เอกสารประกอบการสอน หลักภาษาไทยสำหรับครูภาษาไทย

135 พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ในพิธีเปิดงานปีหนังสือระหว่างชาติ 2515 และงานการแสดงการพิมพ์ แห่งประเทศไทยครั้งที่ 3 วันศุกร์ที่ 4 กุมภาพันธ์ 2515) - เรียกว่า ยัติภังค์ หรือ ขีดสั้น ใช้เขียนระหว่างกลางค าที่เขียนแยกพยางค์กัน เพื่อให้รู้ว่าพยางค์หน้ากับพยางค์หลังนั้นติดกันหรือเป็นค าเดียวกัน เช่น จงหมั่นประกอบพา- ณิชการ ขวนขวาย = เรียกว่า เสมอภาค หรือ สมการ หรือ เครื่องหมายเท่ากับใช้เขียนคั่นกลาง เพื่อ แสดงความข้างหน้ากับข้างหลังว่ามีส่วนเท่ากัน เช่น กษีร = น้ านม ทิฆัมพร = ท้องฟ้า _____ เรียกว่า สัญประกาศ ใช้ส าหรับขีดใต้ข้อความที่เห็นว่าส าคัญเพื่อให้ผู้อ่าน สังเกตเป็นพิเศษจึงขีดเส้นใต้ข้อความตอนนั้น เช่น “สองสุริยพาศผ่านหล้า ขับคเชนทร์บ่ายหน้า” “อีกศิลปศาสตร์มี จะประกอบมนุญการ” ” เรียกว่า บุพสัญญา ใช้แทนค าบรรทัดบนที่อยู่ตรงกัน เช่น ปลาช่อน ค าสุภาพใช้ว่า ปลาหาง พริกขี้หนู ” พริกเม็ดเล็ก แปดตัว ” สี่คู่ 5. ปัจจัยที่ช่วยให้เขียนค าได้ถูกต้อง 5.1 รู้ความหมายของค า ค าในภาษาไทยมีค าที่ออกเสียงตรงกันแต่เขียนสะกดต่างกัน จึงท าให้มีความหมายไม่เหมือนกันที่เรียกว่า ค าพ้องเสียง ถ้ารู้ความหมายของค า จะท าให้เขียนสะกด ค าได้ถูกต้อง เช่น พัน (ผูก) พันธ์ (เกี่ยวข้อง) พันธุ์ (สืบทอด) ภัณฑ์ (สิ่งของ) พรรณ (ชนิด, ผิว, สี) โจทก์ (ผู้ฟ้อง, ผู้กล่าวหา) โจทย์ (ค าถามในวิชาเลข) โจท (โพนทะนาความผิด) โจษ (เล่าลือ, พูด เซ็งแซ่) 5.2 ไม่ใช้แนวเทียบผิด ค าบางค าแม้จะมีเสียงเหมือนกันแต่ความหมายหรือรูปศัพท์ ตลอดจนที่มาต่างกัน จะใช้แนวเทียบเดียวกันไม่ได้ เช่น อานิสงส์ มักเขียนผิดเป็น อานิสงฆ์ เพราะไปเทียบกับค า พระสงฆ์ ผาสุก มักเขียนผิดเป็น ผาสุข เพราะไปเทียบกับค า ความสุข แกงบวด มักเขียนผิดเป็น แกงบวช เพราะไปเทียบกับค า บวชพระ

136 5.3 ต้องออกเสียงให้ถูกต้อง การออกเสียงไม่ถูกต้องไม่ชัดเจนท าให้เขียนผิด เช่น ผมหยักศก มักเขียนผิดเป็น ผมหยักโศก พรรณนา มักเขียนผิดเป็น พรรณา บังสุกุล มักเขียนผิดเป็น บังสกุล ล่ าลา มักเขียนผิดเป็น ร่ าลา กรวดน้ า มักเขียนผิดเป็น ตรวจน้ า ประณีต มักเขียนผิดเป็น ปราณีต 5.4 แก้ไขประสบการณ์ที่ผิดๆ ให้ถูกต้อง การเห็นค าที่เขียนผิดบ่อยๆ เช่น เห็นจาก สิ่งพิมพ์ ป้ายโฆษณา เป็นต้น ถ้าเห็นบ่อยๆ อาจท าให้เขียนผิดตามไปด้วย ก่อนจะเขียนค าจึงต้อง ศึกษาให้ได้ค าที่ถูกต้องเสียก่อน เช่น ทีฆายุโก มักเขียนผิดเป็น ฑีฆายุโก อนุญาต มักเขียนผิดเป็น อนุญาติ โอกาส มักเขียนผิดเป็น โอกาศ เกร็ดความรู้มักเขียนผิดเป็น เกล็ดความรู้ เกสร มักเขียนผิดเป็น เกษร 5.5 ต้องมีความรู้เรื่องหลักภาษา การเขียนหนังสือได้ถูกต้องจ าเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องรู้ หลักภาษาเพื่อเป็นหลักและแนวทางในการใช้ภาษา หลักภาษาจึงเป็นสิ่งส าคัญอย่างยิ่งในการช่วยให้ ใช้ภาษาได้อย่างถูกต้อง 5.6 ต้องศึกษาและติดตามเรื่องการเขียนสะกดค าที่เป็นประกาศของส านัก นายกรัฐมนตรี เช่น ศึกษาหนังสือและเอกสารต่างๆ ของราชบัณฑิตยสถานอันได้แก่ พจนานุกรม สารานุกรม การใช้เครื่องหมายวรรคตอน การก าหนดชื่อเมือง จังหวัด ประเทศ ทวีป ตลอดจนติดตาม ประกาศการเขียนและอ่านค าของทางราชการอยู่เสมอ จากทั้งหมดข้างต้นจะเห็นว่า การเขียนค าภาษาไทยมีหลักส าคัญให้จดจ ามากมาย ทั้งการ ใช้สระ พยัญชนะ และวรรณยุกต์ในการเขียนค าภาษาไทย การเขียนค าพิเศษ หรือแม้แต่การใช้ เครื่องหมายต่างๆ เพื่อเขียนประกอบค า เหล่านี้ล้วนถือเป็นสิ่งที่ส าคัญอย่างยิ่ง เพราะนอกจากจะช่วย เราให้เขียนสะกดค าได้ถูกต้องแล้ว ยังช่วยให้เราซึ่งเป็นคนไทยสามารถใช้ภาษาไทยของเราได้อย่าง ถูกต้องอีกด้วย

137 ค าถามท้ายบทที่ 6 1. การประวิสรรชนีย์และไม่ประวิสรรชนีย์ มีหลักการเขียนอย่างไรบ้าง 2. พยางค์ที่ออกเสียง อ า (-ำ -ม –ำม –รรม) มีหลักในการเขียนอย่างไร 3. การใช้ ศ ษ ส มีหลักสังเกตในการเขียนอย่างไร 4. เราจะใช้ไม่ไต่คู้ ในกรณีใด 5. การใช้วรรณยุกต์ในค าที่มาจากภาษาอื่นมีหลักอย่างไร 6. ค าย่อและอักษรย่อต่างกันอย่างไร 7. ค าต่อไปนี้เขียนอักษรย่อได้ว่าอย่างไร 7.1 องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพฯ 7.2 ตารางเมตร 7.3 บริษัท จ ากัด (มหาชน) 7.4 ผู้ว่าราชการจังหวัด 7.5 องค์การบริหารส่วนต าบล 8. : คือเครื่องหมายอะไร และมีวิธีการใช้อย่างไร 9. ” คือเครื่องหมายอะไร และมีวิธีการใช้อย่างไร 10. จงอธิบายหลักการใช้เครื่องหมายวรรคตอนมา 3 ชนิด โดยไม่ซ้ ากับข้อ 8 และ 9

138 เอกสารอ้างอิง กาญจนา นาคสกุลและคณะ. (2545). บรรทัดฐานภาษาไทยเล่ม 1: ระบบเสียงภาษาไทย อักษรไทย การอ่านค า และการเขียนสะกดค า. กรุงเทพฯ: สถาบันภาษาไทย กรมวิชาการ กระทรวงศึกษาธิการ. ก าชัย ทองหล่อ. (2550). หลักภาษาไทย. กรุงเทพฯ: รวมสาส์น. ราชบัณฑิตยสถาน. (2554). อ่านอย่างไรและเขียนอย่างไร. พิมพ์ครั้งที่ 21. กรุงเทพฯ: ราชบัณฑิตยสถาน.

บรรณานุกรม กาญจนา นาคสกุล. (2551). ระบบเสียงภาษาไทย. กรุงเทพฯ: โครงการเผยแพร่ผลงานวิชาการ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. กาญจนา นาคสกุลและคณะ. (2545). บรรทัดฐานภาษาไทยเล่ม 1: ระบบเสียงภาษาไทย อักษรไทย การอ่านค า และการเขียนสะกดค า. กรุงเทพฯ: สถาบันภาษาไทย กรมวิชาการ กระทรวงศึกษาธิการ. ก าชัย ทองหล่อ. (2550). หลักภาษาไทย. กรุงเทพฯ: รวมสาส์น. เปรมจิต ชนะวงศ์. (2543). หลักภาษาไทย. นครศรีธรรมราช: สถาบันราชภัฏนครศรีธรรมราช. ระวีวรรณ อินทร์แหยม. (2543). หลักภาษาไทย. ราชบุรี: สถาบันราชภัฏหมู่บ้านจอมบึง. ราชบัณฑิตยสถาน. (2554). อ่านอย่างไรและเขียนอย่างไร. พิมพ์ครั้งที่ 21. กรุงเทพฯ: ราชบัณฑิตยสถาน. ________. (2556). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554. กรุงเทพฯ: ราชบัณฑิตยสถาน. วัลยา ช้างขวัญยืนและคณะ. (2549). บรรทัดฐานภาษาไทย เล่ม 2: ค า การสร้างค าและการยืม ค า. กรุงเทพฯ: สถาบันภาษาไทย ส านักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา ส านักงาน คณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ. วิจินตน์ ภาณุพงศ์. (2520). โครงสร้างภาษาไทย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยรามค าแหง. วิจินตน์ ภาณุพงศ์ และคณะ. (2552). บรรทัดฐานภาษาไทยเล่ม 3: ชนิดของค า วลี ประโยค และสัมพันธสาร. กรุงเทพฯ: สถาบันภาษาไทย ส านักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา ส านักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ. สวัสดิ์ เรืองศรี. (2542). หลักภาษาไทย. เพชรบุรี: สถาบันราชภัฏเพชรบุรี. สุนันท์ อัญชลีนุกูล. (2556). ระบบค าภาษาไทย. กรุงเทพฯ: โครงการเผยแพร่ผลงานวิชาการ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. อุปกิตศิลปสาร, พระยา. (2546). หลักภาษาไทย. กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนาพานิช.