่ ด้ฟงั ในสงิ่ ท่ีเพ่ือนของฉันพดู อกี

8

แล้ว แตก่ ลับเดินมุ่งไปยังคนทที่ ำให้วนั น้เี ขำต้องออกมำข้อง
นอกในเวลำเชน่ นี้

“เดย๋ี วดิแก!”

ฉันเดินมำหยุดอยู่ทห่ี นำ้ เขำมีคำพูดมำกมำยท่ี
อยำกจะถำมออกไปแตป่ ำกมันกลบั ไม่ขยบั ตำมที่ฉันต้องกำร
เมือ่ ยืนไดส้ ักพักหญิงท่อี ย่ใู นออ้ มแขนของคนท่ีฉนั เรียกวำ่ แฟน
มำปีกวำ่ กเ็ รมิ่ มองหน้ำและสงสัยวำ่ ใครกันมำยืนจอ้ งหน้ำพวก
เขำอยู่

“มองอะไร?! พีร่ จู้ ักป่ำวคะ” หญิงนมโตกลำ่ วถำมคน
ทโ่ี อบไหล่เขำอย่ำงไมพ่ อใจ

ตกึ ตกึ ตกึ .. ไมใ่ ช่เสียงของหล่นแตก่ ลบั เป็นเสียง
หวั ใจของฉนั ท่เี ต้นรัว ล้นุ คำทีก่ ำลงั จะเอย่ ออกจำกปำกเขำ เขำ
จะพูดว่ำยังไง

9

เขำเบอื นหนำ้ หนเี ล็กน้อยกอ่ นจะกล่ำววำ่
“ห!ึ ไม่รูจ้ กั ” ก่อนจะยกแก้วในมอื ด่มื

มนั ชำไปหมดท้ังตัวฉันทำอะไรไมถ่ กู ทำได้แคเ่ ดิน
ออกมำ หลงั จำกน้นั กม็ ีเร่อื งโวยวำยทะเลำะกันตำมหลงั และ
ได้มำรู้ทหี ลงั ว่ำเพื่อนสนทิ ของฉันนล่ี ะ่ ที่ไปถ่มนำ้ ลำยใส่และเดนิ
ออกมำ ทำใหเ้ กิดเสียงโวยวำย คิดแลว้ ก็น่ำขำ
‘ฉันมนั คงเป็นเพยี งผึ้งตัวหนง่ึ ทบ่ี นิ ไปหำดอกไม้ทสี่ วยงำมแต่ไม่
รเู้ ลยว่ำดอกไมท้ ่กี ำลังบินเข้ำไปนน้ั เป็นเพียงดอกไมพ้ ลำสตกิ ’

10

2
ม่นั คงและยง่ั ยนื

เพล้ง!! เสยี งดังมำจำกในห้องครัว หญิงสำวรีบเดินไปดูดว้ ย
ควำมเป็นหว่ งสำมีของเธอท่ีตำบอด

“เอ่อคณุ ...คือผมไมแ่ นใ่ จว่ำทำอะไรแตก ผมขอโทษ
จริงๆนะ”

“คุณ..น่ขี องขวัญจำกคุณยำยวันแต่งงำนเลยนะ! คุณ
ทำอะไรไปรู้ตวั บ้ำงรปึ ่ำว!” หญงิ สำวพูดด้วยควำมโมโห

“ผมไม่ไดต้ ้งั ใจ คุณใจเย็นๆก่อนนะ”

ชำยหนุ่มรีบบอกให้คนทเ่ี ขำรกั ใจเยน็ ลงกอ่ น แต่อกี
ฝำ่ ยกลับไม่สนใจส่ิงท่ีเขำพูดเลย เพยี งแตก่ ม้ หนำ้ กม้ ตำเก็บเศษ
แก้วกอ่ นจะขอตวั ไปสงบสงบอำรมณ์ของตัวเอง

11

“เดีย๋ วฉันมำนะ”
เธอพูดด้วยเสียงรำบนิ่งและเดินออกไป แต่เขำกไ็ ม่ไดท้ กั ท้วง
อะไร แลว้ รีบเดนิ ตำมออกมำ

.
.
“น่ำจะท่ีนแ่ี หละ” ชำยหนมุ่ เอย่ เม่ือกำ้ วเทำ้ ลงจำกรถ
“คุณลงุ สวสั ดคี รบั มำได้ยงั ไงครบั เน่ยี ”
แคไ่ ดย้ ินเสยี งเขำก็รูโ้ ดยทนั ทวี ำ่ นน้ั เป็นเสยี งของเดก็ หนุ่มขำ้ ง
บำ้ น
“ลุงทะเลำะกบั คณุ ป้ำเขำนิดหน่อยว่ำจะมำงอ้ นะ่ ฮ่ำ
ฮำ่ ฮ่ำ”

12

“ยงั หวำนกันเหมือนเดมิ เลยนะครบั เน่ยี แล้วลงุ รู้ได้
ยังไงอะครบั ว่ำปำ้ เขำจะมำที่นี้”

“ลุงคิดว่ำถ้ำเปน็ ลงุ ลุงก็จะมำท่ีนี้เหมอื นกนั น่ะ”
“ง้นั ผมช่วยหำคณุ ปำ้ ใหม้ ยั้ ครับ”
“อืม...งนั้ ช่วยมองหำต้นชวนชมใหล้ งุ ที นำ่ จะอยู่
รมิ น้ำ ตน้ ใหญ่ๆ”

เด็กชำยกวำดตำมองไปสักพักกเ็ จอคณุ ป้ำอยู่ใต้ต้น
ชวนชมแดงจรงิ ๆดว้ ย

“ผมเจอแล้วครบั ”
เดก็ ชำยรบี พำคณุ ลุงไปหำคณุ ปำ้ แลว้ กป็ ล่อยใหท้ ่ำน
ทั้งสองอยดู่ ้วยกันตำมลำพัง

13

“อะแฮม่ ! ผมขออนุญำตนงั่ ด้วยคนนะครบั ” คณุ ลงุ
กลำ่ วทักทำยคุณป้ำดว้ ยทำ่ ทีล้อเลยี น

“ยังจะหำกนั เจออีกนะ” คุณป้ำหัวเรำะในลำคอ กบั
ควำมรูใ้ จของสำมตี ัวเอง ขนำดร้วู ่ำมำแลว้ จะลำบำกแตก่ ็ยงั มำ
ง้อกนั

“กอ็ ำรมณ์เสียทไี รก็มำทน่ี ต้ี ลอดเลยนิ”

“ทีท่ ่ผี มขอคณุ แตง่ งำนไง ผมเลอื กท่ีดใี ช่มยั้ ล่ะ5555”
คณุ ลงุ หวั เรำะเพอ่ื ช่ืนชมควำมเกง่ ของตวั เอง ที่เลือก
สถำนทถี่ ูกใจภรรยำของเขำ ถกู ใจมำเป็นเวลำกวำ่ ยีส่ ิบปี
“ขอโทษนะท่ีเสียงดงั ใส่คุณ”

14

คุณปำ้ เอย่ เสียงเบำแล้วหันไปมองหนำ้ สำมีของเขำ
ถึงจะรู้อย่เู ตม็ อกวำ่ เขำมองไมเ่ หน็ แต่กเ็ ช่ือว่ำเขำสมั ผัสได้ กแ็ น่
แหละคุณลงุ มกั เก่งอยู่เสมอ รู้หมดว่ำคณุ ปำ้ คิดอะไร

“ไม่เป็นไรหรอก ผมเข้ำใจ ไม่โมโหสแิ ปลก5555”

คุณลุงยงั คงหัวเรำะ เขำมักอำรมณด์ เี สมอ แล้วใครจะ
ไปโกรธเขำลง

หลังจำกคุณลุงหัวเรำะก็แอบเออ้ื มมอื ไปโอบไหลค่ ุณ
ป้ำให้มำซบไหล่ คณุ ป้ำก็หวั เรำะในลำคอกอ่ นจะเอียงตวั ไปซบ
อย่ำงรูง้ ำน ตำมดว้ ยกำรทท่ี งั้ คู่สบู อำกำศบริสทุ ธ์ทิ ่หี ำได้ยำกเขำ้
ไปอยำ่ งเตม็ ปอด เทำ่ นวี้ ันนี้ของพวกเขำก็มคี วำมสขุ มำกแลว้
ในวยั เกอื บ 60 ปี

‘พวกเรำกค็ งเหมอื น ดอกไมพ้ ลำสตกิ สองดอกทว่ี ำงอยูใ่ น
แจกันเดยี วกนั ไม่ยอมจำกกันไปไหน เพียงแต่จะอยู่ด้วยกันไป

เรอ่ื ยๆอย่ำงนี้ ตลอดไป ’

15

3
ไมเ่ ตบิ โต

“เออ ทนไมไ่ หวแล้วนะ เลิกกนั ไปเลย!!”
ประโยคน้ีทใี่ ครๆตำมกลัววำ่ คูร่ ักของตัวเองจะพดู
ออกมำ แตผ่ มกลับได้ยินประโยคนี้มำ 8 รอบในเดือนเดียวแลว้
“ขอโทษๆๆ แค่มำสำยนิดเดียวเอง จะโมโหอะไร
ขนำดน้นั ”
“นิดเดยี วอะไรกนั 20 นำทีเลยนะเธอ!!”
“เธอก็นำ่ จะชินได้แล้วมัย้ รถเวลำนีก้ ต็ ิด”
“กเ็ พรำะมันหลำยรอบแลว้ ไงทำไมไม่ร้จู กั ปรังปรุง
ตัวเองอะ”
“เออๆ ขอโทษ ครำวหนำ้ ไมพ่ ลำดแนน่ อน”

16

“ก็เป็นแบบนี้ตลอดอะ”
กต็ ำมสเตป็ เดมิ ครบั บ่นตลอดทงั้ แตเ่ ดินไปเร่อื งร้ำน
กินข้ำว รออำหำรมำ เลือกซือ้ ของ ไดย้ นิ แตเ่ สยี งบ่น แตก่ ็เอำ
เถอะถ้ำทำใหเ้ ขำร้สู กึ ดีข้ึน จนตอนนี้ผมกลบั มำถงึ ท่หี ้องของ
ตวั เองเป็นท่ีเรียบรอ้ ย อำบน้ำพร้อมเลน่ เกมตำมภำษำ
เดก็ ผูช้ ำย (ถึงแม้จะอำยุ 21 ปีแล้วกเ็ ถอะ)
ผมเลน่ ไปได้สักพักกม็ เี สียงโทรศพั ท์ดงั ข้นึ แต่เกมมัน
หยดุ ไม่ไดอ้ ีกทงั้ ยงั ใกลจ้ บแล้ว ง้นั รอก่อนนะคนที่ปลำยสำย คน
ในทมี ต้องกำรผม
กร๊ิง กรง๊ิ .. เสยี งมือถือของผมยงั คงดังอยู่หลำยครง้ั ทำ
ให้ผมเอ๊ะใจว่ำจะมีเรอื่ งดว่ นหรือปำ่ ว ผมจงึ ตอ้ งออกจำกเกม
อย่ำงกระทนั หนั ก่อนนะไปรับโทรศัพท์โดยทยี่ ังไม่ทนั มองท่ี
เบอร์ดวี ่ำเป็นใคร

17

“เธอ!! โทรไปตั้งหลำยรรอบแล้วทำไมไมร่ ับ”
โทรศัพท์ยงั ไม่ทันจะแนบหดู ีเสียงปลำยสำยก็ตวำดเสียงดัง
ออกมำ

“เธอมอี ะไรหรอื ป่ำว เรำขอโทษเรำเลน่ เกมอยู่”

“เล่นเกมอีกล่ะ ไมเ่ ลน่ มนั จะตำยมั้ยหะ้ ”

“แลว้ เธอมีไร”

“ปำ่ ว เรำแค่เหน็ เธอไม่ตอบขอ้ ควำมเรำ เลยโทรมำ
เฉยๆ”

ไม่ร้วู ำ่ เพรำะอะไร อำจจะเปน็ เพรำะเหนื่อยจำกกำร
เดนิ ห้ำงมำทัง้ วนั หรือเหนอ่ื ยจำกกำรฟังคนปลำยสำยผมบ่นอีก
ครัง้ หรือเปน็ เพรำะ ผมเบ่อื เธอ กันแน่ ถึงกลำ้ ตวำดใสค่ นท่ผี ม
หวงแหนทีส่ ดุ

“เธอรูป้ ะ่ ว่ำเกมน้ีแรงคม์ ันไม่ได้ขึ้นง่ำยๆนะ! ใชเ่ ร่อื ง
มัย้ อะแค่นี้ต้องโทรมำสำมส่ีสำยเลย เรำก็อยำกมีเวลำพัก
บ้ำงป่ะ จะอะไรกันหนกั กันหนำอะ”

18

“เออ! เลน่ ไปเลยนะเกมอะ เล่นไปเลย!!”
“เออ!! กเู ล่นแน่ เลิกโทรมำได้แลว้ นะ เรำเลกิ กนั !!”
สน้ิ เสียงผมก็ตัดสำยแทบจะทนั ทีไมร่ อให้อกี ฝำ่ ยพูด
อะไรกลับ มันอำจจะไม่ใช่ครั้งแรกทีเ่ ธอบน่ ผมในเรื่องเลน่ เกม
ตอนแรกมันกโ็ อเคอยหู่ รอก พอนำนวันเข้ำผมว่ำใครๆกต็ อ้ งกำร
เวลำสว่ นตัว

‘ไมร่ ้สู ิ ควำมรักของพวกเรำก็เป็นเหมือน ดอกไม้พลำสตกิ
ล่ะมัง้ ทีไ่ มม่ ีวันเตบิ โตไปมำกกวำ่ น้แี ล้ว งน้ั ก็มันควรจบทตี่ รงน้ี

แหละ ดีทส่ี ุดแลว้ ’

19

จำกใจผเู้ ขยี น

แรงบันดำลใจในกำรเขียนเร่ืองน้ีคงมำกจำก เพลง
ดอกไมพ้ ลำสตกิ ของ alinda เนื้อหำเพลงเป็นกำรพดู เก่ียวกับ
ควำมรกั ท่ตี อนแรกดูสวยงำมแตก่ ลบั ไมเ่ ติบโตเบ่งบำน
เหมอื นกับดอกไมพ้ ลำสติก อยำ่ งบทที่ 3 แตเ่ พรำะอะไรไม่รู้
กลบั ทำให้นึกถงึ ว่ำถำ้ พดู ถงึ ดอกไม้พลำสติกกบั ควำมรัก เนี่ย
สำมำรถตีควำมไดห้ ลำยแบบเลย สดุ ท้ำยเลยตัดสนิ ใจนำเสนอ
แนวคดิ ของตัวเองมำเป็นนิยำยไว้ให้อ่ำนและนกึ ภำพตำม

อกี ทงั้ บทท่ี 2 ม่ันคงและยงั่ ยืน ก็ได้แรงบันดำลใจมำ
จำกกำร์ตนู เรือ่ งหน่ึง สำหรบั ตัวผเู้ ขยี นคดิ วำ่ เป็นเร่ืองรำวท่ี
น่ำรกั มำกเลยอยำกให้ทกุ คนได้อำ่ น เลยไดม้ ีกำรปรบั เปลย่ี น
แล้วนำมำทำเป็นบทที่ 2 อย่ำงทท่ี ุกๆคนได้อ่ำน

ดว้ ยรกั และขอบคณุ

ธัญญพร มหจนั ทรำ

20

ประวตั ผิ เู้ ขยี น

ชอื่ น.ส.ธญั ญพร มหจันทรำ
ชอ่ื เลน่ นินำ
นำมปำกกำ ดวงดำวในดวงตำ
ชนั้ ม.6/5
เลขท่ี 21
เกิด วันศกุ รท์ ี่ 5 ธนั วำคม 2546

21

กรปุ๊ เลอื ด โอ (O)
สญั ชำติ ไทย
ศำสนำ พุทธ
คตปิ ระจำใจ เงนิ เป็นของนอกกำย ถำ้ ยงั ไม่ตำยก็หำ
ใหม่ได้

22

Love?

Flower?