ชนิดของคำในภาษาไทย
คำนาม
(ครูแคร์ ณัฐนันท์ จันทโสก)
คำนาม
คือ คำที่ใช้เรียกชื่อ คน พืช สัตว์ สิ่งของ สถานที่
สภาพ กิริยาอาการ ความรู้สึกนึกคิดต่าง ๆ
ที่เป็นรูปธรรมและนามธรรม
อั้ม พัชราภา โขลงช้าง การวิ่ง โรงพยาบาล
ชนิดของคำนาม
คํานามทั่วไป คํานามชี้เฉพาะ คํานามบอกหมวดหมู่ คํานามบอกลักษณะ คํานามแสดงอาการ
หรือสามานยนาม หรือวิสามานยนาม หรือสมุหนาม หรือลักษณนาม
หรืออาการนาม
คํานามทั่วไป หรือสามานยนาม
คือ คำนามใช้เรียกชื่อสิ่งต่าง ๆ
โดยไม่ชี้เฉพาะเจาะจง เช่น บ้าน คน รถ
หนังสือ กล้วย แม
่น้ำ เขื่อน โรงเรียน
คํานามชี้เฉพาะ หรือวิสามานยนาม
คือ คำนามที่เป็นชื่อเฉพาะเจาะจง
ของ คน พืช สัตว์ สิ่งของ สถานที่
เช่น หมาก ปริญ วัดมหาธาตุ
มหาวิทยาลัยมหาสารคาม
นครราชสีมา อิเหนา
คํานามบอกหมวดหมู่ หรือสมุหนาม
คำนามบอกหมวดหมู่ของนาม
ซึ่งต้องอยู่หน้าสามานยนาม
หรือวิสามานยนาม
ที่อยู่รวมกันมาก ๆ เช่น ฝูงนก
ฝูงผึ้ง ทีมฟุตบอล หมู่ลูกเสือ
ชมรม สมาคม ช่อดอกไม้
คํานามบอกลักษณะ
หรือลักษณนาม
คำนามที่บอกลักษณะของนาม
ทำหน้าที่ประกอบนามอื่น
เพื่อบอกรูปร่าง ลักษณะ ขนาด
หรือปริมาณของนามนั้น
ให้ชัดเจนยิ่งขึ้น เช่น เรือ ๑ ลำ
ยักษ์ ๑ ตน กระต่าย ๑ ตัว
กระเป๋า ๑ ใบ
คํานามแสดงอาการ หรืออาการนาม
คือ คำนามซึ่งเกิดจากคำกริยา
หรือคำวิเศษณ์ที่มีคำว่า “การ”
หรือ “ความ” นำหน้า
การ มักนำหน้า คำกริยา
เช่น การเรียน การเดิน การออกกำลังกาย
การขับรถ การวิ่ง การนั่ง การสืบค้น
การประชุม การหายใจ การเล่นกีฬา
ความ มักนำหน้า วิเศษณ์
เช่น ความรัก ความดี ความคิด ความรู้
ความสูง ความยาว ความอบอุ่น ความร้อน
ความอดทน ความเมตตา ความจำ
มาร้องเพลงกัน
วันนี้มาเรียน เรื่องของคำนาม ชนิดสามคือ สมุหนาม
ใช้เรียกคน สัตว์ สิ่งของ บอกหมวดหมู่ การรวมกัน
สถานที่ลักษณะ อาการ (ซ้ำ) ของนามทั่วไป และนามเฉพาะ (ซ้ำ)
ให้นักเรียน จงจำไว้ เช่น ฝูงผึ้ง กองทหาร
แบ่งออกเป็นห้า ชนิดนั่นไง ชนิดสี่คือ ลักษณนาม
ชนิดหนึ่งคือ สามานยนาม บอกรูปร่าง ลักษณะ
ใช้เรียกทั่วไป ไม่เจาะจง (ซ้ำ) รวมทั้งขนาด และปริมาณ (ซ้ำ)
เช่น โรงเรียน นก ปากกา ร่ม ๑ คัน ยักษ์ ๕ ตน
ชนิดสองคือ วิสามานยนาม และห้านั่นคือ อาการนาม
ใช้เรียกชื่อ ใช้เรียกชื่อ มีการและความ นำหน้าอยู่
ที่เฉพาะ และเจาะจง (ซ้ำ) ตามด้วยกริยา และวิเศษณ์ (ซ้ำ)
เช่น สมชายไปบึงกาฬ เช่น การเรียน และความดี
ตั้งใจเรียนนะคะ