20 นิทานอีสป

20 นทิ านอสี ป
ชุดที่ 1
วชิ าภาษาไทยทว่ั ไป เลม่ ท่ี 2

จดั ทำโดย
นำงสำวนรู โซเฟีย กำเปะแต
สำขำภำษำองั กฤษและเทคโนโลยกี ำรศกึ ษำ ปี ท1ี่

รหัสนักศกึ ษำ 406228031

นทิ านอสี ป เรอ่ื ง ตน้ โอก๊ กบั ตน้ ออ้

ผแู ้ ต่ง : อสี ป

วนั หนง่ึ เกดิ ลมพำยุใหญพ่ ัดกระหน่ำรุนแรงไปทั่วทงั้ ป่ ำ ตน้ โอก๊ ตน้ หนงึ่ ไม่อำจตำ้ นแรงลม
ไหว จงึ โคน่ ลงมำแบบถอนรำกถอนโคน แตต่ น้ ออ้ เล็กๆ ทอี่ ย่ขู ำ้ งๆ กลับไมเ่ ป็ นอะไรเลย ตน้ โอ๊ก
แปลกใจมำกจงึ ถำมตน้ ออ้ วำ่ "พวกเจา้ เป็ นเพยี งแคต่ น้ ไมเ้ ล็กๆ ทบ่ี อบบางและออ่ นแอ แต่
ทาไมเวลาโดนพายุ พวกเจา้ ถงึ ไมเ่ ป็ นอะไรเลย" ตน้ ออ้ จงึ ตอบวำ่ "ก็เพราะทา่ นทาตวั แข็ง
ตา้ นกระแสลม ทา่ นจงึ โคน่ ลม้ ไดง้ า่ ย แตพ่ วกเราโอนออ่ นไปตามแรงลม จงึ รอดพน้ จาก
พายุในครงั้ นมี้ าไดโ้ ดยไมไ่ ดร้ บั อนั ตรายใดๆ ยงั ไงละ่ "

:: นทิ านเรอ่ื งนส้ี อนใหร้ วู้ า่ ::
ผอู ้ อ่ นนอ้ มยอ่ มสำมำรถอยรู่ อดไดด้ กี วำ่ ผทู ้ แี่ ขง็ กรำ้ ว

:: พทุ ธภาษติ ::
“ในทใี่ ด ยงั ไม่รจู ้ ักคนโดยกำเนดิ
หรอื โดยขนบประเพณี เมอ่ื อยู่ในทนี่ ั้น
หมู่คนทย่ี ังไม่รจู ้ ักกัน ไม่ควรทำควำมถอื ตวั ”

นทิ ำนอสี ป เรอ่ื ง ไกก่ บั พลอย

ผแู ้ ต่ง : อสี ป

ณ ฟำรม์ แหง่ หนง่ึ ขณะทไี่ กต่ วั หนง่ึ กำลงั คยุ ้ เขยี่ อำหำรอย่นู ัน้ มนั กไ็ ดพ้ บกับพลอยล้ำค่ำ
เมด็ หนงึ่ เจำ้ ไกม่ องดพู ลอยเม็ดนัน้ แลว้ เอย่ ขนึ้ ว่ำ "เจา้ นชี่ า่ งงดงามเหลอื เกนิ เจา้ อาจจะมคี า่
มากสาหรบั มนุษย์ แตส่ าหรบั ขา้ เจา้ ไมม่ คี า่ เลยแมแ้ ตน่ อ้ ย เพราะขา้ ตอ้ งการเพยี งแค่
เมล็ดขา้ วทจี่ ะทาใหข้ า้ อมิ่ และมชี วี ติ รอดตอ่ ไปไดแ้ คน่ นั้ "

:: นทิ านเรอ่ื งนสี้ อนใหร้ วู้ า่ ::
ของทคี า่ หากอยูใ่ นมอื ของคนทไี่ มไ่ ดใ้ ชก้ ็เปลา่ ประโยชน์

:: พทุ ธภาษติ ::
นาญญฺ นสิ ฺ สาย ชเี วยฺย

ไม่พงึ อำศยั ผูอ้ น่ื ยังชพี
สทตฺถปสุโต สยิ า

พงึ ขวนขวำยในเป้ำหมำยของตน

นทิ ำนอสี ป เรอื่ ง มดกบั นกเขำ
ผแู ้ ตง่ : อสี ป

มดตวั หนง่ึ เดนิ ไปหำน้ำกนิ ทหี่ นองน้ำ มนั รบี กนิ น้ำอยำ่ งกระหำยจนไม่ทนั ระมัดระวังตัว
พลำดตกลงไปในน้ำจนใกลจ้ ะจม บงั เอญิ นกเขำทเี่ กำะอยู่บนกงิ่ ไมเ้ หนอื หนองน้ำเหน็ เขำ้ พอดี
มันจงึ รบี จกิ ขัว้ ใบไมใ้ หร้ ่วงลงไปในน้ำใกล ้ ๆ กับตวั มด เจำ้ มดเห็นเชน่ นัน้ ก็รบี ไตข่ นึ้ ไปบนใบไม ้
และลอยมำถงึ ฝ่ังไดอ้ ยำ่ งปลอดภยั ขณะทมี่ ดกำลงั จะกลำ่ วขอบคณุ นกเขำ มนั กเ็ หลอื บไปเหน็
นำยพรำนกำลังเลงธนูไปทน่ี กเขำ มนั รบี เดนิ เขำ้ ไปกดั เทำ้ ของนำยพรำนอยำ่ งแรง นำยพรำนรอ้ ง
ดว้ ยควำมเจ็บปวด นกเขำจงึ รตู ้ ัวและบนิ หนีไปไดท้ ัน

:: นทิ านเรอ่ื งนส้ี อนใหร้ วู้ า่ ::
คนดตี อ้ งรจู ้ ักตอบแทนบญุ คุณ

:: พทุ ธภาษติ ::
สนฺโต สตตฺ หเิ ต รตำ.
สัตบุรษุ ยนิ ดใี นกำรเกอ้ื กลู สัตว์ .

นทิ านอสี ป เรอ่ื ง หมาป่ ากบั เงา

ผูแ้ ตง่ : อสี ป

หมำป่ ำตัวหนงึ่ ออกจำกรงั ดว้ ยควำมฮกึ เหมิ และหวิ กระหำย ขณะทม่ี นั วง่ิ ไป ดวงอำทติ ยท์ ี่
กำลังลำลับขอบฟ้ำกท็ ำใหเ้ งำของเจำ้ หมำป่ ำทอดยำวไปบนพน้ื จนดเู หมอื นว่ำเจำ้ หมำป่ ำจะตัว
ใหญก่ ว่ำทเี่ ป็ นจรงิ สกั รำว 100 เทำ่

"ไดไ้ งเนย่ี " หมำป่ ำรอ้ งอทุ ำนดว้ ยควำมดใี จ "ดูสวิ า่ ขา้ ตวั ใหญแ่ คไ่ หน ลองนกึ ดูสิ
ทาไมขา้ ตอ้ งวง่ิ หนเี จา้ สงิ โตตวั จอ้ ยดว้ ย ขา้ จะแสดงใหเ้ ห็นวา่ ใครกนั แนท่ เี่ หมาะจะเป็ น
ราชา มนั หรอื วา่ ขา้ "

และแลว้ เมอ่ื เงำอันใหญ่โตทำใหม้ นั หลงตวั เองอยำ่ งสน้ิ เชงิ พรบิ ตำตอ่ มำมันกถ็ ูกสงิ โต
ตะปบคว่ำดว้ ยกำรตบเพยี งครงั้ เดยี ว

:: นทิ านเรอ่ื งนสี้ อนใหร้ วู้ า่ ::
อย่ำปล่อยใหจ้ นิ ตนำกำรทำใหห้ ลงลมื ควำมเป็ นจรงิ

:: พทุ ธภาษติ ::
จติ ฺเตน นียติ โลโก จติ เฺ ตน ปรกิ สฺสติ
จติ ฺตสสฺ เอกธมฺมสฺส สพฺเพว วสมนฺวคู.

โลกถกู จติ นำไป ถกู จติ ชกั ไป,
สตั วท์ ัง้ ปวงไปสอู่ ำนำจแหง่ จติ อย่ำงเดยี ว.

( พทุ ฺธ ) ส. ส. ๑๕/ ๕๔.

นทิ านอสี ป เรอื่ ง หมากบั เงา

ผูแ้ ตง่ : อสี ป

หมำตวั หนงึ่ เมอื่ คนขำยเนอื้ โยนกระดูกให ้ มนั ก็รบี วงิ่ กลบั บำ้ นเร็วทส่ี ดุ เทำ่ ทจ่ี ะทำไดพ้ รอ้ ม
กับรำงวลั ของมนั ขณะขำ้ มสะพำนแคบๆ แห่งหนง่ึ มันกบ็ ังเอญิ มองลงไปเห็นเงำของตัวเองอยู่
ในแผน่ น้ำเรยี บนง่ิ รำวกับกระจก แต่เจำ้ หมำจอมตะกละกลับคดิ ไปวำ่ มันเหน็ หมำจรงิ ๆ อีกตัว
กำลังคำบกระดกู ชนิ้ ใหญ่กว่ำของมนั มำก

หำกมนั หยุดคดิ สักนดิ ก็คงจะรูด้ กี ว่ำนี้ แตแ่ ทนทจี่ ะใชห้ วั คดิ มนั กลับทง้ิ กระดกู ของมนั และ

กระโจนลงไปหำเจำ้ หมำในน้ำเพยี งเพอ่ื พบวำ่ ตัวมนั ตอ้ งวำ่ ยน้ำตะเกยี กตะกำยใหถ้ งึ ฝั่งอย่ำงสดุ
ชวี ติ ทำ้ ยทส่ี ดุ เมอื่ มนั ตะกำยขนึ้ มำได ้ มนั กไ็ ดแ้ ตย่ นื คดิ ถงึ กระดกู ชน้ิ ดที มี่ นั ทำหล่นหำยไปอยำ่ ง
และสำนกึ ว่ำมนั ชำ่ งเป็ นหมำโงเ่ ง่ำอะไรเชน่ น้ี
เศรำ้ สรอ้ ย

:: นทิ านเรอื่ งนสี้ อนใหร้ วู้ า่ ::
ควำมโลภมำกชำ่ งโงเ่ ขลำสนิ้ ดี

:: พุทธภาษติ ::
ลุทฺโธ อตฺถ น ชำนำติ ลุทโฺ ธ ธมฺม น ปสสฺ ติ

อนฺธตม ตทำ โหติ ย โลโภ สหเต นร.
ผโู ้ ลภ ยอ่ มไมร่ อู ้ รรถ ผโู ้ ลภยอ่ มไม่เหน็ ธรรม,

ควำมโลภเขำ้ ครอบงำคนใดเมอื่ ใด ควำมมดื มดิ ยอ่ มมเี มอ่ื นนั้ .

นทิ านอสี ป เรอ่ื ง สงิ โตแกก่ บั หมาจงิ้ จอก

ผูแ้ ตง่ : อสี ป

สงิ โตแกต่ วั หนงึ่ ฟันและกรงเล็บของมนั สกึ หมดจนยำกทจี่ ะหำกนิ ไดง้ ำ่ ยๆ เหมอื นดังเชน่
สมัยทมี่ นั เป็ นหน่มุ มนั จงึ แสรง้ ทำเป็ นป่ วยและป่ ำวประกำศใหส้ ัตวท์ งั้ หลำยในแถบนัน้ รับรูโ้ ดยทั่ว
กนั จำกนนั้ จงึ ลม้ ตัวลงในถ้ำนอนรอผมู ้ ำเยอื น หำกมตี วั ไหนเขำ้ มำแสดงควำมเห็นอกเหน็ ใจ
เมอื่ ไร มนั ก็จะจับกนิ ทลี ะตวั ๆ

เจำ้ หมำจงิ้ จอกก็มำเยยี่ มสงิ โตกบั เขำดว้ ย แตม่ นั ระมดั ระวังตัวเป็ นอยำ่ งยง่ิ โดยยนื ห่ำงจำก
ถ้ำในระยะปลอดภยั และถำมไถ่ถงึ สขุ ภำพของสงิ โตอย่ำงสภุ ำพนอบนอ้ ม สงิ โตตอบว่ำมันป่ วย
มำกจรงิ ๆ และขอใหห้ มำจงิ้ จอกกำ้ วเขำ้ มำขำ้ งในสกั ครู่ แตเ่ จำ้ จง้ิ จอกฉลำดพอทจี่ ะอย่แู ต่ขำ้ ง
นอก พลำงกลำ่ วขอบคุณสงิ โตในควำมกรณุ ำทเ่ี ชอ้ื เชญิ มันเขำ้ ไป

"ขา้ คงยนิ ดที าตามทที่ า่ นขอ" มันกลำ่ วเสรมิ "หากแตข่ า้ สงั เกตเห็นวา่ มรี อยเทา้
มากมายเดนิ เขา้ ไปในถา้ แตไ่ มม่ รี อยเทา้ ใดเดนิ กลบั ออกมาเลย ไดโ้ ปรดบอกขา้ เถดิ
แขกทมี่ าเยย่ี มทา่ นหาทางกลบั ออกมาอกี ครงั้ ไดอ้ ย่างไร"

:: นทิ านเรอ่ื งนส้ี อนใหร้ วู้ า่ ::
หำยนะของผอู ้ นื่ เปรยี บเสมอื นคำเตอื นทคี่ วรรบั ฟัง

:: พทุ ธภาษติ ::
ทหรำ จ มหนฺตำ จ เย พำลำ เย จ ปณฺฑติ ำ

สพฺเพ มจฺจวุ ส ยนฺติ สพฺเพ มจฺจปุ รำยนำ.
ทงั้ เดก็ ทงั้ ผใู ้ หญ่ ทงั้ เขลำ ทงั้ ฉลำด

ลว้ นไปสอู่ ำนำจแหง่ ควำมตำย ลว้ นมคี วำมตำยเป็ นเบอื้ งหนำ้ .

นทิ านอสี ป เรอื่ ง หมาจง้ิ จอกกบั ไกฟ่ ้ า

ผแู้ ตง่ : อสี ป

คนื วนั หนงึ่ ทแี่ สงจนั ทรส์ อ่ งสว่ำง หมำจง้ิ จอกเดนิ ทอดนอ่ งไปตำมรำวป่ ำเหมอื นเชน่ เคย มัน
เหน็ ไกฟ่ ้ำฝงู หนง่ึ เกำะอยบู่ นกงิ่ ของตน้ ไมเ้ กำ่ แกส่ งู ใหญเ่ กนิ กวำ่ ทม่ี ันจะเออื้ มถงึ ไมน่ ำนนัก
จงิ้ จอกเจำ้ เลห่ ก์ ็พบวงแสงจนั ทรบ์ นพน้ื ซงึ่ สว่ำงพอทไี่ กฟ่ ้ำจะมองเห็นมันไดอ้ ย่ำงชดั เจน มนั จงึ

ยนื ขนึ้ บนขำหลังแลว้ เรม่ิ เตน้ ระบำอย่ำงบำ้ คลัง่ ทแี รกมนั หมุนตัวไปรอบๆ เหมอื นลูกขำ่ ง จำกนนั้
จงึ กระโดดขน้ึ กระโดนลง รวมถงึ กระโดดโลดเตน้ ดว้ ยท่ำทำงแปลกๆ ทุกลลี ำ พวกไกฟ่ ้ำจอ้ งมอง

ดว้ ยควำมงนุ งง ตำแทบจะไมก่ ระพรบิ ดว้ ยกลัววำ่ จะคลำดสำยตำจำกเจำ้ หมำจง้ิ จอก

และแลว้ เจำ้ หมำยจงิ้ จอกกท็ ำท่ำเหมอื นจะปีนตน้ ไม ้ ทันใดนัน้ มนั กต็ กลงมำนอนแนน่ ง่ิ้
แกลง้ ทำเป็ นตำย อดึ ใจตอ่ มำมนั ก็กระโดดดว้ ยขำทงั้ สี่ หลงั ของมันลอยอยกู่ ลำงอำกำศ พวงหำง
ของมันกวดั ไกวจนดูเหมอื นเปลง่ ประกำยสเี งนิ ใตแ้ สงจนั ทร์

จนถงึ ตอนน้พี วกไกท่ น่ี ่ำสงสำรก็รูส้ กึ หัวหมุนไปหมด เมอื่ หมำจง้ิ จอกเรม่ิ กำรแสดงทงั้ หมด
อกี รอบ พวกมันกย็ งิ่ วงิ เวยี นมำกขน้ึ จนกระทง่ั เสยี หลักหลน่ จำกกง่ิ ไมแ้ ละตกลงมำเป็ นอำหำร
ของเจำ้ หมำจง้ิ จอกทลี ะตัว

:: นทิ านเรอ่ื งนส้ี อนใหร้ วู้ า่ ::
กำรใสใ่ จในอันตรำยมำกเกนิ ไปอำจเป็ นเหตใุ หต้ กเป็ นเหยอื่ ของมนั ได ้

:: พุทธภาษติ ::
สพฺพ เภทปรยิ นฺต เอว มจฺจำน ชวี ติ .
ชวี ติ ของสตั วเ์ หมอื นภำชนะดนิ ซง่ึ ลว้ นมคี วำมสลำยเป็ นทส่ี ดุ .

นทิ านอสี ป เรอ่ื ง หมาป่ ากบั แพะ

ผแู้ ตง่ : อสี ป

หมำป่ ำหวิ โซเห็นแพะตัวหนงึ่ กำลังเล็มหญำ้ อยบู่ นยอดผำชนั ซงึ่ มันไม่มที ำงจบั
เจำ้ แพะไดเ้ ลย

"ตรงนน้ั อนั ตรายมากนะทา่ น" หมำป่ ำรอ้ งแสรง้ ทำเป็ นหว่ งใยในควำมปลอดภัย
ของเจำ้ แพะเหลอื ประมำณ "ทา่ นอาจจะตกลงมาก็ได้ ไดโ้ ปรดฟังขา้ แลว้ ลงมาเสยี เถดิ !
ตรงนท้ี า่ นจะไดก้ นิ หญา้ นุม่ ๆ และอรอ่ ยทสี่ ุดของบา้ นเมอื งนี้ จะมาเทา่ ไรก็ไดต้ ามทท่ี า่ น
ตอ้ งการเลยละ"

เจำ้ แพะมองลงมำจำกขอบผำ
"ทา่ นชา่ งหว่ งใยตวั ขา้ เสยี นก่ี ระไร" แพะตอบ "และทา่ นก็ช่างเออื้ เฟื้ อเรอื่ ง
หญา้ ของทา่ นเหลอื เกนิ แตข่ า้ รจู้ กั ทา่ นดี ทา่ นก็แคค่ ดิ ถงึ อาหารของท่านเทา่ นน้ั แหละ
ไมใ่ ชข่ า้ หรอก!"

:: นทิ านเรอื่ งนสี้ อนใหร้ วู้ า่ ::
คำเชญิ จำกคนเห็นแกต่ วั ยอ่ มไมไ่ ดร้ ับกำรตอบรับ

:: พทุ ธภาษติ ::
ทุกโฺ ข พำเลหิ สงฺคโม.
สมำคมกบั คนพำล นำทกุ ขม์ ำให.้

นทิ านอสี ป เรอ่ื ง หมาจงิ้ จอกกบั แพะ

ผแู้ ตง่ : อสี ป

หมำจง้ิ จอกตัวหนงึ่ ตกลงไปในบ่อน้ำ ซง่ึ ถงึ แมจ้ ะไม่ลกึ มำก แตม่ ันกพ็ บวำ่ ตวั เองคง
ปีนกลับขน้ึ มำไมไ่ ด ้ หลังจำกทม่ี ันอยใู่ นบ่อเป็ นเวลำนำน กม็ แี พะกระหำยน้ำตัวหนง่ึ เดนิ ผำ่ นมำ
เจำ้ แพะคดิ วำ่ หมำจง้ิ จอกลงไปดมื่ น้ำเบอ้ื งล่ำง มนั จงึ ถำมหมำจงิ้ จอกว่ำน้ำนัน้ รสชำตดิ ไี หม

"ดที ส่ี ุดในประเทศนเี้ ลยละ" หมำจง้ิ จอกเจำ้ เลห่ ก์ ลำ่ ว "ลองกระโดดลงมาดสู ิ มนี า้
มากพอสาหรบั เราทงั้ คูเ่ ลย"

เจำ้ แพะซง่ึ กระหำยน้ำมำก กระโจนลงไปทนั ทแี ละเรมิ่ ดมื่ น้ำ ทันใดนัน้ หมำจงิ้ จอกก็
รบี กระโดดขนึ้ บนหลงั แพะ เหยยี บปลำยเขำของเจำ้ แพะแลว้ ถบี ตัวขน้ึ จำกบ่อน้ำอยำ่ งวอ่ งไว

เมอ่ื เจำ้ อพะโงเ่ หน็ วำ่ มันตกอยู่ในสภำวกำรณ์อนั เลวรำ้ ย มนั กอ็ อ้ นวอนใหห้ มำจงิ้ จอก
ชว่ ยดงึ มนั ขนึ้ ไปดว้ ย ทว่ำหมำจงิ้ จอกพรอ้ มมงุ่ สปู่ ่ ำแลว้

"ถา้ เจา้ มไี หวพรบิ มากพอกบั เคราของเจา้ ละก็นะ เพอื่ นยาก" มนั วงิ่ พรำงกลำ่ ว
พลำง "เจา้ คงจะมองหาทางกบั ขน้ึ มาอยา่ งรอบคอบกวา่ นกี้ อ่ นจะกระโดดลงไปแลว้ ละ"

:: นทิ านเรอ่ื งนส้ี อนใหร้ วู้ า่ ::
ดใู หด้ กี อ่ นทจ่ี ะกระโดด
:: พทุ ธภาษติ ::
ทกุ โฺ ข พำเลหิ สงฺคโม.

สมำคมกับคนพำล นำทุกขม์ ำให.้

นทิ านอสี ป เรอ่ื ง หมากบั หมาจงิ้ จอก

ผแู้ ตง่ : อสี ป

มหี มำจำนวนหนง่ึ เผอญิ พบหนังสงิ โตเขำ้ และพยำยำมฉีกมันเป็ นชนิ้ ๆ ดว้ ยคมเขยี้ ว บงั เอญิ
หมำจงิ้ จอกตัวหนง่ึ เดนิ ผำ่ นมำพบเห็นพวกมันจงึ หัวเรำะเยำะเยย้

"หากแมว้ า่ สงิ โตตวั นนั้ ยงั มชี วี ติ อย"ู่ หมำจง้ิ จอกพูด "เรอื่ งคงหลบั ตาลปัตร มนั คงทา
ใหพ้ วกเจา้ รซู้ งึ่ วา่ กรงเล็บของมนั คมกวา่ ฟนั ของพวกเจา้ เพยี งใด"

:: นทิ านเรอื่ งนส้ี อนใหร้ วู้ า่ ::
กำรซ้ำเตมิ คนลม้ เป็ นเรอ่ื งงำ่ ยและน่ำเหยยี ดหยำมอยำ่ งยง่ิ

:: พทุ ธภาษติ ::
สขุ กำมำนิ ภูตำนิ โย ทณฺเฑน วหิ สึ ติ
อตฺตโน สขุ เมสำโน เปจฺจ โส น ลภเต สขุ .
สตั วท์ ัง้ หลำยยอ่ มตอ้ งกำรควำมสขุ ผใู ้ ดแสวงหำสขุ เพอ่ื ตน
เบยี ดเบยี นเขำดว้ ยอำชญำ ผนู ้ นั้ ละไปแลว้ ยอ่ มไมไ่ ดส้ ขุ .

นทิ านอสี ป เรอื่ ง กวาง แกะ และหมาป่ า

ผแู้ ตง่ : อสี ป

วันหนงึ่ กวำงเดนิ มำหำแกะเพอ่ื ขอยมื ขำ้ วสำลสี ักเลก็ นอ้ ย เจำ้ แกะรูด้ วี ่ำเจำ้ กวำงเป็ น
นักวงิ่ ทร่ี วดเร็วรำวลมพดั จนอำจจะหนพี น้ เกนิ เออื้ มไดง้ ่ำยๆ ซง่ึ กม็ แี นวโนม้ ทจี่ ะเป็ นอยำ่ งนัน้
ดังนัน้ มนั จงึ ถำมกวำงว่ำมใี ครทจี่ ะพอรับประกนั ในคำพดู เจำ้ กวำงไดบ้ ำ้ ง

"มสี ิ ม"ี เจำ้ กวำงตอบดว้ ยควำมม่นั ใจ "หมาป่ าสญั ญาวา่ จะชว่ ยคา้ ประกนั ให้
ขา้ "

"หมาป่ า!" แกะรอ้ งดว้ ยควำมขนุ่ เคอื ง "เจา้ คดิ วา่ ขา้ จะเชอื่ การคา้ ประกนั พรรคน์ น้ั
รึ ขา้ รจู้ กั หมาป่ าดี มนั เอาทุกอยา่ งทมี่ นั อยากไดแ้ ลว้ ก็วง่ิ หนไี ปโดยทไ่ี มจ่ ่ายอะไรทงั้ สน้ิ
สว่ นเจา้ เจา้ มขี าทใ่ี ชไ้ ดอ้ ยา่ งยอดเยย่ี มจนขา้ แทบไมม่ โี อกาสเก็บหนข้ี องขา้ ไดเ้ ลย หาก
ขา้ ตอ้ งไลเ่ จา้ เจา้ ดว้ ยการนน้ั "

:: นทิ านเรอ่ื งนสี้ อนใหร้ วู้ า่ ::
สดี ำเจอกบั สดี ำไม่อำจทำใหเ้ กดิ สขี ำวได ้

:: พทุ ธภาษติ ::
ย เว เสวติ ตำทโิ ส
คบคนเชน่ ใด ยอ่ มเป็ นคนเชน่ นัน้

นทิ านอสี ป เรอื่ ง ววั ป่ ากบั แพะ

ผแู้ ตง่ : อสี ป

วัวป่ ำตวั หนงึ่ หนสี งิ โตเขำ้ ไปในถำ้ ทซ่ี งึ่ คนเลย้ี งแพะใชเ้ ป็ นทพ่ี ำนักของฝงู แพะยำมทมี่ ี
พำยรุ ำ้ ยและยำมค่ำคนื บังเอญิ มแี พะหลงฝูงตวั หนงึ่ ถกู ทง้ิ ไวข้ ำ้ งหลงั ยังไมท่ นั ทเ่ี จำ้ ววั ป่ ำจะ
เดนิ เขำ้ ไปขำ้ งใน แพะก็โนม้ หัวของมนั และตรงรเี่ ขำ้ ขวดิ เจำ้ วัวป่ ำดว้ ยเขำ หำกแตส่ งิ โตยงั คง
วนเวยี นอยตู่ รงนอกปำกทำงเขำ้ ถ้ำ วัวป่ ำจงึ ตอ้ งจำใจยอมรบั กำรเหยยี ดหยำมนัน้

"จงอยา่ คดิ วา่ " มนั กลำ่ ว "ขา้ ยอมรบั การกระทาอนั แสนขข้ี ลาดของเจา้ เพราะขา้
กลวั เจา้ ละ่ เมอื่ ไรทสี่ งิ โตจากไป ขา้ จะสอนบทเรยี นใหเ้ จา้ อยา่ งทเ่ี จา้ จะไมม่ วี นั ลมื เลย
ทเี ดยี ว"

:: นทิ านเรอื่ งนส้ี อนใหร้ วู้ า่ ::
กำรเอำเปรยี บขณะทผ่ี อู ้ น่ื มคี วำมทกุ ขน์ ับเป็ นเรอ่ื งเลวรำ้ ยอยำ่ งยงิ่

:: พทุ ธภาษติ ::
ผำตึ กยริ ำ อวเิ หฐย ปร
ควรทำแต่ควำมเจรญิ อย่ำเบยี ดเบยี นผอู ้ น่ื

นทิ านอสี ป เรอ่ื ง เรอื่ งเลา่ ของนกยงู

ผแู้ ตง่ : อสี ป

เล่ำกนั ว่ำ นกยงู ไมไ่ ดม้ ขี นงดงำมซงึ่ มันภำคภมู ใิ จเหลอื เกนิ เชน่ น้ีมำตงั้ แต่แรก เทพจี โู นผู ้
โปรดปรำนมนั ทรงประทำนขนเหลำ่ นใ้ี ห ้ เนอ่ื งเพรำะวันหนง่ึ มนั ไปออ้ นวอนขอเครอ่ื งประดบั บน
ขน ซงึ่ จะทำใหม้ ันแตกต่ำงจำกนกตวั อนื่ ๆ และเมอ่ื มนั มขี นเจดิ จรัสงำมดว้ ยสมี รกต ทอง มว่ ง และ
อำพนั มันกเ็ ดนิ ลำพองขนอยำ่ งหยง่ิ ยโส ทำ่ มกลำงหมนู่ กทัง้ หลำย ซง่ึ เพ่งมองมนั ดว้ ยควำม
รษิ ยำ แมก้ ระทง่ั ไกฟ้ำทงี่ ำมทสี่ ดุ ยังเหน็ วำ่ ควำมงำมของนกยงู นัน้ เหนอื กว่ำ

ทนั ใดนัน้ นกยงู กเ็ หน็ นกอนิ ทรกี รู่ อ้ งสงู ลบิ อยบู่ นทอ้ งฟ้ำสคี รำม มนั รูส้ กึ อยำกบนิ เชน่ ทเ่ี คย
ทำเป็ นนจิ มันจงึ กำงปีก พยำยำมทะยำนขน้ึ จำกพน้ื ทวำ่ น้ำหนักของเครอื่ งประดับอันอลงั กำรฉดุ
มันลงมำ แทนทจ่ี ะไดบ้ นิ ขน้ึ ไปชน่ื ชมแสงแรกรับอรุณ หรอื อำบแสงสกี หุ ลำบท่ำมกลำงหมเู่ มฆ
ยำมอัสดง มนั กลบั ตอ้ งเดนิ เตำะแตะบนพนื้ งมุ่ ง่ำมยงิ่ กว่ำสัตวป์ ีกทกุ ชนดิ ทห่ี ำกนิ ตำมลำนดนิ เสยี
อกี

:: นทิ านเรอื่ งนสี้ อนใหร้ วู้ า่ ::
อยำ่ แลกอสิ รภำพกับควำมหรหู รำและกำรโออ้ วด

:: พทุ ธภาษติ ::
อจิ ฉำ โลกสฺมิ ทชุ ชฺ หำ.
ควำมอยำกละไดย้ ำกในโลก.

นทิ านอสี ป เรอื่ ง ลา, หมาจง้ิ จอก และสงิ โต

ผแู้ ตง่ : อสี ป

ลำกับหมำจง้ิ จอกเป็ นเพอ่ื นสนทิ กนั และมัน่ คงในมติ รภำพระหว่ำงกันมำนำนแสนนำน ขณะท่ี
ลำแทะเล็มหญำ้ เขยี วขจี หมำจงิ้ จอกกเ็ ขมอื บไกจ่ ำกฟำรม์ ขำ้ งเคยี งหรอื ไม่ก็เนยแข็งนดิ หนอ่ ย
จำกโรงรดี นม วนั หนงึ่ พวกมันเผชญิ สงิ โตเขำ้ โดยไมค่ ำดฝัน เจำ้ ลำตน่ื กลัวยงิ่ สว่ นเจำ้ หมำ
จง้ิ จอกเก็บควำมพรน่ั พรงึ ไวไ้ ด ้

"ขา้ จะไปพดู กบั เขาเอง" มันกลำ่ ว
และแลว้ หมำจง้ิ จอกกเ็ ดนิ ตรงไปหำสงิ โตอย่ำงอำจหำญ
"ทา่ นผูส้ ูงสง่ " มนั กลำ่ วเสยี งต่ำ เพอ่ื ไมใ่ หล้ ำไดย้ นิ "ขา้ มกี ลอบุ ายเด็ดๆ อยใู่ นหวั ของขา้
ถา้ ทา่ นสญั ญาวา่ จะไมท่ ารา้ ยขา้ ขา้ จะหลอกเจา้ สตั วห์ นา้ โงน่ น่ั ไปยงั หลุมซงึ่ มนั จะหนไี ป
ไหนไมไ่ ด้ แลว้ ทา่ นก็สามารถฉลองเหยอ่ื ไดต้ ามความพอใจ"
สงิ โตเห็นดเี หน็ งำม หมำจง้ิ จอกจงึ กลับไปหำเจำ้ ลำ
"ขา้ ขอใหเ้ ขาสญั ญาวา่ จะไมท่ ารา้ ยเรา" หมำจง้ิ จอกกล่ำว "แตม่ าเถอะ ขา้ รูจ้ กั ทซี่ ง่ึ
สามารถซอ่ นตวั ไดอ้ ยา่ งดจี นกวา่ เขาจะจากไป"
แลว้ หมำจง้ิ จอกกน็ ำลำไปยงั หลุมลกึ แต่ทวำ่ เมอ่ื สงิ โตพอเห็นเจำ้ ลำอยู่ในหลุมรอใหม้ ันเขำ้
ไปจัดกำร มันกลบั ตรงดง่ิ ไปขย้ำเจำ้ หมำจง้ิ จอกทรยศเสยี กอ่ นเป็ นอนั ดบั แรก

:: นทิ านเรอ่ื งนส้ี อนใหร้ วู้ า่ ::
คนทรยศมกั จะถูกทรยศไดเ้ สมอ

:: พุทธภาษติ ::
นตฺถิ พำเล สหำยตำ.
ควำมเป็ นสหำย ไมม่ ใี นคนพำล.

นทิ านอสี ป เรอื่ ง หมาจงิ้ จอกกบั สงิ โต

ผแู้ ตง่ : อสี ป

หมำจง้ิ จอกรุน่ เยำวผ์ ยู ้ งั ไม่เคยพำนพบสงิ โตมำกอ่ น บังเอญิ ไดพ้ บสงิ โตตัวหนง่ึ ในป่ ำ เพยี ง
แวบแรกทเี่ ห็นก็เพยี งพอทจ่ี ะทำใหเ้ จำ้ จง้ิ จอกหอ้ เหยยี ดไปหำทหี่ ลบภยั ใกลต้ วั ทสี่ ุด

ครัง้ ทสี่ องทหี่ มำจง้ิ จอกเห็นสงิ โต มันหยุดยนื หลงั ตน้ ไมแ้ อบมองสงิ โตอยสู่ ักพัก กอ่ นจะเลยี่ ง
หลบไป แต่พอครงั้ ทสี่ ำม เจำ้ จง้ิ จอกกเ็ ดนิ ตรงไปหำสงิ โตอยำ่ งอำจหำญและกล่ำวโดยไม่แสดง
อำกำรหว่นั เกรงใดๆ ว่ำ "สวสั ดี วา่ ไง พเ่ี บม้ิ "

:: นทิ านเรอ่ื งนส้ี อนใหร้ วู้ า่ ::
ควำมคนุ ้ เคยบ่มเพำะควำมประมำท และกำรสนทิ ชดิ เชอื้ กับควำมชั่วรำ้ ยจะลวงเรำสอู่ นั ตรำย

:: พุทธภาษติ ::
ปมำโท ครหโิ ต สทำ.
ควำมประมำท บณั ฑติ ตเิ ตยี นทกุ เมอ่ื .

นทิ านอสี ป เรอื่ ง คา้ งคาวกบั วเี ซลิ

ผแู้ ตง่ : อสี ป

คำ้ งคำวตวั หนงึ่ ทะเลอ่ ทะลำ่ หลงเขำ้ ไปในรังของวเี ซลิ มันจงึ ถูกวเี ซลิ วงิ่ ไล่จับกนิ เจำ้
คำ้ งคำวพยำยำมรอ้ งขอชวี ติ แต่วเี ซลิ ไม่ยอมฟัง

"เจา้ เป็ นหนู" วเี ซลิ กล่ำวขนึ้ "และขา้ ก็เป็ นศตั รคู อู่ าฆาตของพวกหนู หนูทกุ ตวั ที่
ขา้ จบั ได้ ขา้ จะตอ้ งกนิ มนั !"

"แตข่ า้ ไมใ่ ช่หนูสกั หนอ่ ย!" คำ้ งคำวรอ้ งคร่ำครวญ "ดูปี กของขา้ สิ หนบู นิ ไดห้ รอื ไง
ขา้ เป็ นแคน่ กตวั หนงึ่ เทา่ นนั้ ปลอ่ ยขา้ ไปเถดิ !"

เจำ้ วเี ซลิ จำตอ้ งยอมรับวำ่ คำ้ งคำวไมใ่ ชห่ นจู งึ ปลอ่ ยมนั ไป ทว่ำอกี ไม่กว่ี นั ตอ่ มำ เจำ้
คำ้ งคำวซอื่ บอื้ กพ็ ลดั หลงเขำ้ ไปในรงั ของวเี ซลิ อกี ตวั บังเอญิ ว่ำวเี ซลิ ตวั นีเ้ ป็ นศตั รตู ัวฉกำจของ
พวกนก ไม่ชำ้ มนั กจ็ บั คำ้ งคำวไวภ้ ำยใตก้ รงเลบ็ ของมนั และพรอ้ มทจี่ ะกนิ

"เจา้ เป็ นนก" วเี ซลิ พดู ขนึ้ "และขา้ ก็จะกนิ เจา้ !"
"อะไรกนั " คำ้ งคำวรอ้ ง "ขา้ เนย่ี นะเป็ นนก ทไ่ี หนกนั ถา้ เป็ นพวกนกก็ตอ้ งมขี นนก
สิ ขา้ ไมใ่ ชอ่ ะไรนอกจากหนูตวั หนง่ึ 'ยอมจานนตอ่ มวลหมแู่ มว' คอื คาขวญั ของขา้ "

แลว้ เจำ้ คำ้ งคำวก็หนเี อำชวี ติ รอดมำไดเ้ ป็ นครัง้ ทส่ี อง

:: นทิ านเรอื่ งนสี้ อนใหร้ วู้ า่ ::
จงกำงใบเรอื ไปตำมกระแสลม

:: พทุ ธภาษติ ::
อปฺปมำเทน สมปฺ ำเทถ.
ทำ่ นทงั้ หลำยจงยงั ควำมไมป่ ระมำทใหถ้ งึ พรอ้ ม .

นทิ านอสี ป เรอ่ื ง ตน้ เพลน

ผแู้ ตง่ : อสี ป

นักเดนิ ทำงสองคนเดนิ อยทู่ ำ่ มกลำงแสงแดดยำมเทย่ี งวนั พวกเขำพยำยำมหำตน้ ไมท้ ี่
แผ่กงิ่ กำ้ นสำขำเพอื่ อำศยั พักใตร้ ่มเงำ ขณะทกี่ ำลงั เอนกำยหลบแดดอย่ใู ตใ้ บบงั อังน่ำรม่ื รมย์
พวกเขำก็เหน็ ว่ำมันคอื ตน้ เพลน

"ตน้ เพลนนชี่ า่ งไรป้ ระโยชนเ์ สยี จรงิ !" หนง่ึ ในนัน้ พดู ขน้ึ "ลูกผลใดๆ ก็ไมม่ แี ถม
ใบทร่ี ว่ งลงมาก็มแี ตท่ าใหพ้ น้ื สกปรกรกไปหมด"

"เจา้ สงิ่ มชี วี ติ ทไ่ี รส้ านกึ !" ตน้ เพลนพูดขนึ้ ทันที "พวกเจา้ เอนกายอาศยั รม่ เงา
ของขา้ อยตู่ รงนี้ ยงั มหี นา้ มาพดู วา่ ขา้ ไรป้ ระโยชนอ์ กี ช่างอกตญั ญูนกั โอ ทา่ นเทพจูปิ
เตอร์ พวกมนุษยส์ มควรไดร้ บั ความกรุณาไหมน"่ี

:: นทิ านเรอ่ื งนส้ี อนใหร้ วู้ า่ ::
ควำมกรุณำอันประเสรฐิ สดุ ของเรำมักไดร้ บั กำรชน่ื ชมนอ้ ยทส่ี ดุ เสมอ

:: พทุ ธภาษติ ::
นตถฺ ิ พำเล สหำยตำ.
ควำมเป็ นสหำย ไม่มใี นคนพำล.

นทิ านอสี ป เรอ่ื ง สงิ โตกบั ลา

ผแู้ ตง่ : อสี ป

วนั หนงึ่ ขณะทส่ี งิ โตเดนิ อยตู่ ำมทำงในป่ ำดว้ ยควำมหยงิ่ ผยอง สรรพสัตวท์ งั้ หลำยต่ำงหลกี
ทำงใหม้ ันดว้ ยควำมยำเกรง ลำตัวหนงึ่ กลบั กลำ้ รอ้ งหมนิ่ ศกั ดศ์ิ รเี จำ้ ป่ ำขณะทม่ี ันเดนิ ผำ่ นไป

สงิ โตเลอื ดขนึ้ หนำ้ ดว้ ยควำมโกรธ แตท่ นั ทที หี่ ันหลังกลบั ไปเห็นวำ่ ใครเป็ นผพู ้ ดู มนั กเ็ ดนิ จำก
ไปเงยี บๆ เจำ้ ลำโงไ่ ม่มคี ำ่ พอทม่ี นั จะกำงกรงเลบ็ ออกมำใหเ้ สอ่ื มเกยี รตเิ สยี ดว้ ยซำ้

:: นทิ านเรอื่ งนสี้ อนใหร้ วู้ า่ ::
อยำ่ ใสใ่ จกับคำกล่ำวของคนโง่ ลมื มนั ไปเสยี

:: พุทธภาษติ ::
ปุรสิ สฺส หิ ชำตสฺส กธุ ำรี ชำยเต มเุ ข
ยำย ฉินฺทติ อตฺตำน พำโล ทุพฺภำสติ ภณ.
คนทเี่ กดิ มำ มผี ง่ึ เกดิ อยใู่ นปำก คนโงก่ ลำ่ วคำไมด่ ี

ก็ชอื่ วำ่ เอำผง่ึ ถำกตัวเอง.

นทิ านอสี ป เรอ่ื ง แมลงวนั กบั นา้ ผงึ้

ผแู้ ตง่ : อสี ป

โถใสน่ ้ำผง้ึ ใบหนงึ่ ลม้ ควำ่ ลง ทำใหน้ ้ำหวำนเหนยี วไหลเยมิ้ ออกมำกองบนโตะ๊ กลนิ่ หวำนหอม
ของน้ำผงึ้ เชอ้ื เชญิ ใหแ้ มลงวนั ฝงู ใหญบ่ นิ มำตอมรอบๆ อยำ่ งรวดเร็ว พวกมันไม่รอคำเชญิ ใดๆ ไม่
เลยละ พวกมันบนิ ลงมำจุ่มทงั้ ขำทงั้ ตัว เพอ่ื สวำปำมน้ำผง้ึ ตงั้ แตห่ ัวจรดเทำ้ ปีกของพวกมัน
เหนยี วเหนอะตดิ กนั จนไมอ่ ำจดงึ เทำ้ ขน้ึ มำจำกกองน้ำผงึ้ เหนียวๆ ได ้ ในทสี่ ดุ พวกมันก็ตำย พลี
ชพี ใหก้ ับรสชำตแิ ห่งควำมหวำน

:: นทิ านเรอื่ งนสี้ อนใหร้ วู้ า่ ::
อยำ่ โลภกบั ควำมพงึ พอใจเพยี งชว่ั แลน่ เพรำะมันอำจทำลำยเรำได ้

:: พทุ ธภาษติ ::
โลโภ ธมฺมำน ปรปิ นฺโถ
ควำมโลภเป็ นอนั ตรำยแหง่ ธรรมทงั้ หลำย

นทิ านอสี ป เรอื่ ง ดอกกหุ ลาบกบั ผเี สอื้

ผแู้ ตง่ : อสี ป

กำลครัง้ หนง่ึ ผเี สอ้ื เคยตกหลุมรักดอกกหุ ลำบแสนสวย สว่ นกหุ ลำบก็ตอบรับเป็ นอันดี เพรำะ
ปีกผเี สอื้ แพรวพรำวดว้ ยลวดลำยเป็ นประกำยสที องและสเี งนิ เป่ียมเสนห่ ์ ดังนัน้ เมอื่ ผเี สอ้ื กระพอื
ปีกเขำ้ มำใกลแ้ ละบอกรกั ดอกกหุ ลำบ เธอกเ็ อยี งอำยจนหนำ้ แดงและตอบตกลง หลังจำกท่ี
พลอดรกั กนั อยำ่ งดดู ดม่ื และพร่ำรำพันถงึ ควำมรกั ทมี่ ่ันคงตอ่ กัน ผเี สอ้ื ก็บนิ จำกหวำนใจของมนั
มำดว้ ยควำมออ่ นโยน

ทวำ่ อนจิ จำ นำนเหลอื เกนิ กวำ่ ทม่ี นั จะกลับไปหำดอกกหุ ลำบ
"นนี่ ะ่ หรอื ความมน่ั คงของทา่ น" เธออทุ ำนดว้ ยน้ำตำนองหนำ้ "นานเป็ นชาตนิ บั แตท่ ี่
ทา่ นจากไป ตลอดเวลาทา่ นออกไปควงกบั ดอกไมไ้ มซ่ า้ หนา้ ขา้ เห็นทา่ นจมุ พติ ดอก
เจอเรเนยี ม เห็นทา่ นเกย้ี วพานดอกมนิ ยอเนตตจ์ นพวกผงึ้ หลวงมาขบั ไลท่ า่ นไป ขา้ ละ
อยากใหพ้ วกเขาตอ่ ยทา่ นนกั "

"ความมน่ั คงร!ึ " ผเี สอื้ หวั เรำะขำ "ขา้ จากเจา้ ไปไมน่ านแตก่ ็พอทนั เห็นสายลม
ตะวนั ตกจบู เจา้ แถมเจา้ ยงั มเี รอ่ื งออ้ื ฉาวไมห่ ยุดหยอ่ นกบั ผงึ้ มมิ้ แลว้ เจา้ ยงั สง่ สายตาให้
แมลงทุกตวั ทเี่ ห็น เจา้ ยงั จะหวงั ความมน่ั คงจากขา้ อกี เนย่ี นะ!"

:: นทิ านเรอื่ งนสี้ อนใหร้ วู้ า่ ::
อย่ำคำดหวงั ควำมม่นั คงจำกใคร หำกตวั เรำเองกไ็ มม่ ี

:: พุทธภาษติ ::
สทตถฺ ปสโุ ต สยิ ำ
พงึ ขวนขวำยในเป้ำหมำยของตน

อา้ งองิ

http://www.kalyanamitra.org/th/Aesop_list.php