เรื่องสั้นทั้งหมดที่ฉันเขียน

เรื่องสน้ั เย็นวันหนึง่

ตอนเย็นของวันหนงึ่ ในวันทผ่ี คู้ นจอแจ ฉันดดี๊ ี พนักงานบรษิ ทั ทตี่ อ้ งกลับจากที่ทำงาน ดว้ ยร่างกายอนั
เหน่อื ยล้าเต็มทน เมอ่ื ถงึ ที่หนา้ หอ้ งพักฉนั กลบั พบวา่ กลอนประตูที่เคยปิดสนิทนั้นกลับเปิดอา้ ออก

ณ ตอนนน้ั ฉันกำลงั หยิบโทรศพั ท์ข้นึ มาโทรเรียกตำรวจ แตแ่ ล้วฉนั ก็ไดย้ ินเสยี งกุกๆกกั ๆดังมาจากในหอ้ ง
โถง ฉนั ทำใจเเข็งจึงตดั สินใจ เดนิ เขา้ ไปในหอ้ ง ส่ิงของทุกส่งิ ทุกอย่างในห้องเละเทะไปหมดแต่แลว้ ฉันกเ็ หน็ เงาดำๆ
ตะค่มุ ๆอยูข่ ้างๆเตียงนอน ดว้ ยความกลัวฉันตกใจในสิ่งทีเ่ หน็ ความเหน่อื ยล้าจากที่ทำงานทั้งหมดหายเปน็ ปลิดทงิ้
ฉนั ออกตวั วง่ิ ส่ีคณู ร้อยออกไปจากห้องของฉนั ลงไปถงึ หน้าหอพกั ณตอนน้ันฉนั ไม่สนใจภาพลักษณใ์ ดๆทงั้ สิ้น ฉนั
รอ้ งไห้น้ำหนู ำ้ ตาไหลออกมาหน้าเกลียด ตาของฉนั สน่ั ไหวราวกับแผน่ ดินไหว จนกระทั่งพลเมอื งคนหน่ึงเข้ามา
สอบถามวา่ ฉนั เปน็ อะไร ฉนั เล่าเรื่องท้ังหมดที่ฉนั พบเจอใหเ้ ขาคนน้ันฟัง เขาจึงวเิ คราะห์ไดว้ ่าเงาดำๆท่ีฉันเหน็
อาจจะเป็นหมาแมวไม่ก็หนกู ไ็ ด้ หรอื ถ้ารา้ ยแรงหน่อยก็อาจเปน็ โจร ฉนั จึงคดิ วา่ นั้นอาจจะเป็นแมวจรจัดทฉ่ี นั เคย
ให้อาหารมนั ก็เปน็ ได้ เขาจึงตัดสินใจพาฉันข้นึ ไปดใู หแ้ น่ใจว่านนั้ เป็นแมวจรจัดตวั นน้ั จริงๆ

เมอื่ ฉนั และเขาขึ้นมาบนหอ้ งในหอ้ งของฉนั สภาพหอ้ งก็ฟงั เละเทะเหมอื นดงั่ ตอนนนั้ เขาค่อยๆพาฉัน
สำรวจดภู ายในห้องไปทีละนดิ ๆ เมือ่ ไปถึงบริเวณเคาวเ์ ตอร์หอ้ งครัวฉนั กลบั พบ คราบเลือดปริศนาสาดกระเซ็น
ฉันหวาดกลัวมากเพราะคดิ วา่ นีไ่ มใ่ ชฝ่ มี ือของเจ้าแมวจรจัดตัวนน้ั แนน่ อน และแล้วฉนั กไ็ ด้รูว้ ่าส่ิงใดทเ่ี ป็นตน้ ตอของ
คราบเลอื ดทีก่ ระเซ็นน้นั สิ่งนน้ั กค็ ือ เจา้ แมวจรจัดทีห่ นา้ สงสารตวั นัน้ ฉันได้แต่กรดี ร้องด้วยความเสียใจและ
หวาดกลวั ดว้ ยความทเ่ี ขาคนน้ันใจแข็งกวา่ ฉนั เขาจงึ นำผา้ มาปดิ เจ้าเหมียวตัวนั้นไว้ และพาฉนั ไปพกั ท่หี ้องของเขา
ก่อน

ตอ่ มาเขาได้ทำการโทรแจ้งตำรวจ ตำรวจได้เข้ามาดูสถานที่เกิดเหตุคาดวา่ อาจเป็นผู้ไม่ประสงคด์ มี ามาก่อ
เหตุ คนื วนั นัน้ ฉนั จงึ ต้องไปพกั ช่วั คราวกับเขาคนนน้ั ก่อนเพราะฉนั ไมม่ ีเพ่อื นทอี่ ย่ใู กลก้ ันเลย เขาใหฉ้ ันเข้าไปอาบน้ำ
ใหส้ บายตวั เนื้อสบายตัว เมอ่ื ฉันอาบน้ำเสรจ็ เขาก็อาบน้ำต่อจากฉัน เขาเข้าไปในหอ้ งน้ำไดส้ กั พกั เขาได้วานใหฉ้ นั
นำเส้อื ของเขาที่สวมใสว่ ันน้ีไปใส่ในตะกร้าผ้า ในตอนนนั้ ฉันไดส้ ังเกตเห็นคราบเลือดตดิ อยทู่ ่ีแขนเสอ้ื แขนยาวและ
ชายกางเกงของเขา ฉันเริ่มหวั่นๆใจว่าเขาคนนอี้ าจเปน็ คนท่ีสร้างเรื่องทั้งหมดข้นึ มา ฉนั ไดท้ ำการเดินไปตรงโตะ๊
ทำงานของเขา แลว้ กไ็ ด้เห็นรูปภาพของฉนั ในอิริยาบถในแบบต่างๆตามสถานท่ีต่างๆ และฉันกไ็ ด้เจอรูปท่ฉี นั กำลงั
ใหอ้ าหารแมวจรจัดตวั นัน้ ท่ีมีปากกาเขยี นอย่บู นรูปวา่

“ทำไมเธอไปใสใ่ จไอแ้ มวสกปรกโสโครกนัน้ ”

อยู่ดๆี ก็มีรูปภาพใบหนงึ่ ก็หลน่ ลงมา ฉันหยิบรูปภาพใบนัน้ ขึน้ มา ก็พบกับสื่งท่ีทำให้ฉนั ตอ้ งหวาดกลัวมาก
ยิ่งขึ้นเพราะนน้ั เปน็ รปู ถ่ายในขณะท่ีฉนั กำลังนอนหลับอยู่บนเตยี งนอนในหอ้ งของฉัน

“ อา~~~~ ร้แู ล้วสนิ ะที่รกั ”

เร่อื งสั้น จากโควดิ

ชว่ งปลายฤดูหนาวตอนอายุสบิ เก้า ฉนั เด็กนกั เรียนวัยมัธยมปลายปีสุดทา้ ย ท่ีกำลังเดินทางเพ่อื จะไปสอบ
ขนึ้ มหาลยั วนั น้นั ดเู ป็นปกตทิ เ่ี หมอื นกับวันสอบปลายภาคทัว่ ๆไป แต่สิ่งท่ไี มป่ กติคอื เสียงตามสายท่ีกำลังประกาศ
ถงึ ภัยบางอยา่ งทก่ี ำลงั เข้ามาเยอื นตวั ฉนั และทกุ ๆคน

ในวนั นั้นเป็นวนั ทอ่ี ากาศสกุ ใส ลมหนาวในฤดูเหมันต์กระทบเขา้ กบั หน้าของฉัน แต่น้นั มันไม่ไดท้ ำให้ความ
ต่ืนเตน้ ของฉนั ลดน้อยลงไปเลย ในมอื ขา้ งขวาถือบัตรประจำตวั เข้าสอบของฉันไว้แนน่ และมอื อีกข้างก็จบั สาย
กระเปา๋ ผ้าไวม้ ่ันเสมอื นกระเป๋าใบน้ันเป็นดั่งคู่หูที่ทำให้ฉันมีกำลงั ใจ ขาท้ังสองกา้ วไปด้วยความมงุ่ มนั่ แต่แล้วฉันก็
ต้องหยุดนง่ิ

“ ตด๊ิ ! ” เสียงเคร่ืองมอื บางอย่างทคี่ ลา้ ยกับปืนของเล่นขนาดจิ๋วดังขน้ึ ฉนั ได้แต่งุนงง วา่ เหตใุ ดบุคคลนัน้
ถึงต้องนำเจ้าเครื่องนนั้ มาสแกนสมองของทุกคน ที่เข้าไปในสนามสอบแหง่ น้ี แต่แล้วความสงสัยของฉนั กก็ ระจ่าง
เม่อื เสยี งตามสายดงั ข้นึ เสยี งนน้ั ไดก้ ล่าวว่า “ ขออนุญาตแจ้งไปยังผ้เู ขา้ สอบทุกทา่ น ขณะนไ้ี ดม้ ีการแพรร่ ะบาด
ของไวรสั โควิด 19 ท่านใดทีไ่ ดเ้ ดินทางมาจากพน้ื ท่ีเสียงกรณุ าแจง้ กบั เจ้าหนา้ ที่ ท่อี ยู่หนา้ ประตูทางเขา้ และโปรด
วัดอณุ หภูมิทห่ี น้าทางเขา้ ขอบคุณค่ะ” อะไรนะ!ไวรัสงั้นหรอ ไมน่ ะไวรสั อะไร ฉนั จะติดม้ัย ถา้ ฉันติดจะเป็นยังไง
ไม่นะไม่!!!!!!!! และแลว้ การสอบในวนั นน้ั กเ็ ปน็ ไปอยา่ งราบร่ืน ทกุ ๆคนที่ไปสอบในวันน้ันหรอื แม้กระทั่ง ครูผูค้ ุมสอบ
กต็ ่างปฏิบัตติ ามคำแนะนำเบ้ืองตน้ ว่าควรเว้นระยะหา่ งและสงั เกตตนเองวา่ มีอาการ ไอ เจ็บคอหรือไม่

หลงั จากการสอบในวนั น้นั รัฐบาลก็ไดป้ ระกาศลอ็ คดาวนป์ ระเทศของฉนั ฉนั ทีไ่ ม่สามารถออกไปใช้ชีวติ ได้
ดั่งปกตสิ ุข ทกุ ครั้งทตี่ ้องออกจากบ้าน ฉนั ตอ้ งปฏิบัติตามคำแนะนำของแพทย์อยา่ งเคร่งครดั ไมว่ า่ จะเปน็ การใส่
หน้ากากอนามยั ท่ีสมยั ก่อนหน้าทจ่ี ะเกดิ เหตกุ ารณ์นขี้ ้นึ คนท่ใี ส่จะถูกมองว่าแปลกประหลาด กลับกันในตอนคนท่ี
ไมใ่ ส่หนา้ กากอนามัยตา่ งหากทแ่ี ปลก แต่ละวันในตอนนนั้ ช่างเป็นวันอนั แสนเบ่อื หนา่ ย แตแ่ ลว้ กเ็ หตุการณห์ น่งึ ที่
ฉันจะจำไมล่ มื เลอื น

ในช่วงตน้ ฤดูฝนอนั ชุ่มฉ่ำนั้น วนั เปดิ เทอมมหาลยั ใกล้จะมาถงึ ฉนั ได้วาดฝันไว้ว่าฉันจะไดแ้ ต่งตัวในชุด
นักศกึ ษา ได้ไปเรียนที่มหาลยั พบปะกบั เพือ่ นใหม่ๆ มันต้องสนกุ มากแนๆ่ แต่น้นั กเ็ ป็นเพยี งแค่จิตนาการทฉี่ ันได้แต่
วาดฝนั ไว้ เพราฉัน”กำลงั จะเดินไม่ได้” วนิ าทีท่ีแพทย์หนมุ่ ผ้เู ชยี่ วชาญด้านกระดกู ไดก้ ลา่ วผลวินจิ ฉัยน้ันออกมา ใน
หวั ของฉันมันวา่ งเปล่า หขู องฉนั มันอ้ือจนแทบจะไมไ่ ด้ยนิ เสยี งอะไรเลย ฉันได้แต่น่ังปลอ่ ยให้นำ้ ตาไหลรินออกมา
อยา่ งนน้ั ฉนั ได้แตค่ ิดวา่ “ทำไม ทำไมนะนมี่ ันเป็นเวรกรรมอะไรของฉนั ” คณุ พอ่ และคณุ แม่ไดแ้ ตพ่ ูดปลอบใจฉนั
“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ลูกจะไมเ่ ปน็ ไร ลูกจะตอ้ งหาย” ในวันนน้ั คุณพอ่ และคณุ แม่ ต่างรบี หาโรงพยาบาลท่ีดีท่ีสดุ

เพ่อื ให้ฉันไดเ้ ข้ารับการผา่ ตัด แตด่ ว้ ยสถานการณ์ โควิด ทำใหก้ ารหาหอ้ งผ่าตัดนั้นเป็นเปน็ ไปได้ยาก แตด่ ้วยอะไร
บางอยา่ งทำให้ฉนั ไดเ้ จอกบั คุณหมอท่านหน่งึ เขาดผู ลวนิ ิจฉัยของฉันแผ่นนน้ั ด้วยสีหนา้ ย้ิมแยม้ ภายใต้หน้ากาก
อนามยั นนั้ แล้วพดู ออกมาวา่ “เด๋ยี วหมอจะผ่าตัดใหเ้ องนะ ไมต่ ้องห่วงหนจู ะกลับมาเดนิ ไดเ้ ป็นปกตอิ ย่างแนน่ อน”
คำพูดนนั้ เป็นดั่งน้ำที่ทำให้ดอกไม้ในหัวใจของฉนั ที่แหง้ เห่ียวกลบั มาเบง่ บานมีชีวติ ชีวาขึ้นอกี คร้งั หลงั จากวันน้ัน 2
วนั ก็ถึงวนั ผ่าตดั เนือ่ งสถานการณใ์ นตอนไวรสั โควดิ ได้ซาลงบ้างแล้วจงึ ทำใหฉ้ ันไมต่ อ้ งตรวจโควดิ กอ่ นทีจ่ ะเข้ารับ
การผา่ ตดั ในห้องผา่ ตดั น้ัน ฉันได้กลน่ิ หอมของแอลกอฮอล์ซึง่ น้ันก็การนั ตีว่าหอ้ งไดท้ ำการทำความสะอาดและฆ่า
เชอ้ื เรยี บรอ้ ยแล้ว คุณหมอคนนั้นได้มาพูดกับฉนั วา่ “อยากฟงั เพลงอะไรไหมเดี๋ยวหมอเปดิ ให้ ไม่ตอ้ งกงั วลนะ หมอ
จะทำใหด้ ีที่สุด”

การผา่ ตดั น้ันเป็นไปไดอ้ ย่างราบร่นื ในขณะที่ฉนั กำลงั พักฝนื้ ฉันไดแ้ ต่คิดวา่ “มันคงจะถ้าฉนั กลบั มาเดนิ ได้
ปกติพรอ้ มกับการไมต่ ้องใสห่ น้ากากอนามัย” ถงึ แม้ว่าเมอ่ื ตอนทฉ่ี ันได้ออกมาจากโรงพยาบาลแล้ว สถานการณโ์ ค
วดิ ในตอนนั้นจะไมไ่ ดด้ ีขน้ึ หรอื แยล่ ง

น้ันกท็ ำใหฉ้ ันไดร้ วู้ า่ ชีวิตของคนเราไม่มีอะไรแนน่ อนเราไม่มีทางรวู้ า่ อนาคตขา้ งจะเกดิ อะไรขึน้ อยูด่ ๆี วัน
ใดวนั หนึ่งเกดิ มีบางอย่างทเ่ี ปลยี่ นชีวิตเราไปอยา่ งถาวร หรือไมก่ ็วนั ใดวันหนง่ึ เราไม่อาจที่จะทำกจิ วัตรต่างๆไดเ้ ฉก
เชน่ ดังเดมิ นั้นทำให้ฉนั เหน็ ถงึ คุณคา่ ในชีวิตของเราในแตล่ ะวัน จงทำวันนัน้ ใหเ้ ป็นวันที่ดีทสี่ ดุ สำหรับเรา จงใช้ทุก
ชว่ งเวลาให้คมุ้ ค่า เพราะกาลเวลาน้นั ไมอ่ าจย้อนกลับไปได้......

แปลบทความ เร่อื งนอนหลับฝันดี

ตอน 2 ทุม่ จะเป็นช่วงเวลาทค่ี ุณ ทานอาหาร ทำการบา้ น อาหารและแปลงฟนั เสรจ็ คุณอยู่บนเตียงในชุด
นอนพร้อมกบั หนงั สือเล่มโปรด ถา้ คุณอยากต่ืนแต่เชา้ คุณต้องรีบนอนให้เรว็ ถ้าคณุ มปี ัญหาในการนอนของคุณ
อาจเป็นเพราะคณุ นอนหลบั ไมเ่ พยี งพอ แลว้ ทำไมการนอนถึงสำคญั หละ?เพราะการนอนจะทำให้รา่ งกายได้
พักผอ่ น กล้ามเนื้อของคณุ กจ็ ะได้พกั หวั ใจของคุณก็จะได้พัก รา่ งกายของคณุ กจ็ ะสรา้ งพลงั งานขึน้ เพือ่ ทจ่ี ะได้ใช้ใน
วันต่อไป การนอนเนย่ี สามารถชว่ ยทำให้ร่างกายของคุณไม่ปว่ ยง่ายในเวลาทค่ี ุณป่วย

การนอนมนั จะทำใหร้ า่ กายของคุณเจริญเตบิ โต และมนั ก็สำคัญมากๆสำหรบั สมอง สมองของคณุ เน่ียเป็น
เหมือนระบบสง่ั การสำคญั ในร่างกายของคุณเลย ในทกุ ๆวันสมองของคุณก็จะทำงานอยา่ งหนกั มันเกบ็ ข้อมลู ทกุ
อยา่ งเอาไว้ และยังใชข้ ้อมลู นต้ี อบกลับร่างกายของคณุ ด้วย เช่นในวนั ท่ีอากาศร้อน สมองของคณุ กจ็ ะสั่งการให้ผิด
ของเรานน้ั ขบั เหง่ือออกมา เพอื่ ทำใหร้ ่างกายของคุณคลายร้อน เช่นกนั ในตอนที่เลน่ เบสบอล ดวงตาของคุณก็
บอกสมองว่าวา่ เจา้ ลกู บอลน้นั มันบินอยู่ สมองของคุณกจ็ ะสง่ั การต่อไปที่แขนใหแ้ ขนเหวีย่ งไม้ตีลูกบอลน้ัน อีกทัง้
สมองของคณุ ยงั ควบคุมสภาวะทางจติ ใจดว้ ย มนั บอกวิธกี ารสะกดคำในการทดสอบคำ มนั ยงั เป็นแห่งเก็บ
ข้อเท็จจริงเชน่ เบอรโ์ ทรศัพท์ และเหตุการณ์ที่เกิดข้ึนในทุกๆวนั สมองของคณุ ดูยงุ่ จัง

เมอื่ คณุ หลบั สมองของคณุ นั้นไมไ่ ด้หลบั ตาม แต่มันยงั คงทำหนา้ ท่ขี องมันต่อไป นกั วิทยาศาสตรบ์ างคน
คดิ ว่าสมองของคุณกำลงั เก็บขอ้ มูลกิจวตั ของคณุ ในขณะทีก่ ำลงั หลบั อยู่ พวกเขาคดิ ว่าสมองจะจดั เรียงขอ้ มูลใน
ระหว่างวนั บางคนกเ็ ช่ือวา่ สมองสามารถแก้ปัญหาต่างๆในระหว่างทห่ี ลบั ทำไมคณุ ยงั ไม่นอน? อาจเปน็ เพราะบาง
คนอาจกังวลหรือสบั สน สมองของคุณจะใชเ้ วลาในการฝันตลอดทัง้ คืน นักวิทยาศาสตร์ก็ไมเ่ ขา้ ใจเหมือนว่าทำไม
เราจงึ ฝนั พวกเขาคิดว่าการฝันจะช่วยให้สมองสร้างความรู้สกึ ว่าอะไรจะเกนิ ขน้ึ ในแตล่ ะวัน ความฝันสามารถง่เี งา่
หรอื น่ากลัว จะมคี วามสุขหรือวา่ เศร้า เราก็ไม่มที างรู้ เมือ่ ถึงตอนเชา้ คุณกจ็ ำความฝันทเ่ี กดิ ไม่ไดแ้ ลว้

จะเกดิ อะไรถ้าคณุ ไมย่ อมนอน? มันจะทำให้คณุ รู้สึกฉนุ เฉยี ว การไม่ไดน้ อนยงั ทำใหค้ ุณซมุ ซ่ามด้วย คุณจะ
ทำของตกพน้ื คิดก็จะคิดงานไมอ่ อกแม้วา่ มันเปน็ งานงา่ ยๆ แตม่ นั ยากสำหรบั สมองที่เหนอ่ื ยล้า หากคณุ นอนไมพ่ อ
คณุ กจ็ ะไมไ่ ดพ้ ักผ่อนอย่างเตม็ ท่ี ถา้ คุณอยากมวี ันที่ดี กต็ ้องเริม่ จากการนอนหลบั ฝันดีนี่แหละ

วจิ ารณ์วรรณกรรมซีไรต์ เร่อื ง แมน่ ำ้ รำลึก

ผแู้ ตง่ : เรวัตร์ พันธพ์ุ พิ ฒั น์

รูปแบบ : กาพยก์ ลอน

พมิ พ์ครงั้ แรก : สำนกั พิมพด์ วงใจ

พมิ พ์คร้ังล่าสดุ : สำนกั พมิ พผ์ จญภัย

เรื่องย่อ

กาพย์กลอนทมี่ ีความยาวราวๆส่ีสิบกว่าบทนนั้ เริม่ เร่ืองเมือ่ ช่วงพลบค่ำ มชี ายชราคนหน่งึ นั่งอยู่บนเกา้ อ้ี
โยกในบา้ นริมน้ำของเขา ในความสงบนั้น มกี ารเคล่ือนไหวของภาพแหง่ ความทรงจำในวัยเยาว์แลน่ ฉายในห้วง
ความคิด ราวกบั ว่าเป็นการต่อจก๊ิ ซอวเ์ ลก็ ๆทีละนดิ อย่างสวยงามด้วยศลิ ปะการประพนั ธ์ เรือ่ งราวตา่ งๆมากมาย
ลว้ นเป็นส่วนหนงึ่ ของภาพรวมอันทรงคุณคา่ ปะปนไปด้วยเร่ืองราว สขุ เศร้า เคล้านำ้ ตาในช่วงเวลาตา่ งๆ อกี ท้ัง
ความฝนั และการไขวค่ วา้ ไลต่ าม ไม่ว่าจะดีหรือรา้ ยแตท่ ุกอย่างกส็ ามารถจบลงไดด้ ว้ ยตวั ของมนั เอง มีทง้ั เร่อื งท่ี
เกดิ ข้นึ จากประสบการณ์ของตวั เอง และทส่ี ร้างข้ึนจากจินตนาการ มีวัยเยาวเ์ ป็นบทนำ จบด้วยวัยชราเป็นบทส่ง
ท้าย ด้วยเน้อื เรื่องเป็นการย้อนภาพแหง่ ความทรงจำในอดีต มันจึงเช้ือเชิญให้ผู้อา่ นได้ขบคดิ ตามและย้อนระลึกถงึ
เรอ่ื งราวของตัวเองไดอ้ ยา่ งลกึ ซ้งึ โดยจะสือ่ วา่ ชีวิตมกั จะมคี วามฝนั ต้องไขว่คว้า แต่ส่งิ ท่ีงดงามในท้ายที่สดุ นนั้ คือ
ประสบการณ์ในวยั เยาว์อนั หลอ่ เลยี้ งหวั ใจใหไ้ ด้ซาบซ้งึ อย่เู ร่อื ยไป กวีนพิ นธ์เล่มนม้ี ีการใช้กาพย์กลอนอย่างเจนจัด
และเรยี งร้อยภาษาได้อยา่ งสละสละสลวย โดยไมช่ ี้นำความคิดใดๆ หากแตเ่ ป็นการถ่ายทอดอารมณ์ความรสู้ กึ
ออกมาไดอ้ ย่างสวยงาม

คณุ คา่ ทไี่ ด้รบั

ผ้อู า่ นจะถวิลหาอดีตและไดย้ ้อนระลกึ ถงึ ความหลังอนั ปะปนไปด้วยความรู้สกึ ต่างๆมากมาย ซ่ึงล้วนแต่เปน็
ประสบการณ์ทม่ี ีค่าของชวี ติ และเนื่องดว้ ยกวีนพิ นธน์ เ้ี ป็นการย้อนชว่ งชวี ิตตั้งแตว่ ยั เยาวข์ องผทู้ ีอ่ ยู่ในชว่ งบนั้ ปลาย
แม้วา่ กวไี มไ่ ดม้ กี ารชีน้ ำความคดิ แต่มีบทเรียนชีวิต แง่คิดและมมุ มองตา่ งๆท่ผี ้อู า่ นจะได้ขบคดิ และตกตะกอนผ่าน
มุมมองของตวั เองตลอดทัง้ เรอื่ ง หากผู้อ่านยงั อยใู่ นวยั หนุ่มสาว หนังสือเลม่ นจ้ี ะทำให้เหน็ คุณค่าของการออกไปใช้
ชีวติ และตระหนักว่าเราเองเป็นผู้กำกบั คนสำคญั ของเร่อื งราวเหลา่ น้ี ซึง่ เตือนใจให้ใช้ชวี ติ อยา่ งคมุ้ ค่าตอ่ ไป