พระอภัยมณี
จัดทำโดย
นาย ณัฐภัทร หงษ์รัตนาฤทธิ์ เลขที่ 2
นาย กฤตเมธ โพธิ์นอก เลขที่ 10
ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5/6
เสนอ
คุณครูวนิดา แสนแก้ว
โรงเรียนดอนเมืองจาตุรจินดา
ตัวละครหลัก
: พระอภัยมณี โอรสองค์โตของท้าวสุทัศน์และพระนาง
ปทุมเกสร
: นางผีเสื้อสมุทร (มีบุตรกับพระอภัยมณี คือ สิน
สมุทร)
: นางเงือก (มีบุตรกับพระอภัยมณี คือ สุดสาคร)
: นางสุวรรณมาลี (มีบุตรกับพระอภัยมณี คือ สร้อย
สุวรรณและจันทร์สุดา)
: นางละเวงวัณฬา (มีบุตรกับพระอภัยมณี คือ มังคลา)
: นางวาลี นางสนมของพระอภัยมณี
: ศรีสุวรรณ พระอนุชาของพระอภัยมณี
: ท้าวสุทัศน์ บิดาของพระอภัยมณี ครองเมืองรัตนา
พระอภัยมณี ตอนกำเนิดสุดสาคร
หลังจากพระอภัยมณี ได้เดินทางขึ้นเรือไป
กับท้าวสิลราชและนางสุวรรณมาลี นางเงือก ซึ่ง
กำลังตั้งท้องบุตรของพระอภัยมณีอยู่ได้ให้
กำเนิดบุตรชื่อ สุดสาคร โดยมอบให้พระฤๅษีเป็นผู้
เลี้ยงดูและคอยสอนวิชาอาคม เมื่อสุดสาครมีอายุ
ได้สามขวบได้บอกลาพระฤาษีและนางเงือก เพื่อ
เดินทางออกตามหาพระอภัยมณี โดยมีม้านิล
มังกรซึ่งสุดสาครจับได้กลางทะเลเป็นพาหนะและ
ไม้เท้าวิเศษของพระฤๅษีเป็นอาวุธ ระหว่างการ
เดินทางสุดสาครได้หลงเข้าไปในเกาะผีสิง และถูก
ผีรุมทำร้าย แต่พระฤๅษีเข้ามาช่วยเหลือไว้ได้ทัน
พระอภัยมณี ตอนกำเนิดสุดสาคร
หลังจากนั้นสุดสาครได้เดินทางต่อไปจนพบกับชี
เปลือย ซึ่งต้องการม้านิลมังกรและไม้เท้าวิเศษจึงใช้
อุบายล่อลวงเอาม้านิลมังกรและไม้เท้าวิเศษไป และได้
ผลักสุดสาครตกหน้าผา แต่พระฤาษีตามมาช่วยได้ทัน
สุดสาครจึงได้เดินทางติดตามชีเปลือยไปเอาไม้เท้าคืนที่
เมืองการเวก โดยท้าวสุริโยทัย ได้รับอุปการะสุดสาครไว้
เป็นลูกบุญธรรมจนเติบใหญ่จึงได้ออกเดินทางตามหา
พระอภัยมณีต่อ โดยมีนางเสาวคนธ์และหัสชัย พระธิดา
และพระโอรสของท้าวสุริโยทัยตามไปด้วย ท้าวสุริโยทัย
จึงจัดเรือกำปั่ นและไพร่พลให้ไปกับสุดสาครด้วย
ระหว่างทางถูกฝูงผีเสื้อยักษ์โจมตีและจับตัวเอา
เสาวคนธ์และหัสชัยไป สุดสาครจึงสังหารผีเสื้อยักษ์และ
ชิงตัวทั้งสองคนกลับคืนมาได้สำเร็จและเดินทางมาถึง
เมืองผลึกก็ได้พบพระอภัยมณีในที่สุด
พระอภัยมณี ต
อนกำเนิดสุดสาคร
หลังจากนั้นสุดสาครได้เดินทางต่อไปจนพบกับชี
เปลือย ซึ่งต้องการม้านิลมังกรและไม้เท้าวิเศษจึงใช้
อุบายล่อลวงเอาม้านิลมังกรและไม้เท้าวิเศษไป และได้
ผลักสุดสาครตกหน้าผา แต่พระฤาษีตามมาช่วยได้ทัน
สุดสาครจึงได้เดินทางติดตามชีเปลือยไปเอาไม้เท้าคืน
ที่เมืองการเวก โดยท้าวสุริโยทัย ได้รับอุปการะ
สุดสาครไว้เป็นลูกบุญธรรมจนเติบใหญ่จึงได้ออกเดิน
ทางตามหาพระอภัยมณีต่อ โดยมีนางเสาวคนธ์และหัส
ชัย พระธิดาและพระโอรสของท้าวสุริโยทัยตามไปด้วย
ท้าวสุริโยทัยจึงจัดเรือกำปั่ นและไพร่พลให้ไปกับ
สุดสาครด้วย ระหว่างทางถูกฝูงผีเสื้อยักษ์โจมตีและ
จับตัวเอาเสาวคนธ์และหัสชัยไป สุดสาครจึงสังหาร
ผีเสื้อยักษ์และชิงตัวทั้งสองคนกลับคืนมาได้สำเร็จและ
เดินทางมาถึงเมืองผลึกก็ได้พบพระอภัยมณีในที่สุด
พระอภัยมณี
หนีนางผีเสื้อสมุทร
พระอภัยมณีได้อยู่กินกับนางผีเสื้อ จนมีบุตรชายด้วยกันคือ
สินสมุทร ซึ่งเป็นลูกครึ่งมนุษย์และยักษ์ วันหนึ่งนางผีเสื้อสมุทรได้เดิน
ทางออกจากถ้ำไปหาอาหาร สินสมุทรเห็นพระอภัยมณีหลับอยู่ จึงผลัก
ก้อนหินขนาดใหญ่ที่นางผีเสื้อสมุทรนำมาปิดปากถ้ำไว้ และออกไปวิ่ง
เล่นด้านนอก จนพบกับเงือกจึงจับไปให้พระอภัยมณีดู พระอภัยมณีจึง
ทราบว่า สินสมุทร มีกำลังมากสามารถผลักหินออกได้ พระอภัยมณีจึง
ต้องการหนีนางผีเสื้อสมุทร โดยขอให้เงือกและสินสมุทรช่วยพาหนี
โดยออกอุบายให้นางผีเสื้อสมุทรไปสะเดาะเคราะห์อดอาหารให้ครบสาม
วันเมื่อนางผีเสื้อสมุทรไปแล้ว พระอภัยมณีและสินสมุทรจึงรีบขี่หลัง
เงือกพ่อแม่ลูกไปโดยไม่ยอมหยุดพัก เมื่อครบกำหนดนางผีเสื้อสมุทร
ได้กลับมายังถ้ำและพบว่าพระอภัยมณีได้หนีไปแล้วจึงรีบติดตามไปได้
สามวันก็ตามทัน สินสมุทรจึงหลอกล่อให้นางผีเสื้อสมุทรตามไปอีก
ทาง จนพระอภัยมณีและนางเงือกมาถึงเกาะแก้วพิสดาร พระฤาษีจึง
ออกมาช่วยพระอภัยมณีจากนางผีเสื้อสมุทรได้ทัน
พระอภัยมณี หนีนางผีเสื้อสมุทร
ต่อมาท้าวสิลราช เจ้าเมืองผลึก และนางสุวรรณมาลี พระ
ธิดา ได้เดินทางท่องเที่ยวมาถึงเกาะแก้วพิสดาร พระอภัย
มณีจึงขออาศัยเดินทางไปด้วย เมื่อนางผีเสื้อสมุทรทราบ
จึงออกติดตามและทำลายเรือจนแตก พระอภัยมณีจึง
ว่ายน้ำหนีไปยังเกาะแห่งหนึ่ง นางผีเสื้อสมุทรได้ติดตาม
พระอภัยมณีไปแต่ไม่สามารถเข้าใกล้ได้เพราะพระฤาษีได้
ให้มนต์วิเศษไว้ นางจึงอ้อนวอนขอให้พระอภัยมณีกลับไป
อยู่ด้วยดังเดิม แต่พระอภัยมณีปฏิเสธ นางผีเสื้อสมุทร
จึงร่ายเวทให้ฝนตกพายุซัดกระหน่ำ พระอภัยมณีจึง
ตัดสินใจเป่าปี่ สังหารนางผีเสื้อสมุทร
ข้อคิดที่ได้จากพระอภัยมณี
๑. ความรักควรมีสติ ไม่ควรใช้ความหลงเพราะจะ
ทำให้รักนั้นย้อนกลับมาทำร้ายเช่นเดียวกับนาง
ผีเสื้อสมุทร
๒. เด็กต้องมีความเคารพผู้ใหญ่ ดังจะเห็นได้จาก
การที่พระอภัยมณีสอนให้สินสมุทรขอขมาเงือก
ชราก่อนจะพาขึ้นบ่าหนีไป
๓. คนเราควรรู้จักปล่อยวาง ไม่ยึดติดกับสิ่งต่าง
ๆ มากเกินไป