ธรรมชาติของภาษา

ธรรม
ชาติของ
ภาษา

ภาษาใชเ้ สยี งสอื
ความหมาย

หมายถึง การแสดงออกเพือสือความหมายโดยมีกฎเกณฑ์
เข้าใจกัน อาจจะเปนการออกเสียง ท่าทาง หรือสัญลักษณ์
ต่างๆ อาจเปนการสือความหมายระหว่างมนุษย์หรือสัตว์

อีกความหมายหนึง คือ เปนภาษาทีมนุษย์แตกต่างกัน

เสยี งกับความหมาย
มีความสมั พันธก์ ัน

เกิดจากการเลียนเสียงธรรมชาติ เช่น...
เสียงจากสิงต่างๆ(เพล้ง) การเลียนเสียงของสัตว์(แมว)
การเลียนเสียงจากสิงนันๆ(ออด) เสียงสระหรือพยัญชนะ
ทีมีความสัมพันธ์กับความหมาย(เซ หมายถึง ไม่ตรง)
ภาษาถินบางถินจะมีเสียงสัมพันธ์กับความหมาย (สระ ออ
จ่อว่อ หมายถึง เล็ก)

เสยี งกับความหมาย
ไม่ความสมั พันธก์ ัน

เช่น

เด็ก น้อย เดิน

เด็กทีมีอายุน้อย เล็ก การยกเท้าก้าวไป

เสียงจะไม่สัมพันธ์กัน เปนการตกลงกันของคนที
ใช้เสียงนันๆว่าจะให้มีความหมายอย่างไร

หน่วยในภาษาประกอบ
กันเปนพยางค์ใหญ่

หน่วยในภาษา หมายถึง ส่วนประกอบในภาษา
ได้แก่ เสียง คํา และประโยค ซึงสามารถนาํ มา
สร้างเพิมได้ และมาสร้างประโยคต่างๆได้มากขึน 
เช่น 
ฉันกินข้าว อาจจะเปน ฉันกินข้าวผัดกระเพรา 

ภาษามีการ
เปลียนแปลง

การพูดจาในชีวิตประจาํ วัน 
การกร่อนเสียงพยางค์หน้า เช่น หมากขาม เปน
มะขาม
การกร่อนจากตัวทีซาํ กัน เช่น ยับยับ เปน ยะยับ
การกลมกลืนของเสียง เช่น อย่างไร เปน ยังไง 

อิทธิพลภาษาอืน 
มีการยืมคาํ และประโยคมาใช้ทําให้เกิดเปนสํานวนต่าง
ประเทศ และมีการดัดแปลงให้เข้ากับลักษณะภาษาไทย 
ความเปลียนแปลงของสิงแวดล้อม
เมือมีสิงใหม่ๆเกิดขึน เกิดกระบวนการคิดทาํ ให้เกิด
คาํ ศัพท์ใหม่ตามมามากขึนในปจจุบัน ส่วนคําทีใช้คําเดิม

อาจสูญหาย
การเรียนภาษาเด็ก
เมือเด็กเริมเรียนรู้ภาษาเด็กจะปรุงเปนภาษา
ของตนเองซึงแตกต่างจากภาษาทีผู้ใหญ่ใช้ แต่

เมือเติบโตขึนก็จะสืบทอดภาษาต่อไป

ลักษณะทีคล้ายคลึง
และแตกต่างของ

ภาษา

ลักษณะทีคล้าย
ใช้เสียงสือความหมาย มีทังเสียงสระและพยัญชนะ
มีการสร้างคําขึนใหม่ ได้แก่ คําประสม คาํ ซํา
มีสํานวนและมีการใช้คําในความหมายเดียวกัน
มีคําชนิดต่าง เช่น คํานาม คําสรรพนาม คํากริยา และ
คาํ ขยาย
สามารถขยายประโยคเพือให้ยาวออกไปเรือยๆ
มีการแสดงความคิดต่างๆ เช่น ประโยคคาํ ถาม
ประโยคคําตอบ ประโยคปฏิเสธ ประโยคคําสัง
สามารถเปลียนแปลงไปตามกาลเวลา 

ลักษณะทีแตกต่าง
เสียงในภาษาอังกฤษมี G,Z แต่ในภาษาไทย
ไม่มี
ภาษาอืนมีวรรณยุกต์ส่วนภาษาอืนไม่มี
ไวยกรณ์

ภาษาไทย

หนังสือสองเล่ม

ภาษาอังกฤษ

TWO BOOKS.

ลักษณะของภาษา
ในการสอื สาร

วัจนภาษา
คือ ภาษาทีใช้ถ้อยคําในการสือสาร

อวัจนภาษา
คือ ภาษาทีไม่ใช้ถ้อยคําในการสือสาร

กริยา ท่าทาง สีหน้า สายตา นําเสียง (ปริภาษา)
สัญญาณ สัญลักษณ์ (รวมถึงอักษร)
การสัมผัส (สัมผัสภาษา)
ลักษณะทางกายภาพ (กายภาษา)
ระยะห่าง (เทศภาษา)
เวลา (การภาษา)
กลิน รส ภาพ สี ลักษณะตัวอักษร

ความสาํ คัญ
ของภาษา

ภาษาช่วยธาํ รงสังคม
รู้จักใช้ภาษาแสดงความไมตรี แสดงกฎเกณฑ์ทางสังคม
ทีปฏิบัติร่วมกัน ทาํ ให้สามารถธํารงสังคมอยู่ได้ไม่วุ่นวาย
ภาษาแสดงความเปนปจเจกบุคคล
คือ แสดงให้เห็นลักษณะเฉพาะตัวของบุคคลให้เห็นว่า
บุคคลมีอุปนิสัย รสนิยม สติปญญาความคิดทีแตกต่าง
ภาษาช่วยพัฒนามนุษย์
ใช้ถ่ายทอดความรู้ ความคิด และประสบการณ์
ภาษาช่วยกําหนดอนาคต

เช่น การวางแผน การทําสัญญา การพิพากษา
การพยากรณ์ การกําหนดการต่างๆ
ภาษาช่วยจรรโลงใจ
เกิดความชือบาน ได้นาํ ภาษามาเรียบเรียงเปน
คาํ ประพันธ์เปนมีสัมผัสแล้วเกิดความไพเราะ
มีการเล่นคําเล่นความหมายในคาํ ประพันธ์

จัดทําโดย

นางสาววภิ าพร พรฉิม
ม.4/3 เลขที 1