นิทานพื้นบ้านภาคกลาง
เรื่องพิกุลทอง
จัดทำโดย เลขที่13 ป.6/3
ด.ช.วัชรากร เตชรัตนชาญกิจ เลขที่18ป.6/3
เลขที่22 ป.6/3
ด.ญ. ชุติมา หวังหยิบกลาง
ด.ญ. เต็มฟ้า ศิริโชคดำรงค์กุล
อยู่มาวันหนึ่งเธอก็ไปตักน้ำในป่าเป็นปกติ แต่ในขณะเดินกลับนั้นพิกุลก็ได้พบกับ
หญิงชราผู้หนึ่งเขาขอน้ำของพิกุล พิกุลตอบรับอย่างเต็มใจและให้น้ำหญิงชรา หญิง
ชราบอกว่า
"ไปตักให้เพิ่มได้ไหมจะได้ล้างหน้ าล้างตัวให้สดชื่น" พิกุลก็ไปตักให้หญิงชราผู้นั้น
หญิงชราผู้นั้นได้บอกกับพิกุลว่า
"เธอนี่นอกจากจะสวยแล้วยังใจดีอีกถึงฉันจะดูยากจนแต่ก็ปฎิบัติกับฉันอย่างดี"
หลังจากชื่นชมพิกุลเสร็จแล้ว หญิงชราก็ให้พรกับพิกุล
ด้วยอำนาจของพรวิเศษทำให้ดอกพิกุลสีทองร่วงออกมา
จากปากของเธอเวลาพูด
เมื่อเธอกลับบ้านเธอก็โดนแม่เลี้ยงด่าว่าไปเถลไถลหนีงาย
พิกุลก็ไม่เถียงอะไรและเล่าเรื่ องที่เจอมาทั้งหมดให้แม่เลี้ยงฟั งแม่
เลี้ยงก็เห็ยว่าดอกพิกุลทองออกมาจากปากจริงๆเลยบังคับให้พิกุล
พูดทั้งวันจนเธอเสียงแหบแห้ง
แม่เลี้ยงจึงตัดสินใจส่งมะลิไปยังสถานที่ ที่พิกุลเล่าให้ฟัง แต่ว่า
แทนที่จัเจอหญิงชราแต่กลับเจอหญิงงาม หญิงงามคนนั้นขอน้ำ
มะลิดื่มแต่มะลิแสดงอาการโกรธ มะลิคิดว่าสาวงามคนนี้ไม่ใช่
นางฟ้ าเลยด่าไปด้วยคำหยาบ สาวคนนั้นเลยเช่งให้มะลิให้มีหนอน
ในปากเวลาพูด เมื่อมะลิกลับบ้านมะลิก็เล่าเรื่องให้แม่ฟัง
แม่เลี้ยงคิดว่าพิกุลโกหกก็เลยไล่พิกุลออกจากบ้าน พิกุล
เดินไปในป่ าด้วยความเศร้าและพิกุลได้พบกับเจ้าชายที่กำลังขี่ม้า
ชมวิวอยู่ ทั้งสองหลงรักกันจึงได้แต่งงานกันและพิกุลก็ได้อยู่
อย่างสุขสบาย