บทประพันธ์ เรื่อง พระอภัยมณีหนีนางผีเสื้อ

พระอภยั มณหี นีนางผเี ส้อื

๏ จะกล่าวกลับจบั ความไปตามเรอ่ื ง ถงึ บาทเบื้องปรเมศพระเชษฐา
องค์อภยั มณีศรโี สภา ตกยากอยู่คูหามาช้านาน
กบั ดว้ ยนางอสุรีนรี มิต เป็นคู่ชิดเชยชมสมสมาน
ต้องรักใครไ่ ปตามยามกนั ดาร จนนางมารมบี ตุ รบรุ ุษชาย
ไมค่ ลาดเคลื่อนเหมือนองค์พระทรงเดช แต่ดวงเนตรแดงดูดังสรุ ยิ ฉ์ าย
ทรงกำลงั ดังพระยาคชาพลาย มเี ข้ยี วคล้ายชนนมี ศี ักดา
พระบติ รุ งค์ทรงศกั ดิ์ก็รกั ใคร่ ดว้ ยเนื้อไขมไิ ด้คดิ ริษยา
เฝ้าเล้ียงลูกผกู เปลแลว้ เหช่ ้า จนใหญก่ ล้าอายุไดแ้ ปดปี
จงึ ใหน้ ามตามอย่างข้างมนุษย์ ช่ือสนิ สมุทรกมุ ารชาญชยั ศรี
ธำมรงคท์ รงมาคา่ บุรี พระภูมีถอดผูกให้ลูกยา
เจียระบาดคาดองคก์ ็ทรงเปล้ือง ให้เปน็ เครอ่ื งนุ่งหม่ โอรสา
สอนให้เจ้าเปา่ ป่ีมวี ชิ า เพลงสาตราสารพดั หัดชำนาญ
วันหนึ่งนางอสุรีผเี สอื้ นำ้ ออกจากถ้ำเท่ยี วหาภักษาหาร
จบั กระโห้โลมากมุ ภาพาล กินสำราญรื่นเรงิ บันเทิงใจ ฯ
ไมห่ ่างบาทบิดาอัชฌาสยั
๏ ฝ่ายกมุ ารสินสมทุ รสุดสวาท ด้วยมิไดข้ เู่ ข็ญเชน่ มารดา
ความรักพ่อยิ่งกว่าแม่มาแต่ไร หนีไปวง่ิ เล่นอย่ใู นคหู า
เห็นทรงธรรม์บรรทมสนทิ นิ่ง เห็นแผน่ ผาพิงผนดิ ปดิ หนทาง
โลดลำพองลองเชงิ ละเลิงมา เขา้ ลองผลักดว้ ยกำลังก็พังผาง
หนกั หรือเบาเยาว์อยู่ไมร่ ูจ้ กั ทะเลกวา้ งข้างขวาล้วนปา่ ดง
เห็นหาดทรายพรายงามเป็นเงินราง พระกุมารเพลินจติ พิศวง
ไมเ่ คยเห็นเป็นน่าสนุกสนาน แล้วโดดลงเล่นมหาชลาลยั
ออกว่งิ เต้นเล่นทรายสบายองค์ ดำไมผ่ ดุ เลยทง้ั วนั ก็กล้นั ได้
ดว้ ยหน่อนาถชาตเิ ชือ้ ผเี ส้ือสมุทร เท่ยี วเลยี้ วไล่ข่ปี ลาในสาชล
ยงิ่ ถูกน้ำกำลงั ยิ่งเกรียงไกร ลอดออกตามซกี เหงือกเสือกสลน
ระลอกซัดพลัดเข้าในปากฉลาม คิดวา่ คนมหี างเหมือนอย่างปลา
เหน็ ฝูงเงอื กเกลือกกลิ้งมากลางชล ดูกลอกกลับกลางน้ำปลำ้ มัจฉา
ครั้นถามไถ่ไม่พดู กโ็ ผนจบั เช่นน้ีปลาหรืออะไรจะใคร่รู้
ครนั้ จบั ได้ให้ระแวงแคลงวิญญาณ์ แลประหลาดลักษณามตี าหู
ฉดุ กระชากลากหางข้นึ กลางหาด

จะเอาไปให้พระบิดาดู แล้วลากลู่เขา้ ในถำ้ ด้วยกำลงั
ถึงหุบห้องร้องบอกบติ ุเรศ พระลมื เนตรเหลียวหาท้ังหน้าหลัง
เหน็ ลูกลากเงือกน้ำแต่ลำพงั จากบัลลงั กม์ าห้ามแล้วถามไป
เมือ่ ก้ีเห็นเลน่ อยู่ในคูหา เงอื กน้เี จ้าเอามาแต่ข้างไหน
พระลกู เล่าตามจรงิ ทุกสิ่งไป พระตกใจจึงวา่ ดว้ ยปรานี
แม้นแม่เจ้าเขารวู้ า่ แรงนัก กลัวจะลักลอบพาบิดาหนี
จะโกรธเกรีย้ วเค้ียวเล่นเปน็ ธุลี ไม่พอที่ชวี ันจะบรรลัย ฯ
ฟังพระบาทบิตุรงค์ให้สงสยั
๏ สนิ สมทุ รกมุ ารชาญฉลาด เหตุไฉนจึงจะเปน็ ไปเช่นน้ัน ฯ
จึงทลู ถามความจริงดว้ ยกรง่ิ ใจ คดิ ถึงยากยามวิโยคย่ิงโศกศัลย์
จนพากนั มาบรรทมท่ีร่มไทร
๏ พระฟังคำนำ้ เนตรลงพรากพราก ขนึ้ ไปฉดุ ฉวยบิดาลงมาได้
แถลงเล่าลกู ยาสารพัน จนเจา้ ไดแ้ ปดปเี ขา้ น่แี ล้ว
แมข่ องเจ้าเขาเปน็ เช้อื ผเี สื้อสมุทร ตายหรือเปน็ ว่าไม่ถูกเลยลูกแกว้
จงึ กำเนดิ เกิดกายสายสุดใจ ไม่รอดแล้วบิตรุ งค์ก็คงตาย ฯ
ไปเปิดประตคู หู าถ้าเขาเหน็ รำคาญคดิ เสยี ใจมใิ ครห่ าย
แมน้ สนิ สมุทรสุดสวาทพ่อคลาดแคล้ว ก็ฟมู ฟายชลนาโศกาลัย ฯ
กิตตศิ ัพท์สองแจง้ แถลงไข
๏ พระโอรสรู้แจ้งไมแ่ คลงจิต จะกราบไหวว้ อนวา่ ให้ปรานี
ดว้ ยแม่กลับอัปลักษณ์เป็นยักษร์ ้าย ยงั มึนเหนบ็ น้อมประณตบทศรี
ขา้ ขอชีวิตไว้อย่าให้ตาย
๏ ฝา่ ยเงือกนำ้ นอนกลิ้งนิ่งสดบั ดงั หนงั เน้อื น้จี ะแยกแตกสลาย
รูภ้ าษามนษุ ย์แน่ในใจ ยงั แตก่ ายเกอื บจะดน้ิ สิ้นชวี นั
คอ่ นเขยื้อนเลื่อนลุกขึน้ ท้ังเจบ็ เศร้าพระทยั ทุกขต์ รอมเหมือนหมอ่ มฉัน
พระผา่ นเกล้าเจ้าฟา้ ในธาตรี ชว่ ยผ่อนผันใหต้ ลอดรอดชีวา
พระราชบุตรฉดุ ลากลำบากเหลอื ใหโ้ อรสยกตง้ั บังคหู า
ทง้ั ลกู เตา้ เผ่าพงศ์ก็พลดั พราย จะอาสาเกลย่ี ทรายเสียให้ดี
พระองค์เลา่ เขาก็พาเอามาไว้ ขอรองบาทบงกชบทศรี
ขอพระองค์จงโปรดแกโ้ ทษทัณฑ์ ท่ีสงิ่ มจี ะเอามาสารพัน ฯ
ซง่ึ ปากถ้ำทำลายลงเสยี หมด
ขา้ เห็นอยา่ งนางมารจะนานมา
หนง่ึ พวกพ้องของขา้ คณาญาติ
แม้นประสงค์ส่ิงไรในนที

๏ พระฟงั เงือกพดู ได้ให้สงสาร จึงว่าทา่ นคิดนดี้ ีขยนั
รเู้ จรจาสารพดั นา่ อัศจรรย์ อยูพ่ ูดกันอีกสักหน่อยจงึ ค่อยไป
เราตรองตรึกนกึ จะหนีนางผเี สือ้ แต่ใต้เหนอื ไม่รแู้ ห่งตำแหน่งไหน
ท่านเจนทางกลางทะเลคะเนใจ ทำกระไรจึงจะพ้นทรมาน ฯ
ข้าพระบาททราบส้ินทุกถิ่นฐาน
๏ ฝา่ ยเงือกน้ำคำนับอภิวาท อโนมานเคียงกนั สีทนั ดร
อันน้ำน้มี ีนามตามบุราณ ขา้ งฝา่ ยเหนอื ถงึ มหงิ ษะสิงขร
เป็นเขตแควน้ แดนทน่ี างผเี สอ้ื หนทางจรเจด็ เดือนไม่เคล่อื นคลา
ขา้ งทศิ ใต้ไปจนเกาะแก้วมังกร สมุทรไทซึ้งซกึ ลึกหนกั หนา
ไปกลางยา่ นบ้านเรือนหามีไม่ เขาแลน่ มามีบ้างอยลู่ างปี
แต่สำเภาชาวเกาะเมืองลังกา ขน้ึ มาเลือกเอาไปชมประสมศรี
ถ้าเสยี เรอื เหลือคนแล้วนางเงือก ดว้ ยเดิมทีปูย่ ่าเป็นมนุษย์
เหมอื นพวกพ้องของขา้ รู้พาที จึงแจ้งเหตุแถวทางกลางสมุทร
อายุขา้ ห้าร้อยแปดสบิ เศษ เหน็ ไม่สุดสน้ิ แดนดว้ ยแสนไกล
แม้นจะหนีผเี สื้อด้วยแรงรุทร อายถุ ึงพันเศษถือเพทไสย
แต่โยคีมีมนต์อยตู่ นหนงึ่ กินลูกไม้เผือกมันพรรณผลา
อยเู่ กาะแกว้ พิสดารสำราญใจ ขน้ึ เป็นศิษย์อยสู่ ำนักนน้ั หนักหนา
พวกเรอื แตกแขกฝร่งั แลอังกฤษ ปราบบรรดาภูตพรายไมก่ รายไป
ด้วยโยคีมีมนตด์ ลวิชา ถงึ โยคีเขา้ สำนักไม่ตักษัย
แม้นพระองคท์ รงฤทธ์ิจะคิดหนี กจ็ ะไดโ้ ดยสารไปบ้านเมือง
เผอื่ สำเภาเขาซัดพลดั เข้าไป ล้วนเขาโขดครี ีรัตน์ขนัดเนื่อง
แตท่ างไกลไม่น้อยถึงร้อยโยชน์ จงทราบเบ้ืองบงกชบทมาลย์
กลางคงคาสารพดั จะขัดเคือง เจ็ดราตรเี จยี วจงึ จะถงึ สถาน
แม้นกำลังดังข้าจะพาหนี ตามประมาณสามวนั จะทันตวั
อสรุ มี กี ำลงั ดังปลาวาฬ ได้ล่วงหนา้ ไปเสียบา้ งจะยังชว่ั
ถ้าแก้ไขให้นางไปค้างป่า ชีวิตตวั บรรลยั ไมเ่ สยี ดาย
จะอาสาพาไปมไิ ดก้ ลวั ถา้ เห็นชอบทว่ งทจี ะหนหี าย
แตพ่ ระองค์ทรงคดิ ใหร้ อบคอบ ไปหาดทรายหาข้าจะมาฟัง ฯ
จงึ โปรดใช้ใหอ้ งค์พระลูกชาย ค่อยบรรเทาทุกขส์ มอารมณห์ วัง
ให้ได้ดงั ถ้อยคำที่รำพนั
๏ พระแจ้งความตามคำเงือกน้ำเล่า
จึงว่าพม่ี ีคุณนอ้ งสกั ครงั้

ซง่ึ ลูกรกั หกั หาญใหท้ ่านโกรธ จงงดโทษทำคุณอยา่ งหุนหัน
ชว่ ยไปปิดปากถำ้ ท่สี ำคญั จวนสายัณหย์ กั ษม์ าจะว่าเรา
จึงบัญชาวา่ เจา้ สนิ สมทุ ร ไปช่วยฉุดศิลาใหญ่ขน้ึ ให้เขา
ขอสมาตาปอู่ ย่าดเู บา ชว่ ยอุ้มเอาแกออกไปให้สบาย
กบั ลกู น้อยคอ่ ยพยงุ จูงเงอื กน้ำ มาปากถำ้ แลเห็นวนชลสาย
หวนรำลกึ ตรึกตรองถงึ น้องชาย พระฟมู ฟายชลนาด้วยอาลยั
แล้วให้ลกู เลิกศลิ าเข้ามาปิด เห็นมดิ ชิดมนั่ คงไมส่ งสัย
พระกลบั มาตาเงือกเสือกลงไป ลงท่ีในวงั วนชลธาร ฯ
จะมาถ้ำเทีย่ วหาพฤกษาหาร
๏ ฝา่ ยผีเสอื้ เม่ือข้นึ จากฝ่ังนำ้ ทงั้ เปรีย้ วหวานสารพดั แลว้ ลดั มา
เกบ็ ลกู ไม้ใส่หอ่ เหน็ พอการ นมิ ติ อยา่ งนางมนุษยเ์ สนหา
เห็นหนิ ปิดเปดิ ประตูคหู ากวา้ ง ลีลามาเขา้ ในห้องเหน็ สององค์
วรพักตรน์ ารีศรีโสภา ท้องของตวั เต็มท้องไม่ตอ้ งประสงค์
วางลูกไมใ้ นห่อใหล้ ูกผัว ประทานองค์โอรสสู้อดออม
พระทรงเลอื กลูกมะซางปรางมะยง ประคองกายกอดแอบแนบถนอม
คร้ันพลบค่ำทำรกั นางยกั ษร์ ้าย แตค่ ิดอ่านหว่านลอ้ มจะล่อลวง
ชนื่ แต่หนา้ อารมณ์นนั้ กรมกรอม ทุกขใ์ นอกนน้ั สักเทา่ ภเู ขาหลวง
ไม่เหน็ ช่องตรองตรึกนกึ วติ ก ใหเ้ หงาง่วงงีบหลบั ระงับไป ฯ
พระกอดลูกนอ้ ยประทบั ไว้กบั ทรวง แตพ่ ลิกตัวกลิ้งกลบั ไม่หลับใหล
จนเสยี งไกแ่ กว้ ขนั สนนั่ เนนิ
๏ ฝา่ ยผเี สือ้ เมื่อจะจากพรากลกู ผัว ว่าเทวัญอยู่ทเ่ี กาะน้ันเหาะเหิน
ให้หมกมุ่นขุน่ คล้ำในน้ำใจ แกวง่ พะเนนิ ทบุ นางแทบวางวาย
พอมอ่ ยหลับกลบั จติ นิมติ ฝนั สำแดงเดชเหาะกลบั ไปลับหาย
มาสังหารผลาญถำ้ ระยำเยนิ พอฟน้ื กายก็พอแจ้งแสงตะวนั
แล้วอารกั ษ์ควกั ล้วงเอาดวงเนตร แลว้ นางยกั ษเ์ ลา่ ตามเนอ้ื ความฝนั
ทัง้ กายส่นั พรั่นตวั ด้วยกลวั ตาย เชญิ ทรงธรรมช์ ่วยทำนายรา้ ยหรอื ดี ฯ
จงึ ก้มกราบบาทบงส์ุพระทรงศกั ด์ิ ซ่ึงฝนั รา้ ยก็เพราะจิตเราคิดหนี
ไม่เคยเห็นเปน็ วบิ ตั ิอัศจรรย์ แต่นางผเี สอ้ื น้นั จะอนั ตราย
สมคะเนจะได้ไปดงั ใจหมาย
๏ พระฟังนางพลางนกึ คะนึงหมาย เจ้าฝันร้ายนักน้องต้องตำรา
เห็นจะไปไดต้ ลอดรอดชวี ี
พอไดช้ อ่ งลองลวงดูตามเล่ห์
จึงกล่าวแกล้งแสรง้ เสเพทุบาย

อันเทวัญนน้ั คือมจั จรุ าช จะหมายมาดเอาชวี ติ ริษยา
แล้วเสแสร้งแกล้งทำบีบน้ำตา อนจิ จาใจหายเจยี วสายใจ
แมส้ ้ินสูญบญุ นางในปางน้ี ไมม่ ีทพี่ ่งึ พาจะอาศยั
จะกอดศพซบหนา้ โศกาลัย ระกำใจกว่าจะม้วยไปด้วยกนั
นกึ จะใคร่สะเดาะพระเคราะห์เจา้ พอบรรเทาโทษาท่อี าสญั
เหมือนงอนง้อขอชีวิตแก่เทวัญ กลัวแต่ขวญั เนตรพีจ่ ะมิทำ ฯ
พระทรงยศจงช่วยชุบอปุ ถัมภ์
๏ นางผเี ส้ือเช่ือถือรอ้ื ประณต ช่วยแนะนำอนุกลู อยา่ สญู ใจ ฯ
ตามตำราสารพัดไม่ขดั คำ จึงว่าผดิ สายสมรหาสอนไม่
วา่ ถ้าใครฝันร้ายจะวายปราณ
๏ พระฟงั คำสำราญสำเรจ็ คิด แลว้ อดขา้ วอดปลากระยาหาร
ตำราน้ันแต่ครั้งตั้งเมรุไกร ใหส้ ำราญรอดตายสบายใจ ฯ
ใหไ้ ปอยูผ่ เู้ ดียวที่ตีนเขา คิดวา่ ซ่ือสจุ รติ พสิ มัย
ถว้ นสามคนื สามวันจะบันดาล อยเู่ ขาใหญใ่ นปา่ พนาวัน
เลยี้ งรกั ษาลกู น้อยคอยหม่อมฉนั
๏ ฝา่ ยว่านางผีเสอื้ กเ็ ชือ่ ถือ ถ้วนสามวันกจ็ ะมาอย่าอาวรณ์
จงึ ตอบว่าถา้ กระน้ันฉนั จะไป ปลอบประโลมลูกแกว้ แล้วส่ังสอน
พระโฉมยงจงอยู่ในคูหา แม้นไม่นอนมารดาจะมาตี ฯ
จะอดใจให้เหมือนคำที่รำพัน ดว้ ยรู้แน่ว่าบิดาจะพาหนี
แล้ววนั ทาลาองค์พระทรงโฉม เจา้ โศกีกราบก้มบังคมคลั
อย่าแข็งนักรักตัวกลวั บดิ ร จะวอนตามเขาไปไยในไพรสณั ฑ์
แล้วรบั ขวัญลูกน้อยกลอยฤทัย ฯ
๏ สินสมุทรสดุ แสนสงสารแม่ คร้นั ทรงฤทธิป์ ลอบลูกชายหายสงสยั
ให้ห่วงหลงั กังวลดว้ ยชนนี ไปเขาใหญใ่ นปา่ พนาวัน ฯ
บดิ าดูรู้แจ้งจึงแกล้งห้าม ปลอบประโลมลูกชายจะผายผนั
อยูเ่ ป่าปีต่ เี กราะเสนาะครัน เอาผา้ พันผูกดีแล้วลีลา
สมอารมณ์รบี ออกนอกคหู า
๏ นางผเี ส้อื เมือ่ แรกก็แปลกจิต แลชลาลว้ นคลื่นเสยี งครนื้ โครม ฯ
จงึ รีบออกนอกคหู าแลว้ คลาไคล ไม่วายนกึ ถงึ องค์พระทรงโฉม
ปลอบประโลมลกู เมียเขา้ เคลยี คลอ
๏ ฝา่ ยองค์พระอภัยวไิ ลโฉม
จึงหยิบป่ที ี่เปา่ เมื่อคราวน้ัน
ใหล้ ูกรกั ผลกั แผน่ ศลิ าล้ม
เลยี บลลี าศหาดทรายชายคงคา

๏ ฝ่ายเงือกนำ้ สำหรบั ทะเลลึก
พอแจ่มแจ้งแสงทองผอ่ งโพยม

จะไปลอยคอยองคท์ รงสวัสดิ์ ให้สมนัดซงึ่ สญั ญาเธอมาหนอ
แลว้ ออกจากวนวังไมร่ ั้งรอ ค่อยเคล่ือนคลายวา่ ยคลอกันไคลคลา
พอเห็นองค์ทรงยศโอรสราช อยชู่ ายหาดพร้อมกันกห็ รรษา
จงึ ชวนลกู สาวน้นั กบั ภรรยา คลานขน้ึ มาชายฝั่งแล้วบงั คม ฯ
ดูแช่มชอ้ ยโฉมเฉลาทัง้ เผ้าผม
๏ พงศก์ ษัตรยิ ท์ ัศนานางเงือกน้อย ทงั้ เนอ้ื นมนวลเปล่งออกเต่งทรวง
ประไพพักตร์ลักษณล์ ้ำลว้ นคำคม ดังสุรางค์นางนาฏในวังหลวง
ขนงเนตรเกศกรอ่อนสะอาด แลว้ หนกั หนว่ งนกึ ที่จะหนีไป
พระเพลนิ พิศคดิ หมายเสยี ดายดวง ช่างสมกบั วาจาจะหาไหน
จึงตรัสว่าตาเงอื กมาคอยรับ เดี๋ยวนี้ไปแรมทางกลางอรญั
เราลอ่ ลวงนางผีเส้อื กเ็ ช่ือใจ พระโยคีมีเวทวิเศษขยนั
ช่วยเมตตาพาตรงไปสง่ ท่ี จะป้องกันภยั พาลประการใด ฯ
กลางคงคาปลารา้ ยก็หลายพรรณ ขอรองบาทบรริ ักษจ์ นตักษยั
พระหน่อไทใหข้ ี่ภริยา
๏ เงือกผู้เฒา่ เคารพอภวิ าท ปลาไม่กล้ำกรายกลัวท่วั ทิศา
เสดจ็ ขึ้นทรงบา่ จะพาไป เมอ่ื จับข้าข้าจงึ ออ่ นหย่อนกำลงั
อันอำนาจชาติเช้ือผเี ส้ือน้ำ เปรียบเหมอื นเนื้อเหน็ พยัคฆใ์ หช้ กั หลัง
ดว้ ยกลิน่ อายคลา้ ยท่านผู้มารดา ขน้ึ นงั่ ยังบา่ ข้าจะพาไป ฯ
สัตว์ในน้ำจำแพแ้ ก่ผีเส้ือ สอนใหบ้ ุตรขอสมาอชั ฌาสัย
อยา่ เกรงภัยในชลท่วี นวงั พระหน่อไทยขอสมาขน้ึ บ่านาง
มีกำลังลีลาศค่อยวาดหาง
๏ พงศก์ ษัตรยิ ต์ รัสชวนสินสมุทร ลกู สาวนางเงือกงามตามลลี า ฯ
พระทรงบ่าเงือกนำ้ งามวิไล เพลนิ ประพาสพิศดูหมูม่ จั ฉา
เงอื กประคองสององค์ลงจากฝง่ั คอ่ ยเคล่ือนคลาคล้ายคล้ายในสายชล
ค่อยฟูฟ่องล่องน้ำไปทา่ มกลาง ขึน้ ฟ่องฟูพน่ ฟองละอองฝน
บ้างผุดพน่ ฟองน้ำบ้างดำจร
๏ พระโฉมยงองค์อภัยมณีนาถ ลอยสล้างกลางกระแสแลสลอน
เหล่าฉลามล้วนฉลามตามกันมา ประชุมซอ่ นแฝงชลขน้ึ วนเวยี น
ฉนากอยู่คูฉ่ นากไม่จากคู่ ขึน้ ลอยเลน่ เลย้ี วลัดฉวดั เฉวยี น
ฝงู พิมพาพาฝูงเขา้ แฝงวน ดาษเดียรดูเพลนิ จนเกินมา
กระโห้เรยี งเคียงกระโหข้ ้ึนโบกหาง
มงั กรเก่ียวเลีย้ วลอดกอดมังกร
ฝงู มา้ นำ้ ทำท่าเหมือนมา้ เผน่
ตะเพยี นทองลอ่ งนำ้ นำตะเพยี น

เห็นละเมาะเกาะเขาเขยี วชอุ่ม โขดตะคุ่มเคยี งเคยี งเรียงรุกขา
จะเหลยี วซา้ ยสายสมุทรสดุ สายตา จะแลขวาควันคลุม้ กลุ้มโพยม
จะเหลยี วดสู ุริย์แสงเขา้ แฝงเมฆ ให้วิเวกหวาดองค์พระทรงโฉม
ฟังสำเนียงเสยี งคล่นื ดงั คร้ืนโครม ยง่ิ ทุกข์โทมนสั ในฤทัยทวี
พอเยน็ ย่ำค่ำพลบลงโพล้เพล้ ท้องทะเลมดื มัวทัว่ วิถี
พระห้ามเงอื กสองราด้วยปรานี ประเดี๋ยวนลี้ มกลา้ สลาตัน
เห็นละเมาะเกาะใหญ่ทไี่ หนกวา้ ง หยุดเสียบ้างใหส้ บายจงึ ผายผัน
เราหนนี างมาไดก้ ็ไกลครนั ตอ่ กลางวันจงึ ค่อยไปให้สำราญ ฯ
ยังใกลน้ กั อย่าประมาททำอาจหาญ
๏ ตาเงอื กน้ำซำ้ สอนพระทรงศักด์ิ จะพบพานพากันตายวายชีวัน
นางรคู้ วามตามมาไม่ชา้ นาน ท้ังเดินทางเรี่ยวแรงแข็งขยัน
อนั ตาข้าถ้าคำ่ เห็นสวา่ ง จะผายผนั ล่วงทางไปกลางคนื
ถา้ แดดกล้าตามัวเปน็ หมอกควนั พลางสะบดั โบกหางไปกลางคล่นื
แล้ววา่ ยแหวกแบกองค์พงศ์กษัตริย์ จนดกึ ดนื่ รีบรดุ ไม่หยดุ เลย
สลาตนั ลน่ั พลิ ึกเสียงครึกครน้ื พระลูกให้บติ ุรงค์ทรงเสวย
คร้นั ร่งุ เชา้ เข้าเกาะเสาะลกู ไม้ แล้วรบี เลยลว่ งไปในคงคา ฯ
เงือกกห็ าอาหารกินตามเคย ไปน่งั โซเซาอยรู่ มิ ภผู า
ต้องอดปลาอดนอนออ่ นกำลงั
๏ ฝา่ ยนางผเี สอื้ สมทุ รที่สดุ โง่ เจยี นชวี ิตจะเดด็ ดับไม่กลับหลัง
ขอชวี ติ พิษฐานตามตำรา คอ่ ยเซซังซวนทรงไม่ตรงตัว
ได้สามวนั รันทดสลดจติ กำลงั อยากยืนขยอกจนกลอกหวั
อตุ ส่าหย์ นื ฝนื ใจให้ประทัง คดิ ถึงผวั เหยาะย่างมากลางไพร
เห็นลูกไม้ในป่าควา้ เข้าปาก เอ๊ะอกกูเกิดเข็ญเป็นไฉน
ทมี่ ดื หน้าตาลายคอ่ ยหายมวั ย่งิ ตกใจเพียงจะด้ินสิน้ ชีวี
ถึงประตูคูหาเหน็ เปิดอยู่ นางยกั ษ์ร้ายรวู้ ่าพากนั หนี
เข้าในหอ้ งมองเขม้นไม่เห็นใคร สองมือตีอกตมู ฟูมนำ้ ตา
แลดปู ี่ทเี่ ปา่ เล่ากห็ าย เสยี งโฮโฮดังก้องห้องคหู า
เสียน้ำใจในอารมณ์ไมส่ มประดี ควรหรอื มาท้ิงขว้างหมองหมางเมีย
ลงกล้ิงเกลอื กเสอื กกายร้องไห้โร่ เหมือนควักเอาดวงใจน้องไปเสยี
พระรูปหล่อพ่อคุณของเมยี อา ทนู หวั เมยี ช่างไม่ไว้อาลยั เลย
ทงั้ ลกู นอ้ ยกลอยใจไปดว้ ยเล่า
น้องรอ้ นรุ่มกลุ้มใจดงั ไฟเลยี

ถงึ แปดปีนีแ่ ล้วไม่แคล้วคลาด เคยร่วมอาสน์อกอนุ่ พ่อคุณเอ๋ย
ตงั้ แต่นี้น้องจะไดผ้ ใู้ ดเชย เหมือนพระเคยค่เู คียงเม่ือเที่ยงคนื
เสียแรงรักหนักหนาอตุ ส่าห์ถนอม สอู้ ดออมสารพดั ไม่ขัดขืน
ช่างกระไรใจจดื ไมย่ ดื ยนื นางสะอน้ื อ้าปากจนรากเรอ
ด้วยแรงน้อยถอยทบสลบหลับ แลว้ ก็กลับพลิกฟ้นื ต่นื เผยอ
ร้องเรยี กลกู ผวั เฟอื นเหมือนละเมอ ไม่เห็นเธอทอดกายดงั วายปราณ
ระกำอกหมกมุ่นหุนพิโรธ กำลังโกรธกลับแรงกำแหงหาญ
ประหลาดใจใครหนอมาก่อการ ช่างคดิ อ่านเอาคู่ของกูไป
ศลิ าน้ที ม่ี นุษยจ์ ะเปดิ นั้น สักหมืน่ พันกไ็ ม่อาจจะหวาดไหว
ยกั ขินผี ีสางหรอื อย่างไร มาพาไปไมเ่ กรงข่มเหงกู
พลางรำพึงถึงจะไปไม่ไกลนัก จะตามหักคอกินเหมือนชน้ิ หมู
โมโหหนุ ผลนุ ออกนอกประตู เทย่ี วตามดูรอยลงในคงคา
กระโดดโครมโถมว่ายสายสมุทร อตุ ลดุ ดำด้นเทีย่ วค้นหา
ไม่เหน็ ผัวควา้ ไปได้แตป่ ลา ควักลูกตาสูบเลอื ดด้วยเดือดดาล
ค่อยมีแรงแผลงฤทธ์คิ ำรนรอ้ ง ตะโกนก้องเรยี กหาโยธาหาญ
ฝา่ ยปีศาจราชทูตภูตพรายพาล อลหมา่ นข้ึนมาหาในสาชล
อสรุ ผี ีเสื้อจงึ ซักถาม มงึ อยูต่ ามเขตแขวงทุกแหง่ หน
เห็นมนษุ ย์นวลละอองท้ังสองคน มาในวนวงั บา้ งหรืออย่างไร ฯ
ครน้ั ไดย้ นิ จงึ แจ้งแถลงไข
๏ ผา่ ยพวกผที ่ีอยู่ทิศทักษิณ ขา้ งทิศใตแ้ ตเ่ มอื่ คืนวานซืนนี้
เหน็ เงือกพามนุษย์รบี รดุ ไป ดว้ ยลกู เล็กเหลือตวั ไม่กลวั ผี
ขา้ นกึ รา้ ยหมายจะตามก็ขามเดก็ ดว้ ยทว่ งทีรบี รอ้ นไม่นอนใจ ฯ
เห็นจะไปไดค้ รนั จนวนั น้ี โตดังหนึ่งยุคุนธร์ขนุ ไศล
สมุทรไทแทบจะล่มถลม่ ทลาย
๏ นางผเี สื้อเหลอื โกรธโลดทะลึ่ง ภูเขาหกั หนิ หลดุ ทรดุ สลาย
ลยุ ทะเลโครมครามตามออกไป ผีเสอ้ื ร้ายรบี รดุ ไมห่ ยดุ ยืน ฯ
เหล่าละเมาะเกาะขวางหนทางยักษ์ กับลกู รักเงือกนำ้ ไปตามคลืน่
เสยี งครึกครน้ื คลนื่ คลุม้ ขนึ้ กลุ้มกาย เหน็ ทะมื่นมาข้างหลังดงั สะเทือน
สลาตนั ลมใหญก่ ไ็ มเ่ หมือน
๏ ฝ่ายพระอภัยมณซี ึง่ หนียักษ์ เป็นคลื่นเคลอ่ื นคลอนลน่ั สนน่ั ดัง ฯ
บรรลุทางกลางชลาได้ห้าคนื
จงึ ถามเงือกว่าไฉนจึงไหวหวนั่
ไมเ่ หน็ แสงสรุ ิยนั ตะวนั เดือน

๏ ฝา่ ยเงือกน้ำสำเหนียกแน่ในจิต คือว่าฤทธิ์ยกั ษร์ า้ ยมาภายหลัง
ด้วยเดชนางยักษ์ขนิ ีมีกำลัง ชีวิตคร้งั น้เี ห็นไมเ่ ปน็ ตน
จงึ ทลู องค์พระอภยั ว่าใช่อ่ืน เสียงครกึ คร้นื มารนางมากลางหน
คงทนั กันวันน้หี นีไม่พน้ เห็นสดุ จนจำมว้ ยลงด้วยกัน ฯ
ให้เปล่าเปลีย่ วนัยนาเพียงอาสญั
๏ พระอภยั ใจหายไมว่ ายเหลียว อตุ ส่าห์กล้ันกลืนนำ้ ตาแลว้ พาที
แตม่ านะกษตั รยิ ส์ ู้กดั ฟัน วบิ ากกรรมก็จะสู้อยู่เป็นผี
จะไปไหนไม่พ้นผีเสอื้ น้ำ แล้วรีบหนไี ปในน้ำแต่ลำพัง
ทา่ นสง่ เราเขา้ ท่เี กาะละเมาะนี้ แมน้ นางยักษจ์ ะมารับจงกลับหลงั
แลว้ ว่าแกส่ นิ สมทุ รสดุ ท่ีรัก กนั แสงสง่ั ลกู ยาดว้ ยอาลัย ฯ
อันตัวพ่อขอตายวายชีวัง ลูกไม่ขอจากพระองค์อยา่ สงสัย
พระรีบไปก่อนขา้ อย่าปรารมภ์
๏ สินสมทุ รมไิ ด้กลวั กลับหวั รอ่ อยู่ต้นทางจะไดพ้ บประสบสม
แม้มารดามาตามจะหา้ มไว้ พระปรารมภเ์ รียกไวก้ ็ไม่ฟงั
ลกู จะค่อยลอยตามแต่หา่ งห่าง พอจับไดป้ ลาอินทรขี ้นึ ขี่หลงั
แลว้ เผ่นโผนโจนลงทะเลลม ค่อยลอยรั้งรอมาในวารนิ ฯ
เทย่ี วดำดน้ ค้นหามัจฉาใหญ่ ครนั้ ลยุ อ่อนอุตสา่ ห์ว่ายสายกระสนิ ธ์ุ
เสยี งโผงผางกลางนำ้ แตล่ ำพงั เจยี นจะสิน้ ชวี าในสาคร
เหน็ เล่ือนลอยลบิ ลบิ ยิ่งถีบถอน
๏ ฝ่ายผีเสอ้ื สมทุ รไม่หยดุ หย่อน คลน่ื กระฉ่อนฉาดฉานสะทา้ นมา ฯ
กำลังนอ้ ยถอยถดด้วยอดกิน คร้นั จะหยดุ ยกั ษ์ไลใ่ กลน้ ักหนา
ได้สามวันทนั ผวั กบั ลกู น้อย เจา้ ชว่ ยพาภวู ไนยไปให้พ้น
กระโจมโจนโผนโผชโลทร แบกกษตั ริยว์ ่ายเสอื กเสลือกสลน
ออกกลางชลโบกหางผางผางไป ฯ
๏ ฝา่ ยเงอื กน้ำกำลงั กส็ ิน้ สุด เห็นผดิ พักตรม์ ารดานา่ สงสัย
เรยี กลูกสาวคราวน้ีพ่อจะมรณา สงสัยใจออกขวางกลางคงคา
นางเงอื กน้อยสร้อยเศร้าเข้ามาผลัด น่ีสตั วบ์ กหรือสตั วน์ ำ้ ดำนักหนา
กำลงั สาวคราวด่วนด้วยจวนจน จะเล่นขา้ ทา่ ไรจะใครร่ ู้ ฯ
ไดย้ ินคำโอรสนึกอดสู
๏ สินสมุทรหยุดอยู่ดนู างยักษ์ ไมเ่ หน็ อยู่ดว้ ยกนั นฉี่ นั ใด
ด้วยเหน็ แม่แตร่ ปู นิมิตไว้
แล้วร้องถามตามประสาเปน็ ทารก
โจนกระโจมโครมครามตามเรามา

๏ ฝ่ายนางอสุรผี เี สื้อน้ำ
เป็นหว่ งผวั มัวแลชะแง้ดู

หรอื จวนตัวกลวั เมียไปเสียก่อน หรือซุ่มซ่อนอยูเ่ กาะละเมาะไหน
จำจะปลอบโดยดแี ม้นมิไป จงึ จะไดจ้ บั กุมตะลมุ บอน
จงึ ตอบโต้โป้ปดโอรสราช มิใชช่ าติยักษ์มารชาญสมร
เจา้ แปลกหรือคอื น่ีแลมารดร เม่ือนง่ั นอนอยู่ในถ้ำไมจ่ ำแลง
ออกเดนิ ทางอย่างนตี้ อ้ งนิมติ รปู จึงผิดไปกว่าเก่าเจา้ จงึ แหนง
ไม่ปดิ งำอำพรางอย่าคลางแคลง แม่แกลง้ แปลงตัวตามเจ้างามมา
ไหนพ่อเจ้าเลา่ แม่ไม่แลเห็น อยา่ งหลงเลน่ จงไปอย่ใู นคหู า
แต่จากอกหกวันแล้วขวัญตา ขอมารดาอุ้มหนอ่ ยเถดิ กลอยใจ ฯ
รวู้ า่ แมม่ นั่ คงไมส่ งสัย
๏ สินสมทุ รฟงั เสยี งสำเนยี งแน่ ช่างกระไรราศีไมม่ งี าม
ดูรูปร่างอยา่ งเปรตสมเพชใจ ทง้ั ทว่ งทีไมส่ ภุ าพทำหยาบหยาม
กระนี้หรอื พระบิดามิน่าหนี อย่าใหต้ ามเขา้ ไปชดิ พระบิดา
จำจะบอกหลอกลวงหนว่ งเน้อื ความ จะฉีกเนื้อกินเล่นเปน็ ภักษา
จงึ เสแสรง้ แกลง้ วา่ ขา้ ไม่เช่ือ อย่างตามมามุ่งหมายให้วายปราณ
ถา้ เป็นแม่แน่กระนั้นจงกรุณา อันชาติเชื้ออยู่ถ้ำลำละหาน
ดว้ ยองค์พระชนนเี ป็นผีเส้อื เคยอย่บู า้ นเมืองมนุษย์สดุ สบาย
พระบดิ รร้อนรนทนทรมาน จงึ สามารถมานี่ไม่หนหี าย
คิดถงึ วงศ์พงศาคณาญาติ ลกู จึงวา่ ยน้ำอยแู่ ต่ผเู้ ดยี ว
เห็นมารดรซอ่ นตวั ดว้ ยกลัวตาย ทีล่ ะเมดิ แม่คุณอยา่ ฉุนเฉยี ว
ประทานโทษโปรดปล่อยไปหนอ่ ยเถดิ ไปท่องเทย่ี วหาประเทศเขตนคร
ลูกขอลาฝา่ ธลุ สี ักปเี ดยี ว บรรเทาทกุ ขภ์ ญิ โญสโมสร
แมพ้ บอาย่าปู่อยู่เปน็ สขุ มาสถานมารดรไม่นอนใจ ฯ
จึงจะชวนบติ เุ รศเสด็จจร นกึ ว่านอ้ ยหรอื ตอแหลมาแก้ไข
ทำปราศรัยเสียงหวานดว้ ยมารยา
๏ อสุรผี เี สอื้ ไมเ่ ชื่อถ้อย ชนนกี จ็ ะได้ไม่เท่ียวหา
แกล้งดับเดือดเงือดงดอดฤทยั ไม่โกรธาทนู หัวอย่ากลัวเลย
ถา้ แมน้ แม่แต่แรกรู้กระนี้ ไหนทรงฤทธิ์บิตุรงค์เล่าลกู เอ๋ย
นี่นึกแหนงแคลงความจึงตามมา แลว้ ทรามเชยจึงคอ่ ยพาบิดาไป ฯ
จะไปไหนไม่ห้ามจะตามสง่ ยงั ซ้ำหลอกลวงแมพ่ ดู แก้ไข
แม่ขอพบพดู จาประสาเคย ขอเชิญไปอยใู่ นถำ้ ใหส้ ำราญ

๏ สินสมทุ รสุดฉลาดไม่อาจบอก
มใิ ชก่ ารมารดาจะคลาไคล

ซึ่งจะให้ไปบอกออกมาหา บิดาข้าข้ีขลาดไม่อาจหาญ
พระแม่อยา่ ทารกรรมให้รำคาญ ไม่ชา้ นานบติ ุรงคค์ งจะมา ฯ
แคน้ โอรสราวกบั ไฟไหม้มงั สา
๏ อสุรผี เี สื้อเหลอื จะอด แม้นจะวา่ โดยดเี ห็นมิฟงั
ช่างหลอกหลอนผ่อนผนั จำนรรจา แลว้ หกั คอเสียให้ตายเม่ือภายหลงั
จะจบั ไว้ให้พาไปหาพ่อ นอ้ ยหรอื ยงั โหยกเหยกเด็กเกเร
โกรธตวาดผาดเสียงสำเนยี งดัง มาพูดเอาเปรียบผูใ้ หญ่ทำไพล่เผล
ชา่ งวา่ กล่าวราวกับกไู ม่รูเ้ ท่า ทำโวเ้ วว้ ่ากล่าวใหย้ าวความ
เอาบดิ รซ่อนไวใ้ นทะเล แม้นไม่บอกโดยดีจะตีถาม
ย่ิงปลอบโยนโอนอ่อนยิ่งหลอนหลอก เข้าไลต่ ามคลุกคลีตีไปพลาง
พลางโผโผนโจนโจมเสยี งโครมคราม แล้วล่อแมต่ บหัตถ์ผดั ผางผาง
สินสมทุ รผุดออกนอกรกั แร้ หมายให้หา่ งพระบิดาไดค้ ลาไคล
แกลง้ หลบล้หี นีวนไปต้นทาง แตฉ่ วยพลดั แพลงคลื่นลืน่ ไถล
นางผีเสือ้ เหลือแคน้ แสนสาหัส เหมือนเลน่ ไล่ตามละเมาะทกุ เกาะเกยี น
อตุ ลุดผุดดำปล้ำกันไป พระหลบเล่อื มเลย้ี วลดั ฉวดั เฉวยี น
ถึงเขาใหญ่ในนำ้ ง้ำชะเง่ือม เท่ียววิง่ เวียนวนรอบขอบคริ ี
เข้าหาดทรายชายตื้นขน้ึ บนเตียน แกล้งถอยหลงั ลงนำ้ แล้วดำหนี
เหน็ มารดาลา่ ลับแลว้ ยับยง้ั ต้ังภกั ดตี ามตดิ พระบิดร ฯ
ไมพ่ น่ ผดุ รดุ ไปในนที พอจวนคำ่ คดิ ว่าว่งิ ข้นึ สิงขร
มาซมุ่ ซ่อนอยู่ทนี่ จี่ ึงหนมี า
๏ ฝา่ ยผเี สื้อเม่ือลกู ลอบลงนำ้ ยงิ่ มืดคลมุ้ ก็ย่งิ คลั่งตั้งแตห่ า
ด้วยใจนางคดิ ว่าพาบิดร จนหนา้ ตาแตกยบั ลงสับเงา
เที่ยวแลรอบขอบเขาเงาชะงุ้ม จนโคลงคลอนเคล่ือนดังทั้งภเู ขา
เสียงคลนื่ โครมโถมตะครบุ กอ้ นศิลา ไม่พ้นเราเรง่ มาหาโดยดี
แลว้ ลุกขึ้นยืนชะโงกโยกสิงขร เขาระยำย่อยยบั ดงั สบั สี
ยิง่ มืดค่ำสำเหนียกร้องเรียกเดา อสรุ เี หลือแค้นแน่นอุรา
เห็นไม่ขานมารรา้ ยทลายซ้ำ ลวงใหแ้ ม่หลงกลเท่ียวค้นหา
ไมพ่ บเหน็ เปน็ เพลาเข้าราตรี ให้บิดาเลยไปเสยี ไกลแลว้
ช่างชาติชั่วหัวกระดูกลกู ตอแหล ใหส้ องเนตรโชติชว่ งดังดวงแก้ว
เออกระนั้นมนั จงึ ทบตลบมา อยู่โน่นแลว้ ลุยตามโครมครามไป ฯ
ดำริพลางนางมารอ่านพระเวท
แลเขม้นเหน็ ไปไวแววแวว

๏ หนอ่ นรนิ ทร์สนิ สมทุ รไมห่ ยุดย้งั รีบมาทง้ั คืนคำ่ ในนำ้ ไหล
จนแจม่ แจ้งสุรโิ ยอโณทัย เหน็ เงอื กใหญ่ยายตายังลา้ นัก
จึงวา่ รบี ถีบถอนไปกอ่ นท่าน โน่นนางมารหนนุ ไล่มาใกล้หนัก
แลว้ ว่ายรอคลอไปพอได้พกั พอนางยกั ษ์ทันโถมกระโจมมา
พระลกู หลบพบเงือกจะเสือกหนี เหยียบขยส้ี องแขนแนน่ นักหนา
ตะคอกถามตามโมโหที่โกรธา ไยมึงพาผวั พรากมาจากกู
เดี๋ยวน้ีองค์พระอภัยอยู่ไหนเลา่ ไมบ่ อกเราหรือกระไรทำไขหู
จะควกั เอานยั นาออกมาดู ตะคอกขูค่ กุ ถามคำรามรน ฯ
ถงึ มว้ ยมอดมใิ ห้แจ้งแหง่ นุสนธิ์
๏ ทั้งสองเงือกเสือกกายหมายไมร่ อด เธออยบู่ นเขาขวางริมทางมา
จงึ กลา่ วแกล้งแสรง้ เสดว้ ยเล่ห์กล ให้ได้ดังมุง่ มาดปรารถนา
ข้าจะพาไปจบั จงกลบั หลงั จงเขน่ ฆ่าใหเ้ รามว้ ยไปดว้ ยกนั ฯ
ไมเ่ หมือนคำรำพันทีส่ ัญญา ยุดเอามือขวาซา้ ยใหผ้ ายผัน
แกลง้ รำพันพดู ล่อใหต้ ่อไป
๏ อสรุ ีผีเส้ือก็เชื่อถอื จงึ ว่ามึงตอแหลมาแก้ไข
เงอื กกพ็ ามาถึงได้ครงึ่ วัน แกลง้ จะใหห้ ่างผัวไม่กลวั กู
นางผเี สอ้ื เบื่อหรู เู้ ท่าถงึ ไมห่ ายแคน้ เคี้ยวกินสน้ิ ท้ังคู่
มาถงึ น่ีช้โี น่นเนอื่ งกันไป ออกว่ายวแู่ หวกน้ำดว้ ยกำลงั ฯ
แลว้ นางยักษห์ กั ขาฉีกสองแขน ตามบิดรทันสมอารมณ์หวงั
แล้วกลบั ตามขา้ มทางท้องสนิ ธู พระทรงฟังลูกชายค่อยคลายใจ
พิลกึ ลำ้ กวา่ คริ ีทไี่ หนไหน
๏ ฝ่ายกุมารสินสมทุ รไม่หยดุ หยอ่ น เกาะอะไรแกว้ ตาตรงหนา้ เรา ฯ
จึงเลา่ ความตามติดไม่ปดิ บัง คอื เกาะแก้วพิสดารเป็นชานเขา
พอเหน็ เงาเขาขวางอยู่กลางน้ำ จึงว่าเราเห็นจะรอดไมว่ อดวาย
จงึ ถามนางเงอื กนอ้ ยกลอยฤทัย ชะโงกเงื้อมน้ำวลชลสาย
มเี สาหงส์ธงปลายปลวิ ระยบั
๏ นางเงอื กน้ำบอกสำคัญวา่ น่ันแลว้ โนน่ แนก่ ุฏิม์ งุ กระเบ้อื งเหลอื งสลับ
พระฟังนางสร่างโศกค่อยบรรเทา หมายประทับทเ่ี สาหงส์ตรงเข้ามา ฯ
แลว้ พิศดภู ูผาศลิ าเสอื่ ม กบั คนเหลา่ เหลอื ตายหลายภาษา
แลลิบลิบหลังคาศาลาราย วลิ ันดาฝร่งั พรั่งพร้อมกัน
พระยินดีช้บี อกสินสมทุ ร
พระหน่อนอ้ ยคอ่ ยเรียงเคียงคำนับ

๏ ฝ่ายโยคีท่อี ยู่บนภเู ขา
ท้ังจนี จามพราหมณ์แขกไทยชวา

เปน็ รอ้ ยคนปรนนบิ ัติอย่เู ชา้ ค่ำ บ้างต้มน้ำเก็บลูกไม้มาใหฉ้ นั
เปน็ เหล่าลอ้ มพร้อมหน้าเวลาน้นั บ้างนวดฟัน้ ปรนนิบตั นิ ั่งพดั วี
พอบา่ ยเบยี่ งเสยี งคล่ืนดังคร้นื ครกึ อกึ ทึกมาข้างหนา้ คริ ีศรี
ครน้ั ดลู มก็ไม่พัดสงัดดี พระโยคจี บั ยามตามตำรา
แล้วบอกศิษยซ์ ึง่ น่ังอยู่ท้งั หลาย วันนชี้ ายมศี ักด์จิ ักมาหา
ผีเสือ้ นำ้ ทำฤทธิ์ตดิ ตามมา เสียงชลาเลื่อนลัน่ สนัน่ ดัง
จำจะไปคอยดูอยทู่ ี่หาด ช่วยตวาดขู่ขบั ใหก้ ลบั หลัง
ฉวยไมเ้ ท้าก้าวย่างจากบลั ลังก์ แขกฝร่ังพรั่งพร้อมล้อมลีลา
ถงึ หาดกว้างทางแลกระแสสมุทร เหน็ มนุษยไ์ รไรไหลนกั หนา
ผเี ส้ือนำ้ ทำฤทธิต์ ดิ ตามมา เวทนาแลดูอยทู่ ุกคน ฯ
ความกลวั เหลือวา่ ยคว้างอย่กู ลางหน
๏ พระอภยั มณเี หน็ ผีเสื้อ พอเห็นคนอยู่ทห่ี าดตวาดครนื
ยักษก์ ระโจมโถมจบั แทบอับจน กระชน้ั ฉวยผิดเสอื กเกลือกเข้าตื้น
เข้าถงึ ที่ผีเส้ือก็ถงึ ดว้ ย ผเี สื้อตนื่ ตัวสั่นขยน้ั ยงั้
พอโยคีมีคาถาลงมายนื ชว่ ยกันฉุดนางเงือกเสือกเขา้ ฝ่ัง
พระอภัยภมู ินทรก์ บั สนิ สมุทร แขกฝรงั่ พรง่ั พร้อมล้อมพูดจา ฯ
แลว้ กราบกรานโยคีมีกำลัง จงึ ว่าทา่ นหนีตายหมายมาหา
แตก่ จิ จาไม่กระจ่างยังคลางแคลง ฯ
๏ พระโยคีมจี ติ คดิ สงสาร จงึ ยกความกอ่ นเก่าเลา่ แถลง
เราลงมาคอยชว่ ยด้วยเมตตา รำพนั แจง้ ความจรงิ ทุกส่งิ ไป
๏ พระอภัยไดส้ ดับสุนทรถาม จะรองบาทประดพิ ัทธจ์ นตดั ษัย
จะหนนี างกลางสมุทรกส็ ดุ แรง แต่พอไดห้ ยุดหย่อนผ่อนสบาย ฯ
แล้ววอนว่าข้ากบั โอรสราช จงสำนักอยใู่ หส้ มอารมณห์ มาย
ขอพระองค์ทรงธรรม์ชว่ ยกันภัย มาถูกทรายชายหาดก็ขาดใจ
ดงั เข่ือนเพชรภูตปศี าจไม่อาจใกล้
๏ พระโยคมี ญี าณวา่ หลานรัก ทำไม่ไดน้ ดั ดาเจ้าอยา่ กลัว ฯ
อันยักษีผสี างสมุทรพราย เสยี งโผงผึงเผน่ โผนตะโกนผวั
เราลงเลขเสกทำไวส้ ำเร็จ เชิญทนู หวั เย่ียมหน้ามาหาน้อง
มนั อยู่แต่หา่ งห่างชา่ งเป็นไร ทุกวนั คนื คำ่ เช้าไม่เศรา้ หมอง
มใิ หข้ ้องเคืองขัดพระอชั ฌา
๏ ฝ่ายผีเสอื้ เหลือโกรธโลดทะล่ึง
เหตุไฉนไปนง่ั กำบังตวั
นจิ จาเอ๋ยเคยอยู่เป็นคู่ชน่ื
จนมีลูกปลูกเลี้ยงเคียงประครอง

อยู่ดดี หี นเี มยี มาเสยี ได้ เสียน้ำใจน้องรักเปน็ นกั หนา
จงึ อุตส่าหพ์ ยายามสู้ตามมา ขอเปน็ ข้าบาทบงสุพ์ ระทรงธรรม์
พระเสด็จไปไหนจะไปดว้ ย เปน็ เพื่อนมว้ ยภัสดาจนอาสัญ
ประทานโทษโปรดเล้ยี งแต่เพียงนั้น อยา่ บากบั่นความรกั น้องนักเลย ฯ
อตุ สา่ หฝ์ นื พักตรว์ ่านิจจาเอ๋ย
๏ พระอภยั ใจอ่อนถอนสะอ้นื พ่ไี ม่เคยอยูใ่ นถำ้ ใหร้ ำคาญ
แม่ผเี ส้อื เมื่อไม่เห็นในใจเลย จะสรอ้ ยเศรา้ โศกานา่ สงสาร
คดิ ถึงน้องสองชนกที่ปกเกลา้ ไมแ่ จ้งการว่าข้างหลังเป็นอยา่ งไร
ดว้ ยพลัดพรากจากมาเป็นช้านาน จงงดโทษพย่ี าอัชฌาสยั
จึงจำรา้ งหา่ งห้องใหน้ ้องโกรธ นีจ่ นใจเสยี ด้วยนางตา่ งกระกูล
แม้นไปไดก้ ็จะพาแกว้ ตาไป จงคิดหกั ความสวาทให้ขาดสูญ
พี่มนุษยส์ ดุ สวาทเป็นชาตยิ ักษ์ จงเพ่มิ พนู ภาวนารกั ษาธรรม์
กลับไปอย่คู หู าอย่าอาดูร หมายวิมานเมืองแมนแดนสวรรค์
อย่าฆา่ สตั วต์ ัดชีวติ พิษฐาน อย่าโศกศัลย์แคล้วคลาดเหมือนชาตนิ ้ี
จะเกดิ ไหนขอใหพ้ บประสบกัน เป็นเพ่อื นมว้ ยเหมอื นสดุ ามารศรี
พ่ขี อบุตรสดุ ใจเอาไปด้วย อยา่ ราคีขนุ่ ข้องให้หมองมัว ฯ
ขอลาแก้วแววตาไปธานี ไมโ่ ปรดปรานอนุกูลเลยทนู หัว
ทัง้ จากผวั จากบุตรสดุ อาลัย
๏ ผเี ส้อื น้ำซ้ำวอนดว้ ยอ่อนหวาน ไมเ่ ห็นจิตน้องรกั จะตกั ษยั
ถ้าทิง้ ไวไ้ หนนอ้ งจะครองตวั เมียจะใหม้ นต์เวทวิเศษครนั
มขิ ออยู่สตู้ ายวายชีวิต แมจ่ ะขออำลาเจ้าอาสญั
เชญิ พระองคล์ งมาชลาลยั ไมร่ ำพันพดู ลวงเจ้าดวงใจ ฯ
แลว้ รอ้ งเรียกลูกยามาดว้ ยพ่อ ชำเลอื งแลดูหน้านำ้ ตาไหล
อย่าสงสัยใจจริงทุกสิง่ อนั จะเขา้ ใกลท้ ูนหวั ลกู กลัวนัก
ระบมมือเหมือนกระดกู ลูกจะหัก
๏ สินสมทุ รสุดแสนสงสารแม่ มใิ ช่จกั ลืมคุณกรุณา
จึงกราบกรานมารดาแล้ววา่ ไป พอปลดปลดิ เปลื้องธรุ ะจะมาหา
เม่อื วานน้ีตีขา้ น้อยไปหรอื ไปไสยาอยู่ในถ้ำใหส้ ำราญ ฯ
ซ่งึ รักลกู ลูกกร็ อู้ ยวู่ ่ารัก ใหโ้ อวาทนางยักษ์ไม่หกั หาญ
ถงึ ตัวไปใจลูกยังผูกคิด อย่าปองผลาญลูกผัวของตัวเลย
อยา่ กรวิ้ โกรธโปรดปรานเถิดมารดา

๏ ฝา่ ยโยคีมียศพจนารถ
จงตัดบ่วงห่วงใยอาลยั ลาน

ทัง้ นเ้ี พราะเคราะหก์ รรมทำให้ว่นุ จงึ ส้นิ บญุ วาสนาสีกาเอ๋ย
เหน็ มไิ ด้ไปอยูเ่ ปน็ คเู่ ชย ด้วยสองเคยปลกู เลีย้ งกันเพียงนั้น
อยา่ ควรคิดติดตามดว้ ยความโกรธ จะเป็นโทษกับสกี าเม่ืออาสญั
จงยับย้งั ฟงั คำรปู รำพนั ไปสวรรค์นฤพานสำราญใจ ฯ
มาต้ังซ่องศลี จะมีอยู่ท่ไี หน
๏ นางผีเสอื้ เหลือโกรธพโิ รธรอ้ ง ไมอ่ ยู่ในศลี สัตยม์ าตดั รอน
ชา่ งเฉโกโยคีหนีเขาใช้ ยนื่ จมกู เข้ามาบา้ งช่วยส่ังสอน
เขาวา่ กันผัวเมียกบั แมล่ กู จะรานรอญรบเร้าเฝา้ ตอแย
แมน้ คบคู่กไู วม้ ิใหน้ อน ทำซบเสอื กสอพลออีตอแหล
แลว้ ชีห้ น้าด่าอึงหงึ นางเงือก พอ่ กับแม่มงึ เขา้ ไปอยู่ในท้อง
เหน็ ผวั รกั ยักคอทำท้อแท้ ระวังตัวมึงให้ดีอจี องหอง
ทำปนั้ เจ๋อเย่อหย่ิงมาชิงผัว เสียงกึกก้องโกลาลูกตาโพลง ฯ
พลางเข่นเขีย้ วเคยี้ วกรามคำรามรอ้ ง ยังโว้เวว้ ุ่นวายอตี ายโหง
ว่ากโู กงมึงกต็ กนรกเอง
๏ พระโยคชี ้หี นา้ วา่ อุเหม่ รปู ก็กากปากก็เปราะไม่เหมาะเหมง
เพราะหวงผัวมัวเมาเฝา้ ตะโกรง ผัวของเองเขาระอาไมน่ า่ ชม
อียักษาตาโตโมโหมาก มใิ ชก่ ูรเู้ หน็ เทา่ เส้นผม
นมสองขา้ งอย่างกระโปรงดโู ตงเตง จะให้สมนำ้ หน้าสาแก่ใจ
จึงหนีมาอาศัยกใู ห้อยู่ ดังลูกปืนยิงยักษใ์ ห้ตักษัย
มาตชี าวา่ กูผดิ ในกจิ กรม กห็ ลบไปตามวนชลธาร ฯ
แลว้ เสกทรายปรายขว้างมากลางคลืน่ (พระอภัยมณีหนีนางผเี ส้อื . วชิรญาณ (ออนไลน์))
ผเี ส้อื กลัวตัวสัน่ เพยี งบรรลยั