บทละครเรื่อง รามเกียรติ์ ตอน นารายณ์ปราบนนทก l ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2

บัดนั้น นนทกผูมีอัชฌาสัย
นอมเศยี รบังคมแลวทลู ไป จะขอพรเจา ไตรโลกา
ใหน ว้ิ ขาเปน เพชรฤทธี จะชใี้ ครจงมวยสงั ขาร
จะไดร องเบอ้ื งบาทา ไปกวาจะสน้ิ ชวี ี ฯ

นนทกอา งวา เพือ่ ปองกนั ตนเองถกู รงั แก จึงขอพรวา “ใหน ิ้วขาเปน เพชร
มฤี ทธ์ทิ สี่ ามารถช้ีใครก็ตาย จะไดเ ปนขารบั ใช ไปกวา จะสน้ิ ชีวิต”

เมื่อนัน้ พระสยมภวู ญาณเรืองศรี
ไดฟ งนนทกพาที ภูมีน่ิงนกึ ตรกึ ไป
ไอน ่ีมชี อบมาชานาน จาํ เปน จําจะประทานพรให
คิดแลวกป็ ระสทิ ธ์พิ รชัย จงไดส ําเรจ็ มโนรถ ฯ

ครั้นพระอิศวรไดร บั ฟง ความทุกขใ จของนนทก และการถวาย
สตั ยปฏิญาณตอ หนาเบือ้ งพระพกั ตรวา “จะทําหนา ทดี่ ว ยความ

สตั ยสุจริตและดวยความจงรักภกั ดี ดวยความเมตตา
พระอิศวรจงึ ประทานพรให”

บัดน้นั นนทกผูใ จสาหส
รบั พรพระศลุ มี ยี ศ บงั คมลาแลวบทจรไป ฯ

เมอ่ื นนทกไดรับพรจากพระอศิ วรตามท่ขี อ
จึงลาพระอิศวรกลบั ไปยงั บันไดเขาไกรลาส

ครั้นถงึ บนั ไดไกรลาส ขดั สมาธนิ ่งั ยิ้มริมอา งใหญ

คอยหมูเทวาสุราลยั ดวยใจกาํ เริบอหังการ

นนทกมีหนาที่ลางเทา ใหเ หลาเทวดา จากเดิมท่ไี มไดม ฤี ทธเิ์ ดช
แตประการใด แตก ลบั มีฤทธเ์ิ ดชมาก คอื มีนวิ้ ชเี้ ปนเพชร ช้ใี ครใหต ายกไ็ ด

นนทกไดฤทธิ์และอํานาจแลวเกดิ ความยินดีระเริงใจ เกดิ ความหลงวา
ฤทธแ์ิ ละอาํ นาจน้ันเปนของตน ไมม ผี ูใดในสามโลกตอ สตู านทานได

จึงลืมคําที่ไดถวายสตั ยปฏิญาณตอ พระอศิ วร

เมอื่ น้นั เทวาสรุ าฤทธ์ิทกุ ทิศา
สุบรรณคนธรรพวทิ ยา ตางมาเฝาองคพระศุลี

ในตอนนัน้ เองเหลา เทวดา ไมวา จะเปนครฑุ ชาวสวรรค
ที่มีความสามารถในวชิ าดนตรีและขับรอง
ตา งมาเขาเฝาพระอศิ วร

ครั้นถึงซึง่ เชิงไกรลาส คนธรรพเ ทวราชฤาษี

กช็ วนกนั ยา งเย้อื งจรลี เขา ไปยงั ทอี่ ฒั จนั ทร ฯ

เม่ือถงึ เขาไกรลาสแลว
เหลาเทวดาตางพากันไปที่บนั ไดเขาไกรลาส

นนทกกล็ างเทา ให เมือ่ จะไปกจ็ บั หวั สนั่

สพั ยอกหยอกเลนเหมือนทกุ วนั สรวลสันตเ ยาะเยย เฮฮา

นนทกลา งเทาใหเ หลาเทวดา เหลา เทวดากก็ ล่ันแกลงนนทก
หยอกเลน เหมอื นเชนเคยทกุ วนั อยา งสนุกสนาน

บดั นน้ั นนทกนํ้าใจแกลว กลา
กรว้ิ โกรธรอ งประกาศตวาดมา อนจิ จาขมเหงเลน ทกุ วนั
จนหวั ไมมีผมติด สดุ คิดทีเ่ ราจะอดกล้ัน
วันนจี้ ะไดเ หน็ กัน ขบฟนแลวชี้นิ้วไป

นนทกจึงเกดิ ความโกรธแคน เกินจะยบั ย้งั ใจ
ไดจงึ แผลงฤทธ์ชิ ีน้ ้วิ เพชรไปยังเทวดา นางฟา ทันที

ตอ งสบุ รรณเทวานาคี ดง่ั พษิ อสุนไี มทนได
ลม ฟาดกลาดเกลอื่ นลงทันใด บรรลยั ไมทันพริบตา ฯ

นนทกอาํ นาจนน้ั ในทางไมชอบ เขน
ฆา สงั หารเหลาเทวดา ครฑุ นาค
และคนธรรพลมตายกระจัดกระจายไป

เมอ่ื นน้ั หสั นยั นเ จาตรัยตรึงศา
เหน็ นนทกนน้ั ทําฤทธา ชหี้ มเู ทวาวายปราณ
ตกใจตะลึกรําพงึ คิด ใครประสิทธิ์ใหมันมาสงั หาร
คิดแลว เขา เฝา พระทรงญาณ ยังพมิ านทิพรัตนร จู ี

เมอื่ นน้ั พระอนิ ทรผูเ ปน ใหญในช้ันสวรรคช ั้นดาวดงึ ส เห็นนนทก
ทาํ อาํ นาจศกั ดสิ์ ทิ ธิ์ ช้หี มูเทวดาตายก็ตกใจ อง้ึ ไปช่วั ขณะ และได
ใครค รวญคิดใครวา เปนผปู ระทานพรใหนนทกมาฆาเหลา เทวดา

คิดแลว ขึ้นเฝาพระอศิ วร

ครน้ั ถงึ จง่ึ ประณตบทบงสุ ทลู องคพระอิศวรเรืองศรี
วานนทกมันทําฤทธี ชห้ี มเู ทวานนั้ บรรลยั
อันซงึ่ นว้ิ เพชรของมัน พระทรงธรรมป ระทานฤาไฉน
จึ่งทาํ อาจองทะนงใจ ไมเกรงใตเ บ้ืองบาทา

พระอนิ ทร กราบทลู พระอิศวรวา นนทกทเ่ี คยรบั ใชถวายงาน
พระอิศวรอยทู เ่ี ชิงเขาไกรลาสน้นั บัดน้กี ลบั กลายเปน อนั ธพาล
อาศยั นิว้ เพชรท่พี ระอศิ วรเปน เจา ประทานพรใหม า เขนฆาเทวดา

ครุฑ นาค และคนธรรพท้ังปวงจนเดอื ดรอ นท่ัวไตรภพ

เมอ่ื นน้ั พระอิศวรบรมนาถา
ไดฟ ง องคอ มรินทรา จงึ่ มบี ัญชาตอบไป
ไอน ่ีทําชอบมาชา นาน เราจงี่ ประทานพรให
มันกลบั ทรยศกระบถใจ ทําการหยาบใหญถ ึงเพยี งน้ี ฯ

การกระทาํ รุนแรงของนนทกในครงั้ น้ี ทราบถึงองคพ ระอิศวร
พระอิศวรเห็นวานนทกทําหนาท่ีดวยความสตั ยสุจริตและจงรักภักดี

ดว ยความเมตตาพระอิศวรจงึ ประสิทธิประสาทใหพร
แตน นทกกลบั ใชอาํ นาจไปในทางทผี่ ดิ

ตรัสแลว จ่งึ มีบญั ชา ดรู าพระนารายณเ รอื งศรี
ตัวเจาผูม ีฤทธี เปน ท่ีพงึ่ แกหมเู ทวญั
จงชว ยระงับดับเขญ็ ใหเย็นทั่วพภิ พสรวงสวรรค
เชิญไปสงั หารอายอาธรรม ใหม ันสิ้นชพี ชีวา ฯ

พระอศิ วรพนิ จิ เลง็ เหน็ วา คงไมม ผี ูใ ดเหมาะทจี่ ะปราบปราม
นนทกได นอกจากพระนารายณ จงึ ตรัสเชญิ พระนารายณ

ไปปราบนนทก

เมอ่ื น้ัน องคพ ระนารายณนาถา
รับสัง่ ถวายบังคมลา ออกมาแปลงกายดวยฤทธี ฯ

พระนารายณรับคําสง่ั จากพระอิศวรใหไ ปปราบนนทก พระนารายณ
จงึ แปลงโฉมเปน นางเทพอัปสร(นางฟา ) ช่อื นางสุวรรณอัปสร
ที่สวยสดงดงามกวา ใครในสามโลก

เปนโฉมนางเทพอัปสร ออ นแอน อรชรเฉลมิ ศรี

กรายกรยางเยอ่ื งจรลี ไปอยูทนี่ นทกจะเดินมา

พระนารายณไ ดร บั ทราบโองการจึงเสด็จมายงั เชงิ เขาไกรลาสและ
คดิ หาวิธปี ราบนนทก โดยจําแลงเปน นางเทพอัปสร(นางฟา)
ชื่อนางสุวรรณอปั สร รูปรา งหนาตาหมดจดงดงาม
เขา ไปยวั่ ยวนนนทก

บัดนั้น นนทกผใู จแกลว กลา
ส้นิ เวลาเฝา เจา โลกา สาํ ราญกายาแลว เดนิ มา

นนทกเสร็จสนิ้ จากการปฏบิ ัติหนา ทลี่ างเทาใหเ หลา เทวดาแลว
กําลังเดินมาอยางสบายใจ

เหลือบเห็นสตรวี ิไลลักษณ พิศพักตรผอ งเพยี งแขไข
งามโอษฐงามแกมงามจุไร งามนัยนเนตรงามกร
งามถนั งามกรรณงามขนง งามองคยิง่ เทพอัปสร
งามจรติ กริ ิยางามงอน งามเอวงามออ นทัง้ กายา
ถงึ โฉมองคอัครลักษมี พระสรุ สั วดีเสนหา
ส้นิ ทงั้ ไตรภพจบโลกา จะเอามาเปรียบไมเทยี บทนั
ดูไหนก็เพลินจาํ เรญิ รัก ในองคเยาวลักษณส าวสวรรค
ยิง่ พศิ ย่ิงคิดผกู พัน กเ็ ดนิ กระชั้นเขา ไป

คร้ันนนทกไดเ ห็นนางฟา ท่ีมรี ปู โฉมงามเกินกวาใคร หนา ผอ งใส ปากสวย
ผมสวย ตาสวย มือสวย สวยเหมอื นนางฟา กห็ ลงรักหลงชอบทนั ที
นนทกจงึ คิดเขาเกยี้ วนางฟาผูเ ลอโฉม

โฉมเอยโฉมเฉลา เสาวภาคยแนงนอ ยพสิ มัย
เจามาแตส วรรคช นั้ ใด นามกรช่ือไรนะเทวี
ประสงคสง่ิ ใดจะใครรู ทาํ ไมมาอยูท่ีน่ี
ขา เหน็ เปน นา ปรานี มารศรจี งแจงกจิ จา ฯ

นนทกเยา หยอกนางเทพอปั สร(นางฟา) นนทกถามนนทกวา
นางเทพอปั สร(นางฟา ) ชอ่ื อะไร ทําไมจงึ มาเดนิ อยูแถวนี้

ขอใหบอกมา

เม่อื นัน้ นางนารายณเยาวลกั ษณเสนห า
ไดฟง ย่งิ ทาํ มารยา ชําเลอื งนยั นาแลวตอบไป
ทําไมมาลวงไถถ าม ลวนลามบุกรกุ เขามาใกล
ทา นนี้ไมม คี วามเกรงใจ เราเปนขา ใชเ จาโลกา
พนักงานฟอ นรําระบาํ บัน ช่ือสุวรรณอัปสรเสนหา
มที กุ ขจ ึง่ เทย่ี วลงมา หวังวาจะใหคลายรอน

พระนารายณแ ปลงกายเปน นางเทพอัปสร(นางฟา) ชาํ เลอื งมองนนทก
แลว ถามนนทกวา นนทกมาหลอกถามและลวนลามนาง ไมมีความ

เกรงใจ นางเปน นางรําของพระอินทรช ื่อสุวรรณอปั สร
มีความทกุ ขจ ึงเท่ยี วเลนมาเพอ่ื หวงั ใหค ลายรอ น

สดุ เอยสดุ สวาท โฉมประหลาดลํ้าเทพอัปสร
ทงั้ วาจาจรติ กง็ ามงอน ควรเปนนางฟอ นวไิ ลลักษณ
อันซ่งึ ธุระของเจา หนักเบาจงแจงใหประจักษ
ถา วาสนาเราเคยบาํ รุงรัก กจ็ ะเปนภักดิ์ผลสบื ไป
ตัวพี่มิไดลวนลาม จะถือความสงิ่ นนี้ ีไ่ มได
สาวสรรคข วญั ฟายาใจ พีไ่ รคูจะพึ่งแตไ มตรี

นทกไดฟงคาํ ของนางสวุ รรณอปั สร จึงตอบไปวา นางสวุ รรณอปั สร
เปนหญิงท่ีมีความงดงามท้ังกายและมีวาจาที่ไพเราะ เหมาะสมแลว
ทีจ่ ะเปนนางรํา หากเราเคยมีวาสนาตอ กนั มา คงจะไดเ ปน คูก ัน

พ่ีไมไ ดคิดลวนลามแตอ ยา งใด

เมื่อนน้ั นางเทพนิมติ โฉมศรี
คอ นแลวจงึ่ ตอบวาที วา นี้ไพเราะเปน พน ไป
อันซ่งึ จะฝากไมตรขี า ขอ นัน้ อยา วาหารไู ม
เราเปนนางราํ ระบาํ ใน จะมีมิตรที่ใจผูกพัน
ใครมารําเกลงเพลงฟอ น จงึ่ จะผอ นดวยความเกษมสนั ต
รําไดกม็ าราํ ตามกัน น่นั แหละจะสมดัง่ จินดา

นางสวุ รรณอปั สรตอบนนทกวา นางรนู นทกคดิ ดจะผกู ไมตรีจติ กบั นาง
แตนางเปน นางราํ หากจะผูกไมตรจี ติ ก็จงรําไปพรอมกบั นาง
หากราํ ไดและราํ ตาม นางจงึ จะมีไมตรจี ติ ผูกพนั กลับไป

บัดนั้น นนทกผใู จแกลวกลา
ไมร ูว านารายณแ ปลงมา กโ็ สมนสั าพันทวี
ยม้ิ แลวจง่ึ กลาววา สุนทร ดกู อนนางฟา เฉลมิ ศรี
เจา จกั ปรารมภไปไยมี พีเ่ ปน คนเกาพอเขา ใจ
เชญิ เจารําเถิดนะนางฟา ใหส้นิ ทาทน่ี างจาํ ได
ตวั พจ่ี ะราํ ตามไป มิใหผ ดิ เพลงนางเทวี

นนทกไมรูวา พระนารายณแปลงกายเปน นางสุวรรณอปั สร
นนทกรสู กึ หลงรักนางสวุ รรณอปั สรเปน อยา งมาก นนทกพูดกับนางวา
“อยาไดว ิตกไปเลย พี่เปนขารบั ใชพระอศิ วรมานาน เชิญเจารา ยราํ เถอะ

ใหหมดทุกทา ที่เจา จาํ ได พี่จะรําตามนอ งหมดทกุ ทา ท่นี อ งราํ มา”

เม่อื น้นั พระนารายณท รงสวัสด์ิรศั มี
เหน็ นนทกหลงกลก็ยนิ ดี ทําทเี ยื้องกรายใหย วนยนิ

พระนารายณเ หน็ นทกหลงกลตน
จึงย่ัวยวนนทกใหร าํ ตาม

เทพนมปฐมพรหมสี่หนา สอดสรอ ยมาลาเฉิดฉนิ
ท้ังกวางเดนิ หงสบิน กนิ รินเลยี บถ้ําอาํ ไพ
อีกชานางนอนภมรเคลา ทง้ั แขกเตา ผาลาเพียงไหล
เมขลาโยนแกวแววไว มยุเรศฟอ นในอัมพร
ลมพดั ยอดตองพรหมนิมติ ทั้งพสิ มยั เรยี งหมอน
ยา ยทามจั ฉาชมสาคร พระสีก่ รขวางจกั รฤทธริ งค
ฝายนนทกกร็ ําตาม ดว ยความพสิ มยั ใหลหลง
ถึงทานาคามวนหางวง ชต้ี รงถกู เพลาทนั ใด ฯ

พระนารายณทแ่ี ปลงกายเปน นางสวุ รรณอปั สรรายราํ ในทาตา ง ๆ
(ทา รําแมบ ท ๑๙ ทา) ถึงทา นาคามว นหางวง ดว ยฤทธเิ์ ดชน้วิ เพชร

ของนนทก ทาํ ใหนนทกขาหักลมลง

เทพนมปฐมพรหมสี่หนา สอดสรอยมาลาเฉดิ ฉนิ
ท้งั กวางเดินหงสบ ิน กินรนิ เลียบถาํ้ อาํ ไพ
อีกชานางนอนภมรเคลา ทงั้ แขกเตาผาลาเพยี งไหล
เมขลาโยนแกว แววไว มยุเรศฟอนในอัมพร
ลมพดั ยอดตองพรหมนิมิต ท้ังพิสมยั เรียงหมอน
ยา ยทา มัจฉาชมสาคร พระส่กี รขวา งจักรฤทธิรงค
ฝายนนทกก็รําตาม ดวยความพิสมัยใหลหลง
ถึงทา นาคามวนหางวง ช้ตี รงถกู เพลาทนั ใด ฯ

พระนารายณท ่ีแปลงกายเปนนางสวุ รรณอปั สรรา ยรําในทาตา ง ๆ
(ทา รําแมบ ท ๑๙ ทา) จนถึงทานาคามว นหาง

ดวยเดชนิ้วเพชรสทิ ธิ์ศกั ดิ์ ขาหักลม ลงไมท นได
นางกลายเปน องคน ารายณไป เหยยี บไวจะสงั หารราญรอน

ดว ยฤทธิ์เดชนิ้วเพชรของนนทก ทําใหน นทกขาหกั ลม ลง
นางสุวรรณอัปสรกลายเปนพระนารายณ
และเหยียบนนทกไวเ พื่อจะสังหาร

บดั น้ัน นนทกแกลว หาญชาญสมร
เหน็ พระองคท รงสงั ขคทาธร เปนสีก่ รกร็ ูประจกั ษใจ
วา พระหริวงศท รงฤทธ์ิ ลวงลางชวี ติ ก็เปนได
จ่ึงมวี าจาถามไป โทษขาเปน ไฉนใหวา มา

นนทกเห็นนางสุวรรณอัปสรแปลงกายเปน พระนารายณ
นนทกกร็ ูว าตนโดนลวงเพื่อทจี่ ะฆา จึงถามพระนารายณไ ปวา

นนทกวาตนทําผิดอะไร

เมือ่ นนั้ พระนารายณบ รมนาถา
ไดฟงจึง่ มีบญั ชา โทษามึงใหญห ลวงนัก
ดว ยทําโอหังบังเหตุ ไมเกรงเดชพระอศิ วรทรงจักร
เอ็งฆา เทวาสุรารักษ โทษหนกั ถึงทบ่ี รรลยั
ตวั กกู ค็ ิดเมตตา แตจ ะไวช ีวามงึ ไมไ ด
ตรัสแลวแกวงตรเี กรยี งไกร แสงกระจายพรายไปด่ังไฟกาล ฯ

พระนารายณฟง คาํ ของนนทก จงึ บอกกบั นนทกวา โทษของนนทกใหญห ลวงมาก
นนทกทะนงใจไมเ กรงกลวั พระอิศวร เขนฆา เหลา เทวดา โทษของนนทก
มเี พยี งความตายเทา น้ัน พระนารายณม จี ิตเมตตา แตเ ปน คําส่งั พระอศิ วร
พระนารายณจึงไมสามารถไวช ีวิตนนทกได พูดแลวก็แกวง ตรอี อกไป
แสงกระจายอยางไฟบรรลัยกลั ลป (ตามคตพิ ราหมณเชื่อวา
เปนไฟไหมลา งโลกเม่ือส้นิ อายุของโลกคร้งั หน่ึง ๆ)

บดั นั้น นนทกผูใจแกลว หาญ
ไดฟ งจ่งึ ตอบพจมาน ซึ่งพระองคจ ะผลาญชวี ี
เหตุใดมิทําซง่ึ หนา มารยาเปนหญงิ ไมบัดสี
ฤาวากลัวน้วิ เพชรน้ี จะชี้พระองคใ หบรรลยั
ตัวขามีมือแตสองมอื ฤาจะสทู ้ังสี่กรได
แมน ส่มี ือเหมือนพระองคทรงชัย ทไ่ี หนจะทาํ ไดด ั่งนี้

นนทกตัดพอตอ วาพระนารายณเ อาเปรียบตน ไมย อมตอสูแบบ
ซึ่ง ๆ หนา ทาํ ไมตอ งแปลงกายเปน นางฟามาหลอกตน หรือเพราะ
กลวั น้ิวเพชรจะทําใหพระนารายณส ้นิ ชีวติ นนทกมเี พียงสองมอื จะสู

พระะนารายณท ี่มีสมี่ อื ไดอ ยางไร หากนนทกมสี ่ีมือเชน เดียวกับ
พระนารายณ นนทกกส็ ามารถสูกบั พระนารายณไ ด

เม่ือนนั้ พระนารายณท รงสวสั ดิร์ ศั มี
ไดฟง จึ่งตอบวาที กูนแี้ ปลงเปน สตรีมา
เพราะมงึ จะถงึ แกค วามตาย ฉบิ หายดว ยหลงเสนหา
ใชวากลัวฤทธา ศักดานว้ิ เพชรน้ันเมื่อไร
ชาตินี้มงึ มแี ตสองหตั ถ จงไปอบุ ตั ิเอาชาติใหม
ใหส บิ เศียรสบิ พกั ตรเกรยี งไกร เหาะเหนิ เดนิ ไดในอมั พร
มีมือยส่ี บิ ซา ยขวา ถอื คทาอาวธุ ธนศู ร
กูจะเปนมนษุ ยแ ตสองกร ตามไปราญรอนชวี ี
ใหสน้ิ วงศพงศม งึ อนั ศักดา ประจักษแกเ ทวาทุกราศี
วาแลวกวดั แกวงพระแสงตรี ภมู ีตัดเศยี รกระเด็นไป

พระนารายณไดฟ ง นนทก พระนารายณจ ึงตอบนนทกกลับไปวา
ทพ่ี ระองคต อ งแปลงกายเปน นางสวุ รรณอปั สร เพราะนนทก
ถึงแกความตาย ใชเ พราะพระองคจ ะเกรงกลวั นนทก หากนนทก
คิดวาการสกู ันดว ยกําลงั จะทาํ ใหนนทกชนะ ชาติหนา ขอใหนนทก
เกิดมามสี บิ หัว สบิ หนา ยส่ี ิบมอื และอาวุธพรอมสรรพ สว นพระองค
จะเกิดไปเปน มนษุ ยมเี พยี งสองมอื จะไดส กู นั อกี คร้ัง ใหร แู พร ูชนะ

พดู จบพระนารายณก็ใชพ ระแสงตรตี ัดหัวนนทกกระเดน็ ไป

ครัน้ ลางนนทกมรณา พระจกั ราผูมีอชั ฌาสัย
เหาะระเหจ็ เตร็ดฟา ดว ยวองไว ไปยงั เกษียรวารี

เมอื่ พระนารายณปราบนนทกไดส ําเร็จ
กก็ ลบั ไปประทับยังเกษียรสมทุ ร (ทะเลนาํ้ นม)

เม่ือน้ัน ฝา ยนางรชั ดามเหสี
องคทา วลัสเตียนธบิ ดี เทวีมีราชบตุ รา
คือวานนทกมากาํ เนดิ เกดิ เปนพระโอรสา
ชือ่ ทศกณั ฐกุมารา สิบเศียรสิบหนาย่ีสิบกร
อันนอ งซึง่ ถัดมานัน้ ชื่อกมุ ภกรรณชาญสมร
องคพระบติ ุเรศมารดร มิใหอนาทรสักนาที

นนทกเกดิ เปนทศกัณฐ โอรสของทาวลสั เลยี นกับรางรชั ดา
แหงกรุงลงกา สว นพระนารายณตามอวตารมาเกิดพระราม

โอรสของทาวทศรถกับนางเกาสรุ ิยาแหงกรงุ อโยธยา



อยูบ นไดไ กรลาสเปน นจิ สรุ าฤทธิ์ตบหวั แลว ลูบหนา

บางใหตักนํา้ ลางบาที บา งถอนเสน เกศาวุนไป

จนผมโกรน โลนเกลีย้ งถึงเพียงหู ดเู งาในนํ้าแลรองไห

ฮดึ ฮดั ขัดแคน แนน ใจ ตาแดงดง่ั แสงไฟฟา

.....

คร้ังถึงบันไดไกรลาส ขัดสมาธิน่ังย้ิมรมิ อางใหญ
คอยหมเู ทวาสุราลัย ดวยใจกาํ เริบอหงั การ

จนผมโกรนโลนเกล้ยี งถงึ เพยี งหู ดูเงาในนาํ้ แลรอ งไห

ฮึดฮัดขดั แคน แนนใจ ตาแดง แสงไฟฟา

.....

ตอ งสุบรรณเทวานาคี พิษอสนุ ไี มทนได
ลมฟาดกลาดเกลื่อนลงทนั ใด บรรลยั ไมท นั พริบตา

การใหอาํ นาจแกคนทีไ่ มควรให
ยอ มทําใหเ กดิ ผลรายตามมา
ผมู อบอาํ นาจตองพจิ ารณาอยา ง
รอบคอบ เพราะหากคนท่ไี ดรับ
อาํ นาจเปน คนทีล่ มื ตัว ไมย ับยง้ั ชั่งใจ
ในการใชอ าํ นาจ ก็อาจใชอ ํานาจ

ระรานผูอ นื่ ได

.....

นนทกใชอาํ นาจโดยไมย บั ย้งั ชั่งใจ ใชในทางที่ผิด
ทายทีส่ ดุ ผลรา ยนนั้ กส็ นองคนื มาสตู นเอง

.....

นนทกไมเ คยมองเหน็ ความผดิ ของตนเอง
แตก ลับโทษผอู ื่น เมื่อตนเปน ฝายแพก็ยังโทษผอู ่นื

.....