มาให้จับซะดีๆ ต้าวความรัก

พ่ีอาต "เด๋ยี วพธิ ีกรจะมาสมั ภาษณเ์ บอื้ งหลงั นะ"
เฟิรส์ "ไดค้ รบั "
พ่ีอาตเดินเขา้ มาบอกหลังจากท่ีผมเขา้ มาน่ังพักใน
หอ้ งแตง่ ตวั ไมน่ านพิธีกรสองคนก็เดนิ ตามพ่ีอาตเขา้ มา

"สวสั ดคี รบั บ/คา่ าา"
เฟิรส์ "สวสั ดีครบั ผม"

"เป็นยงั ไงบา้ งครบั เฟิ รส์ สาํ หรบั ช่วงโควิดท่ีผ่านมา
อยบู่ า้ นทาํ อะไรบา้ ง"

เฟิรส์ "นอนครบั นอนกนั หมอนแตกไปเลย ฮา่ ๆ"
"ฮ่าๆ แลว้ มีกิจกรรมอยา่ งอ่ืนบา้ งไหมคะ"

เฟิ รส์ "ผมไม่ค่อยไดท้ าํ อะไรหรอกครบั ก็มีเล่นเกมส์
มากขนึ้ แลว้ ก็ถือโอกาสพกั ผอ่ นไปในตวั เลย"

"งนั้ ขอถามเร่อื งท่ีแฟนคลบั อยากรูก้ นั บา้ ง"
พธิ ีกรชายพดู พลางทาํ หนา้ กรุม่ กรม่ิ ใสผ่ ม

"เรอ่ื งความรกั นนั้ เองคะ่ เป็นยงั ไงบา้ ง อปั เดตใหเ้ รา
ฟังกนั หนอ่ ย หวั ใจยงั วา่ งอยหู่ รอื เปลา่ "

301

เฟิรส์ "ออ่ อ ก็ไมว่ า่ งแลว้ ครบั "
ทนั ทีท่ีผมตอบพิธีกรก็ทาํ หนา้ ตกใจกนั ใหญ่ ทาํ ไมกนั
ผมแคม่ ีแฟนเองแปลกตรงไหน

"วา้ ว เป็นคนในวงการหรอื นอกวงการครบั "
เฟิรส์ "นอกวงการครบั "

"ออ่ คบกนั มานานหรอื ยงั ไงเอย่ "
เฟิ รส์ "ก็คุยมานานแลว้ ครบั แต่เป็นแฟนกันไม่นาน
ครบั "

"ท่ีบา้ นเราวา่ ยงั ไงบา้ งครบั กบั ความรกั ครงั้ นี"้
เฟิ รส์ "พ่อกบั แม่ก็โอเคครบั แกอยากใหม้ ีแฟนแหละ
ตอนไมม่ ีก็บอกวา่ หาแฟนไดแ้ ลว้ นะ ฮ่าๆ ประมาณนี"้

"แสดงวา่ ความรกั ครงั้ นีถ้ ือวา่ แฮปปี้"
เฟิรส์ "ก็แฮปปี้ครบั "

"งนั้ ใหเ้ ฟิรส์ ฝากผลงานหน่อยดีกวา่ "
เฟิ รส์ "ครับ ฝากผลงานเพลงล่าสุดของผมดว้ ยนะ
ครบั แลว้ ก็ชว่ งนีอ้ ยา่ ลมื ดแู ลตวั เองกนั ดว้ ยนะ การด์ อยา่ ตก

302

นะครบั "
"โอเค งนั้ ขอบคณุ เฟิรส์ มากนะครบั "
"ขอบคณุ มากคา่ "

เฟิรส์ "สวสั ดีครบั "
หลังจากท่ีพิธีกรสองคนเดินออกไปพ่ีอาตก็เดินไปล็
อกประตแู ลว้ หนั มาจอ้ งหนา้ ผมทนั ที
พ่ีอาต "ทาํ ไมใหส้ มั ภาษณแ์ บบนนั้ "
เฟิรส์ "เร่อื งอะไรครบั "
พ่ีอาต "ก็เรอ่ื งเปิดตวั แฟนไง คยุ กบั คา่ ยหรอื ยงั "
เฟิ รส์ "ปกติค่ายไม่เคยมีปัญหากบั การสมั ภาษณข์ อง
ผมนะ"
พ่ีอาต "แตน่ ่ีมนั เรอ่ื งแฟนไง"
เฟิรส์ "ครบั แลว้ ไง"
พ่ีอาต "แฟนคลบั เราเขาอาจจะไมพ่ อใจก็ได"้
เฟิ รส์ "ผมก็จะไดร้ ูไ้ งพ่ีว่าผมอยู่กับกลุ่มคนแบบไหน
เป็นกลมุ่ คนท่ีพรอ้ มจะซพั พอรต์ สนบั สนนุ และยนิ ดกี บั ผม

303

หรอื เปลา่ "
พ่ีอาตถอนหายใจกอ่ นจะมองหนา้ ผมอีกครงั้
พ่ีอาต "พ่ีอยากเจอเธอ"
เฟิรส์ "ไดค้ รบั "

Noey Talk
บมี

ฉันกาํ ลงั กวาดถูทาํ ความสะอาดบา้ นอยู่รีบว่ิงไปรบั
โทรศพั ทท์ ่ีชารต์ แบตไวใ้ นหอ้ งนอน

เนย "วา่ ไงมงึ "
บมี "มงึ เปิดทีวีอยปู่ ่ะ"
เนย "ไม่อ่ะกูทาํ ความสะอาดหอ้ งอยู่ มีอะไรทาํ ไมมึง
ตอ้ งต่นื เตน้ ดว้ ย"
บีม "ต่ืนเตน้ สิ เพ่ือนกสู วยถึงขนาดเฟิ รส์ ใหส้ มั ภาษณ์
วา่ มีแฟนแลว้ เลยนะเวย้ "
เนย " ห๊ะ! ช่องไหน"

304

บีม "xx"
ฉนั รบี หยบิ รโี มทมากดเปิดทีวที นั ที แตม่ นั ไมท่ นั แลว้
เนย "ใหส้ มั ภาษณว์ า่ อะไรวะ มนั จบแลว้ อะ่ "
บมี "ก็แคบ่ อกวา่ มีแฟนแลว้ เป็นคนนอกวงการ แฮปปี้
มาก ตอนนีใ้ นกลมุ่ แฟนคลบั มีแตค่ นอกหกั "
เนย "แลว้ เขาวา่ ยงั ไงกนั บา้ งวะ โอเคหรอื ป่ าวท่ีเฟิรส์ มี
แฟน"
บีม "แฟนคลบั ใหก้ รุ๊ปบา้ นจริงๆก็ยินดีกันนะเวย้ แต่
พวกปากหอยปากปกู ็มีบา้ งแหละ"

แด๊ดดี๊
เนย "มงึ เฟิรส์ โทรมาวะ่ "
บมี "เออๆ แคน่ ีแ้ หละ"
บมี กดวางสายไปฉนั ก็กดรบั สายของเฟิรส์ ตอ่
เฟิรส์ "บ๋ีทาํ อะไรอย"ู่
เนย "ก็ทาํ ความสะอาดบา้ นอะ่ "
เฟิรส์ "เด๋ยี วเขาเขา้ ไปกบั พ่ีอาตนะ"

305

พ่ีอาตเหรอ มาทาํ ไมอะ่
เนย "มี... อะไรหรอื เปลา่ "
เฟิรส์ "เปลา่ หรอก พ่ีอาตอยากเจอเฉยๆ"
เนย "ออ่ อืม้ "
แลว้ เฟิ รส์ ก็วางสายไป เอ่อ รีบไปอาบนา้ํ แต่งตวั ก่อน
แลว้ กนั
ก๊อกๆๆๆ
เฟิ รส์ มาถึงหลงั จากนัน้ ประมาณหน่ึงช่ัวโมง ฉันเดิน
ไปเปิดประตดู ว้ ยอาการประหมา่
เนย "สวสั ดีคะ่ พ่ีอาต"
พ่ีอาต "สวสั ดีครบั รูจ้ กั พ่ีดว้ ยเหรอเนีย้ "
เนย "ผจู้ ดั การของเฟิรส์ ไงคะ เชิญขา้ งในกอ่ นคะ่ "
ฉันหลีกทางให้พ่ีอาตเดินเข้ามาส่วนเฟิ รส์ ก็ยืนยิม้
หวานอยหู่ ลงั พ่ีอาตพรอ้ มหิว้ ถงุ อะไรไมร่ ูเ้ ต็มสองมือ
เนย "เขาช่วยไหม"
เฟิรส์ "ไมเ่ ป็นไร บ๋คี ยุ กบั พ่ีอาตเลย เขาจดั การเอง"

306

เฟิ รส์ หิว้ ถงุ เขา้ ไปไวใ้ นครวั แลว้ จดั การแกะใสจ่ านสว่ น
ฉนั ก็เลยเดินมาน่งั ท่ีโซฟา

พ่ีอาต "เราหนา้ คนุ้ ๆจงั พ่ีเคยเจอเราหรอื เปลา่ "
เนย "หนา้ โหลหรอื เปลา่ คะ ฮา่ ๆ"
พ่ีอาต "ก็ไมโ่ หลนะ นา่ รกั มากกวา่ "
พ่ีอาตพูดพลางส่งยิม้ มาใหฉ้ ัน ฉันก็เลยส่งยิม้ แหง้ ๆ
กลบั ไป
พ่ีอาต "เราช่ือเนยใช่ไหม"
เนย "ใช่คะ่ "
พ่ีอาต "แลว้ เจอกบั เฟิรส์ ไดย้ งั ไงเหรอ"
เนย "ก็..ในงานมีตติง้ คะ่ "
พ่ีอาต "เราเป็นแฟนคลบั เฟิรส์ เหรอ "
เนย "เนยไปเป็นเพ่ือนเพ่ือนอะคะ่ "
พ่ีอาตมองหนา้ ฉันพลางขมวดคิว้ ก่อนจะย่ืนหนา้ เขา้
มาจอ้ งหนา้ ฉนั จนฉนั ตกใจถอยหลงั ชนพนกั พงิ โซฟา
พ่ีอาต "นอ้ งคอื นอ้ งคนนนั้ น่ี"

307

เฟิรส์ "คนนนั้ คนไหนเหรอครบั "
เฟิ รส์ เดินถือจานอาหารออกมาพ่ีอาตรีบถอยกลบั ไป
น่งั ท่ีเดิมทนั ที
พ่ีอาต "นอ้ งคนท่ีขนึ้ ไปเลน่ จอ้ งตากบั เฟิรส์ ใชไ่ หม"
เนย "เออ่ ..คะ่ "
พ่ีอาต "แลว้ จีบกนั ตงั้ แตต่ อนนนั้ เลยเหรอ"
เฟิ รส์ "เปล่าพ่ี มาเจอกันอีกครงั้ ขา้ งนอกเฟิ รส์ ก็เลย
ของไลน์ แลว้ ก็ตามจีบเนยมาครง่ึ ปี"
เฟิรส์ พดู ดว้ ยความภาคภมู ใิ จสดุ ๆ
พ่ีอาต "ออ่ อ มาๆกินขา้ วกนั ดกี วา่ "
หลงั จากนนั้ เราก็กินขา้ วแลว้ ก็คยุ กนั เร่อื ยเป่ือย แต่ฉนั
รูส้ กึ อึดอดั ใจสดุ ๆ เพราะพฤติกรรมและสายตาของพ่ีอาตม
องฉนั แปลกๆ แถมบางครงั้ ยงั ตกั อาหารใหฉ้ นั อีกดว้ ย
พ่ีอาต "พ่ีขอไลนเ์ นยไวห้ น่อยสิ"
เนย "คะ "
พ่ีอาตย่ืนโทรศพั ทม์ าขอไลนฉ์ นั ในขณะท่ีเฟิรส์ เขา้ ไป

308

แปรงฟันในหอ้ งนา้ํ
พ่ีอาต "เผ่ือพ่ีมีเร่อื งเฟิรส์ จะคยุ ดว้ ยไรงี"้
เนย "อา่ คะ่ "
พ่ีอาต "แต่อย่าบอกเฟิ รส์ นะ รายนัน้ น่ะขีโ้ วยวายจะ

ตาย"
เนย "คะ่ "
ฉนั รบั โทรศพั ทม์ าพมิ ไอดไี ลนต์ วั เองลงไปแลว้ สง่ คนื

ใหพ้ ่ีอาต เฟิรส์ ก็เดินออกมาจากหอ้ งนา้ํ พอดี
พ่ีอาต "งนั้ พ่ีกลบั ละ่ เจอกนั พรุง่ นีน้ ะเฟิรส์ "
เฟิรส์ "โอเคพ่ี"
พ่ีอาต "ไปก่อนนะเนย"
เฟิรส์ "สวสั ดีคะ่ "
พ่ีอาต "อ่อ พ่ีลืมบอกไปตอนนีพ้ ่ีรูแ้ ลว้ วา่ ทาํ ไมเฟิ รส์ ถึง

ชอบเนย"
เฟิรส์ "ทาํ ไมครบั "
พ่ีอาต "ก็เนยน่ารกั น่ี"

309

พ่ีอาตส่งยิม้ ใหเ้ ฟิ รส์ แลว้ ก็เปิดประตเู ดินออกไป ฉันก็
หนั ไปจอ้ งหนา้ เฟิรส์ ทนั ที

เฟิรส์ "ทาํ ไมจอ้ งหนา้ เขาแบบนนั้ "
เนย "ก็ไปใหส้ มั ภาษณไ์ มป่ รกึ ษากนั เลย"
เฟิรส์ "เขาไมอ่ ยากโกหกแฟนคลบั บ๋เี ขา้ ใจใช่ไหม"
เนย "โอเคๆ แตเ่ ขาวา่ พ่ีอาต เออ่ แปลกๆนะ"
เฟิ รส์ "แกก็เป็นคนแปลกๆแบบนีแ้ หละ แต่จรงิ ๆแกเป็นคนดี
นะ ดแู ลเขามาตลอด ทาํ งานเกง่ ดว้ ย"
ฉนั ไดแ้ ต่ยิม้ ตอบกลบั ไปและจมอยกู่ บั ความคิดตวั เอง
จนแมว่ ิดีโอคอลมาหา

แม่
เนย "สวสั ดีคา่ า"
แม่ "เป็นไงบา้ ง ทาํ อะไรอย"ู่
เนย "เพ่ิงกินขา้ วเสรจ็ อะ่ แม่ กาํ ลงั ไปแพ็คของ"
แม่ "ดแู ลตวั เองบา้ ง อยา่ นอนดกึ "
เนย "โอเคคา่ แลว้ ตวั แสบไปไหน"

310

แม่ "พอ่ มนั มารบั ไปเท่ียว ยงั ไมก่ ลบั เลย"
เนย "เท่ียวท่ีไหน โควิดเนีย้ นะ"
แม่ "เห็นบอกว่าไปกินขา้ วบา้ นย่าแลว้ ก็ไปซือ้ ของเลน่
ม่งั "
เฟิรส์ "บ๋ี อา้ วคยุ โทรศพั ทเ์ หรอ"
อยๆู่ เฟิรส์ ก็เดนิ เขา้ มาไมใ่ หซ้ มุ่ ใหเ้ สยี ง ฉนั ตกใจหมด
แม่ "เสียงใครอะ่ "
เนย "เออ่ ลงุ เฟิรส์ ของแยมไง"
เฟิรส์ "สวสั ดีครบั คณุ แม่ ผมช่ือเฟิรส์ นะครบั "
เฟิ รส์ รีบเดินเข้ามาแนะนาํ ตัวกับแม่ทันที แม่ถึงกับ
จอ้ งจนตาจะทะลอุ อกมาทางนอกจอเลยทีเดยี ว
แม่ "แมว่ า่ เราหนา้ คนุ้ ๆนะ"
เนย "หนา้ คนุ้ ๆ เหมือนนน...นกั รอ้ งป่ะ"
แม่ "เหย้ ! พอ่ ! พอ่ มาน่ีเรว็ วว"
เสียงตะโกนของแม่เล่นเอาฉันกดลดเสียงโทรศัพท์
แทบไมท่ นั

311

พอ่ "อะไรๆ แมเ่ ป็นอะไร"
แม่ "น่ีใช่นกั รอ้ งหรอื เปลา่ พอ่ ดสู "ิ
พ่อหันมามองท่ีหน้าจอโทรศัพทอ์ ย่างสงสัย พลาง
ขมวดควิ้ เป็นปม
เฟิรส์ "สวสั ดคี รบั คณุ พอ่ "
พอ่ "เฟิรส์ ภาคินน่ี"
แม่ "ใช่ไหมพ่อ ไอเนยมันไปหลอกนักร้องมาหรือ
เปลา่ "
เนย "เด๋ียว แมต่ อ้ งเป็นหว่ งวา่ หนจู ะถกู หลอกสิ"
แม่ "ไมอ่ า่ หว่ งเฟิรส์ มากกวา่ "
เฟิรส์ "ฮ่าๆ"
หลงั จากนั้นแม่ก็คุยกับเฟิ รส์ ต่อจ๊ะ ฉันไดแ้ ต่น่ังมอง
เขาคยุ กนั อยา่ งถกู คอแทน

312

20

เฟิรส์ "บ๋ๆี เขาอยากดหู นงั เรอ่ื งนี"้
เนย "เขาอยากดพู อดเี ลย"
เฟิรส์ "ไปดกู นั "
เนย "ตอนนีเ้ นีย้ นะ"
ฉนั หนั ไปดนู าฬิกาท่ีตอนนีบ้ อกเวลาสองท่มุ ครง่ึ ปกติ
ฉนั ไมค่ อ่ ยออกไปดหู นงั เวลานีเ้ ทา่ ไหร่
เฟิรส์ "ใชก่ ็ไปตอนนีเ้ ลย"
เนย "โอเคๆ เปล่ียนชดุ แปป"
หลงั จากท่ีเปล่ียนชดุ เสรจ็ ฉนั กบั เฟิ รส์ ก็ขบั รถไปดหู นงั
กนั เราไดด้ รู อบสามทมุ่ สิบหา้ ซง่ึ ตอนนีก้ ็ไม่คอ่ ยมีคนเท่าไหร่
แลว้
เนย "ดีไ๊ มใ่ สแ่ วน่ หรอื หมวกเลยเหรอ"
เฟิรส์ "ใสแ่ มสก็พอแลว้ "
เนย "ไมก่ ลวั แฟนคลบั เหน็ เลยวา่ งนั้ "

313

เฟิรส์ "เขาไมใ่ ช่ซปุ เปอรส์ ตารซ์ ะหนอ่ ย"
กว่าจะดูหนังเสร็จก็ปาเขา้ ไปหา้ ทุ่มกว่าแลว้ ฉันง่วง
นอนสดุ ๆ
เฟิรส์ "หวิ ป่ะ"
เนย "ป่านนีเ้ นีย้ นะ"
เฟิรส์ "เขาหวิ "
เนย "ไออว้ น"
เฟิรส์ "งือ้ อ ก็เขาหวิ อะ่ "

"เฟิรส์ เฟิรส์ จรงิ ๆดว้ ย"
อยู่ๆก็มีผูห้ ญิงสองคนเดินเขา้ มาทกั คิดว่าน่าจะเป็น
แฟนคลบั ของเขานะ
เฟิรส์ "ครบั "

"ขอถา่ ยรูปหนอ่ ยไดม้ ยั้ คะ"
ฉนั ปลอ่ ยมือแลว้ เดินเล่ยี งออกมาเพ่ือใหเ้ ขาไดถ้ ่ายรูป
กบั แฟนคลบั
เฟิรส์ "มาดหู นงั กนั เหรอ"

314

"ใช่คะ่ เราเห็นเฟิรส์ ตงั้ แตใ่ นโรงหนงั แลว้ "
เฟิรส์ "โอเคครบั งนั้ กลบั บา้ นกนั ดีๆนะดกึ แลว้ "

"นนั้ แฟนเหรอ น่ารกั จงั "
เฟิรส์ "ครบั ขอตวั ก่อนนะ"
เฟิรส์ เดินเล่ียงออกมาหาฉนั ก่อนจะหนั ไปสง่ ยมิ้ ใหเ้ ขา
อีกครงั้
เฟิรส์ "เหน็ ไหมแฟนคลบั เขานา่ รกั จะตาย"
เนย "จา้ าาา"

เช้าวนั ต่อมา
บมี

เนย "ฮลั โหล"
บีม "มงึ ทาํ อะไรอยวู่ ะ กโู ทรจะตายละ่ "
เนย "กนู อนอยอู่ ะ่ ไมไ่ ดย้ นิ "
จะใหบ้ อกไปตามตรงว่า 'อ่อ เม่ือคืนกูกินเฟิ รส์ ทงั้ คืน
เลยไมไ่ ดน้ อน' ก็ไมไ่ ด้

315

บมี "นอนเป็นตาย! แลว้ น่ีเฟิรส์ อยหู่ รอื เปลา่ "
เนย "ออกไปทาํ งานตงั้ แตเ่ ชา้ แลว้ "
บมี "เม่ือคนื มงึ ไปดหู นงั กนั มาใช่ไหม"
เนย "เออ ทาํ ไมวะ"
บีม "ตอนนีร้ ูปมงึ เตม็ โซเชียลไปหมด มีคนถ่ายรูปตอน
มึงไปดูหนังกันเม่ือคืน แถมแฟนคลบั ในกลุ่มเขายงั จาํ หนา้
มงึ ไดอ้ ีกวา่ เป็นคนท่ีขนึ้ ไปจอ้ งตากบั เฟิรส์ บนเวที"
เนย "เชีย้ ย แลว้ เขาวา่ ไงกนั บา้ งวะ"
บมี "มงึ อยคู่ อนโดใช่ไหม กไู ปหา"
เนย "เด๋ยี วกอู อกไปหามงึ เอง"
ฉันวางสายแลว้ ลกุ ขึน้ อาบนา้ํ แต่งตวั ขนของท่ีจะส่ง
ขึน้ รถไปดว้ ยเลย หลงั จากทาํ ธุระเสร็จทุกอย่างก็ไปคอนโด
บีม
ก๊อกๆๆๆ
บีม "เขา้ มากอ่ นมงึ "
เนย "ไหนมงึ เอามาใหก้ อู า่ นหนอ่ ย"

316

บีม "มงึ ไมต่ อ้ งอา่ นหรอก ปวดหวั เปลา่ ๆ"
เนย "เอามา"
บีมย่ืนโทรศพั ทม์ าใหฉ้ นั อย่างลงั เล จนฉนั ตอ้ งดงึ จาก
มือมนั เอง

วา่ ล่ะทาํ ไมวนั นนั้ ถงึ กลา้ ขนาดนนั้
นนั้ ดติ งั้ ใจขนึ้ ไปออ่ ยเฟิรส์ ชดั ๆ
เอน็ ดเู ฟิรส์ จงั ไม่รูว้ า่ นางจะรูเ้ รอื่ งลูกหรอื เปล่า
ลูก ลูกอะไรหรอ
นางมลี ูกมผี วั มาแลว้ นะ ไปอา่ นในทวติ สิ
น่ีแฟนคลบั เคา้ สืบประวัติฉันกันเพียงช่ัวขา้ มคืนเอง
เหรอ
บีม "ตอนนีใ้ นทวิตแฮชแท็กเซฟเฟิ รส์ กาํ ลงั ป่ันกันอยู่
เลยมงึ "
เนย "กอู า่ นก่อน"
ไมเ่ หมาะกบั เฟิรส์ ซะนดิ #saveFrist
มลี ูกแลว้ ยงั ไมห่ ยดุ แรดอกี #saveFrist
สงสารลูกมนั จรงิ ๆเลยวะ #saveFrist

317

แรดแบบนหี้ รอื เปลา่ ผวั เกา่ เลยทงิ้ #saveFrist
ตอ้ งมาหลอกเฟิร์สแน่ๆ สงสารอ่ะ เฟิร์สของฉัน
#saveFrist
นางขายของออนไลนร์ า้ นนี้ [[ลงิ้ คร์ า้ น]]
มีคนแปะลิงคเ์ พจรา้ นของฉนั ลงในทวติ อีกดว้ ย
บมี "มงึ ไมต่ อ้ งสนใจหรอก"
เนย "กไู ม่สนใจอย่แู ลว้ ถา้ มนั แค่เห่ากนั แต่ตอนนีม้ นั
เรม่ิ เขา้ มาในเพจรา้ นกแู ลว้ เนีย้ ดิ"
บีม "จรงิ ออ่ วะ"
บีมหยิบโทรศพั ทไ์ ปดู กอ่ นจะควิ้ ชนกนั เป็นปม
บีม "มนั วา่ งกนั เหรอวะ เฟิรส์ จะเห็นข่าวหรอื ยงั วะ"
เนย "วันนีอ้ ัดรายการอยู่ ไม่รูว้ ่าไดเ้ ล่นโทรศพั ทห์ รือ
เปลา่ "
พ่ีอาต
บมี "มงึ พ่ีอาตโทรมาวะ"
บีมย่ืนโทรศพั ทค์ ืนมาใหฉ้ นั ฉนั สดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ

318

กอ่ นจะกดรบั สาย
เนย "สวสั ดีคะ่ พ่ีอาต"
พ่ีอาต "เนยอยไู่ หนเป็นยงั ไงบา้ ง"
เนย "เออ่ เนยอยคู่ อนโดเพ่ือนคะ่ เนยไมไ่ ดเ้ ป็นอะไร"
พ่ีอาต "พ่ีเห็นข่าวในทวติ แลว้ นะ กาํ ลงั ปรกึ ษากบั ฝ่าย

กฎหมายของคา่ ยอยวู่ า่ เราจะทาํ ยงั ไงไดบ้ า้ ง"
เนย "ขอบคณุ นะคะ แลว้ เฟิรส์ .."
พ่ีอาต "อ่อ เฟิ รส์ เขาใหพ้ ่ีจดั การใหแ้ ลว้ ล่ะ ปกติเร่ือง

เลก็ ๆแบบนีเ้ ขาไมส่ นใจหรอก"
เรอ่ื งเลก็ ๆเหรอ..
พ่ีอาต "แตพ่ ่ีเขา้ ใจเนยนะ เราไมเ่ คยอย่ใู นวงการ ตอ้ ง

ไมช่ อบเรอ่ื งแบบนีอ้ ยแู่ ลว้ "
เนย "ขอบคณุ พ่ีอาตนะคะท่ีเขา้ ใจ"
ฉนั กดวางสายพลางถอนหายใจออกมายาวๆ
บีม "เป็นไงบา้ งมงึ "
เนย "พ่ีกาํ ลงั ปรกึ ษากบั ทีมกฎหมายของคา่ ยอยอู่ ะ่ "

319

บมี "แลว้ เฟิรส์ อะ่ "
เนย "ยงั ทาํ งานอย"ู่
ฉันน่ังเล่นอยู่คอนโดบีมจนตกเย็นก็กลับรถกลับ
คอนโดตวั เองเพราะตอ้ งไลฟ์ ขายของ
เนย "สวสั ดีค่ะคุณลกู คา้ ท่ีรกั เขา้ มาแลว้ ขอกาํ ลงั ใจ
กดไลค์ กดแชรใ์ หก้ ่อนเลยนะ"
ฉันพดู พลางเตรียมของท่ีจะขายออกมา หลงั ๆมาน่ีมี
เฟิ รส์ คอยช่วยอยู่ตลอด วันนีต้ อ้ งทาํ เองทั้งหมดมันก็งงๆ
หน่อยเหมือนกนั
เนย "ใครขึน้ ผูแ้ ชรแ์ ลว้ เตรียมตัวใหพ้ รอ้ มเลยนะค่า
วนั นีเ้ นยมีของมาลดราคาใหแ้ บบจกุ ๆเลยทีเดียว"

แมค่ า้ คอื แฟนเฟิรส์ ภาคนิ ใชม่ ยั้
พอ่ คา้ เสยี งใสนนั้ คอื เฟิรส์ หรอคะ
ตอ้ งหนา้ ดา้ นเบอรไ์ หนทยี่ งั มาขายของไดอ้ กี เนยี้
กค็ นมนั ไม่สะเทอื นอะ่ นะ
ปล่อยเฟิรส์ ของพวกเราไปเถอะนะคะ

320

วันนีม้ ีคนเข้ามาดูฉันไลฟ์ เยอะมากเป็นเท่าตัว แต่
ไมใ่ ช่คนท่ีเขา้ มาซอื้ ของนะ กลบั เป็นแฟนคลบั ของเฟิรส์ ท่ีเขา้
มาโจมตฉี นั แทน

พเี่ นยทาํ อะไรผดิ เคา้ รกั กนั กเ็ รอื่ งของเคา้ สิ
เออ แคม่ ลี ูกมนั แปลกตรงไหนวะ
เป็นต่งิ ก็ตอ้ งมสี มองนะคะ
ตอนนีค้ อมเมน้ โจมตีกนั ไปมาเต็มไปหมด จนฉันตอ้ ง
ขอปิดไลฟ์ ทงั้ ๆท่ีเพ่ิงเปิดมาไดแ้ คห่ า้ นาที
เนย "เนยขอปิดไลฟ์ ก่อนแลว้ กันนะคะ ตอ้ งขอโทษ
ลกู คา้ ทกุ คนท่ีตงั้ ใจเขา้ มาซอื้ ของกนั ดว้ ยนะ"
ฉนั กดปิดไลฟ์ ก่อนจะน่งั ตงั้ สติสกั พกั พลงั แฟนคลบั น่ี
มนั น่ากลวั จรงิ ๆ
เฟิ รส์
เนย "ฮลั โหล"
เฟิ รส์ "เขาเห็นในทวิตแลว้ นะ บ๋ีอย่าไปอ่านเยอะเลย
นะ ย่ิงอา่ นย่งิ รูส้ กึ ไมด่ ี"

321

เนย "อืม้ ไมไ่ ดเ้ ขา้ ไปอา่ นแลว้ "
เฟิรส์ "บ๋โี อเคไหม"
เนย "ก็โอเค"
เฟิ รส์ "เสียงแบบนีค้ ือไมโ่ อเคเลยนะ อีกประมาณหน่ึง
ช่วั โมงเขาถา่ ยเสรจ็ จะเขา้ ไปนะ"
เนย "โอเค กินอะไรไหม"
เฟิรส์ "แคผ่ ลไมก้ ็ได"้
เนย "เด๋ียวเขาเตรยี มไวใ้ หน้ ะ"
เฟิรส์ "เขารกั บ๋นี ะ"
เนย "รกั เหมือนกนั คะ่ "
ฉนั วางสายแลว้ ลกุ ขนึ้ ไปเตรยี มผลไมอ้ อกมาปอกแลว้
ห่นั เตรยี มไว้ พอวา่ งก็มาน่งั เลน่ โทรศพั ทไ์ ปเรอ่ื ยเป่ือย

Line Tiw
Tiw "ไปทาํ ทา่ ไหนถึงมีผวั เป็นนกั รอ้ งไดล้ ะ่ "
ฉันอ่านแจ้งเตือนท่ีหน้าจอแต่ไม่ได้กดเข้าไปอ่าน
เพราะไมอ่ ยากคยุ กบั เขาเทา่ ไหร่

322

Tiw "เคา้ รูห้ รอื เปลา่ วา่ มีลกู มีผวั มากอ่ น"
Tiw "หรอื วา่ มนั ชอบกินของเหลือวะ"
เนย "เฮอ้ อ "
ฉันถอนหายใจแลว้ ลุกขึน้ ไปอาบนา้ํ เผ่ือว่านา้ํ เย็นๆ
มนั จะทาํ ใหอ้ ารมณฉ์ ันเย็นลงบา้ ง แน่นอนค่ะว่าฉันรูส้ กึ ถา้
เป็นเม่ือก่อนก็คงอาละวาดด่าพวกคนท่ีเขา้ มาเมน้ ในรา้ นฉนั
กนั แลว้ แต่เพราะตอนนีฉ้ นั ถา้ ฉนั ทาํ อะไรลงไปผลกระทบมนั
ก็จะเกิดกบั เฟิ รส์ ดว้ ย ฉนั อาบนา้ํ เสรจ็ ก็มาน่งั ดทู ีวีรอเฟิ รส์ อยู่
ท่ีโซฟา
รายการ พดู ไดไ้ หมพ่ีจี้
กระรอก "วนั นีไ้ ม่พดู ถึงประเด็นนีไ้ ม่ไดเ้ ลยจา้ เพราะ
วนั นีแ้ ฮชแท็กเซฟเฟิ รส์ ขึน้ อนั ดบั หน่ึงของทวิตกนั เลยทีเดียว
จ๊ะ เร่ืองเร่ิมจากเฟิ รส์ ภาคินใหส้ ัมภาษณ์รายการหน่ึงว่า
ตอนนีห้ ัวใจไม่ว่างแลว้ แฟนคลับก็พากันอกหักจากแฟน
ทิพยก์ ันเป็นระนาว ล่าสุดเม่ือคืนค่ะมีภาพหนุ่มเฟิ รส์ ไปดู
หนังกับสาวท่ีคาดว่าจะเป็ นหวานใจหลุดออกมา ชาว

323

โซเชียลก็ขุดคุน้ ประวัติกันยกใหญ่ว่าเธอคนนีเ้ คยมีลูกมา
ก่อนแลว้ แถมยงั เป็นฝ่ายไปออ่ ยหน่มุ เฟิ รส์ ในงานมีตตงิ้ อีก..
พรบ่ึ !"

ฉันเลือกท่ีจะปิดทีวีพลางถอนหายใจ วันนีฉ้ ันถอน
หายใจไปก่ีครงั้ แลว้ นะ เด๋ยี วมนั ก็คงผา่ นไปใช่ไหม

Frist Talk
วนั นีผ้ มออกมาถา่ ยรายการตงั้ แตเ่ ชา้ ช่วงเชา้
เหตุการณ์ก็ยังปกติครับไม่มีอะไร แต่พอช่วงบ่ายทั้งช่าง
แต่งหนา้ ช่างทาํ ผมก็เร่ิมเมา้ กันยกใหญ่และอะไรบางอย่าง
มนั บอก วา่ คอื เรอ่ื งของผม
เฟิรส์ "มีเร่อื งอะไรอปั เดตใหผ้ มบา้ งสคิ รบั "
1 "ก็ขา่ วหวานใจนอ้ งเฟิรส์ ไง"
2 "แฮชแทก็ ขนึ้ อนั ดบั หน่งึ เลยนะคะ"
เฟิรส์ "ผมขออา่ นหน่อยครบั "

324

เวลาถ่ายรายการผมจะฝากโทรศพั ทไ์ วท้ ่ีพ่ีอาต พ่ีช่าง
ทาํ ผมก็ย่ืนโทรศพั ทข์ องเคา้ มาใหผ้ ม

ไมเ่ หมาะกบั เฟิรส์ ซะนดิ #saveFrist
มลี ูกแลว้ ยงั ไม่หยดุ แรดอกี #saveFrist
สงสารลูกมนั จรงิ ๆเลยวะ #saveFrist
แรดแบบนหี้ รอื เปล่าผวั เก่าเลยทงิ้ #saveFrist
ตอ้ งมาหลอกเฟิร์สแน่ๆ สงสารอ่ะ เฟิร์สของฉัน
#saveFrist
นางขายของออนไลนร์ า้ นนี้ [[ลงิ้ คร์ า้ น]]
เฮย้ ! ทาํ ไมตอ้ งพมิ พก์ นั ขนาดนีด้ ว้ ย
เฟิรส์ "พ่ีๆเหน็ พ่ีอาตไหมครบั "
1 "เห็นคยุ โทรศพั ทอ์ ยทู่ างนนู้ นน"
หลงั จากเติมหนา้ แต่งผมเพ่ิมเสร็จเรียบรอ้ ยผมกาํ ลงั
จะเดินไปขอโทรศพั ทจ์ ากพ่ีอาตก็โดนทีมงานเรยี กไปถ่ายต่อ
ซะก่อน
ทีมงาน "วนั นีข้ อบคณุ มากนะครบั "

325

เฟิรส์ "ขอบคณุ ครบั ๆ"
จากกาํ หนดการท่ีจะถ่ายเสร็จตอนส่ีทุ่มแต่งานมัน
กลบั ตอ้ งถ่ายแกจ้ นเกือบตีหน่งึ ผมนดั เนยเอาไวก้ ็รบี เก็บของ
ทนั ที
พ่ีอาต "พอ่ กลบั ไปแลว้ ใหพ้ ่ีไปสง่ ท่ีบา้ นไหม"
เฟิรส์ "ไมเ่ ป็นไรครบั ผมจะไปคอนโดเนย"
พ่ีอาต "สถานการณต์ อนนีเ้ ฟิ รส์ ไม่ควรไปหาเนยก่อน
นะ"
เฟิ รส์ "ทาํ ไมครบั ผมกบั เนยเป็นแฟนกนั นะ ไม่ไดแ้ อบ
คบกนั ซะหนอ่ ยท่ีเป็นขา่ วขนึ้ มาแลว้ ตอ้ งคอยแอบ"
พ่ีอาต "แตม่ นั ก็สง่ ผลไมด่ กี บั ตวั เฟิรส์ อยดู่ "ี
เฟิ รส์ "ผมไม่อยากปล่อยใหเ้ นยตอ้ งอยู่คนเดียวเวลา
แบบนี"้
ผมพดู จบก็เดินเล่ยี งออกมาขนึ้ รถแท็กซ่ีไปคอนโดเนย
พ่ีอาต "เฟิรส์ ดอื้ เองนะ อยา่ หาวา่ พ่ีไมเ่ ตอื น"

326

21

ผมเปิ ดประตูห้องเข้าไปก็เจอเนยนอนหลับอยู่บน
โซฟา เฮอ้ ออ สงสยั จะรอผมจนหลบั ไปแน่ๆ ในมือของเธอยงั
ถือโทรศพั ทเ์ อาไวอ้ ยเู่ ลย

ทาํ ไมไม่ปล่อยเฟิรส์ ไปเจอคนดๆี ละ่ #saveFrist
น่ีคือทวิตท่ีขึน้ อย่ทู ่ีหนา้ จอของเธอ บอกแลว้ ไงว่าอย่า
ไปอ่านทาํ ไมไม่ฟังกันบา้ งเลยนะ ผมอุม้ เธอไปนอนท่ีเตียง
กอ่ นจะเดินไปกินนา้ํ ในตเู้ ย็น
'มีผลไมใ้ นตเู้ ย็นนะ'
ผมหยิบโพสอิทท่ีติดอยู่หนา้ ตูเ้ ย็นก่อนจะยิม้ ออกมา
เปิดในตูเ้ ย็นนอกจากผลไมท้ ่ีเธอห่ันไวเ้ รียบรอ้ ย แลว้ ยังมี
ขนมและนมท่ีเธอเตรียมไว้ในเพราะผมมักจะหิวเวลา
กลบั มาจากท่ีทาํ งาน
ผมรบี ไปอาบนา้ํ แลว้ เดนิ เขา้ ไปทิง้ ตวั ลงนอนขา้ งๆเธอทนั ที
เนย "ดี~๊ กลบั มานานแลว้ เหรอ"

327

อาจจะเป็นเพราะผมตวั เย็นก็เลยทาํ ใหเ้ ธอสะดงุ้ ต่ืน
เฟิรส์ "เพ่ิงกลบั มาไมน่ านครบั เขาทาํ บ๋ตี ่นื เหรอ"
เนย "ดตี๊ วั เย็นอะ่ "
เฟิรส์ "นอนตอ่ นะๆๆ"
ผมดึงเธอเขา้ มากอดเธอก็มุดเขา้ มาซุกอยู่ท่ีหนา้ อก
ผมไมน่ านก็หลบั ไปตอ่
เฟิรส์ "สๆู้ นะบ๋ี"
ผมเคยผ่านเร่ืองพวกนีม้ าหมดแลว้ ทัง้ บูลล่ีหนา้ ตา
รูปร่างต่างๆตงั้ แต่ผมประกวดชนะ ไหนจะโตขึน้ มาแลว้ เขา
บอกว่าแอบไปทุบหนา้ ศลั ยกรรมแต่ไม่ยอมรบั อีก ผมอย่าง
ใหเ้ ธอจบั มือผา่ นเรอ่ื งนีไ้ ปดว้ ยกนั ใหไ้ ด้

เช้าวนั ตอ่ มา
วันนีง้ านของผมโดนเล่ือนออกเพราะทางหา้ งมีคน
เป็นโควิดเขา้ ใชบ้ รกิ ารก็เลยวา่ งอยกู่ บั เนยหน่งึ วนั
ก๊อกๆๆ

328

เนย "ดีส๊ ่งั ของเหรอ"
เนยพดู พลางเดนิ ไปเปิดประตู แตว่ นั นีผ้ มไมไ่ ดส้ ่งั
อะไรมาสกั หน่อย
เนย "อา้ ว หนา้ กลอ่ งมนั สง่ ถึงเขาอะ่ ส่งั อะไรตอนไหน
เนีย้ "
เธอเดินเขา้ ไปในหอ้ งแพ็คของน่าจะไปเอาคัตเตอร์
ผมก็เลยลกุ ขนึ้ ตามเขา้ ไป
เฟิรส์ "หน่มุ ๆแอบสง่ ของมา.."
เนย "กรดี๊ ดดดด!"
ผมพดู ไมท่ นั จบเนยก็กรดี๊ ขนึ้ มาซะก่อน
เฟิรส์ "บ๋เี ป็นอะไร เฮย้ !"
ผมรีบว่ิงเขา้ ไปดูเนยหันมากอดผมทันที สิ่งท่ีอยู่ใน
กล่องคือตุ๊กตาเด็กผูห้ ญิงแต่สภาพยับเยินมากและมีนา้ํ สี
แดงคล้ายเลือดเต็มไปหมด พร้อมกับกระดาษท่ีเขียน
ขอ้ ความ
'ระวงั ลูกมงึ ไวใ้ หด้ ’ี

329

เฟิรส์ "ไมเ่ ป็นไรนะ ไมเ่ ป็นไร"
เนย "ฮือๆๆ"
เธอรอ้ งไหอ้ อกมาจนตวั โยน นา่ จะตกใจมากจรงิ ๆ
เพราะปกติเนยไม่ใช่คนอ่อนแอแลว้ เธอก็แทบจะไม่รอ้ งไห้
เลยดว้ ยซา้ํ หลังจากท่ีเนยเร่ิมตั้งสติไดผ้ มก็จัดการเอาไอ
กลอ่ งบา้ นนั้ ไปทิง้ ก่อนจะขอตวั ออกไปคยุ โทรศพั ท์

บอส
บอส "เรอ่ื งใหญ่หลวงเลยเหรอ"
เฟิรส์ "บอสสสสส"
บอส "ปกติไมค่ อ่ ยโทรหาเองน่ี มีอะไรละ่ "
ผมเล่าเร่ืองทั้งหมดให้ฟังเพ่ือท่ีจะให้ฝ่ ายกฎหมาย
ของค่ายทาํ อะไรซะอย่าง การท่ีคนทาํ รูท้ ่ีอยู่ของเนยแบบนี้
มันแปลว่าเนยไม่ปลอดภัยเลย และเขาอาจจะทําอะไร
มากกวา่ นีก้ ็ได้
บอส "ตอ้ งทาํ กนั ขนาดนีเ้ ลยเหรอ"

330

เฟิ รส์ "ผมก็ไม่เขา้ ใจเหมือนกันครบั ผมจะโทรหาพ่ี
เคก้ ดว้ ยครบั "

บอส "ไมต่ อ้ งหว่ งนะ เด๋ียวพ่ีจะจดั การตอ่ ใหเ้ อง"
เฟิรส์ "ขอบคณุ มากครบั "
ทางทนายจะแจง้ ความและขอหลกั ฐานก็คือกลอ้ ง
วงจรปิดและสืบหาคนรา้ ยวา่ เป็นใคร

พ่ีเคก้
เฟิรส์ "ผมมีเร่อื งใหช้ ่วยครบั "
พ่ีเคก้ "พ่ีจะโทรหาเฟิรส์ อยพู่ อดี"
เฟิรส์ "พดู เร่อื งของพ่ีก่อนเลยครบั "
พ่ีเคก้ "พวกคนท่ีป่ันทวิตแลว้ ก็เข้าไปทล่มรา้ นน้อง
เนยอะ่ ไมใ่ ชค่ นในกรุป๊ บา้ นนะ"
เฟิรส์ "พ่ีเคก้ บอกวา่ ทลม่ รา้ น เหรอครบั "
พ่ีเคก้ "อา้ ว เนยไม่ไดเ้ ลา่ ใหฟ้ ังเหรอวา่ มีคนเขา้ ไปเมน้
ตอนเขาขายของจนไมไ่ ดข้ ายนะ่ "
เฟิรส์ "ยงั ครบั "

331

เนยไม่เห็นบอกผมเร่ืองเพจรา้ นเลย ผมคิดว่าเธอโดน
แคใ่ นทวติ ซะอีก

พ่ีเคก้ "แลว้ จะโทรหาพ่ีเรอ่ื งอะไร"
เฟิ รส์ "ก็เร่ืองนีแ้ หละครบั ผมแค่ไม่คิดว่าแฟนคลบั ท่ี
ผมรูจ้ กั จะทาํ อะไรแบบนี"้
พ่ีเคก้ "พวกคอมเมน้ น่ะคือคนไมร่ ูจ้ รงิ ทงั้ นนั้ เมน้ เอา
มนั ส์ เกาะกระแส หิวแสง"
เฟิ รส์ "ครบั ถา้ ผมจะใหส้ มั ภาษณค์ รงั้ ต่อไปจะไดร้ ูว้ ่า
ตอ้ งพดู ยงั ไง"
พ่ีเคก้ "เฟิ รส์ บางทีคนปล่อยข่าวอาจจะเป็นคนใกล้
ตวั ก็ได"้
คนใกลต้ วั ผมงนั้ เหรอ
เพลง้ !
เนย "โอ๊ยยยย"
เฟิรส์ "แคน่ ีก้ อ่ นนะครบั พ่ีเคก้ "
เสียงรอ้ งของเนยดงั มาจากในครวั ทาํ ใหผ้ มรบี วาง

332

สายแลว้ ว่ิงกลบั ไปหาเธอ
เฟิรส์ "เป็นอะไรหรอื เปลา่ "
เนย "แกว้ แตกนะ่ "
เฟิรส์ "บาดตรงไหน ไหนดสู "ิ
เนย "ไมเ่ ป็นไรๆ"
เนยพดู พลางยงั กม้ หนา้ กม้ ตาเก็บเศษแกว้ ท่ีแตก ถา้

ไมบ่ าดแลว้ จะรอ้ งทาํ ไม
เฟิรส์ "พอๆ เขาทาํ ให"้
เนย "เขาเก็บได"้
เฟิรส์ "เด๋ยี วมนั บาดมือไง"
เนย "ก็บอกวา่ เก็บเอง"
เฟิรส์ "ไปน่งั เถอะ"
เนย "บอกวา่ เก็บเองไง!"
ผมชะงกั มือทนั ที เธอก็ดเู หมือนว่าจะตกใจเหมือนกนั

ท่ีเผลอเสยี งดงั ออกมา
เนย "ดไี๊ ปน่งั เถอะ อ๊ะ!"

333

ผมรีบย่ืนมือไปจบั มือเธอขึน้ มาดู ท่ีมือเธอมีแผลรอย
แกว้ บาดยาวพอสมควร เลือดไหลเตม็ มือไปหมด

เฟิรส์ "ไหนบอกไมเ่ ป็นอะไรไง"
เนย "แคน่ ีไ้ กลหวั ใจ"
เฟิรส์ "เป็นอะไรทาํ ไมไมย่ อมบอก!"
ผมเรม่ิ ขนึ้ เสียงเพราะรูส้ กึ โกรธเธอขนึ้ มาจรงิ ๆ
เนย "ก็แผลมนั นิดเดยี ว ปลอ่ ยไดแ้ ลว้ "
เธอพดู พลางพยายามดงึ ขอ้ มือออก มนั ย่ิงทาํ ใหผ้ ม
รูส้ กึ โมโหเขา้ ไปใหญ่
เฟิ รส์ "หยดุ ! ไม่วา่ มนั จะนิดเดียวหรอื ใหญ่โตแค่ไหนก็
ตอ้ งบอก สาํ หรบั เขาเรอ่ื งของบ๋ีไมเ่ คยเป็นเรอ่ื งเลก็ หรอกนะ"
เนย "หรอ แลว้ ท่ี.."
เธอพดู ก่อนจะชะงกั แลว้ หนั หนา้ ไปทางอ่ืน
เฟิรส์ "ท่ี? ท่ีอะไร"
เนย "ช่างมนั เถอะ"
เฟิรส์ "ท่ีอะไร เนย!"

334

เธอหนั กลบั มามองหนา้ ผมพรอ้ มกับนา้ํ ตาท่ีเร่ิมคลอ
ขนึ้ มาท่ีตาทงั้ สองขา้ ง

เนย "ท่ีบอกพ่ีอาตวา่ เร่อื งเลก็ ๆละ่ "
เฟิรส์ "เนยคยุ กบั พ่ีอาตเม่ือไหร"่
ผมจับมือเนยมาน่ังท่ีโซฟาแล้วให้เธอเล่าให้ฟั ง
ทงั้ หมด แต่ผมยงั ไม่ไดค้ ุยเร่ืองนีก้ บั พ่ีอาตเลยนะ ทาํ ไมเขา
ถงึ ไดโ้ ทรมาหาเนยแบบนนั้
'เฟิรส์ บางทคี นปลอ่ ยขา่ วอาจจะเป็นคนใกลต้ วั กไ็ ด'้
อยๆู่ ประโยคท่ีพ่ีเคก้ พดู ก็แวบเขา้ มาใหห้ วั ผม
เฟิรส์ "เด๋ียวเขาไปเอากลอ่ งยามาทาํ แผลใหน้ ะ"
เนย "เฟิรส์ .."
ผมกาํ ลงั จะลกุ ขึน้ แต่เนยกลบั ดึงมือเอาไวก้ ่อน เสียง
เรยี กแผว่ เบาทาํ ใหผ้ มพลอยใจหววิ ไปดว้ ย
เนย "บางทีเราน่าจะ.."
เฟิ รส์ "ไม่! หยดุ ความคิดพวกนนั้ ไปเลย เฟิ รส์ จะไม่มี
วนั ปลอ่ ยมือเนยเดด็ ขาด"

335

เนย "แต.่ ."
เฟิ รส์ "ไม่มีแต่อะไรทงั้ นนั้ ต่อใหเ้ นยจะเสียใจมากแค่
ไหน เขาก็ปลอ่ ยเนยไปไมไ่ ดแ้ ลว้ จรงิ ๆ"

Noey Talk
ฉนั ไดแ้ ต่มองตามหลงั เฟิ รส์ ท่ีลกุ ขนึ้ ไปเอากลอ่ งยามา
ทาํ แผลใหท้ ่ีมือ บรรยากาศหลงั จากนนั้ คือต่างคนต่างเงียบ
ตอนนีฉ้ นั สบั สนไปหมด ไม่รูว้ า่ จะตอ้ งทาํ ยงั ไงดี ฉนั ไมเ่ ขา้ ใจ
วา่ ทาํ ไมฉนั จะตอ้ งมาทนใหค้ นท่ีไม่เคยรูจ้ กั ฉนั ไมเ่ คยเจอฉนั
มาน่งั ดา่ ฉนั ไดส้ บายใจขนาดนี้
เฟิรส์ "เสรจ็ แลว้ ครบั "
เนย "ขอบคณุ นะ"
เฟิ ร์สลุกขึ้นไปจัดการกวาดเศษแก้วท่ีแตกเสร็จ
เรยี บรอ้ ยก็กลบั มาน่งั ท่ีโซฟาขา้ งๆฉนั
เฟิรส์ "ยา้ ยไปอยบู า้ นเฟิรส์ กอ่ นนะ"
เนย "ห๊ะ?"

336

ยา้ ย ทาํ ไมตอ้ งยา้ ยไปอยบู่ า้ นเขาดว้ ย
เฟิ รส์ "เราไม่รูว้ ่าคนทาํ คือใคร แต่มนั รูท้ ่ีอย่บู ๋ีแบบนี้ บ๋ี
ไมป่ ลอดภยั นะ"
ฉันเงียบและจมอย่กู บั ความคิดของตวั เอง แต่เขาแค่
สง่ มาข่มู ากกว่า ไม่มีใครกลา้ ฆา่ คนเพียงเพราะเป็นแฟนของ
ศิลปินท่ีเขาชอบหรอกใช่ไหม
เฟิรส์ "อีกอยา่ งเวลาเขาไปทาํ งานบ๋กี ็ยงั มีพอ่ กบั แมอ่ ยู่
เป็นเพ่ือนไง"
เนย "เขาไมอ่ ยากรบกวน"
เฟิรส์ "มนั ไมไ่ ดเ้ ป็นการรบกวนเลย"
เนย "ถา้ เขาไมไ่ หว หรอื มีอะไรมากกวา่ นีเ้ ขาจะบอก"
ฉันยังไม่อยากยา้ ยเขา้ ไปอยู่บา้ นเขา ถา้ แฟนคลบั รู้
สถานการณม์ นั อาจจะแยล่ งกวา่ เดิมก็ได้

337

22

สองสามวนั ผา่ นมากระแสในทวิตไมไ่ ดเ้ งียบลงเลยย่ิง
หนกั ขนึ้ ทกุ วนั ทงั้ ๆท่ีฉนั ยอมท่ีจะอยเู่ ฉยๆ

แม่
เนย " "
ฉนั โบกมือใหแ้ มท่ ่ีวิดโี อคอลมาทางไลน์
แม่ "แมเ่ หน็ ขา่ วแลว้ นะ"
เนย "คะ่ "
แม่ "เป็นไงบา้ ง หืม"
เนย "แคน่ ีจ้ ิบ๊ ๆ แมก่ ็รูอ้ ยแู่ ลว้ เนยไมส่ นใจหรอก"
แม่ "ถา้ ไมไ่ หวก็บอกนะลกู "
ฉนั ไดแ้ ตก่ ดั ปากกลนั้ นา้ํ ตาและเสยี งเอาไวไ้ มใ่ หส้ ่นั
เนย "สบายมาก แลว้ ตวั แสบไปไหน"
แม่ "วนั นีเ้ ลกิ เรยี นมาก็ขนึ้ หอ้ งไปเลยอะ่ "
เนย "ขอคยุ ดว้ ยหนอ่ ย"

338

แมเ่ ดนิ ขนึ้ ไปบนหอ้ งแยม เปิดประตเู ขา้ ไปก็เจอเจา้ ตวั
น่งั กอดเขา่ หนา้ น่ิงอยู่

แม่ "หมา่ มา้ จะคยุ ดว้ ยคะ่ "
แยมยิม้ แลว้ รบั โทรศพั ทไ์ ปถือไวเ้ อง
เนย "ทาํ อะไรอยคู่ ะ"
แยม "หมา่ มา้ คะ แรดคืออะไรคะ"
เนย "เป็นสตั วช์ นิดนงึ ไงคะ"
แยม "น่ันสิค่ะ แลว้ ทาํ เพ่ือนตอ้ งมาบอกว่าหนูมีแม่
เป็นแรดดว้ ยคะ"
ใจฉนั กระตกุ วบู ทนั ทีท่ีไดย้ ินประโยคของแยม
เนย "หมายความวา่ ไงลกู "
แยม "สม้ สม้ บอกวา่ แมเ่ ขาบอกวา่ หนมู ีแมแ่ รดคะ่ "
ผใู้ หญ่สมยั นีท้ าํ ไมถึงไดพ้ ดู เร่อื งแบบนีก้ บั เด็กวะ
แยม "หนูก็บอกไปว่าไม่ใช่ ฮือๆ เพ่ือนก็ลอ้ หนู ฮึกๆ
แลว้ ก็ไมม่ ีใครเลน่ กบั หนเู พราะสม้ สม้ เลย"
เนย "แยมลกู ก"

339

นา้ํ ตาท่ีกลนั้ เอาไวพ้ งั ทลายลงมาหมด ฉันไม่คิดเลย
วา่ เรอ่ื งนีม้ นั จะกระทบไปถึงแยมจรงิ ๆ

แยม "หมา่ มา้ มาหาหนไู ดไ้ หมคะ ฮือออ"
เนย "ไดค้ ่ะ แยมไปกินขา้ ว อาบนา้ํ นะคะ แลว้ หม่ามา้
รบี กลบั ไปนอนกอดกนั นะ"
แยม "ไดค้ ะ่ ๆๆ"
เธอยิม้ ออกมาทงั้ นา้ํ ตา ฉนั วางสายแลว้ ก็หยิบกญุ แจ
รถขับกลบั บา้ นทันที แต่กว่าจะถึงบา้ นก็ค่าํ แลว้ ล่ะ ไม่รูว้ ่า
แยมจะหลบั ไปแลว้ หรอื เปลา่
แยม "หมา่ มา้ าาาา"
เนย "ยงั ไมน่ อนเหรอลกู "
แม่ "ไมย่ อมนอนนะ่ สิ น่งั รอตาละหอ้ ยอย"ู่
ฉนั อมุ้ แยมขนึ้ มาหอมแกม้ ซา้ ยแกม้ ขวาอย่างช่ืนใจ ท่ี
ชารจ์ พลงั ใจของฉนั
เนย "ไปนอนกนั ดีกวา่ นะคะ"
แยม "ไดเ้ ลยคะ่ "

340

แยมกอดคอฉนั แน่นไมย่ อมปลอ่ ยจนมาถึงท่ีหอ้ งนอน
ลงเพียงแค่แปปเดียวก็หลบั ไปเลย คงง่วงมากแลว้ จรงิ ๆแตก่ ็
ยงั รอ

เนย "อา้ ว แบตหมด"
ฉนั ไม่ไดห้ ยิบสายชารต์ มาดว้ ยสิ พรุง่ นีค้ อ่ ยไปยืมของ
แมแ่ ลว้ กนั แตว่ า่ ฉนั ยงั ไมไ่ ดบ้ อกเฟิรส์ เลย เฮอ้ อ
เชา้ วนั ต่อมาแยมงอแงขอไม่ไปโรงเรียนซ่งึ ฉันก็ตกลง
ว่าไดแ้ ค่วันเดียวเท่านั้น ฉันโทรไปลาโรงเรียนใหก้ ็เลยถือ
โอกาสคุยกับครูประจาํ ชั้นดว้ ยเลยซ่ึงคุณครูก็รบั ปากท่ีจะ
จดั การคยุ กบั เด็กๆให้ พวกเขายงั เด็กซ่ึงแน่นอนว่าเขาก็พดู
ไปตามท่ีไดย้ นิ มาจากพอ่ แมจ่ ะโทษเด็กไมไ่ ดห้ รอก

บีม
ทนั ทีท่ีฉันเสียบสายชารต์ แบตแลว้ เปิดเคร่ืองก็มีสาย
โทรเขา้ มาทนั ที
เนย "วา่ ไงมงึ "
บีม "อีดอก กนู กึ วา่ มงึ ตายไปแลว้ "

341

เนย "อะไรของมงึ "
บมี "กโู ทรหามงึ ตงั้ แตเ่ ม่ือคนื ไมต่ ิดเลย"
เนย "พอดกี กู ลบั บา้ นกระทนั หนั แลว้ แบตมนั หมดกลู ืม
หยบิ สายชารต์ มา"
บีม "มึงรูม้ ยั้ ว่าเฟิ รส์ ตามหามงึ จะพลิกแผ่นดินอย่แู ลว้
เขากลวั วา่ มงึ จะเป็นอะไรไปจากเรอ่ื งจดหมายข่มขไู่ รนนั้ อะ่ "
เนย "จรงิ ดิ แลว้ เขาโทรหามงึ เหรอ"
บีม "เออ เขาใหพ้ ่ีเคก้ มาขอเบอรก์ ไู ป แลว้ มึงจะเอาไง
ตอ่ วะ"
เนย "กยู งั ไมร่ ูเ้ ลยวะ ถา้ เรอ่ื งนีม้ นั มีแคก่ คู นเดียวท่ีตอ้ ง
รบั มือ กูเสียใจแปปเดียวก็หายเวย้ แต่เร่ืองนีม้ ันมาถึงแยม
ดว้ ย แยมเป็นแคเ่ ดก็ สามขวบคนนงึ อะ่ มงึ กสู งสารลกู "
บมี "ฮือๆ มงึ งง กสู งสารนอ้ งแยมดว้ ย"
อยๆู่ บีมก็รอ้ งไหน้ า้ํ แตกออกมาดว้ ย
เนย "กฝู ากมึงบอกเฟิ รส์ ดว้ ยนะว่ากอู ย่บู า้ น เขาจะได้
ไมต่ อ้ งตามหา แตก่ ขู อเวลาหนอ่ ยแลว้ กจู ะกลบั ไป"

342

บมี "มงึ ไมโ่ ทรบอกเขาเองวะ"
เนย "เออหน่า ชว่ ยกหู นอ่ ย"
ตลอดเวลาหน่ึงอาทิตย์ท่ีผ่านมาฉันใช้เวลาอยู่กับ
แยมไปรบั ไปส่งท่ีโรงเรยี น สอนการบา้ น คอยถามเร่อื งเพ่ือน
ท่ีโรงเรียนซ่ึงแยมก็ดูโอเคขึน้ เด็กลืมเร่ืองนั้นไปแลว้ ส่วน
เฟิ รส์ เขาโทรหาฉันทกุ วนั แต่ฉันไม่ไดร้ บั สาย เขาก็ยงั ส่งไลน์
มาตลอด
แม่ "เนยทาํ ไรอยลู่ กู "
เนย "น่งั เลน่ อะ่ แม"่
แม่ "ไปซือ้ ของใหห้ นอ่ ยสิ ตามรายการนีอ้ ะ่ "
เนย "โอเค แตง่ ตวั แปป"
ฉนั แต่งตวั เสรจ็ เดินออกมาหนา้ บา้ นก็เจอแม่กาํ ลงั น่งั
คยุ กบั แขกท่ีมาใหม่
เนย "บมี !"
บีมน่ังหวั เราะกบั แม่อย่างสนุกสนานหนั กลบั มามอง
ฉนั ทนั ที

343

บมี "เออ กเู องมงึ เห็นเป็นใครละ่ "
เนย "มาไดไ้ งเนีย้ ไมท่ าํ งานเหรอ"
บมี "ลางานมาหามงึ ไง"
เนย "หากเู นีย้ นะ"
บีม "ฮ่าๆ กูพักรอ้ นมาเท่ียวต่างหาก น่ีแม่บอกว่ามึง
จะไปซอื้ ของใช่ไหม กไู ปดว้ ย"
เนย "โอเค กอู ยากไดเ้ บ๊ถือของอยแู่ ลว้ "
บมี "อีดอก ไปขนึ้ รถก"ู
บีมขบั รถมาถึงท่ีหา้ งวนั นีค้ นเยอะเป็นพิเศษแหะ เขา
มีโปรโมช่นั แจกทงั้ หา้ งหรอื ไง
บีม "วนั นีค้ นเยอะวะ"
เนย "นนั้ ดิ รบี ไปซอื้ ของเถอะ"
ฉันกับบีมเลือกซือ้ ของตามรายการของแม่จนเสร็จ
กาํ ลังจะกลับแต่ฉันกับบีมได้ยินเสียงรอ้ งเพลงท่ีคุ้นหูดัง
ขึน้ มา บีมดึงมือฉันเดินตามไปจนถึงเวที ตอนนีม้ ีคนยืนมงุ
อยเู่ ยอะมากสว่ นนกั รอ้ งท่ีกาํ ลงั รอ้ งเพลงอยบู่ นเวทีก็คอื ..

344

เฟิ รส์
บีม "เฟิรส์ จรงิ ๆดว้ ยมงึ "
ฉนั ไม่เคยรูเ้ ลยว่าฉนั คิดถึงเขามากแค่ไหนจนตอนนีท้ ่ี

เขายืนอยตู่ รงนนั้ เพียงแคเ่ หน็ หนา้ ก็รูส้ กึ ใจเตน้ ระรวั ไปหมด
เฟิ รส์ "เพ่ิงจะรู.้ .ว่าฉันเอง รกั เธอเท่าไหร่ ในวนั ท่ีเธอ

บอกฉนั ใหท้ าํ ใจ"
บีม "ทาํ ไมอยๆู่ เฟิรส์ รอ้ งเพลงนีว้ ะ"
เพลงนีไ้ ม่ใช่เพลงของเขาซะหน่อย แต่แววตาและสี

หนา้ ขอเขาท่ีรอ้ งเพลงตอนนีม้ นั ไมโ่ อเคเลย
เฟิรส์ "จะตอ้ งทาํ ยงั ไง ใหเ้ ธอคืนกลบั มาหา~"
"เฟิรส์ เป็นอะไรวะ"
"กท็ แี่ ฟนคลบั ไปโจมตแี ฟนเฟิรส์ ไงมงึ "
"วงในบอกวา่ แฟนเฟิรส์ หนไี ปเลยเวย้ "
เสียงซุบซิบของแฟนคลบั ขา้ งหนา้ พดู คยุ กนั จนบีมหนั

มามองหนา้ ฉนั
บีม "มงึ โอเคเปลา่ วะ"

345

เนย "โอเค..ม่งั "
ฉันหันไปมองหน้าเวทีเหมือนเดิม ฉันไม่รูว้ ่าเขาจะ
มองเห็นฉันหรือเปล่าเพราะแฟนคลบั ขา้ งหนา้ ยืนอยู่เต็มไป
หมด จนวินาทีท่ีเราสบตากนั พอดี
บมี "เหมือนเฟิรส์ จะเหน็ มงึ นะ"
เนย "รบี กลบั เถอะมงึ คนเยอะ"
ฉนั กลวั คนอ่ืนจะจาํ ไดด้ ว้ ยแลว้ งานเขาจะมีปัญหา
เฟิรส์ "ชว่ ยจบั เธอคนนนั้ ไวใ้ หผ้ มหน่อยครบั !"
ฉนั ชะงกั เทา้ แลว้ หนั กลบั ไปทนั ที
เนย "ไปเรว็ บมี "
บีม "กแู ฟนคลบั เฟิรส์ เขาบอกใหจ้ บั มงึ ไว"้
เนย "โอ๊ยยย มงึ เพ่ือนกไู หมเนีย้ "
ตอนนีแ้ ฟนคลับหน้าเวทีต่างหลีกทางออกให้เฟิ รส์
และปิดทางฉนั เอาไวไ้ มใ่ หเ้ ดินออกไป
เฟิรส์ "จะหนีเขาทาํ ไม"
เฟิรส์ รบี เดินลงจากเวทีมาหาฉนั กอ่ นจะจบั มือไวแ้ น่น

346

เหมือนกลวั วา่ ฉนั จะหายไปอีก
เนย "ทาํ อะไรเนีย้ เฟิรส์ ทาํ งานอยนู่ ะ"
เฟิ รส์ "ถา้ ปล่อยเนยไปตอนนีก้ ็ไม่รูเ้ นยจะหนีไปไหน

อีก เขาไมเ่ คยเกเรเรอ่ื งงานเลยนะแตเ่ ขาไมม่ ีทางเลอื ก"
เนย "กลบั ไปทาํ งานก่อน"
สายตาของคนทงั้ หา้ งจอ้ งมาท่ีเราเป็นตาเดียว จนฉนั

เรม่ิ ทาํ ตวั ไมถ่ กู อยๆู่ เฟิรส์ ก็หยบิ ไมคข์ นึ้ มาพดู
เฟิรส์ "ตอ้ งขอโทษแฟนคลบั ทกุ คนดว้ ยนะครบั แต่

เฟิรส์ อยากจะขอรอ้ งอะไรซะเรอ่ื งนงึ "
ไดค้ า่ ๆๆๆ
ไดเ้ ลยๆๆ~
เรอื่ งอะไร
เสียงของแฟนคลบั ตอบกนั กลบั มา
เฟิ รส์ "ช่วยดเู ธอคนนีไ้ วห้ น่อย อย่าใหเ้ ธอหนีไปก่อน

นะครบั "
เนย "เฟิรส์ สส"

347

ฉันเอ็ดเขาเบาๆ มนั ไม่ชินกบั การท่ีคนมองเรามาเป็น
พันสายตาเลยนะ ไม่ใช่แค่แฟนคลบั หนา้ เวที ไหนจะคนท่ี
จบั จา่ ยใชส้ อยกนั แตล่ ะชนั้ ท่ีมองลงมาเห็นเราหมด

เฟิ รส์ "กลบั มาไดห้ รือเปล่า กลบั มาหาฉันทีไดไ้ หม..
คนดี"

เฟิ รส์ รอ้ งเพลงขึน้ มาต่อ โดยท่ีเคา้ ยงั คงยืนจบั มือฉัน
อยู่

เฟิ รส์ "หากว่าใจของเธอ ไม่ไดเ้ ปล่ียนไป ก็ใหโ้ อกาส
ฉนั อีกจะไดไ้ หม~ ไดโ้ ปรด... อยา่ ทงิ้ รกั ไปเลยย~"

เฟิ รส์ เดินกลบั ไปบนเวทีเหมือนเดิมแลว้ รอ้ งเพลงต่อ
จนจบ โดยท่ีแฟนคลับของเขาทาํ หน้าท่ีเป็นอย่างดีคือไม่
ยอมให้ฉันเดินออกไปนั้นเอง จนเฟิ ร์สลงเวทีไปและมี
เจา้ หนา้ ท่ีของงานมารบั ฉนั ไปท่ีหอ้ งแตง่ ตวั

ก๊อกๆๆ
พ่ีอาตเป็นคนเปิดประตใู หฉ้ นั แลว้ เดินสวนทางออกไป
สายตาท่ีมองมาทาํ ให้ฉันรับรูไ้ ดเ้ ลยว่าเขาไม่พอใจมากท่ี

348

เฟิ รส์ ทาํ แบบนี้ ส่วนเฟิ รส์ ทันทีท่ีฉันเดินเขา้ หอ้ งเขาก็ลกุ ขึน้
ไปลอ็ กประตทู นั ที

เฟิรส์ "หนีเฟิรส์ ทาํ ไม"
เนย "ไมไ่ ดห้ นี คอื มนั มีเรอ่ื งท่ีบา้ นกระทนั หนั "
เฟิ รส์ "ไม่ไดห้ นีแลว้ ทาํ ไมโทรไปไม่รบั ไลนก์ ็ไม่อ่าน
หนง่ึ อาทิตยเ์ ลยนะเนย เฟิรส์ จะเป็นบา้ ตายอยแู่ ลว้ !"
เฟิ รส์ พดู พลางเดินเขา้ มาหาฉัน แต่ฉันเลือกท่ีจะถอย
หลงั ออกเชน่ กนั
เฟิ รส์ "ทาํ ไมล่ะเนย เนยรูไ้ หมว่าเฟิ รส์ ทรมานแค่ไหน
งานก็ตอ้ งทาํ เฟิรส์ ตอ้ งขนึ้ รอ้ งเพลง ถ่ายรายการ เทคิวงานก็
ไมไ่ ดท้ งั้ ๆท่ีเฟิรส์ อยากไปหาเนยใจจะขาด"
เนย "เนยขอโทษนะ ท่ีหลบหนา้ ไป เนยแค่อยากจะมี
เวลาไดท้ บทวนตวั เองเทา่ นนั้ เอง"
เฟิรส์ "ไมอ่ ยากเจอหนา้ เฟิรส์ ตอบไลนก์ ็ไดน้ ่ี"
เนย "กว่าเฟิ รส์ จะมียืนตรงนีม้ นั ไม่ใช่เร่ืองง่ายเลยใช่
ไหม กวา่ เฟิรส์ จะพิสจู นต์ วั เองจนมีแฟนคลบั มากมายขนาด

349

นีอ้ ะ"
เฟิรส์ "เนยจะพดู อะไร"
เนย "เนยไมอ่ ยากเขา้ ไปเป็นอปุ สรรคในชีวติ เฟิรส์ "
เฟิ ร์สมองหน้าฉันด้วยแววตาท่ีฉายความน้อยใจ

เสยี ใจขนึ้ มาอยา่ งชดั เจนจนฉนั ใจส่นั ไปหมด
เฟิ รส์ "เพราะการทิง้ เฟิ รส์ ไวต้ รงนีม้ นั ง่ายกวา่ การท่ีเรา

จะจบั มือสไู้ ปดว้ ยกนั ใช่ไหม"
ประโยคตดั พอ้ ของเขาทาํ ใหฉ้ นั นา้ํ ตาไหลออกมา ฉนั

ไม่ไดอ้ ยากใหม้ นั เป็นแบบนีห้ รอกนะ แตฉ่ นั ไมร่ ูว้ ่าจะตอ้ งทาํ
ยงั ไงจรงิ ๆ

เฟิรส์ "ตลอดเวลาท่ีผา่ นมาเฟิรส์ ยงั พสิ จู นใ์ หเ้ นยเหน็
ไม่ไดอ้ ีกเหรอว่าเฟิ รส์ รกั และจริงจังกับเนยมากแค่ไหน ถา้
เฟิ รส์ เป็นแค่ผูช้ ายธรรมดาคนนึงท่ีไม่ไดม้ ีอาชีพเป็นนักรอ้ ง
เนยจะทงิ้ กนั ไปไหม"

เฟิ รส์ ค่อยๆเดินถอยหลังออกไปทีละกา้ วพลางปาด
นา้ํ ตาท่ีมนั เออ่ ลน้ ออกมาท่ีขอบตาของเขา เขากาํ ลงั จะตดั ใจ

350