เซียงเมี่ยง

นิทานพืน้ บ้าน

หน่วยการเรียนรู้ที่ ๔ นทิ านพ้ืนบา้ น

วิชาภาษาไทยพ้นื ฐาน ๒ รหัส ท๒๑๑๐๒
ชั้นมธั ยมศกึ ษาปที ี่ ๑

ภาคเรยี นที่ ๒ ปกี ารศกึ ษา ๒๕๖๒
นางพรรณี ใจสาร

โรงเรยี นเตรยี มอุดมศกึ ษาพัฒนาการเขลางค์นคร

เชียงเมีย่ ง

เชียงเมี่ยง เป็นคนฉลาดปัญญาไว จึงมีคนมาลองดีมากมายไมเ่ วน้ แต่
เจ้าเมอื ง

อยมู่ าวันหนึง่ เจ้าเมอื งบอกให้เชยี งเมี่ยงพูดให้เขาลงไปในน้า
เชียงเมี่ยงบอกว่าเขาพูดให้คนลงไปในน้าไม่ได้ แต่พดู ให้คนขนึ้ น้าได้
ปรากฏว่า เจ้าเมอื งรีบลงไปในน้าทันที ผคู้ นจึงพากนั หัวเราะใหญ่
เจ้าเมอื งรู้ตัวว่าเสียท่าเจ้าเชียงเมี่ยงเสียแล้วทีโ่ ดนหลอกใหล้ งน้าจนได้

เชียงเมี่ยงอาศยั อยกู่ ับหลวงตา และได้เลา่ เรียนกับหลวงตา
จึงต้องไป บิณฑบาตในตอนเช้าของทุกวันกบั หลวงตาเพื่อถือย่าม

อยมู่ าเช้าวันหนึง่ หลวงตาตื่นสายไปรับบาตรไม่ทนั จึงได้
อาหารมาน้อย หลวงตาโมโหตวั เองแต่แกล้งพาลเชียงเมี่ยงทันที

หลวงตาหาว่าเชียงเมี่ยงเอาแต่เล่น ไม่ช่วยทา้ งานวดั ต่อไปนี้
ให้คอยปลุกหลวงตาไปรับบาตรทุกเช้าอย่าให้สายอีกต่อไป

เชียงเมี่ยง จึงถามหลวงตาว่าให้เขาปลกุ เวลาไหน หลวงตา
บอกให้ปลกุ ตอนดวงดาวขึ้นถงึ ยอดต้นตาล ก็ปลุกทันที แต่ต้องเปน็
ดวงดาวประกายพฤกษ์

เชียงเมี่ยง ท้าหน้าที่ได้ดีตลอดมา ปลกุ หลวงตาไปรับบาตร
ตลอด จนหลวงตาบ่นวา่ ยังสายไปอีกท้าไมไมป่ ลุกให้เช้ากว่านี้

เชียงเมีย่ ง จึงคดิ หาวิธปี ลุกหลวงตาใหมแ่ ละคนื น้ันเขาเองก็
นอนไมห่ ลับ ตนื่ เอาตอนดึก ถา้ นอนต่อคงตื่นสายจะท้าอยา่ งไร
จึงเอาเทยี นมาจุดไวท้ ี่ยอดต้นตาลใหส้ ว่างเหมือนดาวประกายพฤกษ์
แล้วไปปลกุ หลวงตา

หลวงตานอนไมอ่ ิม่ เหมอื นทุกวนั จึงลืมตามาดเู ห็นแสงเทียน
คดิ ว่าเป็นดาวจึงรีบลุกไปรับบาตรทนั ที แต่พอไปถึงหมู่บ้านกไ็ ม่เหน็
คนมาใส่บาตร เพราะยังมืดอยู่จงึ กลบั วดั ด้วยบาตรเปล่า และนึก
โมโหเชยี งเมี่ยงทีห่ ลอกแกมารับบาตรคนเดียว

ที่มา : นิทานพืน้ บ้านเดก็ ไทย เล่าขานความเปน็ ไทยใหล้ ูกหลานเปน็ คนดี
ชดุ นิทานพนื้ บ้าน “ภาคตะวันออก(อีสาน)” : เตชินี ชวลติ หน้า ๔๖ – ๔๘